Meningen

Niet mijn film zal ik maar zeggen. Wel haarscherp beeld, doch nare kleuren, abominabele muziek, a-komische situaties/ personages/ monsters (?). Als je dramatisch gillen en raar kijken acteren kunt noemen was het allemaal wel ok. Alleen Orlando overtuigde mij eigenlijk. Het kan aan de regisseur liggen, want er stonden toch niet de minsten aan dek: Johnny en Stellan bijvoorbeeld. Keira kon deze keer overgeslagen worden als 'actrice'. Aan het verhaal kwam ik niet eens toe, omdat ik blijkbaar liever steeds ergens anders naar keek Iets met een schip en een groene fluimen spuwende mega-octopus. Fantastische effecten, dat wel.

Mijn hemel, wat een nachtmerrie. Zonder meer een indrukwekkende film. Overpeinzingen over de mens en zijn daden worden tentoongespreid in een post apocalyptisch decor. Prachtig om te zien en (zware) filosofische kost om over na te denken. Verderop spectaculaire beelden.
Veel grijs en sepia en af en toe (donker)blauw.

Een onheilspellende, vrijwel constante dreun ('drone') op de achtergrond, variërend in volume van zacht tot een behoorlijke herrie. Regelmatig echt weirde en kippenvel bezorgende samples en effecten.
De sfeer is uitstekend neergezet.
Acteren is goed, soms theatrale toespraken, regelmatig karakteristieke koppen in beeld.

De eindshots in de sneeuw (maar veel meer) vind ik schitterend. Deze zijn voor het eerst met een zweempje lichtblauw getint en geven toch een gevoel van hoop, ondanks de zware tocht van de kinderen die te zien is.

Het is alweer zo'n 10 jaar geleden dat ik deze film zag. Op mij heeft deze film toen best indruk gemaakt door de effecten, het verhaal, de acteurs en vooral de desolate sfeer.

Ik ben het verder volledig met de mening van Lexcoaster eens:

Ja, het lijkt wel een poppenfilm, maar ik vind dat juist heel knus en komisch overkomen. De apen krijgen zo iets koddigs. Mooie kostuums!
Altijd beter dan een Planet of the Cgi

De film vind ik eigenlijk een grappige manier om allerlei eigenschappen en gewoontes van mensen te laten zien. We zien biddende apen, bijgelovige apen, oorlog voerende en hebberige apen, niets menselijks is de apen vreemd. Zelfs de politie- en brandweerpakken en -auto's zijn hetzelfde als de onze, hoe is het mogelijk?
Eigenlijk irritant dat ze zo menselijk zijn zo zijn zaken soms meer voor de hand liggend en voorspelbaar.
Best een leuke film, vooral koddig dus voor mij

De film heeft voor mij ook een cultgehalte, door de licht absurde uitstraling, maar ik vind het toch net geen 4*

Een roadtrip naar Vegas en men is op weg naar een bokswedstrijd. Het verhaal bestaat volgens mij uit circa 3 regels, maar de uitwerking vond ik erg leuk en niet langdradig.

Bijna de hele film bestaat uit opnames van een autorit, tijdens welke rit flarden van beelden uit het verleden de vertellingen van de hoofdpersonen ondersteunen. De boksers vertellen hun ervaringen uit bv het verleden aan hun reisgenoten: de beste vriend en een dame (lover van beiden).
Het heeft wel iets, die beperkte lokatie en 3 acteurs in de auto. Men leert elkaar weer beter kennen, praat en ruziet. Onderweg voegt zich tijdelijk nog een 'dame' bij het stel en dat levert weer wat troubles en ruzies op.

Na de rit volgt de (langdurige) bokswedstrijd in Vegas, prima gefilmd en spannend.
Dit is een film die ik graag wilde afzien, de moeite waard. Voor een volgende keer zijn de dialogen nog steeds interessant, schat ik in.

Magisch realistisch.... De uitwerking van zwart-wit naar kleur en van 2-dimensionaal naar 3-dimensionaal zowel in beeld als in emotie vind ik erg goed gedaan en mooi om naar te kijken. Het tijdsbeeld van de '50s vertegenwoordigt voor mij meer eenvoud, meer ingetogen omgangsvormen en minder (technische) ontwikkeling, wat ik hier goed terug zag. Of het is maar hoe je het ziet, met meer eenvoud of met meer regulatie (minder chaos, minder keus). Deze film was voor mij een feestje om naar te kijken.

“I like cats, always up to something”

Ik vond het een goede film, met dramatisch spel, goede sfeer, mooie zwart-witte beelden en een prima sfeerverhogend geluid. Verder vond ik een aantal zaken nauwelijks gedateerd overkomen, met name door het acteerwerk en script/scenario.
Het verhaal heeft romantiek in zich, maar ook wrange gegevens. Een mooie combi.

