Meningen

Vincent [Karim Leklou] wordt in korte tijd twee keer aangevallen op het werk. Eerst gaat de nieuwe stagiaire Hugo [Ulysse Genevrey] hem te lijf met een laptop, niet veel later doet zijn zachtaardige collega Yves [Emmanuel Vérité] hetzelfde met een mes. Zijn baas [Jean-Remi Chaize] neemt geen formele maatregelen tegen de daders, maar adviseert Vincent om thuis te gaan werken. Vincent beseft al gauw dat mensen agressief worden als hij oogcontact maakt en vermoedt dat hij het slachtoffer is van een virus. Een toevallige ontmoeting met Joachim [Michaël Perez] biedt een aanknopingspunt waardoor Vincent beseft dat hij zijn leven totaal zal moeten omgooien. Maar hoe kan hij overleven zonder oogcontact te maken met andere mensen? Leklou is perfect als de gewone man zich uit een netelige situatie moet zien te werken en de eerste helft is komisch, spannend en interessant. Het romantische subplot rondom restaurantmedewerker Margaux [Vimala Pons] gooit roet in het eten, vooral omdat scenarist Mathieu Naert de opbloeiende romance niet kan rijmen met alles wat vooraf gaat. Toch zijn er genoeg sterke momenten, waaronder een confrontatie op de parkeerplaats van een supermarkt en een opstopping op een snelweg, die mogelijk is geïnspireerd door Weekend van Jean-Luc Godard.

Sinds hun moeder is overleden moeten tiener Remco [Nino den Brave] en zijn jongere zusje Lizzy [Senna Fokke] hun vader Wim [Wim Opbrouck] regelmatig helpen om de eindjes aan elkaar te knopen. Wim ontruimt woningen, vaak van pas overleden bejaarden, en verdient wat bij met de handel in rashonden. Om te voorkomen dat zieke puppy's hun gezonde soortgenoten infecteren, moet Lizzy een paar puppy's verdrinken. Remco, die op zoek is naar een vorm van aanzien, filmt hoe Lizzy de hondjes in een rivier gooit en plaatst het filmpje op Youtube in de verwachting dat niemand zijn zusje zal herkennen. Binnen zijn vriendenkring krijgt Remco de positieve reacties waar hij op hoopte, maar na een tijdje gaat het filmpje viraal en dat heeft consequenties die de naïeve Remco totaal niet had voorzien.

Fraai portret van beginnende tieners uit een eenvoudig gezin en hun zoektocht naar een eigen identiteit. Regisseur en co-scenarist Brand neemt de tijd om de verhoudingen in het gezin neer te zetten en daarbij valt met name het overtuigende spel van Den Brave en Fokke op. Belangrijk is ook dat Remco weet dat de inhoud van zijn filmpje niet OK is (hij zorgt dat Lizzy's gezicht nooit goed te zien is). Het toont hoe gemakkelijk het is om de consequenties van zo'n filmpje te onderschatten. Het einde is niet geheel geloofwaardig en iets te melodramatisch, maar desondanks biedt dit genoeg stof tot nadenken en napraten.

Nadat zijn vader is verongelukt omdat hij stomdronken achter het stuur zat, is Totone [Clément Faveau] op zichzelf aangewezen om voor zijn zevenjarige zusje [Luna Garret] te zorgen. Aangezien hij alleen enige kennis heeft van de kaasmakerij besluit hij zich op dit ambacht te storten, maar (joe voelt ‘m al) daar heeft hij nog weinig kaas van gegeten. Dit schijnbaar komische drama volgt Totone tijdens zijn onbeholpen eerste stappen in de wereld van de kaasmakerij waarbij hij uit opportunisme ook aanpapt met Marie-Lise [Maïwene Barthelemy] die woont op een boerderij waar prijswinnende kazen worden gemaakt. Van persoonlijke ontwikkeling is al net zo weinig sprake als van chemie tussen Faveau en Barthelemy. Veel problematischer is het dat Courvoisier ons weinig aanleiding geeft om ook maar enige sympathie voor de hoofdpersoon te hebben. Het verhaal is onsamenhangend en de finale tijdens een stockcarrace lijkt uit een totaal andere film te komen. Enig pluspuntje is Garret die aandoenlijk is als het zusje en de uitgebreid aandacht voor het maken van kaas op ambachtelijke wijze. Als je daar van houdt tenminste.

