Meningen

Redelijke Back To The Future-film. Tijdreizen blijf ik altijd een interessant onderwerp vinden. Het is in deze trilogie ook wel goed uitgewerkt, maar in deze film wordt het minder leuk uitgewerkt dan in deel 2. Dat is ook wel begrijpelijk. Het is niet voor niets de opener van een trilogie.

Er zaten wel leuke details in, zoals die klok die opeens begint te luiden terwijl hij in 1985 niet meer kon luiden. Ook grappig hoe ze in elk deel van BTTF een paar grappen herhalen. Marty verteld aan iemand dat hij in de tijd gereisd heeft en diegene zegt dan 'wees maar gerust, je bent weer veilig terug in .......). Normaal ben ik niet zo'n fan van vaak herhaalde grappen, maar hier werkt het wel. Ook dat stuk met die foto die vervaagd is goed verzonnen. Over het algemeen een vermakelijke film met vermakelijk acteerwerk.

De gevolgen van Marty's vader die Biff bewusteloos slaat, vond ik wel een beetje ongeloofwaardig. Of een slag echt zo tekenend kan zijn dat Biff de rest van zijn leven in dienst is van de familie McFly? Ik betwijfel het. Dit stoort niet heel erg, maar ik moet het toch even opmerken.

Over het algemeen een aardige film. Deel 2 zou beter zijn.

Een hele indrukwekkende film. Ik ben wel geinteresseerd in school shootings. Ik heb veel documentaires over Columbine gekeken. Maar ook films over dit onderwerp mag ik graag zien. Zo zag ik Elephant, Klass, en toen deze. Elephant viel tegen, maar Klass was heel goed. Ik was wel benieuwd of Klass op dit onderwerp overtroffen kon worden. Bang, Bang You're Dead deed dit voor mij.

Waar Klass het pesten soms wel erg overdreven in beeld brengt, laat deze film pesterijen zien waarvan ik zeker voor kan stellen dat ze gebeuren. En toch weet de film wel een goed beeld te geven van de hel waarin je leeft als je zo gepest wordt. Ik kon begrijpen hoe een school shooter tot een dergelijke daad komt (hoewel het natuurlijk nog steeds verschrikkelijk en verkeerd is).

Deze film heeft zich volgens mij rijkelijk laten inspireren door de waargebeurde tragedie op Columbine. Dat vond ik leuk om te zien en dat had voor mij wel een kleine, toegevoegde waarde. Het acteerwerk was goed. Vooral Ben Foster vond ik een heel indrukwekkende prestatie neerzetten.

Natuurlijk is het heel verleidelijk voor een regisseur om ook echt een school shooting in beeld te brengen. Dat is echt een inkoppertje. Maar zo makkelijk doet de regisseur gelukkig niet. Gelukkig maar. Op korte termijn had ik dat misschien goed gevonden, maar dan had de film waarschijnlijk een wat lager cijfer van me gekregen. Dat vond ik gewoon niet zo bij de film passen (al had ik wel verwacht dat het er bijna van zou komen).

Er zaten twee scenes in die echt boven alles uitsprongen (en de scenes waren over het algemeen heel goed). De homevideos van Trevor waren heel confronterend. Een dikke pluim voor het scenario. Alles wat Trevor voelt wordt heel duidelijk verwoordt. De andere scene was het toneelstuk. Ook heel goed gedaan. Mensen die met zulke fantasieen rondlopen als Trevor (en enkele echt bestaande voorbeelden) zouden dit eens moeten zien. Wie weet zou het ze op andere gedachten brengen (als ze nog niet te veel in hun verwrongen ideeen geloven). Wie weet? Ik vond het een heel mooi, confronterend stuk.

De film weet ook wanneer hij moet eindigen. Meteen na de een van de beste scenes, op het hoogtepunt. Hele goede film.

Combineer het aparte karakter van het Batman-concept met Tim Burton en je krijgt een rare, maar wel goede film. Dat dacht ik toen ik Batman opzette. Nou klopte dit deels ook wel, maar de sfeer die ik verwacht had en mooi vind aan Tim Burton-films ontbrak. Die vind ik in het vervolg, Batman Returns, beter tot zijn recht komen. De acteerprestaties waren redelijk. De show werd natuurlijk gestolen door Jack Nicholson, perfect gecast al de Joker. Het is vooral aan hem te danken dat ik de film toch nog wel de moeite waard vond. Maar het is geen hele goede Batman-film.

