menu

Hier kun je zien welke berichten sumitta als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Beautiful Boxer (2003)

3,5
Na de zwakke en rommelige eerste minuten (een tenenkrommend stuk script met de westerse interviewer) belanden we - gelukkig - al snel in een lange flashback waarin Toom's leven wordt verteld. Op een brave en misschien clichématige maar toch oprechte, vermakelijke en soms erg mooi geschoten wijze wordt het levensverhaal van Nong Toom uiteengezet. Met name de scenes in de tempel, de scenes met de reizende monnik en de scenes in de sportschool zijn prachtig in hun eenvoud en realisme, acteerwerk daar ook dik in orde. Scenes die zich wat meer publiekelijk afspelen (zoals de gevechten, waarvan sommigen wel erg snel afgeraffeld werden) spreken iets minder aan, maar nog steeds leuk om naar te kijken. Het gevecht dat Toom heeft verkocht misschien als gevecht waarin je je het meest in kunt leven. Al met al een heel behoorlijke film waarin de actie iets achterblijft bij het drama-aspect. Het drama-gedeelte, het acteerwerk, Toom en ook de twee prachtige actrices die de moeder en Pi Moo vertolken, houden de film met gemak overeind.

Leuk weetje: de echte Nong Toom speelt zelf ook nog mee als schoonheidsexpert die de hormoonpillen aanreikt.

Beautiful Country, The (2004)

4,0
Ingetogen, oprecht en subtiel aanvoelende roadmovie/drama die dermate indruk maakte dat hij nog wel even is blijven hangen. Vietnam en de V.S. worden beide mooi in beeld gebracht en prachtig op hun plaats gezet. Dan de formidabele score van Zbigniew Preisner, de prima cast (vooral genoten van Bai Ling en Nick Nolte), maar zeker ook de menselijke thema's die worden aangesneden en het verloop van het verhaal waren dik in orde. Heerlijke film!
Platteland - stad - boot - vluchtelingenkamp - boot - stad - platteland.

Buddha's Lost Children Revisited (2009)

4,0
De ingekorte versie welke is uitgezonden door de BOS gezien, op basis daarvan 4,0*. Het opnieuw introduceren van de kinderen, met flashbacks naar het eerste deel, had van mij niet gehoeven. Maar het is geweldig om de eigenzinnige, charismatische, onorthodoxe, spartaanse en onvermoeibare Khru Bah weer te mogen aanschouwen. Vooral mooi hoe doordringend hij met rake oneliners de essentie van het boeddhisme dat hij praktiseert, weet te vatten. Doordat het niet alleen bij theoretische woorden blijft maar hij daad bij woord voegt is er van hypocrisie niet snel sprake, ook al is het gezond je te blijven afvragen of het fysiek op zijn donder geven van lastpakken (voor hun eigen bestwil, dat dan wel ) ook echt daden van liefde en mededogen te noemen zijn. Andere charismatische boeddhistische leiders zoals bijv. Thich Nhat Hanh zul je dat niet snel zien doen. Maar ieder zijn achtergrond en ieder zijn weg. Fijn dat we iets meer te weten komen over Khun Ead die zich als een moeder met een groot hart ontfermt over de jongste novieten en in 'Buddha's Lost Children' al veel respect oogstte. Mark Verkerk neemt verder de tijd om meer achtergrond en context te bieden als toevoeging op het eerste deel. De film is daarbij maatschappijkritischer dan zijn voorganger, vooral het oprukkende christendom krijgt een sneer. Aan de ene kant zeer begrijpelijk (ben zelf ook getuige geweest van hoe dat er in arme gebieden in Zuidoost-Azië aan toe gaat, je staat er versteld van), maar of de urbanisatie van jonge inheemse mannen en alle problematiek van dien 1 op 1 te wijten is aan de relatieve 'vooruitgang' die het christendom meebrengt, vraag ik me af. De regisseur spreekt zich hier politiek gezien misschien te gemakkelijk uit op basis van enkele aannames die hij doet. Het lijkt me niet echt binnen het gedachtegoed van Kruh Bah passen om hier stelling tegen het christendom te nemen, ook al poogt hij op verschillende manieren de inheemse mensen weer terug te brengen naar hun roots en waar zij goed in waren. Het lijkt er juist toch op dat hij voor eenheid zorgt door zich niet uit te spreken over politieke of religieuze kwesties maar iedereen ongeacht afkomst accepteert. Dat de regisseur dan wel stelling inneemt is dan ook een van de spaarzame smetjes op de film.