Door de landbouwcrisis in de jaren 80 wendt de familie Frost zich tot drugssmokkel over de rivier Arkansas. In 1992 is de familie uiteengevallen in twee kampen, maar Lucas [Billy Magnussen] wil zich terugtrekken om een gezin te starten met zijn verloofde [Alexandra Shipp]. Wanneer die omkomt bij een uit de hand gelopen overval, gaat de verdenking direct uit naar neven Sid [James Badge Dale] en Eli [Jared Bankens]. Wraak! En daar moet Lucas’ halfbroer Tuck [Nick Stahl] hem bij helpen. Volgt in grote lijnen het format van een wraak-/misdaadfilm, maar profiteert van sterk werk van Magnussen en heeft een spannende ontknoping.

Jason [Alex Hassell] heeft zijn ex Linda [Alexis Louder] over om samen met hun dochter Trudy [Leah Brady] Kerst door te brengen bij zijn steenrijke moeder Gertrude [Beverly D’Angelo] om een wit voetje te halen. Het “feest” wordt wreed verstoord door een groep huurlingen onder leiding van “Scrooge” [John Leguizamo] die het gemunt hebben op de $ 3 miljoen die ergens in het verborgen zou zijn. Geheel toevallig is de nukkige Kerstman [David Harbour] daar net een uiltje aan het knappen. Eigenlijk wil hij zich nergens mee bemoeien, maar omdat Trudy één van de weinige lieve kinderen in zijn boek is, voelt hij zich toch verplicht om de strijd aan te gaan met Scrooge en zijn manschappen. De logica is ver te zoeken, maar de expliciete verwijzingen naar onder anderen Die Hard en Home Alone maken duidelijk dat scenaristen Pat Casey en Josh Miller het verhaal niet al te serieus nemen. Harbour is bijzonder grappig.

Werkelijk onuitstaanbare film waarin een rechter de ouders van een jeugdige crimineel de les leest en de kijker vertelt dat alles goed komt als ze maar naar de kerk gaan. Walgelijk gepreek en zeer slecht gemaakt bovendien.

Jesse [Cesar de Sutter] bevindt zich met zijn vriend Jonas in een vrijwel verlaten overdekt winkelcentrum wanneer Jonas na een korte woordenwisseling wordt doodgestoken. Jesse verstijft volledig en daardoor wil een deel van jongeren binnen de plaatselijke BMX-gemeenschap waartoe Jesse behoort niet meer me hem te maken hebben. De manier waarop een naïeve tiener met zichzelf in het reine moet zien te komen na zijn betrokkenheid bij een dodelijk misdrijf had een fascinerende film kunnen opleveren, maar Devos denkt blijkbaar dat hij je een plezier doet door te zien hoe Jesse met zijn vriendjes op slome wijze door de wijk fietst en hoe ze op het plaatselijke BMX-circuit vanaf de springbulten vliegen. Geen idee wat Devos hiermee wil zeggen, geen idee hoe ik mezelf wakker heb weten te houden tot het einde. Alleen de eerste vijf minuten zijn interessant.

Dertiger Eva [Itsaso Arano] is geboren en getogen in Madrid, maar mist richting in haar leven. Mede omdat ze net is verhuisd besluit ze tijdens de zomer in Madrid te blijven. In de eerste twee weken van augustus ontmoet ze verschillende mensen die, zo moeten we aannemen, haar leven een nieuwe richting geven. Gefilmd op locatie zonder professionele figuranten, wat het geheel een zekere authenticiteit geeft. Maar de film lijkt te bestaan uit een serie improvisaties op basis van een globale situatieschets. Het doel was ongetwijfeld om het nog authentieker te maken, maar het zorgt alleen maar voor een gebrek aan verhaal, samenhang en diepgang. De ontknoping is er dan ook eentje om onverschillig je schouders bij op te halen.

