Meningen

Historisch, zoals al veel vaker aangegeven, tamelijk incorrect. Storend? Mwah. Dat zo'n klein kereltje de kans krijgt om bij het kamphek te vertoeven zonder gesnapt te worden past prima in het verhaal. De intentie van de film is dan ook niet om ons bewustzijn te versterken (iedereen kent immers al de gruwelijkheden van de holocaust), maar eerder om te vertederen, zij het op een uiterst wrange manier. Fijn dat de focus gewoon op Bruno ligt en niet op het leven achter het prikkeldraad.

De visie van het achtjarige jongetje op de uitroeing van zijn medemens wordt mooi in beeld gebracht. Zijn tekening van 'de boeren' in hun streepjeskostuum, met een hark in hun handen en een lach op hun gezicht, is triestig naïef. Zijn oudere zus heeft een leeftijd om de nazi-indoctrinatie wel te begrijpen, maar is nog niet oud genoeg om dat zelf te weerleggen. Haar moeder wel. Aangezette personages, wellicht Hollywoodiaans, maar ook binnen de context van het verhaal accepteerbaar.

Vooral omdat de naïviteit van Bruno bitter, maar aandoenlijk is. Ik ben het dan ook niet eens met het commentaar dat de dood van Bruno boven die van Shmuel geplaatst wordt. Er wordt verteld vanuit het perspectief van het onwetende jongetje en daarom is ieders dood net zo erg. In de ogen van Bruno zijn hij en Shmuel immers elkaars gelijke. Dat er vervolgens enkel gefocust wordt op Bruno's familie is meer dan logisch, want deze film heeft niet de bedoeling om het lijden van de kampbewoners in het midenpunt te plaatsen. Het eindshot zegt tenslotte voldoende.

De muziek van James Horner is overigens wel mooi, maar bij tjid en wijlen een complete kopie van eerder werk. De film zelf is ontroerend.

Bijzonder benauwend, bizar.. beklemmend. Briljant? Brazil!

De gehele mise-en-scene is tot in het absurde uitgewerkt: veel kleine, claustrofobische kamers waarin de sleur van de bureacratische wereld zijn gang gaat; de saaie grijze pakken van de werknemers tegenover saaie grijzen achtergronden; de vele 'high tech computers' ... Alles maakt het tot een vermakelijk toekomstbeeld uit het verleden.

Het is vooral het visuele aspect dat de film sterk maakt, maar het verhaal is ook zeer vermakelijk. Pryce lijkt de enige persoon in de wereld die zich buiten het systeem wil plaatsen, die zich los wil schudden van de sleur van alledag en de bureacratie die hijzelf mede in stand houdt als overheidsmedewerker.

Vervelend alleen dat het systeem volhardend is, stug en zelfs rancuneus. Dat blijkt wel wanneer er letterlijk een bug optreedt die onmogelijk te verhelpen blijkt, waarmee de ellende begint voor onze onbeholpen protagonist. Helemaal als die bug hem leidt tot zijn droomvrouw, zijn enige redding van de Orwelliaanse wereld.

De relatie tussen beide kon mij toch het minst boeien, het was vooral de constante aanwezigheid van de afwezigheid van emotie. Of anders gezegd: emotie schitterde in afwezigheid. Dit samen met een totaal georganiseerde wereld (waarin emotie schijnbaar geen functie heeft) maakt de film een dikke aanrader!

****

Ondanks hoge verwachtingen toch een vrij grote tegenvaller. De plot van deze film bestaat uit Clichés met een hoofdletter C. De dialogen zijn van tijd tot tijd best sterk, maar monden altijd weer uit in de praatjes die al tich keer voorbij zijn gekomen in soortgelijke complot thrillertjes. Verder is het geheel climaxloos. Het schaarse aantal spannende scènes in "Breach" weet nimmer te pieken op de spanningsboog. Zelfs het einde mist een uitgesproken climax. Buitendat is er een hoop slecht uitgewerkt in deze film. De verplichte kost van een door het werk op het randje verkerende liefdesrelatie bijvoorbeeld is meer een excuus voor meer clichés dan voor diepgaande motivaties van de filmpersonages.

Wel erg positief is Chris Cooper zelf. Hij staat in mijn boekje zeer hoog aangeschreven, een uitstekend acteur. Laura Linney en Ryan Phillippe acteren overigens ook puik, maar Cooper redde de film een beetje. Verder is het geen vervelende film om naar te kijken, maar verwacht zeker niets bijzonders.

2,5*

En ik maar denken dat ik niet van chickflicks hield. Een beetje The Hangover voor vrouwen dit, inclusief bijzonder ongepaste humor en zeer veel gevloek. Erg leuk, hard om kunnen lachen. Jammer dat het toch een klein beetje zoetsappig wordt en dat de film 20 minuten te lang duurt.