Epic (2013)

2,5
Het zien en beleven van 'Epic' deed me regelmatig heimwee opwekken naar het veel meer bescheiden en knusse Arietty. Epic was tamelijk druk en volgepropt, terwijl het verhaal vrij oppervlakkig en voorspelbaar bleef en na afloop eigenlijk niets te denken naliet. Het zou een interessantere film (ik denk ook voor jonge kijkers) zijn geweest als goed en slecht, groei en verderf niet als twee gescheiden werelden waren neergezet maar beide kanten ook van elkaar in zich hadden. Uiteindelijk hielden de groene fantasie (ondanks op onnatuurlijke wijze vormgegeven) en de ergens zomaar uit de lucht komen vallen Slug 'n Snail het nog een beetje vermakelijk. Na vele jaren was 'Epic' weer eens een uitstapje naar Amerikaanse animatie, maar ik weet weer waarom ik veel liever naar Japanse kijk.

Gui Lai (2014)

Alternatieve titel: Coming Home

3,0
Mooi geschoten inderdaad. Het acteerwerk van de twee volwassenen scoorde een voldoende maar was niet heel bijzonder, het meisje overtuigde nog het meeste en acteerde prima. Verder een eenvoudig en vrij voorspelbaar verhaal en een sobere setting. Vond de film eigenlijk helemaal niet zo sentimenteel. Een gevoelvol en ingetogen romantisch drama is het wel, maar nergens te kleverig. Zo vond ik de scene met de toenadering tijdens het pianospelen eigenlijk heel mooi. Wel stoorde ik me wat aan het selectieve geheugenverlies dat wat te gekunsteld uitgewerkt was: wel elke dag je dochter herkennen maar niet je man, wel elke dag onthouden dat je de kalenderpagina al een keer hebt omgeslagen maar niet dat je een afspraak hebt gemaakt, etc.. Verder had de poging van de regisseur om onvoorwaardelijke liefde en vastberadenheid uit te beelden - daarbij deze keer gebruik makend van veel herhaling (zoals steeds weer naar het station met dat bord) - niet zo'n geslaagd effect als in zijn film Not One Less (1999) dat wel op meer fronten gelijkenissen met deze film toonde maar een veel krachtigere uitwerking had.

Killing Fields, The (1984)

Alternatieve titel: Velden des Doods

4,0
Ondanks het grote budget een film die hier en daar wat steken laat vallen, bijvoorbeeld in haar muziekkeuze. Opvallend zijn de mooie sets en locaties (film is opgenomen in Thailand) en de glansrol voor Haing S. Ngor die de werkkampen ook zelf als een ontkennende intellectuele gevangene heeft overleefd. Ook een goede bijrol van John Malkovich. Veel reviewers hier hebben het over een stuurloze, chaotische film (vooral het eerste uur), ik had me hier op voorbereid maar vond het alleszins meevallen, vond de film juist eerder straight forward, realistisch en spannend.

Vijf jaar geleden heb ik een aantal maanden vrijwilligerswerk gedaan op het platteland van Cambodja. Schrijnende armoede, grote verkniptheid en onwetendheid en bovenal een diepgeworteld collectief trauma voelbaar (zeker op het platteland). Een bezoek aan de voormalige Tuol Sleng martelgevangenis in Phnom Penh en het concentratiekamp Choeng Ek even buiten de stad laten een onuitwisbare indruk achter, zo ook het ontstellende doch hartverwarmende boek van Chanrithy Him. De relatieve mildheid waarmee de gang van zaken in de kampen in deze film in beeld zijn gebracht laat daarentegen niet in zo'n onuitwisbare indruk achter. Dat vind ik dan ook meteen het grootste minpunt aan de film.

Loong Boonmee Raleuk Chat (2010)

Alternatieve titel: Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives

4,0
Wat een bijzondere film... zo sympathiek, ingetogen, met prachtige (analoge) beelden, een heerlijk naturelle cast, een glimp van het Thaise plattelandsleven, spirituele contemplatie, interessante symboliek en diepere lagen.