Natalia [Dolores Oliverio] is eropuit om haar maagdelijkheid te verliezen aan Diego [Agustin Sosa], maar krijgt concurrentie van Josefina [Isabel Bracamonte], met wie ze in eerste instantie goed bevriend raakt. Het verdere verloop wordt mogelijk beïnvloed door een subplot rondom de vloek van een dakloze man, die een tijd geleden door vader op straat in elkaar werd geslagen. Mix van volwassenwordingsdrama en psychologische horror is best sfeervol en Oliverio is uitstekend in de hoofdrol, maar het duurt wel erg lang voor het op gang komt.

Doorgewinterde huurmoordenaar [Anson Mount] krijgt van zijn mentor [Anthony Hopkins] de opdracht om Snowy Winters op te sporen en uit de weg te ruimen. Daarvoor moet hij naar een afgelegen, besneeuwd dorpje waar hij ondanks zijn nauwkeurige handelswijze toch op een dwaalspoor komt waardoor hij genoodzaakt is om drastische maatregelen te nemen om zijn identiteit geheim te houden. Een niet onaardig misdaadmysterie met een sterke ondersteunende cast (met o.a. David Morse en Eddie Marsan) dat vooral ten onder gaat aan het gebrekkige charisma van Mount.

De 88-jarige Waalse filmmaakster Agnès Varda, die gezien wordt als één van de grondleggers van de Nouvelle Vague/New Wave-cinema, reist samen met de 33-jarige visuele duizendpoot JR door Frankrijk op zoek naar landschappen, gezichten en vooral de verhalen die erachter schuil gaan. Daarbij ontmoeten ze een keur aan gewone Franse mensen die ze op een bijzondere manier in de schijnwerpers zetten door uitvergrote foto's van mensen op muren en gebouwen te plakken.

Het concept is best aardig en Varda en JR vormen een interessant en charismatisch 'odd couple', maar het resultaat is helaas wat oppervlakkig en begint al snel te voelen als een herhaling van zetten. Als het doel van de film werkelijk was aandacht te geven aan 'de mensen', dan hadden Varda en JR er veel beter aan gedaan om zich te richten op een paar projecten zodat we meer inzicht krijgen in de impact die hun kunst op de langere termijn heeft op het leven in het dorp en de afgebeelde persoon of personen zelf. In plaats daarvan staan Varda en JR zelf meer centraal, maar is de ontwikkeling van hun vriendschap veel minder interessant dan hun kunst. Het gekunstelde en futloze commentaar helpt niet mee, de ééntonige score (inclusief accordeon) evenmin. En het einde is ronduit teleurstellend...

De 15-jarige Becca [Olivia DeJonge] en haar 8-jarige broertje Tyler [Ed Oxenbould] logeren tegen de zin van hun moeder [Kathryn Hahn] een tijdje bij hun oma [Deanna Dunagan] en opa [Peter McRobbie] die ze nog nooit hebben gezien omdat moeder voor hun geboorte het contact had verbroken. Moeder had beter moeten weten want al snel beginnen opa en oma vreemd gedrag te vertonen. Shyamalan weet prima spel uit DeJonge en Oxenbould te halen en de eerste helft is prima aan te zien. Maar het idee dat deze kinderen alles filmen voor een documentaire wordt in de tweede helft steeds absurder en dit zou geen Shyamalan-film zijn als er niet een bijzondere twist aan zat te komen. Dit twist is echter vooral bizar en dat is geen goede vervanger voor angstaanjagend.

