Meningen

Grappige elementen, zoals de (socially) awkward Holly die overal over sruikelt etc en de scenes met haar goedbedoelende vriendinnen. Soms echter onderbroekenlol (waar ik niet zo van hou) en onwaarschijnlijkheden (wel erg toevallig dat Holly meteen als een blok valt voor de vriend van Gerry, die hij eerder voor haar geregeld had (?)).
Verschillende elementen die Gerry had verzonnen om Holly over allerlei drempels te helpen vond ik wel mooi tot een verhaal gesmeed.
De sfeer is zoet en feelgood, ondanks dat rouwprocessen het onderwerp zijn, te beginnen met het vertrek, oftewel het verlies van Holly's vader, de eerste man in haar leven.
De Holly & Daniel story vond ik nog het mooist

Ge-wel-dig!

Deze film is ene grote regenboog en er komt geen einde aan de kleuren- en vormenpracht. Het verhaal is zeer ontroerend. Het sprookje loopt parallel met en ontmoet de werkelijkheid.

Niet voor niets speelt een kikker hier een hoofdrol.

Enkele citaten van internet:
"De kikker is een symbool van transformatie, vernieuwing en wedergeboorte, en van innerlijke genezing."
"De kikker staat symbool voor gevoeligheid, medicijnen, verborgen schoonheid en kracht
De kikker verbindt de elementen water en aarde en is met zijn gekwaak en gespring, vreugde en heling. Hij brengt je naar de heilige bron waarin je je kunt verfrissen en vernieuwen. Als koudbloedige, die deels op het land en deels in het water leeft, heeft de kikker een ongelooflijk gevoelige huid, die volgens sjamanen magisch was. Als gezel van de regengeesten kan de kikker je helpen gevoeliger te worden voor anderen, te helen...."

En dit was niet de enige symboliek in deze film. Integendeel.

Wat als je elke ochtend opnieuw geboren wordt? En dan ook jarig blijkt te zijn?

Een gemiddeld interessante documentaire voor mij.

Heel knap van de vrouw van 94 jaar om een hotel te blijven runnen en leuk dat zo'n iemand wordt uitgelicht om in het zonnetje te zetten. Voor mijzelf is de docu niet geweldig interessant, zeg maar een doorsnee goede prestatie van een willekeurig iemand in de wereld.

Het doet mij een beetje denken aan een lintjesregen, waaruit blijkt dat ontzettend veel mensen lintjes krijgen en ook dat een veelvoud daarvan, hoewel net zo verdiend, nooit een lintje zal krijgen.

Ja, dat vond ik inderdaad ook al wel te zien aan haar uiterlijk en houding.

Ikzelf vond het juist wel leuk dat het om een metalfestival ging. Wat is daar qua spanningsverlies aan verbonden, vraag ik mij af?

Een aardig product, steekt prima in elkaar, voor mij was de vertelstructuur juist niet storend, maar sfeerverhogend. Een fijn kijkje in de cultuur van Sint Maarten.

Ik vond alleen Ian Valz niet prettig om naar te kijken qua uiterlijk, onhandige houding en acteerprestaties, voor mij een miscast. Wilde de schrijver persé de hoofdrol? Zo komt het nu op mij over.

De personages Jacques en de broer van Harrie (Raf) vond ik juist wel heel naturel en geloofwaardig neergezet.

Wie was trouwens het kind wat steeds voorbij kwam (met de armoedige en hongerige uitstraling)? Harrie zelf?

... is de bijnaam van de man met de vlindertattoo... tevens hoofdpersoon in deze film. Hij is beroemd onder de gevangenen en wordt gespeeld door Steve McQueen. Dustin Hoffman speelt zijn nerdy beste vriend. De gebeurtenissen met de gevangenen zijn heftig en worden op een of andere wijze cynisch gebracht. Zo voelt het tenminste voor wat betreft de extreme behandeling van de gevangenen, het doel is dat ze 'gebroken' worden. De ontsnappingen en het wederom steeds weer gevangen genomen worden verhoogt de spanning. Ondanks de duur van de film vond ik het blijvend boeiend en onderhoudend.
En het kwam op mij tijdloos over, misschien op wat seventies muziek na.