De film vindt plaats in het Noordoosten van Thailand (de Isan regio), dichtbij de grens met Laos in de plaats Nabua waar het Thaise leger in 1965 een bloedbad aanrichtte waarbij veel communisten omkwamen. De hoofdfiguur in het verhaal heet Boonmee die op sterven is en geen schoon geweten heeft. Hij overdenkt zijn levens en relateert zijn ziekte onder meer aan het doden van veel mensen. De film is verder losjes gebaseerd op een boek over Boonmee, geschreven door een monnik uit de geboorteplaats van de regisseur. Boonmee, die door te mediteren zijn vorige levens kon herinneren.

Een opvallende herinnering is de scene met de prinses en de meerval, die hierboven meermaals wordt genoemd en geroemd. Het was voor mij een moeilijk te plaatsen scene in het geheel, die overigens wel erg mooi weergegeven werd. De meerval lijkt een verwijzing naar de naga welke zo gerespecteerd wordt door de Isan, een soort van draak die zich vooral onder water ophoudt en die in het Mekong-gebied net als het weer en het eten tot de dagelijkse gespreksonderwerpen behoort. Het bovennatuurlijke beschermende wezen wordt vaak groots in tempels afgebeeld en de meeste mensen geloven in het bestaan ervan. Sommigen beweren dat naga's niet bestaan en dat de immense in de Mekong gespotte naga's grote meervallen zijn. In de film bedrijft een ongelukkige prinses (die de vergankelijkheid van haar rijkdom en schoonheid inziet) de liefde met de mythische naga, of met de meer realistische equivalent de meerval, maar net hoe je het bekijkt.

Een andere scene die tot denken zette was de gelegenheidsnovice(monnik). In de Isan-traditie is het gebruikelijk om tijdelijk (een paar dagen tot een paar weken) in te treden als novice wanneer een oudere broer, vader of oom overlijdt, dit om je verdienstelijk te maken voor de overledene en nabestaanden van de familie. De jonge novice (een mooie spontane bijrol trouwens!) is verwant aan Boonmee, en voelt zich niet echt geroepen om zijn tempelplicht te volbrengen; hij kan de eerste nacht van zijn tijdelijke monnikschap niet in slaap komen en legt zijn pij alweer af voor een warme douche en een karaokebar. Misschien wel omdat Boonmee in de grot al bij de bron van zijn ontstaan is teruggekeerd (en verlicht is geraakt?) en de novice daarom aanvoelt dat hij niet echt iets hoeft te betekenen. De naam "Boun mee" betekent volgens mij ook letterlijk "verdiensten hebben", oftewel een 'goed karma' opgebouwd hebben, wat dan wel weer een beetje haaks op zijn onzuivere geweten staat maar misschien is hij daar mee in het reine gekomen door de woorden van zijn overleden vrouw. Vanaf de prachtig in beeld gebrachte 'disrobe' van de monnik verandert de setting van de film in een meer aards, werelds en modern gebeuren, wat een mooie, ontnuchterende en in zekere mate confronterende afsluiting van de film is.

De dialoog en omhelzing tussen Bounmee en zijn overleden vrouw Huay vond ik de mooiste scene in de film, de sereniteit, nederigheid en waardigheid die eruit sprak zie je in weinig films terug. Ook kwam toen de 'overgewaarde hemel' ter sprake. Hoewel de boeddhistische leer de aanwezigheid van deva's en brahma's (hemelse wezens) beschrijft komen die in de film opvallend genoeg eigenlijk niet terug (slechts de geesten van overledenen en demonen in de vorm van apengeesten), of het moeten al de glinsteringen in de grot zijn geweest die iets hogers moesten symboliseren. Het zorgt er meteen voor dat de film eigenlijk nergens te zweverig wordt.

Verder een kleine verrassing om te zien dat de verhoudingen tussen Thailand en Laos worden aangesneden. In Bangkok wordt er op de Noord-oost (Isan) regio neergekeken, en in heel Thailand wel een beetje op Laos, terwijl de Isan van oorsprong ook Laotianen zijn en bijna dezelfde taal en traditie delen. In de film wordt deze relatie vind ik op een prachtige manier uitgewerkt. Hier en daar las ik over politieke boodschappen in de film, ik ben wel benieuwd naar wat die dan precies zijn, anders dan het opspelende geweten betreffende het anti-communisme in de jaren '60, waar de Thai ook de Amerikaanse hetze tegen het communisme steunden. Laos en Vietnam werden daar zwaar de dupe van, en het lijkt erop dat de regisseur enig begrip probeert op te wekken voor illegalen uit Laos. Mooi dat dit onderwerp ook de ruimte krijgt om aan de oppervlakte te komen. Nu al benieuwd wat een herziening zal opleveren...

