Meningen

Redelijk amusante horror die zichzelf geen moment serieus neemt en vooral gericht is op hommages naar andere klassiekers. Lekkere overdreven effecten, personages met namen als Mary Shelley en nog veel meer knipogen; zelfs via de soundtrack.

Die overdreven montagefilters was ik op een gegeven moment wel beu en na verloop van tijd werd de onzin wel erg hoog opgestapeld. Desondanks een vermakelijk horrorfilmpje.

Zwartgallige komedie van Todd Solondz over verschillende mensen en hun relationele/seksuele problemen. Gebracht zoals alleen Solondz dat kan: smerig, maar met smaak. Diep triest, maar ook met humor. Interessante prent!

Deze film heeft natuurlijk erg veel weg van The Terminator, maar blinkt redelijk uit in zijn fraaie fotografie en vette rocksoundtrack. Tegen het einde zitten er een paar gedenkwaardige gore-scènes in en over het geheel wordt er prima geacteerd. Niet geniaal, maar leuk om eens gezien te hebben.

Hausu is de meest bizarre film die ik ooit gezien heb en dan in positieve zin! Een opsomming geven van alle maffe dingen is onbegonnen werk. Een meisje dat wordt gestript door een paar kussens en lakens; een ander meisje dat wordt verslonden door een piano; ga zo maar door. Qua stijl blinkt de film helemaal uit. Van jumpshots tot beeld-in-beeld, de makers hadden duidelijk lak aan de filmconventies. Het resultaat is een film die me nog lang zal heugen. Of je hem nu kunt waarderen of niet: je moet hem eens gezien hebben!

De actiethriller van Michael Mann met dé twee grote sterren uit het genre in één film: Al Pacino en Robert De Niro. Een fantastische film waarin actie en drama uitstekend worden afgewisseld. De scène met Pacino en De Niro samen is enorm zinderend, terwijl het eigenlijk een gesprek betreft. Geweldig om de twee iconen in één film te zien. De eindscène was ook legendarisch. De film doet nauwelijks gedateerd aan en weet de volledige bijna drie uur durende speelduur te boeien.

Jean-Luc Godard profileert zich weer als kunstzinnige filmmaker. Hélas pour moi is zo'n film die zo kunstzinnig is, dat mij veel ontging. En dan ben je me kwijt. Ik sta open voor alternatieve vertelwijzen en het afwijken van cinematografische conventies; iets wat Godard als geen ander doet. De Franse cineast zal ongetwijfeld overal een betekenis achter hebben, maar het is mij te poëtisch. Los daarvan is Hélas pour moi erg fraai geschoten, waarbij een mooie wisselwerking plaatsvindt tussen de personages en de omgeving. Qua acteerwerk zit het ook wel goed en de referenties naar andere cinema waaronder het horrorgenre kon ik ook wel waarderen.

Een erg ontoegankelijke film van Godard; voor wie ervan houdt.

Lekkere grindhouse, veel bloed en ingewanden, overdreven sadistisch en absurd. Doet sterk denken aan de Troma-films. Geen hoogvlieger, maar dikke fun voor de liefhebber.

Dat de Fransen wel raad weten met horror, is ons reeds bekend. Martelporno wordt door hen naar een hoger niveau getild in Martyrs en een doorsnee slasher wordt ijzingwekkend spannend gebracht in Haute tension. Nu zijn het rennende zombies die centraal staan en wederom ben ik onder de indruk. Het verhaal is flinterdun en je geeft net iets te weinig om de personages om hun onderlinge geruzie interessant te vinden. Je ziet ze veel liever op zombies knallen en dat gebeurt ook. Zeker wanneer de Dien Bien Phu-veteraan van zijn arsenaal gebruik gaat maken. La horde bevat niets nieuws, maar wie zich kan vermaken met Dawn of the Dead (2004) en 28 Weeks Later kan deze Franse film zeker waarderen.

Geen Eli Roth, maar Scott Spiegel nam de regie op zich voor dit derde deel. Het budget is lager en mijn verwachtingen dus ook. De film is minder bloederig en sadistisch, maar heeft wel zijn charmes. Hij kent wat leuke plottwists en het concept an sich blijft intrigerend. Hoe slecht het dan ook mag zijn uitgevoerd. Het einde was dan weer flink ruk.

Geen hoogstaande horror, maar wel aardig.

Er zitten wel wat leuke momenten in, maar de film moet het veelal hebben van kansloze poep- en plasgrappen. Dat begint op den duur behoorlijk de keel uit te hangen. Desondanks is de film wel aardig om eens gezien te hebben.

Uwe Boll gaf met deze film de aftrap voor zijn carrière die zich kenmerkte door de tenenkrommende kwaliteit. House of the Dead is zonder twijfel een slechte film: het verhaal gaat nergens over, het acteerwerk, de dialogen zijn vreselijk geforceerd en de montage, met inserts van het arcadespel, is om te huilen. En dan met van die metal soundtrack...

Toch vond ik dit allemaal wel zijn charmes hebben. Ik heb vaak kunnen lachen om de overdreven actie. So bad it's good. Voor de liefhebber zullen we maar zeggen.

Deze film staat in wezen los van Boll's film en heeft qua budget meer in huis. Het ziet er allemaal minder crappy uit. Het hele so bad it's good-gehalte is er dan wel van af. Wat overblijft is een aardige film met wat leuke actie, maar verder erg matig. Het deed me erg denken aan deel vier en vijf van Return of the Living Dead. Niets speciaals dus. De zombies, hier hyper sapiens genoemd, lopen als bezetenen met hun armen te zwaaien en zijn daarmee best beschamend om te zien.