Er zijn vervreemdende scenes, bv soep eten aan dek in de gietregen en met kleding aan 'douchen' (met z'n allen in de cel voor een hogedrukstraal staan of aan dek razendsnel langs een teiltje water gedirigeerd worden). Dit is slechts het begin van de film en zo zijn er vele opvallende en intrigerende scenes die de mensonterendheid aangeven. Bij de indianen is het zonder enige tekst ook heel bijzonder vormgegeven, echt een rustpunt met een totaal andere sfeer binnen de film.

Door de prachtige beelden en muziek en door het uitstekende acteerwerk, tezamen met het script en scenario toch wel een magistraal werk.

Paus Johanna..., een apart concept. Of het echt gebeurd is, geen idee.

Ik vond het interessant om te zien hoe (waarschijnlijk) vrouwen in die tijd behandeld werden, hoe godsdienstwaanzin binnen een gezin kan plaatsvinden, hoe familie-eer boven menslievendheid en menswaardigheid kan worden gesteld, etc.

Ook het hele levensverhaal van geboorte tot dood van Johanna vond ik interessant om te volgen.

Niet te vergeten de romantiek binnen dit verhaal.

De uitvoering (locaties, kostuums) vond ik mooi en acteren was overtuigend.

Soli Deo Gloria staat op de gevel van Paradiso, het is zonder meer een fraai gebouw.

Ik moest wel lachen om het begin, hoe precies Paradiso als een kerk wordt uitgebeeld met passende stemmige kerkzang en met het nummer This is my church van Faithless erbij. Het klinkt een beetje overdreven allemaal, maar waarom niet In ieder geval is het wel een aparte intro.

Verder een scala aan fragmenten van goede artiesten van de afgelopen tientallen jaren en uit allerlei landen en continenten, dus zeker erg fijne geluiden erbij. De vertellingen erbij vond ik vaak een beetje overdone, maar de sfeer is daarom wel met enthousiasme gevuld.

Als de beginscenes al mooi zijn qua beelden en bijzonder zijn qua muziek kan er bij mij vaak weinig misgaan. De toon is gezet, de sfeer is voelbaar, het klopt.

Prachtig hoe de camera in slow motion over de ramps met de skateboarders meegolft en draait, de muziek erbij is hip en passend. Alsof je zelf in het vacuum van de concentratie, ontspanning en beweging zit. Schitterend.

Zo gaat het ook als Alex een ellenlange gang in school doorloopt met 'Let me Help' als score. Slechts twee voorbeelden uit een film die tjokvol zit met dergelijke mooie scenes.

Ik bemerkte veel afwisseling in aanpak van gelijksoortige scenes, zodat de film afwisselend blijft in sferen en doorlopend blijft boeien.

Het acteren van Gabe Nevins is uitmuntend (stemgebruik, houding), realistisch, herkenbaar en naturel. Conversaties lijken net live interviews en gesprekken. Gabe is via voice-over tevens de verteller van het verhaal. Muziek bestaat uit catchy songs, het is een mooie soundtrack.

Ik heb het alleen nog over het uiterlijk gehad, het verhaal is ook erg goed.

Ik vind deze film erg goed en van een hoge kwaliteit. En ik denk ook dat het de doelgroep erg goed aanspreekt door de uitvoering op deze wijze. Ik vind het een mooie en hippe film.

Geheel opgenomen in de camcorder stijl. Niet al te schokkend (gelukkig). Tegenwoordig wordt je wel steeds meer doodgegooid op internet en in film met dit soort beelden.

Het is hier uiteraard tot een film met een verhaal gemonteerd en het is best creepy af en toe.

En leerzaam, als ik last van een entiteit krijg zal ik ook m'n Audacity aanzetten

De acteurs zijn qua uitstraling net als iedere willekeurige internet 'ster'. Ze hoeven volgens mij niet eens te acteren of een script te volgen, het ziet eruit als freestylen

Het lijkt wel gedaan volgens de dogme regels. Extra decorkosten: twee tientjes.

Punten gaan naar de sfeer, zo realistisch mogelijk. En knap dat het allemaal in één huis is gerealiseerd met, bijna in z'n geheel, slechts twee acteurs.

Ik kan niet zeggen dat ik het niveau van cinematografie hoog vind. En muziek ontbreekt totaal.

Deel 2 t/m ... lijkt mij meer van hetzelfde, I got the picture.

