Meningen

Wat een prutfilm. Ik had een psychologisch drama verwacht over een meisje dat op jonge leeftijd al zo gruwelijk getraumatiseerd is en dat vond ik wel aantrekkelijk. Maar bah, wat was dit slecht. Voordat ik de personages ook maar een beetje hebben leren kennen, moet ik er al sympathie voor gaan voelen. Maar dat lukt natuurlijk niet. Ik zat me het eerste stuk alleen maar te ergeren aan die 2 meiden. Er werd bijna niets gezegd en alleen maar gegriend. Ik heb me echt zitten vervelen.

Toen die Anna uiteindelijk in die martelaarsbasis kwam, werd het al helemaal verschrikkelijk. Ik ben wel geïnteresseerd in wat die mensen beweegt anderen te martelen. Maar de regisseur vond het blijkbaar belangrijker om een onsamenhangend verhaal over lijden te filmen, dan een goede, duidelijke uitleg over wat die martelaars doen. En daarna begint dan de marteling/vernietiging van Anna. En veel meer is het ook niet: de vernietiging van een lichaam, zonder diepgang, zonder gevoel gefilmd. De routine van Anna die geslagen wordt, mishandeld wordt, geslagen wordt en vooruit voor de afwisseling mishandeld wordt begint al snel te vervelen. Na een tijdje lijkt de ontknoping dan te komen: eindelijk, zou er dan toch een reden worden gegeven voor die domme, inhoudloze slachtpartij? Maar als het net interessant begint te worden, schiet de madam opeens een kogel door het hoofd. Een makkelijke oplossing. Dan hoeft de regisseur tenminste niet aan diepgang te doen (wat hij nergens in de film doet).

Nee, ik vind dit gewoon ordinair vertoon van pijn en mishandeling. Zeer onprettig en saai om naar te kijken. Hoe deze film aan een voldoende als gemiddelde komt? Het is mij een raadsel. Ik geef deze film in ieder geval een dikke onvoldoende.

Het begon allemaal toen ik een spindel met DVD's van iemand kreeg. Helemaal boven op die spindel lag Donnie Darko, mijn recente nummer 1 film. Ik had dus ook wel verwacht dat de spindel over het algemeen wat betere, moeilijkere films bevatte. Op de spindel lag ook Memory. Met goede moed begon ik ook deze film te kijken. Ik was er al snel achter dat er geen sprake van selectie was bij deze spindel. Goede en slechte films waren gewoon door elkaar gehusseld. Donnie Darko was het hoogtepunt, Memory een van de diepste dieptepunten.

Het citaat uit het woordenboek over de betekenis van het woord Memory roept verwachtingen op. Dat is goed. Maar die verwachtingen moeten wel waargemaakt worden. Dat wordt niet gedaan.

Het kan niet aan het gegeven liggen. Het verhaal was goed, maar het is zo slecht uitgewerkt. Halverwege de film drong dit al tot me door. De film had zich nog niet ontpopt als B-film, maar hij boeide niet. Hij was langdradig. Dat lag deels aan het scenario. Dat was erg slecht. Maar dat was niet het enige.

Dat van die verwachtingen die niet waargemaakt worden is de hele tijd een probleem in de film. Met herinneringen en krantenartikelen wordt de kijker het idee gegeven dat er een motief is en dat er verbanden zijn betreffende de moorden. De film leeft niet echt naar de ontknoping toe. Maar dan uiteindelijk is het zover: de ontknoping van het mysterie. Maar er is helemaal geen ontknoping. De regisseur wekt de indruk dat er redenen voor de moord zijn, maar dat is helemaal niet zo. De moordenares verteld alleen wat onzin, maar er wordt helemaal niet ingegaan op de redenen voor de moord. Misschien is ze dan gewoon een psychopate? Akkoord, maar dan had de regisseur nooit het idee mogen laten ontstaan dat er wel motieven voor de moord zijn, om vervolgens te zeggen dat dat niet zo is. Dat is hetzelfde als dat je een mop wilt vertellen: Twee oenen lopen naast elkaar.......................... oh nee toch niet. Clueless. En dan hebben die herinneringen ook geen zin, behalve dan het opkleuren van het saaie verhaal. De herinneringen spelen helemaal geen hoofdrol: ze spelen de rol van het zout op een verder smakeloos gerecht. Dat had ik niet verwacht bij een film die Memory heet.

Beloftes die niet waargemaakt worden: dat is deze film, in een paar woorden samengevat.
Een welverdiende 1.5*

Het probleem met dit soort films is dat het gegeven op zich goed is. Hij heeft een beetje hetzelfde gegeven als The Ring. Het heeft alleen een veel betere uitwerking nodig. Nu komt deze ook bij het stapeltje B-films dat ik gekeken heb.

