Meningen

De uitspraak 'briljant, in al zijn eenvoud' is op deze film zeker van toepassing. De verhaallijn trok mij niet echt aan, maar ik heb hem op aanraden toch gekeken. En wat een prachtige film is het toch.

De film neemt rustig de tijd om het verhaal te vertellen en kabbelt lekker door, met daartussen in een aantal zeer ontroerende/spannende scènes. De personages zijn interessant en ik kan er me goed in inleven. Wereldwijde issues zie je hier terug in slechts een gemeenschap en dat is de kracht van de film.

Op het einde lijkt alles samen te komen in een suikerzoet 'iedereen leefde nog lang en gelukkig' einde, maar dat is dan ook weer niet het geval. Hoewel droevig, is het einde prachtig en sluit het de film perfect af. Geniale, zeer aparte film.

Mooie film, maar ik vond het verhaal echt overdreven heroïsch. Ik kan me niet voorstellen dat zoiets echt gebeurt is. Desondanks is het zeker een goede film. Ik heb ooit gelezen dat de D-Day scène net zo lang duurt als de echte D-Day geduurd zou hebben. Ik vind D-Day heel realistisch gefilmd en ik zat echt me afschuw te kijken. Toen het verhaaltje 'Saving Private Ryan' begon, werd ik een beetje bang dat dit een verhaal zou worden als 'kijk eens hoe stoer wij Amerikaantjes wel niet zijn: wij zetten ons leven op het spel om een man te redden'. De film is echter niet op die manier vormgegeven. Het blijft realistisch. Er zaten een aantal hele sterke scènes bij (de Duitse scherpschutter, de dood van Wade,) die me weer eens lieten inzien hoe veel van deze mannen hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid, die wij nu zo vanzelfsprekend vinden. Daarnaast was het acteerwerk ook van hoge kwaliteit. Tom Hanks speelde natuurlijk heel goed, maar daarnaast waren er wel meer talenten bij. Mooie film, maar ik vind het geen meesterwerk.

Briljante horrorfilm. Er zaten niet veel van die beruchte Sawtraps in maar dat stoorde helemaal niet. Die traps maakte namelijk plek voor een zeer goede verhaallijn. De film zit gewoon meesterlijk in elkaar. De spanningen tussen Dr. Lawrence en Adam hield me aan het beeld gekluisterd. Geweldig ook hoe de man van wie je denkt dat het Jigsaw is, evengoed een slachtoffer blijkt te zijn dan Lawrence en Adam. Dat de dode man Jigsaw blijkt te zijn is heel goed bedacht. Echt een hele goede horrorfilm.

De Sawtraps nemen toe in vergelijking met deel 1. Maar deze film is echt beduidend minder. Ik vind deze veel minder goed in elkaar zitten dan deel 1. Ik weet niet precies waar het aan ligt, want deze film heeft ook zeker zijn ingenieuze elementen, maar hij doet me veel minder. Deze verliest toch echt een heel punt ten opzichte van het eerste deel.

Een meesterwerk binnen het horrorgenre. Saw had een heel goed verhaal, Saw II had vooral veel traps, Saw III heeft het allebei. Na de proloog waarin te zien is hoe de vallen niet te ontsnappen zijn, begint het echte verhaal. Dit lijken eerst 2 aparte verhaallijnen (Jeff's missie om zijn 'vijanden' te redden, Lynn's missie om Jigsaw in leven te houden) maar eigenlijk zijn het 2 puzzelstukjes die in het briljante einde gelegd worden en de puzzel compleet maken. De ontknoping is weer echt fantastisch.

Een minpuntje voor mij is dat ik het ongeloofwaardig vond dat Jeff zo lang twijfelde of hij Jigsaw's 'slachtoffers' zou redden of niet. De eerste twee hadden hem niets misdaan, die derde (Timothy Young) wel. Maar ik vraag me af of iemand echt moet nadenken of hij de doodrijder van zijn kind zo'n gruwelijke dood laat sterven. Het was geen opzettelijke moord, of wel? Als ik in zijn schoenen had gestaan was ik meteen begonnen met hem proberen te redden, en had ik hem, als hij gered was, misschien alsnog gestraft. Dat vond ik dus wel ongeloofwaardig. Dat minpuntje kost de film 0.5.

Eindcijfer: een 4.5

Hier kan ik met weinig meer dan lof over schrijven. Een uitstekende film.

Het beklemmende gevoel dat iemand met het Locked In - Syndroom moet hebben, wordt in het eerste deel prima overgebracht door het camerastandpunt en de suggestie van ogen die knipperen. Ik kreeg het er benauwd van. Alles wordt met ijzingwekkend realisme gespeeld en overgebracht. De gedachten van de hoofdpersoon, nog steeds ongezien, suizen door de film heen. Ze amuseren me of ze vullen me met begrip. Ik vorm langzaam een beeld van de man. En dan na toch zeker een half uur zie ik zijn gezicht. Wat was ik op dat moment verbaast. Verbaast dat die nog steeds intelligente gedachten uit een man kwamen die er geestelijk dood uitzag. Een goede keuze van de regisseur om eerst de gedachten van de hoofdpersoon te laten horen, om pas daarna de hoofdpersoon te laten zien. Je luistert dan zonder vooroordeel naar de gedachten.

De flashbacks waren ook interessant, en je ziet echt hoe de beroerte een gelukkige man kapot heeft gemaakt. De beroerte zelf was, gecombineerd met die oude muziek, een ijzingwekkende maar geweldige scène. In die scène zie je hoe het knappe gezicht van Bauby zich vervormd naar dat geestelijk dode uitziende gezicht. De film ziet vol met gruwelijke waarheden over hoe het leven moet zijn als je zoiets hebt. Wat een verschrikkelijke heeft de echte Bauby ondergaan: ik denk er liever niet aan. Le Scaphandre et Le Papillon: zwaar, deprimerend, maar bovenal: prachtig.

Nummer 1 van de top 250 en terecht (alhoewel hij niet voor mij de nummer 1 is). Ook al is dit niet mijn favoriete film, ik moet toch bekennen dat deze film echt ALLES heeft. Subliem acteerwerk, goede sfeer, prachtige muziek, goede scènes en een natuurlijk een heel goed verhaal. Vele emoties komen bij mij voorbij als ik deze film kijk. De rillingen lopen over mijn rug als Andy Shawshank binnengaat, wetend dat hij er waarschijnlijk nooit meer uitkomt. Tranen dringen zich op als ik naar de 'Brooks Was Here' scène zit te kijken. Ik moet glimlachen door Andy's verzet tegen de dagelijkse sleur in de gevangenis enz. enz.

De schurken staan in deze film aan de verkeerde kant van de tralies. Mijn haat tegen hen stapelt zich gedurende de film op. Ik verwacht niet dat ik de voldoening krijg om ze hun verdiende loon te zien krijgen.
Het leuke is dat in deze film de schurken, die je zo enorm gaat haten, ook echt hun verdiende loon krijgen met alle vernedering die daarbij hoort. Zo blijft er na de film gezien te hebben een fijn gevoel bij me achter. De beste scène blijft voor mij Andy's ontsnapping. De aanloop naar die scène doet mij als kijker echt geloven dat Andy zelfmoord gaat plegen, en dan komt de ontknoping. En die is geweldig. Wat een scène. Gecombineerd met de prachtige muziek is dit een climax die bij een film van dit formaat hoort. Een echt meesterwerk; alleen maar lof.