Een beetje voorspelbaar en te oppervlakkig voor mij en toen iedereen met elkaar ging seksen heb ik 'm uit verveling uitgezet. Onwaarschijnlijk en geforceerd 'Parisien' allemaal. Zelfs het feest was geen feest om naar te kijken. Niet mijn kopje thee, denk ik.

Een ongelofelijk gekke film. Mijn emoties gingen razendsnel alle kanten op, het verloopt van klucht naar diepe menselijke horror en visueel van schoonheid naar ultieme lelijkheid, en weer terug. De niet-lineaire tijdlijn helpt hier ook aan mee.
Alles wordt perfect ondersteund door de ene keer vrolijke volksmuziek en de andere keer een gepassioneerd Italiaans levenslied of stemmige operazang.
Giancarlo Giannini speelt de sterren van de hemel, kan allerlei types en gemoedstoestanden spelen, heel boeiend en overtuigend. Overige acteurs zetten ook goede types en karikaturen neer.

Wat nu de clou van het verhaal is? Ik moet het even laten bezinken, want de getoonde beelden kunnen metaforen zijn.
De man die vervuld was met een absurd groot eergevoel en een macho familietrots maakte allerlei bizarre keuzes (moord, verkrachting, verraad) en veranderde compleet zelf naar een oneervol schepsel. Ook hijzelf wordt diep vernederd en door de mangel gehaald. Maar hij leeft, zo eindigt het wrang.
Wanneer gedraagt de mens zich menselijker, buiten of binnen de oorlogsituatie? Ik kan er na het zien van deze film geen antwoord op geven.

Had nog nooit een Seagal gezien omdat het genre van blinde actie mij totaal niet aantrekt, maar hier was de actie minimaal. De move met het glas en de zieke mensen zagen er wel goor uit.
Ik kreeg bij deze film een gevoel van naar de "A-Team gaat Western" te kijken. Ook waren er wat politieke en anarchistische trekjes te bespeuren. Een B-film uit de seventies met dito sfeer en muziek en toch gemaakt in 1998, hoe is 't mogelijk? Toch leuk weg te kijken voor de liefhebbers en ook ik heb 'm prima kunnen uitkijken, dus een voldoende van mij. Prachtige ansichtkaart shots trouwens!
Voor 99 cent aangeschaft dus niks verloren

Hier hou ik op zich wel van, een scifi met subtiele humor. Effecten waren soms wat minder, maar de suggestie werd goed tot stand gebracht. Het samenspel van beeld en geluid deed mij aan CSI gemixt met James Bond denken. Leuke futuristische vondsten. Ben Affleck en Uma Thurman vind ik goede en prettige acteurs. Dialogen en de manier van converseren stonden mij ook al aan.

Jammer van het middengedeelte, dat blijft qua gebeurtenissen een beetje meer van hetzelfde, waardoor niet de gehele film voldoende spannend of boeiend was voor mij.

"Mensen zien alleen maar wat ze willen zien, niet de werkelijkheid"

Een echte eco-kinderfilm, op te zetten als je je kind bewust wilt maken van de omgeving en van het lot van planten, dieren en de aarde. De pinguinman weet hier namelijk erg veel over te vertellen en wijst de kinderen voortdurend op hun gedrag en de gevolgen daarvan, maar dan op een vrolijk naïeve, soms clowneske manier.

Goed geacteerd, goede beelden (soms zelfs prachtig) en leuke passende muziek erbij. Ook aardig Nederlands ingesproken.

Een lief sprookje. Visueel heel mooi gedaan, onderhoudend verhaal met wat onderliggende boodschapjes, prima geacteerd. Het genre is volgens mij (en IMDB) naast fantasy eerder comedy/romance dan drama

Voor mij meer dan gemiddeld te waarderen.

Pas nog op tv gezien, toen vergeten te stemmen, dus bij deze.

"be sure that your umbrella is upside down" ... "there will be pennies from heaven for you and me"

Mooi lied En met een goede choreografie en een regen van glitterende gouden pennies erbij.

Alle choreografieën vind ik overigens klasse, zoals het tapdansnummer van de kinderen op school en het dansend paar, voor het filmbeeld met ook een zelfde dansend paar, en dat zij allen in het zwart-wit filmbeeld gaan meedoen (bijna niet uit te leggen zo, je moet het zien ). Mooi!

