Meningen

Wat mij betreft het beste deel. Ik vind de eerste twee films zoiezo iets hebben dat bij de andere films ontbreekt. Na dit deel begon geheimzinnigheid naar mijn idee toch meer in te boeten voor actie. Hoewel ik latere HP films als deel 4 en 7 erg goed vind hebben ze niet dezelfde sfeer. Deze sfeer is echt uniek, en heeft er bij mij voor gezorgd dat de film in mijn geheugen gebrand staat. Dat komt deels door de muziek, die ik heel sterk vind (waarom hebben ze die veranderd? ik vind de soundtracks van latere delen een stuk minder indrukwekkend), maar ook door de regiestijl van Chris Columbus. Columbus schenkt meer aandacht aan de details zoals die in het boek ook heel goed beschreven worden. Daarnaast is deze film heel mysterieus en soms nog best wel eng. Goede finale. Alles is goed aan deze film. Jammer dat de andere films diezelfde sfeer niet meer konden oproepen.

Goede film. De HP-films zijn voor mij zo goed omdat ze zo dicht in de buurt komen van de sfeer die de boeken oproepen. Ook dit deel is buitengewoon goed gefilmd. Toch zijn er wel een aantal zwakke puntjes.

Allereerst zwakke puntjes uit het verhaal (dat ligt dus meer aan het boek, dan de film)

Het stukje dat Ron opeens in de geheime kamer kan Wat is dat voor onzin?
In de tweede film wordt het nog gezegd: sisselspraak is een zeldzaam talent. Maar Ron kan het zomaar even nabootsen omdat hij Harry ooit in zijn slaap heeft horen praten? Best een leuk grapje dat van 'Harry praat in zijn slaap' maar daardoor zie ik die slappe scène nog niet door de vingers. Het besmeurd voor mij een beetje het mysterie van het tweede boek en de tweede film, om te weten dat jan en alleman die Harry ooit in zijn slaap heeft horen praten zomaar de geheime kamer binnenkan. Waarom gaan ze op Zweinstein dan niet gelijk schoolreisjes organiseren naar de geheime kamer? Wat mij betreft hadden zowel JK Rowling als de regisseur het nooit zover moeten laten komen, dat Harry het benodigde zwaard van Griffoendor kwijtraakt. Dan was die belachelijke Geheime Kamer- oplossing ook niet nodig geweest.

Na de dood van Voldemort had ik nog wel iets meer film gewild. Nu was het meer van: Voldemort is dood en nu zo snel mogelijk naar het einde toe. Het kwam op mij afgeraffeld over en dat moet niet bij zo'n goede serie.

Ik denk dat ik niet de enige ben die vind dat het einde gewoon belachelijk is (ik heb het dan over het 19 jaar later stukje). Ik bedoel, met al de buitengewone special effects laten ze het lijken alsof er een echte draak door Londen heen vliegt, heel knap. Maar als ze de personages 19 jaar ouder moeten maken komen ze nergens anders op dan het haar even anders te kammen en een paar mensen wat dikkerder te maken? Echt heel slecht gedaan en helemaal niet overtuigend. Als je dat stukje, dat niet veel meer is dan een epiloog, dat toch wilt verfilmen, doe het dan ook goed. Nu werd deze geweldige serie met een zwakke scène afgesloten. Heel jammer. Wel leuk dat de muziek van de eerste twee delen op het laatst nog even terugkeert.

Dat zijn wat zwakke punten, maar voor de rest was de film uitstekend. Ondanks mijn kritiek, was het toch wel een waardige finale van de HP saga. Jammer dat ie nu afgelopen is: dat is toch weer een must see-bioscoop film minder.

Eerst ging Christoper Columbus weg. Toen kwam Alfonso Cuaron. Ik was blij dat Columbus in ieder geval een waardige opvolger kreeg. Maar toen moest ook Cuaron weg en was het Mike Newells taak om The Goblet Of Fire (een van de beste boeken uit de saga) op film goed neer te zetten. De voortdurende overschakeling van regisseurs schaadt de serie. Er is bij de Harry Potter- serie geen sprake van een unieke sfeer die de hele serie omvat (zoals The Lord of The Rings). Dat maakt de serie iets minder.