Humor om niet van te lachen! Heerlijke situationele droogheid met een constant zwartgallige ondertoon is precies wat mij in komedie kan bekoren. De gebroeders Coen weten hoe ze dit moeten aanpakken, maar mijnheer Jarmusch en zeker ook Bill Murray weten van wanten in deze subtiele manier van grapjes maken.

Murray lijkt zijn patroon van emotieloze man in de nadagen van zijn actieve leven te perfectioneren in navolging op "Lost in Translation" en "The Life Aquatic". Bezwaard met onterecht zelfmedelijden dat hem in een geestelijke houtgreep houdt, is zijn reis langs een viertal (correctie, vijftal) ex-vriendinnen een zeer memorabele. Hoewel elk van deze bezoeken het predicaat 'bizar' terecht in ontvangst zou mogen nemen, houdt Murray zijn gezicht vrijwel de gehele film met verve in de plooi. Het gevoel van plaatsvervangende schaamte alsook dat van plaatsvervangende verbazing zal je hierdoor als kijker meerdere malen bekruipen!

Maar ondanks het aantal afgelegde kilometers vindt zijn uitstap eerder plaats op het emotionele dan op het fysieke vlak. Het is een reis door zijn verleden die als het ware zijn zelfbewustzijn versterkt. Dat het einde hierdoor voor sommigen teleurstellend was roept bij mij enkel onbegrip op, aangezien het vooral een (onvrijwillige) zoektocht was naar zichzelf, niet zijn zoon. Jarmusch weet hierbij uitstekend sfeer te creëeren. Tijdens 'lege' momenten die Murray in zijn huiskamer, auto, vliegtuig en hotelkamer meemaakt, is de eenzaamheid bijna te proeven. Verder lijkt Jarmusch een meester van zijn mise-en-scène: elk voorwerp heeft betekenis, is te plaatsen in de levens van de personages. Van knullige schilderijtjes tot exclusief meubilair tot de CD van zijn buurman, het past allemaal in de setting. Een ander voorbeeld is het eeuwige trainingspak van de rijke Murray, steeds in een andere kleur. Lekker subtiel..!

Ook de muziek is fantastisch gekozen. De speelse Ethiopische deuntjes staan in schril contrast met de rechtlijnigheid van Murray´s personage. Eén bepaald nummer wordt wellicht wat repetetief gebruikt, maar het swingt wel, zodat het nimmer als storend zal worden ervaren. Het gebruik van muziek zoals Jarmusch dit doet bevalt me wel, zoals het me ook beviel in "Ghost Dog", de enige film uit zijn repertoire die ik heb gezien naast deze. Maar als de rest het niveau haalt van deze twee films, of er bij in de buurt komt, heb ik nog een hoop kijkplezier voor me! 4* voor "Broken Flowers", met grote kans op verhoging!

Inderdaad overduidelijke Coenfilm, met humor- en thrillerelementen die ontstaan vanuit idiote personages en die leiden tot even idiote situaties. Een kleine misstap heeft enorme complicaties ten gevolge, zoals dat in veel van hun eerdere films te zien is (denk inderdaad een Fargo).

De cast is uitmuntend. Brad Pitt als enorme sukkel (ook dat speelt hij overtuigend), Francess McDormand als verlepte vrouw op leeftijd en Tilda Swinton als ijskoude snob. De kroon wordt gespannen door John Malkovich als uitgerangeerde CIA medewerker wiens tekst voor de helft van de tijd bestaat uit 'What the fuck!?' (en hij heeft genoeg reden om dat steeds te herhalen...)

Wel jammer dat de Coens hun succesformule blijven herhalen, want echt iets nieuws onder de zon bieden ze hiermee niet. Maar gelukkig werkt het nog prima!

Ook nog op het AFFF kunnen meepakken, gelukkig maar. The Burrowers is een uiterst geslaagde horrorwestern die het vooral van de sfeer moet hebben. Het typische westernsfeertje wordt spannend bij nacht, zodra de monsters uit hun holen kruipen.

Erg groots en meeslepend wordt het nergens, maar dat is ook helemaal niet nodig. De monsters handelen tamelijk morbide, je wil geen slachtoffer van ze worden. De mogelijkheid met wat er met de hoofdpersonages kan gebeuren is angstaanjagend genoeg. Stoer monsterdesign bovendien.

Cool ook om Clancy Brown langs te zien komen, ik had niet gelezen dat hij ook meedeed. Hij blijft toch echt een meesterlijke bijrolacteur. Ook de rest van de cast is goed te pruimen, zeker die ranger dude (William Mapother).

The Burrowers is een verwacht aangename film. Zeer cool einde ook!

Zondag 4 uur in de middag. Wat een inferieure tijd om een film als deze uit te zenden. Heerlijk vermakelijke western met een goed gecaste Butch en Kid, grappige dialogen en mooie plaatjes. 3,5*