Een tijd van economische depressie, waarin wordt gedanst en gezongen, goed voor het evenwicht

De sfeer van de jaren dertig is overtuigend weergegeven. Het mooie, scherpe beeld viel mij op en dan is het fijn om de zeer verzorgde achtergronden, kleding en locaties te bekijken.

Ook de muziek is erg fijn, een geweldige soundtrack.

Een film met tragiek en romantiek en met emotie. Goede intermenselijke dialogen die via goed acteren echt binnenkomen. Een film naar mijn smaak.

Een jongen brengt een zomervakantie door bij oma en opa, vriendschappen worden gesloten, een kalverliefde komt voorbij..., de ingrediënten voor deze jeugdfilm.

Ik vond de film een beetje traag verlopen en niet altijd even boeiend, voor de rest van een goede gemiddelde kwaliteit.

Best spannend en een aardige mix van mooie natuurbeelden en paranoia, achtervolgingen, bloederig geweld, terugblikken, motivaties en achtergronden. Het zat goed in elkaar en het plot ontwikkelde zich verrassend. Prima geacteerd.

Ik was zeer geboeid door deze film, de acteurs en de prachtige entourage, muziek en filmische technieken. Voor mij bevatte de film tevens een spiritueel tintje, namelijk o.a. het verhaal over het geheim van het parfum van de farao, het tot dusver niet bekende, niet ontdekte 13e element, wat m.i. de drijfveer was voor de ambitie voor en het verlangen naar het evenaren van dit parfum door de hoofdpersoon. En wat de man uiteindelijk lukte, maar niet gelukkig maakte. . Een 4.0.

Best een heel mooi gemaakte animatie, zwart-wit, met de illusie van tekenwerk in bv inkt en kohl, silhouetten- en schaduwspel. Alleen de laatste scene bevat kleur.

Het verhaal is ook erg boeiend, realistisch m.b.t. de geschiedenis van politiek en oorlog in Iran en de gevolgen voor de bevolking in het dagelijks leven.
Verder zien we de aanpassings- en immigrantenproblemen van het meisje dat, haar familie achterlatend, van Iran naar Oostenrijk vertrok.
Ook de strijd voor de rechten van de mens en van de vrouw in Iran komen aan bod.
Prachtig werk.

Goede kinderfilm!

Visueel fraai, kunstzinnig gestileerd, aardig gedubd, subtiel absurde humor en erg goed en expressief geacteerd door de kinderen.

Veel aspecten van de kinderlijke belevingswereld, met name van Nicolas, worden vormgegeven:

fantasie vs realiteit, een nieuw broertje, school + bezoek aan de schoolarts, ruzie tussen de ouders, de baas van papa + perikelen rond een gewenste promotie, mogelijk verhuizen en nog veel meer.

Een erg mooie en verzorgde film.

Prachtige beelden (mag ook wel met dat budget:)), geweldig gestileerd en alles bij elkaar een fraai visueel geheel van decors, kostuums en locaties. In dat opzicht is de film genieten geblazen.

De zang van Erik, the Phantom, is voor mij niet aangenaam en vaak van de wijs. Zo werd het lastig om van de film te blijven genieten. De vrouwelijke hoofdpartij maakte nog een boel goed, maar toen ik halverwege het geluid even uitzette vond ik de film beter en liet ik het maar uit. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Jammer van de muziek van Lloyd Webber

Het acteren en de dialogen kwamen afstandelijk over zodat ik geen emotie voelde. Best jammer.

En Erik the Phantom vond ik zonder masker niet eng (genoeg). Ook jammer.

Zo blijft het voor mij allemaal een beetje egaal en oppervlakkig.

Het verhaal op zich is wél interessant, maar dit is een versie waar ik niet graag nogmaals voor ga zitten

(tenzij met het geluid uit).

Ik vind de film voornamelijk op een videoclip lijken, muziek (hiphop, rap, bubbling, etc) met wat gefreakte beelden erbij. Ertussen zijn de dialogen geplakt, wel met een erg kleurig uiterlijk, deze beelden vond ik best mooi. Acteren en teksten vond ik vaak een beetje kinderlijk.

Het verhaal fixeert zich op eten en op dik of dun zijn, een wonderlijke setting.

