Meningen

Indrukwekkende film.

Ik was benieuwd naar deze film omdat ik de reputatie kende van Idi Amin. Ik had allerhande verhalen gehoord over de kannibalistische Amin die een banket had georganiseerd, waarbij de aanwezigen, zonder het te weten, het vlees van een of andere minister zaten te eten. Ook was ik wel geïnteresseerd hoe een film over de president van Oeganda in hemelsnaam The Last King of Scotland kon heten. En ten slotte wilde ik Forrest Whittaker in deze rol zien. Ik vind de kop van Whittaker iets suffigs hebben wat me altijd een beetje stoort in zijn rollen. Ik was dus wel benieuwd hoe Whittaker een moordende machtswellusteling zou spelen, aangezien hij daarvoor met een Oscar bekroond is.

Dus begon ik met goede moed aan de film. Het stukje met die wereldbol is wel grappig. Als kijker weet je gewoon hoeveel ellende die jonge arts bespaard zou zijn gebleven als hij net wat harder of zachter aan die wereldbol had gedraaid.

Toen de film in Schotland begon was ik even benauwd voor een lange proloog in Schotland. Soms zijn die lange prologen wel mooi, maar daar had ik nu even geen zin in. Gelukkig zit Nicholas lekker snel in Oeganda en ook Idi komt dan al snel om de hoek kijken. Meteen de eerste keer dat Whittaker zijn gezicht liet zien, zag ik meteen het afschrikwekkende wat dat gezicht kon hebben.

De 2 belangrijkste acteurs zijn in deze film toch wel Whittaker en James McAvoy. Bijna de hele spanning in de film komt van de relatie tussen Amin en Garrigan af. Dit komt doordat ik de verhalen over Amins bruutheid ken. Het is gewoon voortdurend spannend om naar dialogen tussen Amin en Garrigan te kijken. Net alsof je zit te wachten tot er een tijdbom ontploft. Deze acteurs speelden allebei uitstekend. Verder was het acteerwerk ook wel goed, maar dit duo sprong er boven uit.

Whittaker weet de charmante kant van Amin realistisch neer te zetten. Het is realistisch hoe Garrigan door al de luxe in het hol van de leeuw gelokt wordt. Maar hoe kan de aardige Amin realistisch worden verandert in het monster Amin? Ook dat werd heel realistisch gedaan. Je ving als kijker zo af en toe een afschrikwekkende glimp op van Amins wreedheid. Steeds meer wordt duidelijk wat voor een psychopaat die man was. Hij wisselt voortdurend van stemming en geeft anderen de schuld van zijn fouten (precies zoals Garrigan op het eind opmerkt: Amin is een kind en dat maakt hem zo ontzettend gevaarlijk).

Met het stuk waarin Nicholas het lichaam van Kay vindt is gewoonweg verschrikkelijk (voor de film in de positieve zin). In een klap wordt duidelijk dat Amin een psychopaat is en niets anders dan een psychopaat. Als je je eigen vrouw zoiets kunt aandoen..... Maar ja, het was ook een vrouw uit een harem. Amin had natuurlijk alleen iets met haar om te kunnen pronken.

De finale is heel spannend. Als Nicholas door de mand valt, hou ik mijn hart vast voor hem. Dan krijgen we Amins wreedheid rechtstreeks van hemzelf te zien. Anders dan in films over bijvoorbeeld Hitler, is de wreedheid van de dictator in deze film veel meer open en bloot. Ik snapte niet helemaal waarom ze Nicholas toen hij aan de vleeshaken hing weer omlaag hesen. Weet iemand waarom ze dit deden? En hoezo kon die dokter zomaar de kamer waar Nicholas gevangen was binnenlopen? Dat was even een zwak puntje in de film.

Het einde van de film laat mij als kijker wel inzien hoe blij we mogen zijn dat we in Europa leven. Niet alleen om de welvaart hier, maar ook om de 'beschaving' hier. Iets dat je je zeker moet realiseren als je net aan zo'n monster als Amin ontsnapt.