Mike Newell heeft wat mij betreft een matige prestatie neer gezet. Hij wilde iets te graag het boek verfilmen en ik vind dat hij te weinig lef in zijn regie toont. Zijn doel is geweest de rode draad van het verhaal te verfilmen en daar richt hij zich volledig op. De details die de eerdere delen zo magisch maakte worden voortdurend ontzien in Newell's moordende filmtempo (want zo voel ik het, ook al duurde de film toch ruim 2.5 uur. ). De film boet daarom met sfeer in. Een belangrijk onderdeel wat een film een vleugje magie geeft, wat in Harry Potter zeker een vereiste is.

The Goblet of Fire is zeker niet saai. Maar het is meer een magische actiefilm geworden. Een verandering die mij niet bevalt. Natuurlijk was dit onvermijdelijk door de plot van het vierde boek, maar daarom schreeuwt de film wel om sfeer, opgewekt door het concentreren op details. Dit ontbreekt volledig en maakt deze film tot een matig geheel.

Cruciale momenten in de film (De chaos op het WK Zwerkbal, de zoektocht in de doolhof) worden te haastig gefilmd. Een Harry Potter-leek, die de boeken nog niet gelezen heeft, zou dit denk ik niet kunnen begrijpen. Het vraagt aandacht om het verhaal over te brengen.

Over de finale (Harry Potter vs. de herrezen Heer Voldemort) kan ik niets zeggen. Dit is erg goed verfilmd en heeft de nodige kracht in zich. Dit krikt het niveau van de film dan ook iets op. Ook de acteerprestaties zijn in orde.

De ontknoping, waarin blijkt dat Barto Krenck Jr. de infiltrant was die Heer Voldemorts terugkeer mogelijk maakte, is een dieptepunt in de film. Hoe krachtig deze passage was in het boek, zo zwak is hij in de film. Door de eerdere haastige filmstijl van Newell is het al onmogelijk om deze ontknoping nog goed te verfilmen. En dat is de valkuil waar Newell in is getrapt. Krenck Jr. krijgt nauwelijks iets te zeggen (hij heeft ook niks uit te leggen, aangezien de gevolgen van zijn acties slordig zijn gefilmd), wordt naar Azkaban gestuurd en de 'onknoping' wordt een grote sof. Een erg slecht punt uit de film.

Dit was een teleurstelling. Dit is het moment waarop het mis begon te gaan met de Harry Potter serie voor mij. De overige films zijn niet slecht, maar boksen niet meer op tegen de uitstekende eerste 3 films. Sfeer wint het bij mij van star de verhaallijn volgen. David Yates deed het iets beter om dan Newell (maar kreeg ook meer tijd om zich te bewijzen). Het niveau van de eerste films werd voor mij nooit meer geëvenaard. Jammer, maar helaas.

Columbus is weg en dat is meteen te merken. De film is uitstekend, maar hij mist die sfeer die de eerste twee delen zo bijzonder maakte. Toch nog zeer geslaagd. Cuaron geeft een vleugje humor aan de film toe wat niet te, maar precies goed is. Cuaron weet de duistere sfeer er goed in te brengen en maakt er op sommige momenten net een horrorfilm van. Dat bevalt me wel. Hij zit qua regiestijl tussen Christopher Columbus en Mike Newell/David Yates in. Hij gaat minder op de details in dan Columbus, maar staart zich ook niet blind op het verhaal volgen en besteedt nog genoeg aandacht aan details. Details waarvan het belang (sfeer) in de laatste films een beetje vergeten werd.

De vormgeving blijft nog steeds goed. De Dementors vond ik zeer geslaagd. Ze zien er geheimzinnig en eng genoeg uit. Tussen deel 3 en deel 5 maakt de Dementor een metamorfose door, want in deel 5 ziet hij er meer als een lappenpop uit, dan als een eng duister spook zoals in deze film het geval is.

