Meningen

Een Playboy Bunny Shelley (geen toevallig gekozen naam, me dunkt - omhulsel) krijgt te horen dat ze niet langer gewenst is in de Playboy Mansion en komt terecht bij de studentenhuizen. Daar tovert ze een nerdy loser clubje in no time om tot populaire bimbo's, en moet om zelf een behoorlijk nerdy kerel aan de haak te slaan wederom in no time verstand en kennis opdoen. Blijkbaar is er toch wat mis met jezelf zijn? Of niet?

Intussen zit de Hef in zak en as, want een bedrieglijk stel had dit allemaal opgezet. Maar als Hefner belt om zijn Bunny terug te vragen, kiest ze voor de studentinnen boven het leven van weleer, al zijn die inmiddels geworden zoals de meiden in haar vorige omgeving, oordelend en oppervlakkig. Maar net dan zien die hun te grote stappen in de foute richting in, geven er Shelley de schuld van, en dus alles terug naar af. Zij het uiteraard ook maar kortstondig, want de korte tijd in het andere leven deed bij ieder meer van dat verlangen.

En dus, na wat twists & turns komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw, die ik zo hoop ik mag spoileren gezien zodanig voor de hand liggend: "looks zijn vergankelijk, raak je ware ik niet kwijt voor wat oppervlakkige roem." Of zoiets. En dan daar nog een zoetsappig eind goed, al goed finale er overheen. De film had wel nog een leuke intro en outro, met dat sprookjesboek. Maar oh (Play)boy, wat was deze slecht.

Zoals wel vaker sluit ik ook deze review af met een zo meen ik toepasselijk stuk songtekst:

Why are you listenin'
To all the things they tell you every day?
Why are you listenin'
What happened to your own mind, anyway?
Why are you listenin'
To their advice on what to watch and do?
Why are you listenin'
Has your mind been overrun, what do I do?

What are you doin'?
It's been too long, I'll never even see you
What are you doin'?
You're a different girl, but I don't know who
What are you thinkin'?
I suspect you're losin' it for good
What are you thinkin'?
Promise I would save you if I could

(Dance Hall Crashers - Shelley)
=> Hoe toepasselijk kan je het hebben? Blijft een subliem album trouwens, dat Lockjaw.

Afgezien van wat typisch Amerikaans gedoe zoals de passie voor het NBA-team de Knickerbockers beter gekend als kortweg Knicks (heb daar een leuk weetje over, maar da's niet voor nu), vind ik dit toch een zeer geinige komedie. De premise van de conflicterende, nu ja ... eigenlijk net complementaire weddenschappen geven dit dan ook een interessante uitwerking. Denk dat dit het romkommetje moet zijn waar ik meest smakelijk om heb moeten lachen, met tegelijk ook z'n portie ontroering. Geweldige coverfoto ook. Al helpt het mogelijks dat ik deze na het voor mij vrij flauwe Four Weddings and a Funeral keek. En neen, dit heeft weinig te maken met Amerikaanse vs. Britse humor, want doorgaans ligt die laatste me pakken beter.

Fool's Gold met hetzelfde duo staat toch wel in schril contrast ermee, want dit beviel me niet zo. Waar is de tijd ook dat Goldie Hawn m'n favoriete actrice was? Verstoten van de troon door Rebecca Gayheart. Maar voor Kate Hudson zoals hier in deze film had ik zeker ook een zwak. En je weet hoe het spreekwoord gaat: "om de dochter te beminnen, moet je met de moeder beginnen." Sowieso zou dat van leeftijd een stukje beter hebben gepast.

't Wordt hoog tijd dat ik zelf nog eens probeer ze langer te houden dan 10 dagen. Maar dan zou ik weer wat minder films kunnen zien. Dilemma.

WTH did I just watch? En er is ook duidelijk een publiek voor. Hier en daar wel eens een half geslaagd grapje tussen de gigantische berg bagger, wat hem nog net redt van 0,5. En was het irritatie-gehalte dan nog wat lager geweest, had ik er nog wel 1,5 voor veil kunnen hebben. Maar zoals ie is, vind ik 1* de prima waardering. Eén van de slechtste films die ik voorbije (half) jaar zag, alleszins.

Onbegrijpelijk dat ik hier bij een eerdere kijkbeurt toen m'n hoofd er blijkbaar niet zo naar stond slechts 1,5 (in eigen bestandje) voor veil had. Er met je hoofd wat bij zijn, doet wel veel voor een filmervaring. Niet dat ik er nu plots zo een wauw-gevoel bij kreeg, maar hij verdient toch wel vlot het dubbele van wat ik eerder gaf. Ben niet zo een fan van hoe het verhaal gebracht wordt, wat me wel nieuwsgierig maakt naar hoe de originele film Il Capitale Umano (2013) dit doet. Maar het verhaal an sich heeft zeker wel iets.

"Shit just got real. Again."

Ricky Baker is "a real bad egg", een veelpleger van kleine criminele feitjes voortkomend vanuit een plaats zoekend waar hij thuis hoort. De stadsjongen komt zo bij pleegouders in het Nieuw-Zeelandse platteland terecht: 'tante' Bella [Rima Te Wiata] en 'oom' Hector [Sam Neill]. Helaas kan hij daar niet blijven, en dus vlucht hij de bush in, waar Hector hem komt zoeken. En zo ontvouwt zich een bij momenten zeer grappig maar vooral aandoenlijk avontuur dat ook m'n nog jonge kinderen zeer wisten te smaken. Leuke film.

Enorm opgeklopte (wij Belgen zeggen opgeblazen) oorlogsfilms, bijna altijd een garantie op minimaal 7,5/10 op imdb, 3,5/5 hier en 80-90% op rotten tomatoes. Bij mij halen ze alleszins niet dat publiek. Wel enorm straf wat bomexperts durven en doen, en soldaten in het geheel. Je voelt tijdens de film quasi continu de explosiviteit in de lucht hangen. Maar dit voelt voor mij als een behoorlijk eenzijdige documentaire, geen speelfilm.

Er zijn oorlogsfilms die ik te pruimen vind, een enkele zelfs echt wel goed, maar dat percentage ligt echt wel laag. 2* oogt wellicht dan ook zeer laag, maar zit mogelijks zowat op het gemiddelde van m'n waardering voor oorlogsfilms. Dus schiet me niet af.