Machan (2008)

3,5
'Machan', straattaal dat zoiets betekent als dude / gozer / gast, is ongetwijfeld het meest in het oor springende woord op straat in Sri Lanka. Zelf ondervond ik in dit land dat het woord lang niet binnen alle milieus gepast is. De titel gaf daarom meteen een indruk met welke kant van de samenleving we te maken hebben. Niet die vrome, rijkere kant, maar de kant waar veel spot en zelfspot te vinden is.

Heerlijke metafoor voor het contrast tussen arm en rijk is het gedoe met die handdroger, geweldig! Verder is behalve het samenstellen van het handbalteam in Sri Lanka ook het spelen van het team in Duitsland een kostelijk gezicht. De humor, dialogen en sfeer maken de film grotendeels. Komedie, maar daaronder een diepe laag drama voelbaar. 'Machan' is denk ik een leuke kennismaking met Sri Lanka, veel culturele aspecten uit het dagelijkse leven komen terug. Daar tegenover staat dat de gekozen locaties niet zo veelzijdig zijn (betreft alleen een buitenwijk van Colombo, een ambassade, het strand en een vliegveld), dat terwijl het land zo divers en fotogeniek is.

Al met al een vermakelijke film en een feest van herkenning, hoewel het verhaal vrij voorspelbaar bleek te zijn, het einde een beetje abrupt is, en het acteerwerk net een voldoende krijgt.

Mogari no Mori (2007)

Alternatieve titel: The Mourning Forest

4,5
Herzien... en een nog mooiere beleving dan de eerste keer. De film ontwapent ook nu weer, en werkt voor mij als een soort van reset van het hoofd terug naar het hart. Wat daaraan bijdraagt zijn de speelse scenes (verstoppertje spelen, watermeloen eten), de prachtige omgevingen, het motto "er zijn geen regels", de bijna ascetische afwezigheid van luxe en comfort, en de twee zich openende hoofdpersonen waarvan vooral het verplaatsen in Machiko vanzelf gaat. De wijsheden van de Zen-monnik in het begin komen soms wat dogmatisch over (bijv. het 33 jaar aspect), in plaats daarvan had ik liever wat meer sceptische koans verwerkt gezien, maar misschien werd het Naomi Kawase dan te filosofisch en zou dat de film juist te veel bij het denken hebben gebracht i.p.v. het thema voelen. Over enkele jaren volgt ongetwijfeld een volgende herziening.

Mùi Du Du Xanh (1993)

Alternatieve titel: L'Odeur de la Papaye Verte

4,0
Een sympathiek verhaal uitgewerkt in een stijlvol tropisch 'stilleven' (schijn bedriegt) waarbij als kijker bijna alle zintuigen wel geprikkeld worden. De acteerprestaties van de kleine Mùi zijn overtuigend (het eerste deel van de film vind ik dan ook het sterkste), het acteren van de tien jaar oudere Mùi overtuigt echter niet altijd zo, die acteert af en toe wat overdreven. Dat is echter ook het enige smetje op de film, waarvan ik verder niet echt merk dat hij alweer ruim twintig jaar geleden gemaakt is... Al een paar keer herzien zonder dat hij gaat vervelen. 4,25*

Next Guardian, The (2017)

3,5
Deze film geeft een prachtige inkijk in het leven van een (min of meer doorsnee) Bhutaans gezin, waar een grote generatiekloof lijkt te bestaan tussen de twee conservatieve ouders en hun twee eigentijdse kinderen. De beelden geven een veelomvattend beeld van het leven in Bhutan, het land waar het 'bruto nationaal geluk' waarschijnlijk hoger is dan het bruto nationaal product. Het was interessant om te zien hoe de zoon omging met de druk en het gedram van zijn vader om voor een traditioneel religieus leven te kiezen. Gaandeweg bekroop me wel een beetje de vraag welke invloed de aanwezigheid van de Hongaarse filmers heeft gehad op dit proces tussen vader en zoon. Prettig dat er geen voice over was.

De film was afgelopen zondagmiddag te zien bij De Boeddhistische Blik en terug te zien op npo.nl.