Hele mooie, verrassende film.

Er zit een heel aparte sfeer in deze film. Het tijdsbeeld wordt goed weergegeven. Alsof je in een oude foto duikt en zo in de 19e eeuw belandt, begeleidt door dat mysterieuze lied. Het verhaal begint interessant als de gewonde Clint naar die vrouwenschool gebracht wordt. Ik wist niet precies wat ik hierna moest verwachten. Zou het gaan over Clint die naar de gevangenis gaat en daaruit ontsnapt? Dat leek me onwaarschijnlijk, maar ik wist verder ook niet wat ik moest verwachten.

Als de vrouwen om de beurt Clint beginnen te verleiden is dat eigenlijk al het laagje vernis over de gruwelijke horror die daaruit voort gaat komen. Horror die ik toen nog niet herkende. Als Clint uiteindelijk meerdere relaties met de vrouwen krijgt, lijkt het alsof de hele film erover zal gaan over hoe Clint al deze relaties geheim houdt voor de anderen. Ik had verwacht dat Clints bedrog later ontdekt zou worden, maar dat gebeurt vrij vroeg in de film.

Dan verandert de film in een soort Misery-verhaaltje waarbij Clint volledig afhankelijk is van de vrouwen. De spanning die er eerst ook wel inzat, zit er nu helemaal in. Een aangename twist. Maar Siegel gunt de vrouwen ook niet alle macht.

Op het einde neemt Clint de overhand en lijkt levend uit het huis te komen. Op briljante wijze manipuleert de directrice van de school dat kleine meisje om Clint te vergiftigen. Het einde was dan wel voorspelbaar, maar dat vond ik dan ook het enige voorspelbare in de film. Niet storend voorspelbaar. Clint wordt begraven en alles begint in de vrouwenschool weer van voren af aan. De sleur gaat weer verder en dan gaan we de foto weer uit.

Hele mooie film met een geweldige sfeer. Acteerwerk was ook goed.
Voor mij een top 10 waardig geheel: 4.5*

Mooi staaltje werk van de 'Master of Suspense'. Hij weet de spanning echt goed op te bouwen en de vogels echt eng te maken. Je kunt gewoon niet ontkennen dat er een meester op dat gebied aan het werk is als je de scène ziet waarin de raven, onder begeleiding van een kinderliedje, zich bij de school verzamelen voor een aanval. Lekker spannend filmpje. Het gebrek aan special effects, waardoor het er soms nep uitziet, stoort helemaal niet. Er wordt goed in geacteerd Het einde is heel spannend. Er gebeurt niks, die vogels zitten er gewoon en staren maar toch is dat een van de engste momenten van de film. Het is geen meesterwerk a la Psycho of Rear Window, maar toch wel een goede Hitchcock, die in al die jaren nog niets aan spanning heeft afgedaan.

Aparte film. De film is heel rustig en kabbelt de hele tijd door. En dat is nu juist wat me op een bepaald moment gaat vervelen. Er had wel iets meer actie in het verhaal mogen zitten. Voor de rest kwam het verder aan op interessante dialogen, die door het stille karakter van Ennis Del Mar ook een beetje ontbraken. Op een gegeven moment was het vonkje in de film een beetje weg, dat in de herderscènes wel aanwezig was. Het einde is dan wel weer mooi, maar toch vind ik het geen topfilm.

Ik zie laatst steeds betere films uit Scandinavische landen. Daarom was ik wel geinteresseerd naar deze film. Ook het onderwerp leek me wel interessant, dus ik ben hem gaan kijken. Ik kan Brothers niet toevoegen aan de uitstekende werken uit Scandinavie, maar hij is ook niet slecht. Het idee is goed, de uitwerking is redelijk.

De film is heel lang van niveau. De regisseuze besteedt genoeg tijd aan het schetsen van de karakters van beide broers. Wat belangrijk is, want later in de film worden die karakters compleet verwisseld. Ik had de reacties op Michael die naar Afghanistan gaat wel beter uitgewerkt willen zien. Zijn vrouw acteerde enige bezorgdheid, maar bijlange na niet genoeg om mij te laten geloven dat die man naar een gevaarlijk oorlogsgebied gaat (als ik de reputatie van Afghanistan in deze niet gekent had, had ik dat ook niet gedacht). Van zijn dochters is het moelijker te peilen of de reacties goed zijn of niet: van kinderen is dit toch moelijker te voorspellen.