Wat er niet allemaal gebeuren kan, terwijl je in een telefooncel staat. Normaal gesproken komen er toch niet 100 mensen op de deur kloppen? Laat staan dat ze je stuk voor stuk de huid volschelden.
Dit tast dus voor mij de geloofwaardigheid aan. Ik vond ook de man in de cel veel te overdreven paniekerig acteren. Net als zijn vrouw bv, het kwam bij mij niet echt overtuigend over.

De voice-over (de gesprekspartner) vond ik daarbij geen aangename stem hebben en aangezien je die de hele film hoort...

Wel goed verzonnen om met zo’n minimale setting een gehele film te vullen.

De film heeft een vorige eeuwse twenties look, qua kleding, decors en voertuigen.
De muziek is ook in stijl, een wals en andere meer klassiek getinte stukken muziek worden gespeeld.
De overige sound is ook goed ondersteunend. Hierdoor ontstaat regelmatig een sfeer van suspense.
Het verhaal is mysterieus en heeft een dromerige uitstraling.

Een film over het zoeken naar leven buiten het ons bekende, dus over leven na de dood of bv ervaringen in drugsgebruik (een bloem om te trippen deze keer) of mediteren en verlichting zoeken.
De fotograaf is op zoek naar elfjes en vindt ze ook, na het eten van een bloem.
De magische boom en de omringende natuur vond ik mooi vormgegeven.
Het klimmen in de boom kan een metafoor zijn, het willen stijgen in tripervaring of gewoon de uitbeelding van ambitie.

Ik moest trouwens ook regelmatig aan een drugskartel denken met termen als: een reverend, god(father), wife, children, climbing the tree, falling down (in hierarchie), drugs (bloemen en vooral veel 'snow'), etc.
Maar het kan ook over zoeken en vinden in geestelijke ontwikkeling gaan.
Er zitten dus volgens mij meerdere lagen in dit verhaal.

Deze film is de beste die ik ken en is mij op het lijf geschreven.

Er zijn hier meerdere lagen aanwezig zoals in elk goed boek. Je kunt zowel aan het oppervlak als in de diepte zien, horen, bespreken en beleven.

Ik kan mij echter voorstellen dat het sommige mensen niets doet, ik denk dat een bepaald gevoel voor mystiek wel zou helpen deze film te omarmen. Maar ook zonder dat kun je wellicht het verhaal, de muziek en de wijze van verfilming waarderen vanwege de vele ingangen.

Voor mij, alles bij elkaar, een dikke 5,0.

Wel een interessant onderwerp en zeker interessante uitspraken en weetjes, maar ik vind het niet zo heel mooi gebracht. Soms mooie opnamen, bijvoorbeeld van het binnenwerk van een piano of vleugel waarop gespeeld wordt. Vaak vond ik de handheld camera opnames chaotisch overkomen.

De gesprekken onderling vond ik wel leuk.

Inderdaad, wat een pareltje. Een onorthodoxe schets van een tijdgeest, een mengeling tussen film en theater, proza en poëzie, tussen perspectief vanuit een kind en volwassen ervaringen, tussen sprookje en rauwe werkelijkheid en ook nog eens heel kunstzinnig en creatief in elkaar gezet.
Ik werd er helemaal in gezogen en vond elke minuut boeiend door de gespannen verwachting, diepe emoties, karakters ieder met hun (on)mogelijkheden, in combinatie met feeërieke beelden.
De vlinder............, tja, en de speld om haar vast te pinnen........ echt prachtig vertolkt

De film heeft zijn leuke stukjes, maar heel vaak was ik afgeleid en vond ik 't niet zo boeiend. De humor moet je liggen en dat had ik maar af en toe. Vaak is het wel absurd (waar ik van hou), maar over de top (niet subtiel) en daardoor voor mij vaak weer flauw. Ook zijn er dingen die ik totaal niet komisch vind, jonge kinderen die aangezet worden tot blowen en zo.

Verder prima acteurs in zijn genre, Seth Rogen heeft de geschikte uitstraling voor zo'n rol (daarom speelt ie 'm ook zo vaak). Zijn dealer is ook een leuk neergezet type.

Ik vond dit nu leuker om te zien dan toen ik klein was. Ik had toen een beetje een hekel aan Pippi.

De dub vond ik beter dan gemiddeld, goede stemmen en meer naturel ingesproken.

Best een leuk en spannend verhaal voor kinderen, avontuurlijk.