Paul dans Sa Vie (2005)

4,0
Heerlijke documentaire... in de nevel koeien melken, op de Mobylette erop uit om kreeften te vangen, prachtig dat samen aan de slag met die vooroorlogse dorsmachine en dat ingetogen gefoeter steeds tijdens het gereed maken van de oude machines! Met een onvoorwaardelijke toewijding voor het land én voor de kerk lijkt het op een soort van celibatair kloosterleven dat Paul en zijn zussen leiden tussen hun koeien, kippen, muskuseenden en konijnen (waarom we de konijnen, grootverbruikers van al het hooi en stro, niet te zien krijgen dat blijft een raadsel).

Niet de werkgelegenheid van de kerncentrale even verderop bepaalt het ritme van het leven van Paul en zijn schone zussen, maar de natuur, de zon, het weer en de seizoenen. "Slecht weer bestaat niet. Alleen het te lang aanhouden van hetzelfde weer kun je slecht weer noemen." Prachtige wijsheid. Hoezo ouderwets? Misschien zijn Paul's visie en beleving van wat vrijheid is juist wel vooruitstrevend. Bovendien zien we prachtige beelden (24 x 7 krijgt een andere lading) en krijgen we zeer genietbare muziek van Les Frères Nardan voorgeschoteld.

Pha Phum Khor Daeng (2012)

Alternatieve titel: Red Scarf

3,5
Mooie ingetogen thriller van Sakchai Deenan, die het na de Sabaidee-reeks eens met een geestenfilm probeert. De geldbiljetten van 500 kip en de briefuitwisseling doen verraden dat het verhaal zich enkele decennia geleden afspeelt. Het acteerwerk is degelijk, maar de muziek is een beetje ondermaats en enkele shots (zoals bij de Patuxai, de Laotiaanse versie van de Arc de Triomphe) zijn vrij amateuristisch bewerkt. Toch weerhoudt het niet van een aangename filmervaring, want de sfeer en de personages in de film zijn best mooi, zo ook de ontknoping.

Phörpa (1999)

Alternatieve titel: The Cup

3,5
Eenvoudige, sympathieke film. Authentieke locaties, monniken en ceremonies, gefilmd en geproduceerd in het land waar het bruto binnenlands geluk belangrijker is dan het bruto binnenlands product. Was onder de indruk van de prachtige theme song, hoewel de muziek verder dan dat niet heel bijzonder is. Het plot en de dialogen zijn niet heel sterk, evenals het acteerwerk dat hier en daar te wensen over laat. Het enthousiasme van het jochie over de voetbalwedstrijden die daarmee de anderen probeert aan te steken, komt in het begin van de film niet echt goed uit de verf. Wanneer hij zich meer tot leider ontpopt, ziet het er al beter uit. Er zitten redelijk wat momenten in de film die een glimlach op je gezicht weten te toveren, maar een uitgesproken komedie is Phörpa niet bepaald. Misschien wel om zich te excuseren voor het vrij aardse verhaal en de ontbrekende diepgang m.b.t. meditatie en boeddhistische concepten, wordt aan het einde nog inhoudelijk op het boeddhisme ingezoomd. Op zich jammer dat deze inhoudelijke kern (behalve de ethiek dan) niet echt in het verhaal en de film zelf verweven zit, waar dat bij films als Samsara en Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom wel zo is. Het boeddhistische klooster in Phörpa dient dan ook meer als toneel, het klooster als toneel waar aardse zaken geen taboe zijn.

Plastic Paradise: The Great Pacific Garbage Patch (2013)

4,0
geplaatst:
Gisteravond op National Geographic en ik had niet door dat deze docu inmiddels al zes jaar oud was. Het overschot aan plastic en de gigantische gevolgen die in beeld worden gebracht leek meer de huidige actualiteit dan de actualiteit van zes jaar geleden. De situatie op Midway is confronterend, ongelooflijk eigenlijk hoe lang vogels nog doorleven met zo veel plastic afval in hun lichaam. Het gevolg van plastic dat terechtkomt in de voedselketen (en daarin blijft) wordt goed overgebracht. En het probleem van de gigantische hoeveelheid oude nylon visnetten die tijdens hun zwerftochten in de oceaan niet alleen voor onzichtbare verst(r)ikking zorgen maar ook het koraalrif kapot trekken, wordt ook goed zichtbaar gemaakt. Ook de boodschap dat er alleen nog maar meer plastic bijkomt en dat het afbreken en recyclen ervan eigenlijk slechts een illusie is, komt overtuigend over. Er wordt ook wat dieper ingegaan op de gezondsrisico's van het bestanddeel BPA, de wetenschappelijke onderbouwing (die er ongetwijfeld is) is hier niet heel goed uitgewerkt. Waarom ik dit toch vier sterren geef is dat Angela Sun dit op een prettige manier heeft gemaakt. Geen belerende zuurpruim maar een onbevangen avontuurlijke jongedame die weigert haar kop in het zand te steken. Haar infiltreren op een congres van de Amerikaanse plastic lobby levert prachtige (doch zeer bedroevende) oneliners van onwetende zakenlui op.