Deze kleine Canadese productie heeft een indrukwekkende cast, maar bovendien een sterk scenario dat voorziet in een uiterst memorabele psychopatenrol. En laat het maar aan de sublieme Michael Ironside over om deze goed gespeelde, prima geregisseerde horrorthriller naar een buitengewoon hoog plan te tillen. Hij speelt Colt Hawker, een man wiens denkbeelden over huiselijk geweld dusdanig afwijken van wat de uitgesproken TV-presentator Deborah Ballin [Lee Grant] dat hij bij haar inbreekt en haar probeert te vermoorden. Deborah weet zich echter te verdedigen en overleeft de aanslag, maar belandt wel in het ziekenhuis onder toezicht van verpleegster Sheila Munroe [Linda Purl, in Nederland onder anderen bekend als Andy Griffiths TV-dochter in de serie Matlock]. Maar Hawker heeft zeer persoonlijke redenen om erop toe te zien dat hij het klusje klaart.

Een uiterst vindingrijk scenario dat slim gebruik maakt van het feit dat Colt altijd een kettinkje draagt met een onschuldig klinkend belletje. Maar voor zowel Deborah als de kijker verhoogt dit lieflijke geluid de suspense enorm. De film schenkt meer dan gebruikelijk aandacht aan de schurk en creëert een intrigerende achtergrondverhaal. Bovendien zet "Visiting Hours" zowel de schurk als de heldin neer als intelligente, inventieve personen die niet voor één gat te vangen zijn. Dat maakt iedere confrontatie met deze maniak memorabel en leidt tot een zeer doeltreffende, spannende finale. Een klein juweeltje!

Sophia Loren speelt een vrouw die regelmatig dakloze kinderen in een kinderopvang opneemt in een poging ze op het rechte pad te krijgen en/of te houden. Haar nieuwste ‘aanwinst’ blijkt Momo [Ibrahim Gueye] te zijn, het joch dat haar onlangs nog op straat heeft beroofd van haar tas! Dat gaat uiteraard niet over een leien dakje en helaas verloopt het verhaal volgens de platgetreden paden. Zamora is charmant als de Lorens trouwste vriend en vertrouweling, maar Gueyes bekkentrekkerij doet je afvragen waarom Ponti besloot om hem de hoofdrol te geven.

Het leven in het zuiden van Sardinië is voor de meeste bewoners zo uitzichtloos dat ze gretig ingaan op een bod van een steenrijke projectontwikkelaar [Diego Abatantuono], die de omgeving wil veranderen in een modern toeristische paradijs. De enige die halsstarrig weigert, is een oude veehouder [Giuseppe Ignazio Loi]. Vanwege zijn leeftijd en gebrekkige beheersing van het Italiaans (hij spreekt een lokaal dialect) staat dochter Francesca [Virginia Raffaele] hem bij terwijl een aannemer [Aldo Baglio], goedschiks en kwaadschiks, probeert de oude man op andere gedachten te brengen. Iemand met boerenverstand weet direct dat het antwoord nee is en dat het nee blijft. Toch vond Milani het nodig om tijd te verspillen aan een opeenvolging van steeds betere financiële voorstellen. Wanneer de vastgoedeigenaar eindelijk zelf poolshoogte komt nemen, komt het onvermijdelijke einde nabij. Een mooi gefilmde, nostalgische liefdesverklaring aan Sardinië (gebaseerd op een waargebeurd verhaal) met een amusante epiloog, maar het duurt veel te lang!

De campagne voor de aanstaande verkiezingen verlopen zo rampzalig voor de Italiaanse oppositieleider Enrico Oliveri [Toni Servillo] dat hij besluit er tussenuit te piepen. Terwijl hij onderduikt bij Danielle [Valeria Bruni Tedeschi] die werkt voor Enrico’s favoriete regisseur [Eric Nguyen] neemt zijn assistent [Valerio Mastandrea] een wanhopige beslissing door Enrico’s tweelingbroer Giovanni [Toni Servillo] in te schakelen als Enrico’s stand-in. Maar Giovanni heeft al 25 jaar geen contact meer met zijn broer en zit bovendien in een inrichting. Wie zich Dave (1993) nog herinnert weet sowieso al hoe het verder gaat. Heel origineel is het niet, maar Servillo’s spelplezier en overtuigende dubbelrol maakt veel goed.