Het begin met die film die die vent krankzinnig maakt is best spannend. En het schept verwachtingen voor de mysterieuze inhoud van de film. Toch had ik al vrij snel het idee dat dit een B-film zou worden.

En dat werd het ook, hoewel het allemaal wel goed begon. De zwartwit film had wel iets geheimzinnigs met zijn zwartwitte beelden. Ik had alleen liever iets anders gezien dan alleen maar een moordenaar op de film. Ik verwachtte toch meer iets aparts a la The Ring, maar dit vond ik gewoon een beetje saai. Het idee dat je op het beeldscherm de moorden in realiteit kunt zien, zag ik al verre aankomen. Maar toch leuk gevonden. Maar er zitten toch nogal veel fouten in de film. Wat wil de moordenaar doen met zo'n onhandig boorwapen? Een mes is veel handiger. Waarom zou een moordenaar dan zo'n boor gebruiken?


Daarnaast was het acteerwerk in deze film een grote fout. Kom op, zeg. Wat wil je bereiken met een groep acteurs die niet eens lekker paniekerig kunnen spelen? Echt waanzinnig slecht. Het scenario is ook slecht. De personages doen totaal onzinnige dingen als ze in de bioscoop gevangen zitten. Het ligt er soms zo dik bovenop dat ik me afvraag of ze het niet expres doen.

Dan het stukje in de bioscoop, dat broer en zus gaan 'bidden' om aan de moordenaar te ontsnappen. Als je geen angst toont, gebeurt je immers niets toch? Maar dat blijkt ook niks uit te halen. Angst of niet, ze worden gewoon in die film meegesleept. Dat vind ik dus heel saai. Een moordenaar waartegen je niks kunt doen. Met andere woorden: als je de film aanzet weet je al hoe het gaat aflopen; wie er gaat winnen.

Nadat het verhaal is afgelopen eindigt de film veel te snel. De regisseur had nog veel mogelijkheden om er een goed einde van te maken. De film opnieuw op zetten bijvoorbeeld en dat die vermoorde tieners dan ook in de film blijken te spelen en gedoemd zijn dat voor altijd te doen. Of iets anders, maar in ieder geval niet dit. Maar het einde maakt de film volstrekt onbenullig (nog onbenulliger). Je hebt als kijker even getuige mogen zijn van een afslachting, en meer gaan we je ook niet laten zien . Zo kwam het einde op mij over.

Als je film dan bagger is, probeer het einde dan tenminste nog iets te laten worden. Dit was gewoon prut.

Een 1.5*

Slechte horrorfilm. Begint heel geheimzinnig, maar zodra die monsters te voorschijn komen begin ik af te haken. De rillingen lopen wel even over mijn rug als ik zo'n monster zie, maar dat is maar tijdelijke horror. De situatie in de supermarkt met dat godsdienstige mens was veel meer horror. Mooi om te zien hoe veel mensen als ze in paniek raken zich aan het geloof vastklampen, tot aan het waanzinnige toe. Ik moest echt juichen toen die religieuze heks doodging. Fantastisch moment. Als dat groepje uiteindelijk de supermarkt verlaat hangt er ook wel een mooie sfeer, maar dat komt vooral door het gebruik van Dead Can Dance-muziek (The Host of Seraphim). Met het einde krijgt de kijker nog even een flinke dosis zwarte humor mee, waar ik heel hard om moest lachen. Maar het slaat eigenlijk nergens op (hoe kon die vrouw aan het begin de mist overleven en de hulp van het leger inroepen? Nee, niet echt een goede film.

My Little Eye

Er bouwt zich in de hele film een heel onheilspellend sfeertje op, ook al is er nog niets gebeurt. Het geniepige geluid van verstellende camera's en de beelden van de personages in de camera zorgen echt voor een goede spanningsopbouw. Daarnaast vond ik Rex een erg leuk personage om naar te kijken en Danny heel interessant om naar te kijken; de andere personages vond ik weinig aan en ik kreeg daar niet echt sympathie voor.

Ik vond wel dat na Danny's dood alles heel snel ging, te snel. Meteen daarna werd ontdekt dat de bewoners van het huis in een snuff movie zaten en voor ik het wist was de tweede dode al gevallen en de derde dode. De doodscènes waren op zich wel goed, maar kwamen te snel achter elkaar en deden zo de spanning die was opgebouwd te niet voor mij. Het sfeertje dat ik zo mooi vond aan My Little Eye is weg.

Het einde met dat die politieman een medewerker van de snuff-movie blijkt te zijn en iedereen vermoordt, is dan wel weer erg goed, hoewel het wel voorspelbaar was. Het einde was deprimerend en verontrustend en paste precies bij de eerdere sfeer van de film. Het einde heeft dus wel wat goedgemaakt en daarom krijgt deze film een ruime voldoende van mij.