Meningen

Wat een verassing dat deze zo snel op tv is, opgenomen en gisteren samen met een kameraad gezien na het spelen van onze favoriete zombiegame Left 4 Dead 2.

Het verhaal is redelijk bekend, een trein die vertrekt met een zombie uitbraak die om zich heen grijpt. Echter in de trein is het niet veilig aangezien een geïnfecteerde zich in de trein verstopt heeft, het is de aanzet tot heel veel problemen. Een aangename afwisseling komt naar voren tussen personages die hun slechtste kant laten zien tot en met karakters die boven zichzelf uitstijgen. Bepaalde gevechten zijn geweldig in beeld gebracht, en de wisselwerking en discussies tussen personages is herkenbaar en logisch.

Wat vooral opvalt aan Train to Busan is de visuele krachttoer, het ziet er oogstrelend uit en is ronduit mooi gefilmd, gemonteerd en indrukwekkend te noemen. Opnames als de gevechten in de wagons zullen niet gemakkelijk geweest zijn vanwege de beperkte ruimte en de chaos die op het tussenstation uitbreekt met de stortvloed aan militairen is geweldig.

Toch blijft Train to Busan ergens hangen tussen erg aardig en best wel goed. En dat komt voornamelijk vanwege de personages die geen moment echt aanspreken behalve Sang-Hwa met zijn zwangere vrouw. Alles wat er verder gebeurt neigt naar een bepaald melodrama waarmee het de serieuze toon die de film heeft eigenlijk zelf een beetje onderuit haalt.

Alles bij elkaar is Train to Busan een uitermate leuke zit. Vermaak van de bovenste plank, maar top is het allemaal net niet.

Bijzonder vermakelijk stukje jeugdsentiment, een film die ik me voornamelijk nog van titel herinnerde en het einde met het naar buiten stormen. Een einde overigens die een reden heeft en waar ik zo op terug kom.

De film valt vooral op door zijn luchtige en komische inslag. Newman en Redford maken mooi weer als twee best wel innemend karakters die overigens niet altijd bijster snugger overkomen. Zo vraagt Butch als leider wel heel vaak wat The Kid vind die dan weer met een vlees-noch-vis reactie reageert, en zo is de film doorspekt met grappige verwikkelingen en kostelijk en sarcastische dialogen. De scene waarbij ze de wagon opblazen is bijzonder geestig. Think ya used enough dynamite there, Butch?

Hoewel er op zich niet eens zoveel spectaculairs gebeurt in de film draait het geheel toch prima op de wisselwerking tussen de twee boefjes. Wellicht zijn bepaalde dingen en dialogen wat te modern voor die tijd maar it works for me. En om terug te komen op het einde, het laat zich raden wat er gebeurt nadat ze naar buiten stormen toch is heden ten dag nooit opgehelderd wat er precies met Butch en The Kid gebeurt is. De Boliviaanse autoriteiten zouden twee doden in een huis hebben gevonden waarvan zij aannamen dat ze het waren en ze werden begraven. Toch waren de graven na verloop van tijd verdwenen en konden DNA-experts niemand vinden. Daarnaast beweerde de zus van Butch dat Butch teruggekeerd was naar de VS en daar nog lange tijd in 'anonimiteit' geleefd heeft.

Butch Cassidy and the Sundance Kid, een fijne film met een lekkere luchtige sfeer en een hoog humorgehalte. Prima rollen en wisselwerking van en tussen Redford en Newman, heel kort rolletje in het begin van een nagenoeg onherkenbare Sam Elliot, en al met al een film die je niet te serieus moet nemen. Prima en vermakelijk wegkijkertje en vanwege het jeugdsentiment een half punt extra.

Eerste keer dat ik deze film zag, inmiddels alweer wat jaren terug, een behoorlijke tegenvaller. Ik vond de film destijds weinig spannend en het viel me ook tegen wat Gaines nu eigenlijk zag en beleefde in aanwezigheid van zoveel presidenten. Laat daar nu achteraf de kern liggen, op een gegeven moment ontzettend goed geduid door Dr. Martin Luther King, terwijl tegelijkertijd alle beslommeringen met presidenten en onrecht richting gekleurden gevolgd wordt. Iets waar ik nu veel meer oog voor heb en dus de film ook veel beter ervaar en waardeer.