Rak Ti Khon Kaen (2015)

Alternatieve titel: Cemetery of Splendor

4,0
Na Uncle Boonmee en Tropical Malady is dit de derde film die ik zie van Apichatpong Weerasethakul. Ik vraag me af of er in het verleden nog meer titels van hem in Nederland op dvd zijn verschenen (misschien Syndromes and a Century en Blissfully Yours?). Samen met mijn partner gekeken die uit Laos komt en de nauw verwante Isan cultuur in deze film goed begrijpt. Niet dat ik daardoor in een bevoorrechte positie veel meer van de film zou gaan begrijpen, wat bij Uncle Boonmee wel het geval was trouwens. Terwijl ik nu weer met grote ogen en gespitste oren kijk en luister, geen seconde wil missen, kijkt zij met een schuin oog mee en af en toe hard lachend om de humor die in de film is gestopt, zoals de dokter die het over rauw voedsel en lintwormen heeft en het kennelijk met humor brengt. Net als zeer waarschijnlijk de meeste Thai en Lao loopt ze echter niet bepaald warm voor films van Apichatpong Weerasethakul. Een filmverhaal moet rond en een beetje conventioneel zijn en voorzien zijn van een duidelijke moraal, en dat zijn de films van deze regisseur niet bepaald. (Toch moest de film wel op pauze voor een toiletstop op zo’n twee derde.) Moeilijker te consumeren “art” movies vinden in Thailand denk ik een relatief kleiner publiek dan in Europa. Ik vraag me daarom af voor wie de regisseur deze films maakt, stemt hij zich ook nog enigszins af op Thaise en Laotiaanse kijkers, of niet in het bijzonder?

We werden flink ‘wakker geschud’ toen de soldaat alleen in de bioscoop zat te kijken naar een trailer van een of andere slechte horrorfilm. Deze scene stond zo’n 15 dB harder dan de rest van de film. Een verrassing die duidelijk de andere kant van Thaise televisie en cinema laat zien: vaak schreeuwerige of lollige drukdoenerij dat nergens heen gaat maar kennelijk wel binnen de censuurgrenzen past die de overheid hanteert, terwijl het de vraag is hoe Apichatpong Weerasethakul heeft moeten draaien en deleten om maar niet gecensuureerd te worden. De omgekeerde wereld want hoeveel consciëntieuze beeldende artiesten zoals deze regisseur vind je er?

Zo verrassend en intrigerend als veel scenes zijn (de stoelendans, de ochtenderectie, de ontmoeting met de godinnen en de wandeling met het spirituele medium bijv.), zo gewoontjes zijn de alledaagse scenes die over noodles, pepers, papaya salades, aerobics op straat en gezichtcremes gaan, waarin overigens wel telkens een soort van liefde en/of warme beleefdheid voelbaar is. Het alledaagse contrasteert weer mooi met de de raadselachtige rollen van koningen en soldaten in relatie tot de diepere lagen en mystieke kanten van het animisme en boeddhisme. Het is al met al weer een boeiende collage geworden. Terwijl ik me afvraag wat ik als laatste zin moet schrijven, zie ik de prachtige scene met al die de roltrappen weer voor me die blijft hangen als misschien wel een soort metafoor voor het werk van deze regisseur.

Rocket, The (2013)

