Meningen

Een vent in een rolstoel, Big Foot en een stel chicks. Ik kan deze monsterfilm wel waarderen. Hij brengt een grote ode aan Rear Window vanwege het feit dat onze rolstoelganger grote tijd doorbrengt met het begluren van de dames, nee, het monster. De film is nergens eng of echt bloederig, maar de acteurs doen het wel goed en het monster is wel gaaf.

Een aparte filosofisch getinte in zwart-wit geschoten lowbudgetfilm van Abel Ferrara. Een hoop diepzinnig gebral, uitgekraamd door vampieren. Het werkt bij vlagen intrigerend. Niet dat het daarom een klassieker genoemd kan worden. Ik ben er niet van overdonderd - op een gegeven moment geloofde ik het wel -, maar van een interessante kijkervaring kan ik wel spreken.

Voor de intellectuele horrorfan, zullen we maar zeggen. En de Ferrarafan. Of is dat idem?

Het concept is erg surrealistisch en mooi uitgewerkt. Het middenstuk vond ik wat rommelig en de film had gerust tien minuten korter kunnen duren. Het einde maakte weer een hoop goed. Acteerwerk van Ricci verdient een pluim.

De trailer schepte hoge verwachtingen die iets lager uitvielen. Daarvoor zitten er iets teveel plotgaten in en is het verhaal net niet treffend genoeg voor.

Een magnifieke film die treffend de wanpraktijken rond de oorlog schetst. Er is destijds flink geld gestoken in deze productie en dat is er duidelijk vanaf te zien: de massale veldslagen zien er voor die tijd - 1930! - erg goed uit. Kortom, een geweldige verfilming.

In 1979 kwam er een geslaagde tv-remake. In 2012 zal een tweede remake volgen.

Een prachtig, evenwichtig en herkenbaar drama waar ik ontroerd van ben. De kracht zit hem in de nuances waar vaak geen woorden aan te pas hoeven te komen. Het acteerwerk van Blok is ijzersterk en dat maakt deze film zo aandoenlijk.

Kijkend naar het oeuvre van Jean-Luc Godard heeft Alphaville nog het meest van een genrefilm weg. Het is een mengelmoes van sciencefiction en thriller met hier en daar film-noir elementen. Tevens is dit de meest plotgestuurde film die ik van hem heb gezien. Godard zou Godard niet zijn als er geen uiterst bizarre taferelen zouden plaatsvinden. Zo vinden er executies plaats op een duikplank en vertolkt een gorgelstem de rol van een soort 'Big Brother'-achtig figuur. Anna Karina mag natuurlijk ook niet ontbreken en ditmaal speelt ze een gehersenspoelde dame. Alphaville heeft veel weg van 1984. Het is een dystopie over een totalitaire samenleving. Maar juist vanwege die bizarre taferelen en de locaties - Godard heeft geen futuristische sets laten bouwen, maar filmde op locaties in Parijs die er al zo uitzagen - komt het allemaal extra groezelig over.

Ik kon wel lachen om deze komedie van Hollandse bodem. Voor Nederlandse begrippen erg herkenbaar en daarom grappig.

Tegen het einde had ik het wel gezien en daarom denk ik dat de film net iets te lang duurt. Desondanks prima casting en erg vermakelijk.

De Nederlandse regisseur Anton Corbijn is van huis uit fotograaf en dat is duidelijk te zien. De cinematografie is fenomenaal! Verder is de film vrij ingetogen. Voor Amerikaanse begrippen is er weinig actie in te vinden dan je normaal bij dit soort films aantreft.

Hoewel het acteerwerk en dialogen goed te noemen zijn, voelt de film soms saai aan. Aan de andere kant: door het ingetogen karakter blinkt de climax echt uit.

In 1980 kwam deze horror van Joe D'Amato uit en werd ik Groot-Brittannië gelabeld als video nasty, wat inhield dat hij in ongecensureerde vorm verboden werd. Met deze gedachte verwacht je een grotesk bloedbad, maar dat is niet waar. De film moet het voornamelijk van spanning hebben en daar is D'Amato in geslaagd. Het moment waar op de moordenaar voor het eerst in beeld verschijnt, doet mij huiveren. Opvallend, aangezien we van de Italiaanse filmmaker eerder erotische exploitatiefilms zijn gewend die zo slecht zijn dat ze hilarisch worden. Anthropophagus kent niet zo heel veel gore-momenten, maar degene die er inzitten, zijn erg memorabel.

Pulpmeester D'Amato heeft mij met zijn film verrast en laat zien dat hij meer te bieden heeft dan wat bloed en blote vrouwen.

Zogenaamd found footage materiaal toont het lot van drie astronauten en hun noodlottige trip naar de maan.

Dit is een film die je maar een keer kunt zien en beter in de bioscoop gezien kunt hebben voor optimale spanning. Qua schrikeffecten is het niet veel nieuws, claustrofobische ruimtevaartverhalen zijn al talloze keren verteld en zogenaamd echt beeldmateriaal is de laatste jaren in trek.

Toch is de combinatie geslaagd te noemen. De makers hebben zich gelukkig niet verleid tot het pontificaal laten zien van de dreiging, maar behouden de mysterie. Ik heb genoten.

Een leuk tussendoortje met enkele spannende scènes en leuke humor. Allemaal erg standaard en bij vlagen voorspelbaar, maar dat doet er niet aan af.

De titel zegt genoeg. De film begint met een monoloog van Boll waarin hij zijn reden voor het maken van de film aangeeft: laten zien zoals het werkelijk geweest was. Daarna krijgt de kijker een reeks interviews met Duitse middelbare scholieren te zien te schrikbarend weinig weten over deze donkere periode. Wat volgt is een korte reconstructie van hoe de joden aankomen van transport en naar de gaskamers worden geleid. Daarna weer interviews en Boll sluit af.

De film duurt 70 minuten en met alle interviews erbij, is de reconstructie erg kort te noemen. Met name enkele interessante dialogen tussen de kampleiding bieden geen ontwikkeling en dat is meestal iets wat indruk wekt. Het is gewoon te kort naar mijn idee. Ik hoef niet zozeer meer gruwelen te zien - dat laat weinig aan de verbeelding over - maar de emotie bij de nazi's was interessant om te zien.

Dat Boll zelf een kampbeul speelt vind ik bedenkelijk. Verder is het een interessante film, maar biedt weinig nieuws.