Vivo [Lin-Manuel Miranda] is een rolstaartbeer (voor wat het waard is) die op Cuba zijn dagelijkse kost verdient door op te treden met de oude gitarist Andrés [Juan de Marcos González]. Kort nadat Areünie een uitnodiging heeft gekregen voor het afscheidsconcert van zijn voormalige muzikale partner Marta Sandoval [Gloria Estefan], voor wie hij zijn liefde nooit heeft durven uit te spreken, sterft hij. Met de partituur van het liefdeslied dat Andrés ooit schreef voor Marta besluit Vivo zelf naar Miami af te reizen. Daarvoor krijgt hij hulp van Gabi, een eigenwijs en brutaal meisje waarvoor we sympathie moeten hebben omdat haar paarse haar een uitdrukking is van haar individualiteit en omdat (hoe origineel) haar vader is overleden. Een verhaaltje dat zo flinterdun is dat het zelfs met de veelal overbodige liedjes nog maar net een speeltijd van 80 minuten haalt. Lin-Manuel Miranda is ontegenzeggelijk een woordkunstenaar en dat kwam van pas bij het vertellen van de complexe geschiedenis in Hamilton, maar het is mij een raadsel waarom we drie keer (in uitgebreide bewoordingen) moeten horen hoezeer Vivo zijn oude vriend mist. Nog erger is het lawaaiige “My Own Drum”, één van de overbodige liedjes die slechts dienen als tijdvulling en daarom ook nog eens tijdens de aftiteling te horen is. De animatie is behoorlijk, de stemvertolkingen zijn goed en Estefan steelt de show in de finale, maar dit is wel erg formulematig.

Na een melding wegens huiselijk geweld door de buurvrouw belandt tiener Olivia [Sophie Lindner] in een crisiscentrum. Sophia’s begeleider [Rifka Lodeizen] neemt tevergeefs maatregelen om te voorkomen dat Olivia’s moeder [Thekla Reuten] contact opneemt met haar dochter. Na de vierde expressieve dans op vage elektronische muziek volgt de aftiteling en dan ben je nog steeds weinig wijzer over de oorzaak van de verwrongen relatie tussen moeder en dochter, om nog maar te zwijgen over Olivia’s drang om haarzelf te bezeren. Veel vorm, onvoldoende inhoud.

Mirthe [Caro Derekx] heeft stiekem gefilmd in de slachterij waar ze werkte en deelt die beelden met radicale dierenactivisten onder leiding van Nasha [Emma Josten]. Mirthe sluit zich bij hen aan voor een inbraak in de slachterij op de boerderij van Jonas [Bart Oomen]. Dat leidt tot een confrontatie, ook met Jonas’ zonen Jacco [Derron Lurvink] en Jonathan [Sweder de Sitter]. Horrorfilm met een dubieuze moraal en een hopeloos schmierende cast. Oomen is de uitzondering en geeft dit in ieder geval nog een beetje venijn, ook al wordt het pas leuk in de finale, een sterk staaltje grand guignol dat voor fans van splatterhorror voor de broodnodige compensatie zorgt.

Daniel [Rodolfo Sancho] en Sara [Belén Fabra] zijn met zoon Eric [Lucas Blas] verhuisd wanneer Eric klaagt over stemmen. Pas wanneer er is ernstigs is gebeurd, schakelen Daniel en Sara de hulp in van een auteur en paranormaal onderzoeker [Ramón Barea] en zijn dochter [Ana Fernández]. Het plot verdient zeker geen originaliteitsprijs, maar Hernández zorgt wel voor een onheilspellende sfeer en een aantal geslaagde schrikmomenten.