Alternatieve titel: De Raket

4,0
Verrassend mooie film waarin drama langzaam plaatsmaakt voor een wat meer luchtige sfeer. Australische productie, Noord-Laotiaanse setting en een leuke Thais/Laotiaanse cast. De film probeert (zonder dat het ergens te opdringerig wordt) twee kanten van Laos te schetsen; enerzijds de problematiek die ontstaat doordat de corrupte regering het land in de uitverkoop gooit en hele dorpen achteloos op stel en sprong moeten verdwijnen voor de bouw van stuwdammen, en dat te midden van het onoverzienbare aantal onontplofte bommen uit de geheime Amerikaanse oorlog van 1964-1973. Over dit laatste onderwerp heeft de regisseur al eens een documentaire gemaakt. Aan de andere kant beeld de film ook goed de typische Laotiaanse luchtigheid en gelatenheid uit, te midden van de prachtige karststenen landschappen en mooie natuur. De beelden zijn prachtig en het kleurgebruik erg mooi. De twee jongste acteurs acteren uitstekend, stelen echt de show. Toch voelt de bewijsdrang van Ahlo en het zich niet schikken in zijn lot eerder een beetje westers dan Laotiaans aan, maar storen doet het verder niet echt. Ook de muziek voldoet prima, het gebruik van James Brown moest nog voor wat extra vermaak zorgen wat voor mij niet zo had gehoeven. Het rocket-festival op het einde is tenslotte erg indrukwekkend te noemen, een mooie afsluiter van de film. Voorlopig 4,0*, maar als de film nog dagen blijft hangen komt er nog een halfje bij op.

Sabaidee Luang Prabang (2008)

Alternatieve titel: Good Morning Luang Prabang

4,0
De eerste commerciële film van Laotiaanse bodem. De vervallen cinema (nog stammend uit de Frans-koloniale tijd) in Savannakhet (de op twee na grootste plaats in Laos) werd wat opgelapt en heropende zijn deuren na vele activiteitsloze jaren, mede voor het kunnen vertonen van deze film. In Laos is deze film wereldberoemd. Dat de Miss Laos van een paar jaar geleden de hoofdrol (als beginnende gids) vertolkt zal zeker aan het succes hebben meegeholpen. Ze acteert heel verdienstelijk, en fungeert in deze film als soort van rolmodel voor de Laotiaanse vrouw: zelfstandig, bescheiden, correct, naturel, 'charming'. Ook de half-Laotiaanse Ananda Everingham doet het heel aardig als fotograaf die verliefd wordt op zijn gids. Sterkste punt van de film is misschien wel dat het naast de romance een vrij compleet beeld geeft van wat Laos te bieden heeft voor de gemiddelde toerist, waardoor de film een uitstekend visitekaartje is. Gebruiken, omgangsvormen, toeristische trekpleisters, home stays, eten, een bruiloft, muziek, alles komt aan bod en het past allemaal keurig in het verhaal. Alle gangbare toeristische plaatsen komen aan bod: van 4000 Islands en Pakse in het zuiden tot aan Vientiane en Luang Prabang in het noorden. Er valt visueel heel wat te genieten, zonder dat het cinematografisch hoogstaand is. Een ander sterk punt is de gezette sfeer in de film, ontspanning en een laag tempo ondersteunt door typische Laotiaanse zachtaardigheid. De romantiek wordt echter nooit te zoetsappig. Ik was positief verrast en onder de indruk na het bekijken van deze film. Gezien de middelen, mogelijkheden en ervaring op filmgebied die in dit ontwikkelingsland voorhanden zijn geef ik een ruime 4,0*

Siddhartha (1972)

3,0
De makers hebben in ieder geval hun best gedaan Hesse's verhaal zo getrouw mogelijk na te vertellen en nergens uit de bocht te vliegen. Waar het levensverhaal van Siddharta in het boek in prachtige contemplatieve volzinnen is verpakt, zijn de dialogen in de film vaak kort en beknopt om het verhaal maar in 80 minuten te kunnen samenvatten. Esthetisch gezien blijft de film wat achter, het spreekt veel minder tot de verbeelding dan het boek. Toch zijn sommige shots wel mooi gedaan, is de traditionele muziek op creatieve wijze ingepast en is Garewal als Kumala goed gecast. Minpunten van de film zijn verder toch wel sommige karakters die een beetje een karikatuur van zichzelf zijn geworden (met name bij Govinda en Kamaswami had ik daar last van), dat het in India gefilmd is met Indiase acteurs maar dat de taal Engels is (jammer!), de manier waarop de stem van de Boeddha ten gehore werd gebracht (die deed inmiddels erg gedateerd aan) en dat het allemaal een beetje behoudend en als een toneelstukje over komt en de tand des tijds op veel vlakken niet heeft doorstaan. Krap aan 3,0*

Silent Land (2016)