Als Michael naar Afghanistan gaat, vind het ongeluk gauw plaats, maar hij overleeft het dus. En daar zit hem meteen het eerste minpunt in. Het helicopterongeluk leek mij nauwelijks te overleven. Laat staan dat je het overleeft met slechts een aantal kleerscheurtjes en wat sneetjes (want meer was er niet te zien). Echt slecht, als een kind dat naar de speeltuin is geweest.

De regisseuze focuste veel op de rouwverwerking om Michaels verlies. Dat was goed. Maar dat ging wel ten koste van het aantal scenes in het kamp waar Michael gevangen zat. Daar hadden meerdere scenes aan gewijd mogen worden. Maar de scenes die er wel aan besteedt werden waren dan ook buitengewoon sterk. Dit maakte het dan ook goed. En uiteindelijk is het toch een pluspunt dat Bier in slechts een paar scenes de sfeer in het kamp zo goed weet te beschrijven. De sfeer van je lot dat volledig in de handen van de vijand ligt. Het ene moment vind je als gevangene steund bij je mede gevangene, het volgende moment moet je diezelfde gevangene vermoorden om te overleven. Een goede keuze van Bier om deze twee scenes precies naast elkaar te plaatsen, zo wordt het bovengenoemde contrast heel goed duidelijk gemaakt.

Ook het stuk nadat Michael bevrijdt is en hij de foto van de man die hij moest vermoorden te zien krijgt, sprak boekdelen. Verschrikkelijk moet dat zijn. De rest van je leven voel je je een misdadiger, terwijl je handeling volkomen rationeel was.

Maar dan komt het volgende minpunt: Michaels thuiskomst. Er wordt geacteerd alsof Michael gewoon na een zakenreis naar huis terugkomt. Hij werd verdomme doodgewaand. Ik wil tranen van blijdschap zien, ik wil verwarring zien. Vooral van Michaels kant werd er heel slecht gespeeld. Ik ben bereidt mijn inlevingsvermogen ter beschikking te stellen, maar daar moet dan wel fatsoenlijk acteerwerk tegenover staan.

Ik vond Michaels wantrouwen en irritaties ook ongeloofwaardig overkomen, maar daar kan ik niet echt over oordelen. Ten slotte heb ik nooit iemand dood moeten slaan in een krijgsgevangenen kamp. Wel interessant hoe de 2 broers met elkaar van karakter wisselden. Jannik werd opeens de verantwoordelijke huisvader, en Michael werd de snel geagiteerde dronkelap. Of die transformatie in het echt ook zo zou gaan? Dat Michael een grote transformatie doormaakt geloof ik wel, maar bij Jannik heb ik toch iets meer twijfels.

Ook een sterke scene was het stuk waarin Michael de onbewuste weduwe en al helemaal onbewuste wees bezoekt was een sterk stuk. Dat benadrukt dat je je dan niet meer normaal kunt voelen. Je wilt gewoon verder met je leven, maar die ene moord blijft je achtervolgen. Het lijkt me moelijk om met je kinderen naar bijvoorbeeld een speeltuin te gaan en lol te hebben, met in het achterhoofd de wetenschap dat je iemand (een bondgenoot) hebt gedood. En dat als je dat niet gedaan had, je nooit met je kinderen in die speeltuin had kunnen zitten. Het gevoel van de trauma werd op mij goed overgebracht in de film.

Maar er kwam nog een ongeloofwaardig moment. Want ook als Michael doorslaat komt dat heel abrupt en ongeloofwaardig over. Ook hier houdt ik mezelf voor dat ik er niet over kan oordelen, maar daar wordt het toch wat moelijker. Het past totaal niet bij de film en doet de film weinig goed. De uiteindelijke finale is redelijk maar totaal geen hoogtepunt.

Maar het einde was dan weer heel goed. Michael die zijn verhaal aan zijn vrouw verteld, dat wordt grotendeels buiten beschouwing gelaten. Bier weet goed bij welke zin ze haar film moet stoppen. Hij had een zoon: Michaels bittere schuldgevoelens in een zin samengevat. Het einde was briljant en aangrijpend.

Ik weet niet van Brothers moet vinden. Het is een opeenvolging van grote pluspunten en grote minpunten. Ook het acteerwerk wisselde nogal. De sterke scenes zorgen voor mij toch voor een ruime voldoende. Vooral het einde heeft er voor gezorgd dat de film bij mij een goede nasmaak achterlaat.


3.5*