De cast is ook nog steeds goed. Acteurs passen goed bij hun rollen en met name Daniel Radcliffe, Rupert Grint en Emma Watson zijn weer vooruit gegaan (in deel 2 waren ze ook al goed). Ik ben het wel met blauwe pikachu eens dat de verandering van het personage Hermione Granger iets geleidelijker had mogen gaan. Ik heb niets tegen haar meer heldhaftige dan nerdige rol, maar dit ging me toch iets te plotseling. De dood van Richard Harris is een gemis voor de film. Harris was toch de ideale Perkamentus. Michael Gambon schiet toch iets te kort (alhoewel dat ook went naarmate de serie voortzet).

Het gebruik van andere muziek schaadt de film alleen maar. De muziek van Williams paste veel beter bij de Harry Potter films. Hadden ze niets aan moeten veranderen.

De tijdreis is subliem geregisseerd. Echt een mooi staaltje werk van Cuaron. Fascinerend en met de benodigde geheimzinnigheid geregisseerd. Dit stuk komt heel dicht in de buurt van Rowlings boek. De tijdreis is een stuk dat de film nog even omhoog krikt. De film stond bij op 3.0, maar de tijdreis maakte er nog iets bijzonders van en gaf dus een steuntje in de rug, wat betreft het eindcijfer: een 3.5

Ondanks mijn ruim voldoende cijfer, vind ik het jammer dat Columbus hier geen vinger meer in de pap heeft. Door zijn vertrek gaat de sfeer van de films toch een beetje bergafwaarts. Toch heeft Alfonso Cuaron een sterke prestatie neergezet. Hij mag trots zijn op zijn invloed op de Harry Potter serie.

En hier begon het allemaal mee. Ik weet nog dat ik deze film voor het eerst zag. Ik was toen nog klein en kreeg altijd nachtmerries van de in mantel gehulde gedaante die Voldemort was. En zo is Voldemort van de hele serie op zijn engst: wanneer je zijn gezicht niet ziet. Dat heb ik altijd onthouden van The Sorcerer's Stone.

Als ik nu naar The Sorcerer's Stone kijk en naar Daniel Radcliffe en Emma Watson kijk, kan ik mijn ogen niet geloven. Wat een enorme transformatie hebben die twee doorgemaakt.

De film begint geheimzinnig en die sfeer blijft de hele film. Dat komt voor het grootste deel door de muziek van John Williams. Die past perfect bij de film. Veel beter dan de muzikale wirwar die ik in de laatste 6 films voorbij heb zien komen. Williams heeft muziekstukjes die meteen in je hoofd gebrand zitten. Als je iemand vraagt om Harry Potter-muziek te neuriën zal hij ongetwijfeld meteen de Williams-muziek van de eerste twee films neuriën, in plaats van de muziek uit de latere films. Aan Williams' muziek kleeft een aparte sfeer, DE Harry Potter - sfeer. Die is in de loop van de serie volledig zoek geraakt toen Harry Potter meer een magische actiefilm werd.

Daarnaast concentreert regisseur Columbus zich op de leuke details uit de boeken (zoals de geesten en de zwerkbalwedstrijden). In de latere films heb ik toch meer het idee dat het meer een kwestie van het verhaal volgen is, dan sfeer scheppen door details te laten zien. Deze films hebben meer warmte, meer sfeer.

Columbus volgt het verhaal desondanks toch goed en geeft de magische wereld goed vorm. Dit werd hem wel makkelijk gemaakt door J.K. Rowling die verschillende plekken in de magische wereld altijd uitstekend beschrijft. Het verhaal is lekker fris, maar zodra Zweinstein in beeld komt krijgt het een mooi, duister sfeertje. Columbus weet het verhaal goed te vertellen: hij geeft het gevoel goed weer dat de vijand binnen de muren van Zweinstein is. Om dat gevoel op te roepen zijn goede acteurs natuurlijk ook een vereiste. De acteerprestaties in deze film zijn ook erg goed, hoewel het trio Radcliffe-Grint-Watson me minder weten mee te slepen. Dat zou in de tweede film veel beter zijn.

De effecten zijn ook erg goed. Je hebt echt het idee dat er een trol rondloopt in Zweinstein, of dat een hond drie koppen heeft. Op de effecten en het acteerwerk steunt de prachtige regiestijl van Christopher Columbus, waardoor het een betoverend geheel wordt. Ik ben ook erg te spreken over de casting. De personages in de film komen heel dicht in de buurt van hoe ik ze me in de film voorstelde; hetzelfde geld voor de vormgeving van bepaalde ruimtes. Het komt allemaal heel erg dicht in de buurt van het boek. Dat is in de hele serie wel een pluspunt. Alles bouwt lekker, niet te snel, op, naar de climax. En ook die is goed.