3,5
Van de maker van Silent Snow, wat ik een geweldig betoog vond. Silent Land (in de zin van 'zwijgende grond') volgt deze keer niet een Groenlandse maar een arme Cambodjaanse vrouw en haar gezin, die de harde werkelijkheid van landonteigening door meedogenloze grote bedrijven laat zien. Daarnaast volgt de documentaire ook een grootgrondbezitter. Dit is er niet zomaar eentje, het is de rijkste Cambodjaan die zichzelf toch vooral als een vriendelijk en zorgzaam man voordoet. Het komt tot een uiterst beleefde ontmoeting tussen de twee hoofdpersonen, deze ontmoeting is een wat vreemde 'ontknoping' in de documentaire. Het grote vacuüm tussen arm en rijk wordt eigenlijk bevestigd, en toenadering blijft uit. Veertig jaar na de ellende aangericht door het schrikbewind van Pol Pot is er in Cambodja nu relatieve vrede, maar de armoede is schrijnend, opstand door de armen wordt de kop ingedrukt en er is allerminst sprake van een rechtsstaat.

Wandafuru Raifu (1998)

Alternatieve titel: After Life

3,0
Na vijf Koreeda's (Maborosi, Nobody Knows, Still Walking, Air Doll, Like Father like Son) die ik allemaal op 4* heb staan, is dit de eerste die ik op 3* zet. De dvd - Lumière-uitvoering met op de cover de prachtig belichte poort waar de zielen aankomen - lag al een aantal jaar op een stapel nadat ik bij een eerdere kijkbeurt na 20 minuten in slaap was gevallen. Ik ben een liefhebber van trage films, en de genoemde films van Koreeda bevielen me ook zeer goed. Toch is er een opeenstapeling van zaken waardoor After Life me minder wist te boeien. Zo zinden de camerabewegingen en montage.me niet helemaal en kwamen (misschien deels onterecht) de gekozen ervaringen van de zielen te gemaakt / gescript op me over. Ook vond ik het hele uitgangspunt wat teveel in een vastomlijnd concept gegoten (zielen die in groepje samenkomen, een week de tijd hebben om weinig vrijblijvend een herinnering op te halen, er ééntje uitkiezen om vast te laten leggen op film, als het je niet lukt blijf je tussen de twee werelden, etc.). Het decor was nog wat soberder (en meer binnen de muren) dan ik van Koreeda gewend was. Ook de magie van de interactie tussen personages was deze keer iets minder voelbaar. Ondanks de minpuntjes toch een regisseur die ik bewonder en blijf volgen.

Way, The (2010)

3,5
geplaatst:
Direct na de film had ik een feelgoodmood en had ik prompt vier sterren gegeven. De sfeer, het avontuur, de beelden, het tempo, dat Hollandse typetje ertussen, de herkenbare momenten van het op reis zijn en zomaar ineens 'opgezadeld' zitten met een uiteenlopende mix van persoonlijkheden met verschillende nationaliteiten en een verschillend reisdoel. Het redelijke complete beeld dat de makers proberen te schetsen van de tocht. En Martin Sheen als de starre Tom, die een sterke vertolking neerzette en me om een of andere reden deed terugdenken aan Jack Nicholson in About Schmidt en Michael Douglas in Falling Down.

Een week later (nu dus) is er toch weinig blijven hangen van de film. Als ik me zo'n lange tocht voorstel, dan denk ik vooral aan lichamelijke ongemakken, mentaal afzien en afzondering, maar daar ging de film toch niet echt over. Ook herinner ik me enkele zwakke scenes, zoals de scene waarin het Ierse personage werd geïntroduceerd, die acteur vond ik meer weg hebben van een toneelspeler. En de karakters en hun verhaal bleven toch een beetje stereotypisch en oppervlakkig.

Yes or No: Yaak Rak Gaw Rak Loey (2010)

Alternatieve titel: Yes or No

3,0
Mooie film. De intenties van de film zijn al heel snel duidelijk; bewustzijn kweken voor de positie van de tomboy. Het clichématige vingertje om er niet zo zwart-wit tegen aan te kijken ligt er soms een beetje te dik bovenop, desondanks komt de film oprecht over. Dat komt vooral door de goede acteerprestaties van de twee hoofdpersonen, daar drijft de film op. Het verhaal is degelijk echter voorspelbaar. Er is sprake van een verzorgde productie en een (veel te) gemakkelijk in het oor liggende score. Grootste minpunt dat me van een hogere score weerhoudt is dat de steriele Ikea-style decors geen leven ademen, er valt zeker in dat opzicht weinig authentiek Thais te beleven. 3,0*