Meningen

Een ontzettend goede film. Wanneer een regisseur een film over een seriemoordenaar gaat maken, is het natuurlijk heel aantrekkelijk en ook makkelijk om daar een film vol met bloedige moorden van te maken. Dat is natuurlijk ook waar veel publiek om schreeuwt (gezien de lage score van deze film en de meeste reacties). Maar Jacobson toont lef door zich niet te concentreren op het hoe van de moorden en er een slasher van te maken, maar juist op het brein achter de moorden in te gaan. Jeffrey Dahmer staat centraal in deze film, en niet zijn moorden.

De hele film is een verhaal over zijn psyche en wat er daardoor van hem terecht gekomen is. Zijn leven wordt niet geromantiseerd. Jeffrey Dahmer wordt meer afgebeeld als een onbegrepen sukkel die een kick krijgt van het moorden en de vieze details nadat zijn slachtoffers dood zijn. De film schept het beeld dat Jeffrey verslaafd raakte aan het moorden, net zoals een mens aan alcohol en drugs verslaaft kan raken. Bijvoorbeeld het moment dat hij die worstelaar zijn keel door gaat snijden. Eerst zien we Dahmer twijfelen, vervolgens drinkt hij zijn twijfel weg en doet het dan toch. Na de sporen van zijn daad uitgewist te hebben, ligt hij te huilen op zijn bank: eenzaam. Ook het stuk dat hij met Rodney wil gaan vrijen, maar hij hem vervolgens ongecontroleerd probeert te wurgen schept dit beeld. Door deze verslaving blijft Dahmer eenzaam. Dit wordt door het einde bevestigd. Dahmer loopt alleen het bos in. Waarom? Wat betekent het einde? Ik weet het niet, maar het heeft iets heel aparts. Ondanks dat er niets gebeurt en je Dahmer het bos in ziet lopen, is er toch sprake van een triest gevoel dat achterblijft.

Dahmer is niet spectaculair. De film moet het hebben van zijn duistere sfeer en het uitstekende acteerwerk van Jeremy Renner. Maar dat is wat mij betreft genoeg om er een meesterwerk van te maken. Een heel erg goede film. De muziek in deze film is trouwens ook prachtig. Geen domme slasher, maar een indrukwekkend staaltje filmkunst.

Toen ik deze film zag kende ik Bjork al van haar muziek. Ik besloot hem eens te kijken omdat zij erin speelde. Ik moet zeggen dat ik niet zo'n zwaar verhaal had verwacht. Ook had ik niet verwacht dat Bjork goed zou acteren. Ik heb namelijk veel negatieve ervaringen met de acteerprestaties van muzikanten in films (oa The Beatles in A Hard Day's Night). Bij beide punten bleek het tegendeel: een triest verhaal en een uitstekende Bjork.

Een moeder die geld bijeenzamelt voor een operatie voor haar zoon, zodat die door haar erfelijke aandoening niet blind zal worden. Het gegeven klinkt mierzoet en dit had makkelijk uitgewerkt kunnen worden tot een mierzoet verhaaltje, waar alles uiteindelijk goed gaat en moeder en zoon nog lang en gelukkig leven. Daar is hier geen sprake van.

Zodra die politieagent Selma's spaargeld begint te stelen begint het onrecht zich op te stapelen tot een ongemakkelijke hoeveelheid. Net zolang tot de rollen omgedraaid zijn en de dief gesteund wordt door de rechtbank. Zoals ik al zei was al dat onrecht soms ongemakkelijk om naar te kijken. Dat ongemak werd, gelukkig, zo nu en dan onderbroken door een liedje (dit maakte alles even wat luchtiger). En gedurende die momenten kon ik genieten van de aparte muziekstijl van Bjork en de surrealistische sfeer die deze muziek schepte (heel mooi hoe normale dingen de ritmes steeds in werk zette).

Normaal zit ik me bij musicals altijd enorm te ergeren als er midden in een scène opeens een liedje begint, maar hier was dat juist een welkome afwisseling (de liedjes waren dan ook van betere kwaliteit dan in de gemiddelde musical, vind ik). Een ander ding is altijd dat ik bij een musical nooit echt het idee heb dat ik naar een serieuze film zit te kijken; het heeft dan toch iets neps. Maar hier werd je na het liedje meteen weer de film ingezogen. Tot het bittere einde, wat zowel ontroerend als bruut op hetzelfde moment is.

Bjork speelde en zong de sterren van de hemel, maar de andere acteurs/actrices mochten er ook zijn. Echt een hele mooie film die de eerste musical is die een top 10-positie bij mij heeft verworven, en een hoge!