De in 2010 overleden illustrator Peter Vos werkte onder anderen voor Propura Cures en Vrij Nederland, maar een generatie kinderen en hun ouders kent hem als de maker van het immens populaire Beestenkwarter (1970) met creaties als de Mafkikker, de Kamerolifant en de Klavierleeuw. Deze documentaire probeert te achterhalen wat de voedingsbodem was voor zijn dwangmatige drang tot illustreren, alsmede hoe sleutelmomenten hem en zijn werk beïnvloeden. Uit archiefbeelden blijkt dat Vos een innemende, charismatische persoonlijkheid was en zijn ronduit indrukwekkend werk (en zijn manier van werken) vervolmaken deze documentaire die iedere liefhebber van beeldende kunst niet mag missen.

De zoveelste prachtige documentaire voor omroep HUMAN gaat over de familie De Boer uit Tjerkwerd. Vader Bote heeft de melkproductie van zijn boerderij in de laatste 10 jaar flink teruggeschroefd ten faveure van landschapsbeheer, vooral uit liefde voor de grutto. Iedereen vindt het prachtig dat hij dat doet, maar “it komt net út”. Zoon Jan Jochem (Botes beoogde opvolger) ziet daarom geen andere optie dan meer koeien te nemen, meer melk te produceren en minder tijd en geld te besteden aan landschapsbeheer. Makkinga is aanwezig bij de confronterende gesprekken aan de eettafel over de toekomst van het bedrijf en vele oeverloze gesprekken met instanties die Bote graag financieel zouden willen ondersteunen, maar nooit over de brug komen. Zoon Marc besluit een boerenleven op te zetten in Portugal, waar hij als agrariër veel meer vrijheid en zekerheid heeft. Jan Jochem en Bote staan symbool voor wat veel Nederlandse boeren het liefste willen: een gezonde bedrijfsvoering met een stabiel inkomen combineren met liefde en respect voor de natuur. De schitterende natuurbeelden van specialisten Jeffrey van Houten en Dirk Harrewijn herinneren ons er keer op keer aan waar het Bote om te doen is. Een authentiek portret van een nuchtere boerenfamilie die door loze beloften en/of gebrek aan daadkracht van de overheid (en burgers) bijna tot wanhoop wordt gedreven. Een must voor eenieder die enig inzicht wil krijgen in wat ik gemakzuchtig maar even omschrijf als de ‘boerenproblematiek’.

Een man woont en werkt al ongeveer een halve eeuw op Banty Island, een fictief vogelreservaat waar hij dag in dag uit de vogelpopulatie telt en per radio doorgeeft. We weten niets over zijn achtergrond en een half dozijn slecht uitgewerkte halfbakken ideeën later zijn we niets meer over deze zonderlinge man te weten gekomen. Freek de Jonges gemanierde vertolking onderstreept zijn beperkingen als acteur en hij is dan ook niet in staat om dit bijzonder rustig voortkabbelende, oppervlakkige drama nog enige schijn van diepgang te geven.

Gevangenisbewaker Eva [Sidse Babett Knudsen] verzint een excuus om overgeplaatst te worden naar een afdeling met zware criminelen, omdat ze een rekening te vereffenen heeft met Mikkel [Sebastian Bull]. Mikkel heeft een lang strafblad en moet deze keer zitten, omdat hij een medegevangene heeft doodgeslagen. Goed geacteerd, vooral door Bull, maar er is geen karakterontwikkeling en (dus) geen verhaal. Hij is een crimineel met woede-uitbarstingen, zij een rancuneuze, sadistische vrouw. En ik mag toch hopen dat het uitgangspunt zo absurd is als ik denk, anders is er iets goed mis in het Deense gevangeniswezen.

Nadat Isabelle [Ciara Bravo] na een lange strijd tegen ziekte overlijdt, verwerkt haar toegewijde oudere zus Jill [Zoey Deutch] haar verdriet door lange voicemails in te spreken op Isabelles oude nummer. Maar dat nummer is nu toegewezen aan de verlegen Wes [Nick Robinson]. Geïntrigeerd door Jills berichten en persoonlijkheid is Wes zo dom om Jill niet op de hoogte te brengen, maar haar op te zoeken. De voicemails zijn (mede door de geheimtaal van de zussem) vaak hilarisch en Deutch is charmant, maar Wes’ gedrag en het kleurloze spel van Robinson maken het moeilijk te geloven dat Jill op hem zou vallen.