Het gegeven is trouwens klassiek en komt vaker voor in films, maar deze uitvoering vond ik zeker boeiend genoeg om onderhoudend te blijven. Alleen Nick vond ik een irritant personage.
Leuke (woord)spelingen met die briefjes en de postman, ook over katten, grappig.

Wat ik mij wel afvroeg….. tot bijna op het eind zat er nooit iemand in het eethuis, waar leven ze van?

Mooie film met een interessant gegeven. Het is de vraag of het levenslot al vaststaat en of voorbestemming werkelijkheid is en daar gaat deze film goed op in.
De hoofdpersoon heeft een visioen en probeert het lot te keren. Althans, zo is de film opgebouwd en dit wil de film ons doen geloven, maar het werkelijke verloop kan anders zijn. Het gevoel van verwarring is namelijk goed vormgegeven door de chronologie door elkaar te gooien.

De ontkenning of afwijzing van waarheid over het gebeurde in het begin van de film is misschien ook te beschouwen als de bekende eerste fase in het proces van rouwverwerking. Met in het slot de laatste fase, aanvaarding van het onveranderbare. Ik zie er nu dus net iets meer in dan in mijn eerdere review(tje).

Ik vind het een boeiend verhaal met af en toe een mysterieuze sfeer. Een beetje spannend en beklemmend is het regelmatig ook wel.
Goed geacteerd door Sandra Bullock en de twee kleine meisjes die haar dochtertjes spelen.
De beelden en de muziekscore zijn niet bijzonder, doch verzorgd, mooi en passend. Ik had deze eerder dit jaar ook gezien en blijf dezelfde waardering houden. Zelfs het eind vind ik verrassend goed.

Een fantastische documentaire vol rake oneliners, niet alleen betrekking hebbend op muziek, maar op het leven zelf. Een must-see voor de ware muziekliefhebber.

Enkele voorbeelden: “we live in a world of hype and backlash”, “computerized precision, no imperfection, vulnarability, beauty and humanity” en “you can edit this to death”.

Verder komen heel wat mensen voorbij, die op een of andere wijze met muziek te maken hebben en zij hebben allemaal stuk voor stuk een interessante visie te verkondigen.

Ook visueel vond ik deze docu verrassende elementen bevatten.

Een geweldige film. Vooral het drama-element en de psychologie vond ik boeiend: obsessie, manipulatie, eerzucht, jaloezie, etc. Ook wordt je regelmatig op een verkeerd been gezet en blijft het verhaal daardoor interessant. De gebeurtenissen volgen elkaar vlot op. Zeer goed geacteerd.
Visueel is de film een plaatje met de zeer verzorgde aankleding uit het begin van de 20e eeuw. Ook het uitbeelden van de trucs werkt mee aan prachtige beelden.

Het gegeven van Tesla bracht het mystery element en daar kan ik ook heerlijk mee verder. Het stemt tot nadenken.
Als je steeds sterft, maar (elders) weer opstaat, wat betekent dat? Is het door te trekken naar de reïncarnatietheorie bv? De zin van het leven .... De ethiek van het klonen .... Hoe omgaan met doden/verwijderen van klonen..... Wat is identiteit precies.....
Verder viel mij op: twee vrouwen, twee mannen, nog eens twee mannen, twee deuren op het toneel (het tweevoudig/tweezijdig zijn van verschijnselen). Leidend tot illusie?

En wat een mooie poster. Al kijkend naar het centrum van de spiraal wordt het een tunnel

Een redelijke film. Ik had 'm al eerder gezien en de kwaliteit van filmen blijf ik prima vinden, zo ook het acteren van de hoofdpersonen en de chemie die tussen hen te bemerken is.

Een minpunt voor mij is dat ik zowel Julia Roberts als Richard Gere niet echt prettige acteurs vind om een hele film lang naar te kijken, dit is dan een persoonlijke klik, denk ik.

Ook vond ik Julia in het begin nogal overacten qua lachen, etc.

Echt vreselijk. En dan heb ik het over de inhoud. De vormgeving is prima: foto's en filmpjes, mensen die hun vertelling doen, aardige muziek erbij...

Ok, de inhoud. Ik heb zelden zo overdreven sentimenteel en vervuld met onwezenlijke fantasieën horen spreken over een dier. Ik vraag mij ook werkelijk af of deze mensen op dezelfde wijze zouden spreken over hun kind of over een geliefd familielid. Of ze dan ook een sensueel gevoel zouden hebben als hun eigen naaktheid bestudeerd werd en of zij geïnteresseerd zouden kijken als diegene aan het masturberen was bijvoorbeeld.

Eigenlijk walgelijk om zo met een dier om te gaan vind ik, eerlijk gezegd. in mijn ogen een onwerkelijke en onrealistische sentimentele benadering en het beoordelen van het dier naar zeer vreemde maatstaven.