Ik heb me kapotgelachen bij deze film (en dat lijkt me nou niet de bedoeling bij een horrorfilm). Mensen met blauwgeschminkte gezichten als zombies? Dat deed me al denken dat dit een flop ging worden. De zombies konden ook gewoon niks. Je doet een deurtje van een winkel dicht en je kunt lang overleven zonder dat de zombies ook maar iets doen. Het leek zelfs alsof die mensen het wel leuk vonden: ze werden verdomme door zombies belegerd. En dan dat gevecht met die Hell's Angels. Bewijst eens te meer hoe slap die zombies zijn. Maar dan opeens op het laatst worden de zombies heel sterk en worden ze weliswaar dreigend (eerst was een duwtje genoeg om ze uit te schakelen). Die overgang is echter ongeloofwaardig voor mij. Zombies zagen er op het einde eerder spastisch, dan eng uit (de zombie op de voorkant zag er juist heel eng uit; dat misleidde mij nogal). Ja, wat kan ik er voor goeds over zeggen? Ik heb er in ieder geval om kunnen lachen.

Nee, hier sloeg Tarantino voor mij de plank mis. Het is best leuk om te kijken naar een stuntman die met zijn speciale auto allemaal mensen om zeep helpt, maar dat moet ook nog ergens op kunnen leunen: een degelijke verhaallijn. Dit mist Death Proof voor mij volkomen. De stuntman vermoordt gewoon mensen voor de lol en krijgt wat tegenwerking: dat is alles. Daarnaast vond ik Stuntman Mikes slachtoffers nogal irritant, waardoor ik meer medelijden had met Mike toen hij achtervolgd werd dan met zijn slachtoffers in datzelfde geval. Dat lijkt mij toch niet de bedoeling. Het einde was ook vrij voorspelbaar. Deze film is niets bijzonders.

Dit is juist wel een film om meerdere keren te kijken: juist omdat hem niet snapt. Je kunt deze film niet meteen 100% begrijpen.

Een van de ingewikkeldste dingen van de plot is Frank het Reuzenkonijn. Ik heb hem gisteren nog eens gekeken en ik begreep ineens veel meer.

Dit is hoe ik het zie:
Er zijn twee Franks in het verhaal aanwezig uit verschillende periodes (dit komt door het tijdreiselement) . Aan de ene kant heb je de Frank uit het heden die een gewone jongen is en die Donnie het grootste deel van het verhaal niet tegenkomt. Aan de andere kant heb je dezelfde persoon maar dan uit de toekomst (Frank het Reuzenkonijn). Frank het Reuzenkonijn is de geest van Frank uit het heden en hij ontstond toen die laatste doodgeschoten werd. Na deze moord maakte deze geest een tijdreis naar een maand daarvoor en begon alleen tot zijn moordenaar, Donnie Darko te verschijnen. Hij verschijnt in een groot konijnenkostuum omdat dat het pak was waarin hij stierf.

Door zijn reis vanuit de toekomst weet Frank al wat er zal gaan gebeuren. Hij krijgt medelijden met Donnie. Frank het Reuzenkonijn lokt hem naar beneden (redt daarmee zijn leven) en waarschuwt hem voor de rampspoed die over een maand zal voorvallen. Hij wil Donnie leren hoe deze door middel van tijdreizen fouten die hij gaat maken kan herstellen en rampen die zullen gebeuren ongedaan kan maken. Hierom verwijst Frank hem de hele tijd door naar tijdreizen. Maar naast dat Frank het Reuzenkonijn Donnie helpt, maakt hij ook misbruik van hem: hij laat Donnie allerlei dingen doen waarvan hij weet dat hij ze zelf nooit zou durven. Doordat Frank het Reuzenkonijn Donnie helpt, maar hem ook gebruikt is het moeilijk te zeggen of hij een protagonist of een antagonist is.

Op het Halloweenfeest komt de Frank uit het heden, die blijkbaar een kennis van Donnie's zus is, om de hoek kijken: deze Frank heeft Donnie dus nog nooit ontmoet. Deze Frank draagt voor Halloween het beruchte konijnenpak. Hij rijd tijdens het feest met een vriend weg om bier te gaan halen. Op de terugweg naar Donnie's huis rijdt hij per ongeluk Gretchen Ross dood. Donnie schiet hem vervolgens dood om Gretchen te wreken en creëert daarmee feitelijk Frank het Reuzenkonijn (zoals hij eerder in de film zei: 'vernietiging is een vorm van creatie').

Na Franks dood kan de kringloop weer volbracht worden als Frank het Reuzenkonijn een tijdreis maakt. Donnie reist echter eerder door de tijd. In de tijd waarin hij uitkomt (een maand daarvoor) is Frank het Reuzenkonijn niet aanwezig: hij heeft geen tijdreis gemaakt en is ook geen personage uit het heden. Donnie besluit de kringloop stop te zetten door in bed te blijven liggen tot de vliegtuigmotor zijn kamer invalt en pleegt daardoor eigenlijk zelfmoord.

Frank het Reuzenkonijn heeft dan eigenlijk het leven gered van zijn Aardse lichaam, Frank uit het heden. Die blijft leven omdat Donnie hem niet meer kan vermoorden.Frank uit het heden is dus ook een gemanipuleerde dode: hij leeft enkel nog omdat Donnie een tijdreis gemaakt heeft.

Kortom: Frank het Reuzenkonijn is een geest van iemand die Donnie vermoordt (heeft) en die door tijdreizen terugkeert naar de periode voor de dood van zijn Aardse lichaam.

Dit is natuurlijk enkel mijn interpretatie van de film.