Hele indrukwekkende film die me nog lang zal nablijven.

Ik was echt benieuwd naar deze film, maar oh wat heeft hij me teleurgesteld. Hij was erg saai en onprettig vormgegeven.

Ten eerste was de film heel rommelig gefilmd. Er werd van alles door elkaar geklutst en ik kon er in het begin geen touw aan vastknopen. Dat wekte wel verwachtingen bij me op. Ik heb wel eens vaker films gezien die juist goed waren door hun aparte vormgeving. Maar bij deze film heb ik het idee dat de regisseur niet goed wist wat hij wilde maken. Een horror, een drama of toch een romantische film? Die mix kan slagen, maar hier mist de film gewoon de aandacht voor een onderwerp die daar voor nodig is. Dit verpest alles en maakt de film heel saai.

De personages waren saai en daar paste het acteerwerk wel goed bij. Naarmate de film vorderde ging ik er wel meer van begrijpen, maar het rommelige filmen bleef heel irritant. Er sprongen geen scenes tussen uit: geen enkele scene maakt indruk. De film heeft wel een verhaal, maar gaat nergens diep op in. Je ziet hoe Eli mensen vermoordt. Waarom? Wordt geen aandacht aan besteedt. Je ziet hoe Eli's vader bloed van slachtoffers aftapt. Waarom? Blijft onbekend. Eli zegt dat ze geen normaal mens is en dat ze niet weet wat ze wel is. Hoe dat komt? Daar wordt geen punt van gemaakt. Natuurlijk kan ik het er allemaal wel bij gaan verzinnen, maar als de regisseur nergens maar dan ook nergens wat dieper op in gaat wordt het een erg lege en onvermakelijke film. Dat is precies wat ik in deze film voorgeschoteld heb gekregen.

Ik vond de film met een gebrek aan tekst gedurende 2 uur een zeurend karakter hebben. Natuurlijk hoeft niet alles met woorden gezegd te worden, maar de regisseur mist de vaardigheid om het met beelden weer te geven. Hij mist de vaardigheid om me te ontroeren, te amuseren, te imponeren. Hij probeert het allemaal wel, maar het lukt gewoon niet.

Ik snapte niet waarom na de moord op die weduwnaar moedertjelief opeens stond te janken en Oscar opeen zo treurig was. Wat is er gebeurd? Totaal niet goed overgebracht.

De eindscene slaat ook totaal nergens op. Het enige dat Oskar hoeft te doen is naar het midden van het zwembad zwemmen. Dan kunnen de pesters niets meer uitrichten met dat mes. Hij had ze het in ieder geval moeilijker kunnen maken dan braaf naar ze toe te zwemmen. En de moord als het op een na laatste shot was ook bedroevend slecht.

Nee, deze film heeft me niks gedaan. Het woord wat in me opkomt bij het kijken van deze film is 'blanco en leeg'. Op zich een goed verhaal, maar de uitwerking is totaal waardeloos. De regisseur wist totaal niet hoe hij zijn fantasieën over de film met elkaar kon combineren, met deze draak van een film als resultaat.

De aftiteling was dan weer heel mooi gedaan. Dat levert de film 0.5* meer op.

Na lang aandringen van een vriend heb ik deze film maar eens gekeken. Ik had hem geleend en hij bleef maar vragen of ik hem al gezien had, dus uiteindelijk zette ik Leon op. Na de achterkant gelezen te hebben dacht ik dat deze film puur ellende gemengd met actie zou worden. Na de film gezien te hebben dacht ik daar heel anders over. Leon is een onwaarschijnlijke mix van ellende, humor, romantiek en actie, maar die mix doet 't 'm. Echt verassend goed geslaagd.