De film opent met een beeld als zo vaak, de schrijnende toestanden op de katoenvelden, met eigenlijk meteen al een lesje van vader, een les die de rest van de film aanwezig blijft. Op bijzonder gelukkige wijze weet Gaines het zuiden te ontkomen, rolt in een prima aanstelling en weet zichzelf in de kijker te spelen bij de staf van het Witte Huis. Een plek waar hij veel bekende gezichten uit de Amerikaanse geschiedenis tegen zal komen, sommigen met grotere invloed dan anderen, sommigen ook met negatieve invloed. Toch blijven de presidenten behoorlijk op de achtergrond en wordt geprobeerd het grotere maatschappelijke probleem van die tijd te brengen. Of Eugene Allen, waar Gaines op gebasseerd is, echt een zoon had die dermate obstinaat was en zijn vader eigenlijk in verlegenheid bracht wegens de voorwaarde onpartijdig en politiek niet actief te zijn is me niet bekend.

Buiten het feit of het waar is van die zoon wordt daar toch wel een hele mooie contradictie gezocht tussen het oude denken dat er bij Cecil ingestampt is en de vrijgevochten geest die zijn zoon is. Daarnaast ziet Cecil natuurlijk eerste hand hoe presidenten zich wel degelijk druk maken om bepaalde zaken maar door landelijke weerstand weinig voor elkaar kunnen krijgen. De sympathie voor zijn werkgever is begrijpelijk, toch ziet zoon niets meer dan een slaafse kleurling. Een redenatie die ML King op mooie wijze aan diggelen schiet. Hoe verkeert je tegen dingen aan kunt zien. Toch lijkt Cecil ook langzaam wakker te worden met betrekking tot bepaalde scheve verhoudingen en zich hard te maken voor verandering en uiteindelijk kant te kiezen.

Whitaker zet met verve zijn rol neer net als Winfrey. Fraai en genomineerd voor een collectieve prijs is de gigantische cast met onder meer Cussack, Williams, Schreiber en Ruckman als presidenten. Sommigen overigens wat beter dan anderen, daarnaast Redgrave en een onherkenbare Mariah Carey, Kravitz, Gooding Jr en Terence Howard met kleine rolletjes. Vooral de kleine dingetjes zoals Nixon die zich al hangend druk maakt om een vlieg en LBJ die tierend op het toilet zit zijn herkenbaar en treffend. Daarnaast is de metamorfose van Whitaker zelf indrukwekkend om te zien.

The Butler draait als film niet eens zozeer om de de butler zelf die in het zenuwcentrum zelf werkt om het zo maar te zeggen, maar meer om de thematiek op de achtergrond. Subtiel wordt de cocon van rust en reinheid getoond waarin Gaines het getroffen heeft, maar tevens de problemen die vanaf de katoenvelden tot en met eind Vietnam oorlog de zwarte gemeenschap volgen. Tevens laat de film zien dat er meerdere wijzen zijn om te vechten tegen onrecht en vooroordelen, niet in de laatste plaats aan stereotypering te ontkomen. Iets dat Gaines wel degelijk doet. Met die wetenschap is The Butler een inhoudelijk ijzersterke film die en enorm grijs gebied toont. Een film die mij de tweede keer nu wel bekoort overigens.

Bijzondere film met een apart concept. Wie heeft er niet ooit gemijmerd terug te willen in de tijd en dingen te veranderen omdat je denkt dat het daar 'beter' van wordt? Maar is dat wel zo? Met die illusie maakte deze film korte metten. Iets heeft altijd gevolgen waar je juist weer geen vat ophebt.

De film begint in die zin als redelijk mysterie, maar naar mate kutcher steeds vaker 'terug' gaat en krampachtiger probeert het verleden te veranderen voor een betere toekomst, des te dramatischer de uitkomst wordt voor hem zelf. Zijn acties monden in die zin uit in een catastrofaal einde die eigenlijk ook best wel logisch is en dat is zelfmoord plegen, en die actie pak uiteindelijk het beste uit voor alle anderen in tegenstelling tot al acties daarvoor. En ik moet zeggen dat dat film red en maakt, want tot halverwege, op een paar momenten na, is het idee leuk maar lijkt de film niet echt op gang te komen en het geheel me maar matig tot een beetje te boeien. Misschien ligt het aan de cast, Kutcher altijd al een beetje een pretty boy gevonden die verder niet zo bijster goed is in acteren.


Eind goed al goed. Aardig mysterie wat in een redelijk drama uitmond en mij toch aan het denken zet. WTf heb ik nou net gezien? Kitsch of best wel goed? Het einde beklijfd dan juist wel weer een beetje.

En nummer drie uit de triplebox en een lichte verbetering na Cruel Cruel Love. En het zweet breekt me uit bij de gedachte dat ik nog twee verzamel dvd's liggen heb met verschillende Chaplin films. Nee, dit is toch echt niet my cup of tea en daar laat ik het dan ook maar bij.