Een heel moeilijk punt lijkt me het vormgeven van Heer Voldemort. Een driekoppige hond spreekt nogal vanzelf en ook een trol is niet zo'n probleem. Maar dan moet de antagonist er nog goed uitzien. Dat is belangrijk voor de hele film en serie. Maar dat is uitstekend gedaan. Het feit dat je het gezicht van Voldemort niet te zien krijgt, ontdoet hem niets van zijn engheid. Een uitstekende Voldemort. Veel beter dan de Ralph Fiennes-versie die we vanaf The Goblet Of Fire voorgeschoteld krijgen (hoewel ook die niet slecht is).

Nadat Voldemort verslagen heeft weet Columbus prima te schakelen van een duister sfeertje naar een gemoedelijk sfeertje. Ook het stukje met de puntenverdeling op het eind is vermakelijk. De partijdigheid ten gunste van Griffoendor spat er bij Perkamentus bij af, maar dat maakt niets uit. Het einde is mooi, met die trein die, omhuld in rook, vertrekt.

Columbus heeft een goede prestatie neergezet. Een uitstekende boekverfilming en met lef geregisseerd. Dit zou hij in The Chamber Of Secrets nog eens overtreffen. En daarna zou hij niets meer voor de serie doen. Jammer, want ik ben er van overtuigd dat de serie bij hem in de goede handen was geweest. En dat het wellicht beter had kunnen zijn op die manier (hoewel de nu afgeronde serie ook erg goed is). Maar de eerste twee films staan nog steeds in mijn geheugen vast als zeer indrukwekkend. Iets wat bij de rest van de films minder is. Als ik deze terug zie doet het toch een beetje pijn om te beseffen dat de serie nu afgelopen is.
Ach ja, aan alles komt een eind.

4.0*

Ik hoorde dat Hellraiser een horrorklassieker was. Hoewel andere horrorklassiekers, zoals Nightmare on Elm St. en Friday the 13th, me tegengevallen zijn, wilde ik deze toch ook kijken.

Het begon heel geheimzinnig met die transactie van dat doosje. Toen ik daarna die haken uit dat doosje zag komen die Frank vastpakten, zag dat er heel nep uit en ik vreesde bij de rest van de film voor het ergste. Het is niet het ergste geworden. Ik vond dat de mismaakte Frank iets te vroeg om de hoek kwam kijken (de spanning was nog niet echt goed opgebouwd), maar met zijn komst werd het wel interessant. Ik vond het een goed gegeven dat Julia mensen moest vermoorden om Frank een nieuw lichaam te geven, en dit hield me dan ook wel geboeid. De dochter was een heel irritant personage, maar dat heb ik meestal met die giltieners in horrorfilms. Zodra zij die puzzel verdraaide en Pinhead en co om de hoek kwamen kijken, ging het voor mij bergafwaarts met de film. Had ik voorheen nog een kleine 3.0 gegeven, nu werd het een dikke 2.0 Die demonen waren best mooi gemaakt, hoor, maar ik vond het nergens op slaan, terwijl ik van tevoren blij verrast was dat er toch een redelijke verhaallijn in zat. Daarnaast had Frank naar mijn zin veel te snel een nieuwe huid en zijn ontmoeting met Pinhead vond ik ook weer grote onzin. Daarnaast vervalt alles helemaal in een B-horrorfilm stijl. De monsters zijn al verdwenen voor ze iets interessants hebben kunnen doen. Heel jammer. Het einde was erg voorspelbaar.

Waarom zag die dochter niet dat er bloed aan Franks hoofd zat? Dat was toch wel overduidelijk. In haar plaats zou ik op z'n minst gevraagd hebben hoe hij aan dat bloed kwam.

Even een vraag: waarom vermoordde Frank Julia? Daar was toch geen reden voor?

Conclusie: iets beter dan ik verwacht had, maar de film heeft zeker geen indruk op me gemaakt.

Zoals ik al zei: een dikke 2.0