Het acteerwerk was erg goed. Natalie Portman speelde leuk, maar ook goed. Reno had een wat stillere rol die hij desondanks goed vertolkte, maar Gary Oldman stal de show als de gestoorde agent Norman Stansfield. Hij zette dit verknipte figuur ongelofelijk goed neer en je wist nooit wat je van hem moest verwachten. De vierdubbele moord aan het begin was goed vormgegeven. Veel meer dan alleen maar wat schieten en klaar is kees. Er zat echt spanning in.

Toen Mathilda bij Leon aankwam, werd de beslissende vraag om haar tot huurmoordenaar om te trainen snel gesteld. Normaal zou ik dit onrealistisch noemen, maar nu paste het goed bij de stijl van de film en het uitgesproken karakter van Matilda. De training was heel grappig gefilmd. Bij de eerste 'moord' zat ik me gewoon op te winden dat ze een gewone onschuldige man gingen neerschieten, en toen vloog die nepkogel eruit. Ook de reacties van Leons 'klanten' als ze eerst als 'test' dienen voor Mathilda is erg komisch. Goed gevonden van de regisseur om het zo aan te pakken. Mathilda wordt niet veranderd is een ijskoningin die zomaar iedereen neerschiet om haar doel te bereiken (zoals b.v The Bride in Kill Bill) en dat zou ook heel onrealistisch zijn geweest bij een twaalfjarig kind. Maar de regisseur weet dit alles met humor op te lossen.

Mathilda's spontane persoonlijkheid worden goed gemengd met het verhaal van de film (de scene waarin ze zomaar naar het kantoor van Stansfield gaat). Ook weet de regisseur de aparte relatie tussen Leon en Mathilda goed en realistisch over te brengen, en dat is zo knap. De spanning komt niet alleen van de actie (ik vond de actie zelfs wat minder), maar wordt ook door andere dingen opgebouwd.

De finale met al dat geschiet en al die ontploffingen vond ik wat minder. Daar hou ik gewoon niet zo van, maar het was wel noodzakelijk om de film tot een goed eind te brengen. De regisseur voegt hier op een leuke manier de plant van Leon aan toe. Het was ontzettend grappig om te zien hoe Leon alles doet om die plant te redden. De regisseur maakte van de plant gewoon een personage en dat vond ik leuk gevonden.

Op het eind kreeg je echt een hekel aan die Stansfield en ik zat gewoon te bidden dat hij zo snel mogelijk het loodje zou leggen. Toen Leon met Stansfield uiteindelijk het loodje legde was dat ook mooi gedaan. 'Dit is voor Mathilda' Stansfield kijkt bij Leon onder de jas, ziet granaat met de pin er uit getrokken 'Oh Fuck' . Hilarisch!

Het einde met Mathilda die die plant (de grote vriend van Leon) ergens neerzet, was ook grappig op een vreemde manier.

En dat is de hele film. Over het algemeen best dramatisch, met een vleugje absurditeit. Het is dat vleugje waarmee Leon zich onderscheidt van andere drama/thrillers en dat ervoor zorgt dat ik Leon niet snel zal vergeten.

Ik ben positief verrast door dit staaltje filmkunst.
4.0*

Over het algemeen wel een redelijke finale. Ik vond hem minder goed dan Fellowship Of The Ring. De veldslag die in de film zat was veel minder sterk dan die in The Two Towers. Ik vond vooral het stuk over de geschiedenis van Smeagol/De Gollum heel interessant. Ik dacht eerst dat het gewoon zo'n vaag wezen zoals je die zoveel hebt in de LOTR- wereld. Maar hier bleek dus echt dat hij een hobbit was. Interessant stuk. De film gaat veel te lang door. Iets waar ik in voorgaande delen geen last van had. Het einde is gewoon te happy. Ik was het op een gegeven moment beu om de hele tijd naar die blije gezichten te kijken van Frodo en Sam die elkaar uitzwaaien. Ongelofelijk. Ze hadden het einde wel iets minder 'happy end' mogen maken.

Zoals ik al zei een redelijke finale. Hij is minder dan Fellowship Of The Ring, maar beter dan The Two Towers.