Meningen

Hoewel ingewikkeld, kijk ik altijd graag naar Christopher Nolan films. Films waarbij je even je brein moet inspannen om hem te kunnen volgen, maar waarbij het leuk is om naar te kijken doordat je er steeds meer van gaat snappen. Puzzelstukjes vallen op hun plaats en vormen, na meerdere kijkbeurten, een puzzel en dat maakt de films zo fascinerend om naar te kijken. Dat was mijn ervaring met eerder werk van Nolan, en nu ook weer met Inception.

Toen ik eraan begon zag ik er even tegenop. De film komt niet op gang, maar begint meteen echt. Je zit meteen in het verhaal. Geen tijd om je brein even op te warmen: gelijk stevige kost. In de eerste 10 minuten legde ik de verbanden nog niet zo snel en ik vreesde dat ik de rode draad van Inception binnen 20 minuten volledig kwijt zou raken en de rest van de film, volledig het spoor bijster, zou moeten uitzitten. Gelukkig boeide de film al snel en daardoor begon ik ook beter op te letten. Na een half uur had ik mijn volle aandacht bij de film.

Nolan's filosofie is, hoewel fascinerend, ook abstract en het heeft een goede vormgeving nodig om deze op de kijker over te brengen. Gelukkig is Nolan hier creatief genoeg voor. De vormgeving is heel goed gedaan. Het eerste stuk van de film wordt eigenlijk besteedt aan het uitleggen van de begrippen die nodig zijn om de film te kunnen begrijpen. Vanaf het moment dat het verhaal rondom Fischer begint, begint de film echt interessant te worden. Toen werd ik het verhaal ingezogen en begon ik op ieder detail en ieder woord dat gezegd werd te letten. Als je de film goed kijkt is hij te begrijpen en het gaf me telkens een kleine voldoening als ik weer een deel van de plot begreep. Ik was echt verrast dat het verhaal me niet te ver ging, maar me wel aan het denken zette. De film werd toen echt spannend en alles leek tot in de puntjes te kloppen (in Nolan's fantasie dan). De finale is heel spannend en het acteerwerk in die scènes is echt geniaal (dat is natuurlijk ook wel een vereiste bij zo'n plot).

De film verzwakte nergens, was tot het laatst spannend en liet ook na afloop een diepe indruk bij me achter. Zeker een film die ik nog wat vaker wil kijken, zodat de nog open gaten in de puzzel volledig gedicht worden. Een interessant verhaal. Naar mijn mening onmogelijk om in een keer helemaal te begrijpen, maar toch ook niet storend moeilijk. Wat mij betreft een meesterwerk die meteen in mijn Top 10 geschoten is. Weer een meesterwerk van Christopher Nolan!

Een redelijke film. Het verhaal leek me niet echt heel interessant, maar ik moet zeggen dat het op zich best leuk uitgewerkt is. Toen aan het begin van de film bleek dat de relatie tussen David en Diana stukgelopen was door de in de plot genoemde deal, was ik erg benieuwd hoe dat nou precies zo gekomen was.

Ik begon met veel aandacht te kijken. Er zit een mooi sfeertje in de film, wat me wel boeide. De film werd nog interessanter toen Robert Redford in beeld kwam. Hij zette een rol neer die me fascineerde en zijn acteerwerk boeide me wel. Het aanbod wordt op een realistische wijze gebracht (want ik vreesde nogal dat de indecent proposal op een onrealistische wijze uit de lucht zou komen vallen). Dat is echter niet het geval. De regisseur weet dit op een goede manier naar voren te brengen.

De bewuste nacht met Diana wordt grotendeels buiten beeld gelaten. Iets waar ik mee eerst aan stoorde, maar ik begreep al snel dat het weglaten van deze sappige details de rest van de film ten goede kwam. Omdat David met de vraag leeft wat zijn vrouw in deze ene nacht met John Gage uitgespookt heeft, is het het beste als de kijker daar ook nauwelijks iets van af weet. Net zoals David kunnen ook wij alleen maar suggesties doen wat er in de bewuste nacht gebeurt is. Dit komt vooral door de uitspraak van Gage we doen niets dat jij niet wil. Dat roept de vraag op wat Diana dan allemaal wou? In hoeverre voelde ze zich tot Gage aangetrokken? Zit David goed met zijn wantrouwen, of is daar helemaal geen rede voor? Dat wordt mooi in het midden gelaten.

Ik vind wel dat Lyne iets dieper in had mogen gaan op de spanningen tussen David en Diana. Nu waren het twee ruzietjes, en naar het uit elkaar gaan werd niet echt opgebouwd. De hartstochtelijke relatie tussen David en Diana die in het eerste deel van de film beschreven wordt, vloekt ook een beetje met de snelheid waarmee ze uit elkaar gaan en waarmee Diana verliefd wordt op Gage. Dit deel vond ik dan ook ongeloofwaardig en dat ging ten koste van mijn inleving in de personages. Maar de goede acteerprestaties maakten dit enigszins goed.

Het einde was redelijk. De scène waarin Gage zich neerlegt bij het feit dat Diana niet zo van hem houdt als ze van David doet, was goed. Het einde waarop David en Diana elkaar tegenkomen op de plek waar David haar ten huwelijk vroeg, lag er wel heel dik bovenop. Maar goed, dat mag ook wel bij een romantische film. Dat wil ik bij deze film wel door de vingers zien.

Toch heeft de film ook geen enorme indruk op me gemaakt: een voldoende, maar geen ruime voldoende.

Geweldige Tarantino- film. Deze is zo goed omdat hij zo gevarieerd is. Soms is hij dramatisch, dan weer spannend, dan weer afschuwelijk en dan weer grappig. Er zitten in ieder geval veel meesterlijke scènes in die ik met plezier kijk. Het acteerwerk is over het algemeen heel goed, met Christoph Waltz als uitspringer. Hier en daar is de film wel een beetje geromantiseerd, maar dat wil ik wel door de vingers zien. Ook wel mooi dat ze Hitler in de film lieten sterven. Dat had ik niet verwacht. Het einde was wel onrealistisch. Hans Landa was de Inglourious Basterds de hele film te slim af geweest en opeens tuinde hij helemaal in hun list, die ik toch aardig voorspelbaar vond. Hans Landa is geen vijand die op het einde vernederd had moeten worden. Daarom niet de volle pot, maar toch een goede film.