Jerry [Ryan Reynolds] is onder behandeling bij een psychiater [Jacki Weaver] omdat zijn leven in het verleden is ontwricht door stemmen in zijn hoofd. Nu heeft hij een nieuwe baan en drie vrouwelijke collega’s die interesse in hem tonen. Maar het aangaan van een betekenisvolle relatie brengt Jerry uit balans. Hij raakt verscheurd tussen de welwillende stem van zijn hond Bosco en de rancuneuze stem van zijn kat Mr. Whiskers. Dat is van grote invloed op zijn relatie met Fiona [Gemma Arterton], Lisa [Anna Kendrick] en Alison [Ella Smith]. Begint als een romantische komedie maar gaat al snel kanten op die je van tevoren niet zou verwachten. Fijne zwarte komedie houdt je constant in het ongewisse, heeft een aangenaam zwartgallig gevoel voor humor en een ongemakkelijk vrolijke uitloop.

Assault at Precinct 13 meets Alien en Night of the Living Dead in deze prima SF-horror waarin een groep mensen zich noodgedwongen verschanst in een klein, afgelegen ziekenhuis dat om onduidelijke redenen omsingeld wordt door sinistere verschijningen. Zet de personages vrij goed neer en creëert een claustrofobische sfeer. Goed spel en goede special effects doen de rest.

Whakatâe is een klein kuststadje op het noordelijke eiland van Nieuw-Zeeland. De plaatselijke economie draaide vrijwel volledig op toerisme omdat het op 48 kilometer ligt van Whakaari, ook bekend als White Island. Op 9 september vertrekken twee boten en een helikopter met toeristen vanuit Whakaari voor een excursie naar het eiland, maar het bezoek loopt uit een op een nachtmerrie. Deze documentaire is volledig gewijd aan het relaas van overlevenden, nabestaanden en reddingswerkers. Dat klinkt indrukwekkend, maar de verhalen zijn in grote lijnen identiek waardoor het regelmatig in de herhaling valt. Het zou veel interessanter geweest zijn als Kennedy tijd had besteed aan de vraag waarom er op die noodlottig überhaupt mensen naar Whakaari vertrokken. Maar hij is duidelijk meer geïnteresseerd in een heroïsch verhaal dan is het bovenhalen van de onderste steen.

Na een relatie van 10 jaar besluiten Álex [Vito Sanz] en Ale [Itsaso Arana] er een punt achter te zetten. Ales vader [Fernando Trueba] vindt dat je juist een scheiding moet vieren. En dus zoeken Álex en Ale hun vrienden op om hen persoonlijk uit te nodigen om op de laatste dag van de zomer hun scheiding in Madrid te vieren. Geen verhaal, slechts een serie ontmoetingen en gesprekken in afwachting van het feestje. Er is zelfs een scène waarin een deel van de cast de film lijkt te bespreken waar we op dat moment 70 minuten van hebben gezien. Er zijn mensen die dat “intelligent” noemen, maar het lijkt er meer op dat Trueba een matig romantisch drama probeert te redden met een vleugje arthouse. Daar worden films zelden beter van en dit is geen uitzondering op die regel.

Twee bevriende stellen delen een vakantiehuis in de Oostenrijkse Alpen waar ze eens per jaar gezamenlijk vakantie vieren. Nadat dochter Madelon [Rosa van Leeuwen] en Elise [Frédérique van Baarsen] betrokken zijn bij een ernstig ongeluk komen ze voor een moreel dilemma te staan. Goed geschreven met goed spel van Noortje Herlaar, Valentijn Dhaenens en uitblinker Fedja van Huêt. Had een schot in de roos had kunnen zijn zonder Reutens theatrale, soms onbedoeld komische spel.