Al met al een acceptabel zombiefilmpje voor de fans van het genre.

Een meisje moet babysitten, maar de boel is er niet pluis... Regisseur Ti West neemt je mee naar de jaren 80. De beeldkwaliteit, de cameravoering, de montage en de aankleding zijn allemaal zo gemaakt dat het lijkt alsof de prent al meerdere decennia oud is. Dat wekt ontzag. Nog knapper is het feit dat de kijker voortdurend in spanning wordt gehouden, terwijl er een hele tijd weinig tot niets gebeurt. Sommige dingen komen een beetje uit de lucht vallen en The House of the Devil is zeker geen film die je omver blaast. Hij moet het hebben van ingetogenheid en haalt daar kracht uit.

Wat ik mooi vind is dat je midden in een verhaal wordt gegooid. Dat maakt het gelijk een stuk minder standaard. Pakkende setting, goede spanning en prima acteurs. Hoewel de transformatiescène nergens zo legendarisch is als in de eveneens in 1981 gemaakte An American Werewolf in London, is hij wel inventief te noemen. De film kreeg zowaar zes vervolgen; naar het schijnt de één nog slechter dan de ander.

Deel een was een lichte teleurstelling te noemen. De film was lang niet zo ranzig als het concept deed vermoeden en bij vlagen zelfs lachwekkend slecht. De Nederlandse regisseur Tom Six vond het tijd voor een herkansing. Qua ranzigheid zit het nu wel goed. De Britse filmkeuring legde de film zelfs onder de snijplank. Daar waar dit in de jaren 80 nog een normale gang van zaken was, verschijnen anno nu martelfilms als Hostel en Saw ongecensureerd op de markt. Six' sequel moest wel onder het mes en deze geknipte versie is gelekt.

Ja, de film is ranzig. Knieschijven, gebitten en zwangere vrouwen blijven niet ongemoeid. Het is een orgie aan wreedheden die zijn weerga niet kent. Tegenwoordig zijn we wel wat gewend, maar uitzinnige folteringen in combinatie met stront door je mond gaat dan nog een stapje verder. In de eerste film zag je weinig, nu zie je veel. En dan te bedenken dat de psychopaat ditmaal geen professionele arts is en met hand- en keukengerei te werk gaat.

Sommige momenten zijn om te lachen, anderen om te huilen en weer andere allebei. Het eerste uur heeft nog wel humor. De acteur van Martin is goed gecast en weet zonder een woord te zeggen al creepy over te komen. Hij gaat op ontvoeringstocht en dat gaat er niet zachtzinnig aan toe. Hij weet zelfs de actrice uit de vorige film (Ashlynn Yennie) naar zijn hol te lokken. Figuurlijk gesproken dan. Wanneer de operatie van start gaat, is het walgen geblazen.

De keuze om de film zwart-wit te maken, maakt het minder ranzig. Het creëert een kunstzinnige look, wat bij vlagen doet denken aan Eraserhead. Of dat gepast is, is nog maar de vraag. Qua effecten ziet het er allemaal wel overtuigend uit. In weet niet of ik de ongecensureerde versie aan durf, want ik vond dat al erg naar.

Is de film goed? Dat is lastig te zeggen. Bij deel een had Six duidelijk steken laten liggen. Nu is er een soort experimentele torture-film ontstaan, waarbij het doel: de kijker laten walgen, duidelijk geslaagd is. Six neemt zijn film niet meer zo serieus als voorheen en dat is beter. Toch blijft het schaamteloos effectbejag en gaat de essentie van het horrorgenre hiermee teloor.

Eerder zag ik de remake uit 1996 die erg goed te doen was. Dit is de eerste versie uit 1980 en ook hier heb ik enorm van genoten. Hij bevat alles waar je op zit te wachten: bloed, bloot en vette creatures. Met een bescheiden budget zijn de makers er toch in geslaagd zeer fraaie effecten af te leveren. De climaxscène waarin de monsters en masse een festival aanvallen is legendarisch. Een B-film van A-kwaliteit.

Een verveelde huisvrouw (Jan White) wordt geplaagd door bizarre dromen en besluit zich te verdiepen in hekserij.

Deze minder bekende film van zombiemeester George A. Romero stamt uit 1972 en is recentelijk heruitgegeven. Verwacht geen groteske bloedbaden zoals in zijn zombiefilms, maar eerder een sfeervol en hypnotiserend portret van een verwarde vrouw die zichzelf uit haar vastgeroeste bestaan wil bevrijden. De film bevat die lekkere naïeve jaren 70-sfeer, vermengd met surrealistische droombeelden, interessante dialogen en acceptabel acteerwerk. Het is geen film die je omver blaast of een diepe indruk op je nalaat, maar ook zeker geen slechte prent die je weer snel wil vergeten, zoals Romero's laatste werk.

Over deze 'verloren' film zullen de meningen uiteen lopen. Ik vond hem wel te pruimen.

De film neemt een loopje met de feiten, maar de makers komen daar eerlijk voor uit en dan wel op komische wijze. Hoewel de film een zwaar thema behandelt en een aantal aangrijpende scènes bevat, blijft het bij vlagen wel lekker luchtig. Gere doet het uitstekend als de altijd buiten zijn boekje gaande correspondent Simon Hunt.

Het is geen film die je omver blaast, maar goed om eens gezien te hebben.

Het verhaal is echt een rommeltje. Acteerwerk en dialogen zijn hilarisch slecht. Om over de misplaatste muziek en wanstaltige CGI-effecten nog maar te zwijgen.

Af en toe lachen, maar de verveling slaat snel toe! Dat hysterische hyenagelach was het toppunt van irritatie!