De mensen in deze docu zijn niet socially awkward, nee, ze zijn volkomen wereldvreemd en van de pot gerukt en vinden ALLES wat ze meemaken en zien ontzettend raar. De intonaties in hun stemmen zijn daarom verschrikkelijk ergerlijk en het was voor mij bijna niet vol te houden om de belevenissen, laat staan de idiote visies aan te horen.

En verder: aapje krijgt truitje en broekje aan, aapje gaat naar school, aapje moet gedomineerd worden omdat ie zo sterk wordt en wat nog het allerbelangrijkste is: people are thrilled about it!!! O ja, en aapje gaat steeds meer bijten. "Misschien..... gewoon..... omdat hij ouder wordt?" vraagt meneer. Omg!

Triest. Bah, wat een misselijkmakend project. Vooral het afscheid van de onhandelbare aap en zijn behandeling daarna.

De tweede helft geeft beelden te zien van hoe de chimpansees in die tijd 'normaal' behandeld werden, met stroomstokken en andere martelwerktuigen en constant in kooien verblijvend en experimenten ondergaand. Nog walgelijker (zeg maar pure horror!), maar dan wél van documentaire waarde.

En de hoogleraar zegt als conclusie na zijn project: Ik had met aliens kunnen communiceren als ik had kunnen aantonen dat de chimpansee met een menselijke zinsbouw zou communiceren.

Huh?

Mijn conclusie: deze docu geeft een uitstekend beeld van waanzin.

De waanzin van de mensen in de docu, wel te verstaan.

Eíndelijk gezien, weliswaar jammer genoeg niet in de bioscoop, maar wel met een mooie timing in verband met een verwijzing naar New Year in de film

Het uiterlijk is fantastisch, visueel vind ik het een plaatje. Ik hou dan ook erg van de organische kunst van Giger. Het verhaal, als prequel van Alien, wat ik toch wel denk dat het is, vind ik erg boeiend; de fysieke zoektocht van de mens naar zijn afkomst, dit tegenover religie als in blindelings geloven gezet.

Deze zoektocht heb ik altijd al interessant gevonden. In Prometheus worden enkele theorieën die ook nu bij ons de ronde doen behandeld, zoals het vermoeden van het bestaan van een superieur mensenras met bijvoorbeeld DNA gelijk(w)aardig aan het onze. Dit ras zou elders in het heelal wonen en exemplaren ervan zouden lang geleden de aarde hebben bezocht. In deze film zijn grottekeningen met een afgebeeld sterrenstelsel aanleiding om de reis te maken naar het betreffende deel van het heelal. Wat volgt is een spannend en bij tijd en wijlen spectaculair uitgebeeld avontuur.

Hetgeen ik vind tegenvallen is het eerste gedeelte, met name qua personages. Het blijkt weer eens voor een groot gedeelte een stelletje morons te zijn en ik kan niet bedenken waarom zulke nukkige en bokkige, onvolwassen types zouden worden toegelaten op zo'n belangrijke wetenschappelijke expeditie. De bedoelde grappigheid rond het gedrag van deze mensen komt bij mij dan ook totaal niet aan. Integendeel, het stoort in de beleving.

Ook zijn helaas te veel gebeurtenissen niet te geloven zo stom of zo toevallig, zodat het de geloofwaardigheid steeds weer aantast.

Bij Prometheus zijn dus geloofwaardigheid van het scenario en de karakterschets en -ontwikkeling naar mijn mening in te hoge mate ondergeschikt aan het uiterlijk en dat vind ik best jammer voor zo'n in potentie magistrale productie. Omdat ik dit wel een belangrijk onderdeel van de Alienreeks en het verhaal vind en heb genoten van met name de tweede helft, wil ik hier toch 4* aan geven, anders zou het op maximaal 3.5* uitkomen.

Waar te beginnen? Ehm, veel overdreven gekrijs, overige herrie, lelijke sound, lelijke uitspraak en intonatie in de dub (kan ook bijna niet anders als alles uit schreeuwen bestaat).

De animatie zelf gaat wel. Flintstones-like, maar dan hoekiger, lelijker en dubbel zo snel geanimeerd (why?). Ik zou dit echt niet aan kinderen voorschotelen, wat een prut.

Te gek filmpje. Gek, kleurig, snel en absurd om precies te zijn.
Ook heel grappig af en toe. De Bleeders vond ik echt hilarisch en ook dingen zoals zwevende pistolen die iemand onder schot houden en al zwevend schieten.
Uitermate, over de top, overdreven kleurig van uiterlijk en met een fantastisch Hong Kong als achtergronddecor. Daarbij vlotte muziek en een snel tempo. Hip en stylish!

Verder: Watchers, Sniffers, Pushers, Shifters, Shadows......., het aantal typen mensen met ieder hun speciale gaven kan niet op. Bijna anime-like (of game-like).
Qua verhaal kwam een vergelijking met Heroes in mij op, maar ook De Reiziger trilogie.

Voor de liefhebbers: er is ook een comic-book-mini-serie verschenen als prequel voor deze film.
bron