Genre/Thema Challenge

alexspyforever

Volgens mij heb ik alle Hayao Miyazaki/Ghibli studio films in huis liggen. Er nu 6 gekeken, 7 komen nog aan bod voor de challenge en 10 moeten wachten tot erna.

Ze zijn erg verslavend! Nu ik er paar heb gekeken wil ik ze allemaal zien!

Mocht er toch nog overlegd worden:

Top 10 van de beste voetbalfilms !

Al valt daar weinig romantiek of fantasy tussen te vinden, vrees ik...

Dat hij maar snel weer op de been is, dat is natuurlijk het belangrijkste !

En dan te bedenken dat Ghibli met de lange films is gestopt omdat ze kennelijk niet genoeg kijkers trokken . Ze maken nog kortfilms en tv-series (en co-producties als La Tortue Rouge (2016), maar dat is toch een wereld van verschil met de "echte" Ghiblis). Gelukkig zijn er ook andere hele mooie Japanse animéfilms joolstein die zeker de moeite waard zijn, zoals:

Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007) (absoluut kijken in HD, een romantische animatie)

Toki o Kakeru Shôjo (2006) (over een meisje dat door de tijd reist)

Ookami Kodomo no Ame to Yuki (2012) (over twee kinderen die half mens half wolf zijn)

Eve no Jikan (2010) (een mooie scifidrama over een illegaal café waar mensen en androids samenkomen)

Sakasama no Patema (2013) (over twee parallele werelden waarvan in eentje de zwaartekracht is omgekeerd)

Pafekuto Buru (1997) (niet geschikt voor kinderen, gaat o.a. over een heftige verkrachting)

Ik heb enkel Girl Who leapt through time gezien, maar dat vond ik flauwe kul. Eerder gericht op een tienerpubliek en dat boeit me niet zo. Denk dat ik sowieso liever de oudere animes zie. Maar dan nog ik moet het toch eerder hebben van de eenvoudigere bij voorkeur lievere animefilmpjes met een fantasy gehalte zoals Kiki's Delivery Service, Castle in the Sky en Ponyo. Als er teveel symboliek inzit waar ik niet echt voort mee kan dan haak ik ook af (bijvoorbeeld Spirited Away). Howl's Moving Castle kan er nog wel mee door maar is niet een die ik nog snel zal opzetten.

Soultaker (1990) - FTV - 94 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 22/02/2017 (totaal 3 films, 9 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/20000/20840.jpg

Nadat we het in de pub toevallig over MST3K kregen, kreeg ik spontaan zin om weer eens een aflevering te checken. Vandaar: Soultaker. Met een bouwjaar van 1990 recenter dan wat gebruikelijk is voor MST3K, maar even prut als veel van de oudere films. Ik ben blij dat Joel, Tom Servo en co af en toe nog wat sarcastische opmerkingen maken en voor wat pauzes zorgen, want Soultaker zou anders een hele klus zijn om uit te kijken.

Tja, er valt eigenlijk niet heel veel te zeggen over de film zelf. Het is een matig verhaal (twee geesten jagen op zielen, meisje probeert ze voor te blijven) dat nergens ook maar enigszins spannend of interessant wordt, het acteerwerk is om te huilen en de rare manier waarop de geesten praten maakt het alleen maar lachwekkend, wat vermoedelijk niet de bedoeling was. Low budget tot en met, ook, zonder dat er wat interessants mee gedaan wordt. Het verbaast me niks dat Soultaker op een IMDb score van 2.3 blijft steken. Na een paar biertjes en met morele steun van MST3K nog wel te doen, maar verder dan 1.0* ga ik niet.

Ik zal ook nog maar wat van de Japanse animaties opzoeken. De meeste Miyazaki's/Ghiblis heb ik wel gehad, maar nog niet allemaal, en ik ben ook zeker benieuwd naar de rest van Arno's lijst. Ik heb weinig met de drukke animes, maar bijvoorbeeld de meeste Ghiblis en Pafekuto Buru bevielen uitstekend.

Beterschap gewenst, arno74!

It's Complicated (2009) - MovieMeter.nl - 120 min - rw - 2 punten.

Fijne romantische comedie waarbij twee mensen elkaar weer opnieuw vinden na een scheiding van 10 jaar. En dat gaat uiteraard gepaard met de nodige complicaties. Leuk verhaal, leuke personages en drie leuke hoofdrolspelers die er absoluut het beste van maken. Misschien allemaal iets te perfect, maar dat is toch wel een kenmerk van de films van Nancy Meyers. Het eerste gedeelte van de film is zeer onderhoudend, en het tweede gedeelte wat minder aangezien de film dan soms in de herhaling valt. Wel een hilarische scene met de video-chat.

Totaal: 42 punten.

Ik dacht dat Kimi no Na Wa. (2016) voor deze challenge de eerste Anime was die zag. (24 januari) Achteraf bleek dat ik Ponyo ook had gezien! En natuurlijk de jaren '80 series als Heidi en Remi. Maar zo te zien kan ik nog genoeg pareltjes bekijken. Nog een grote inhaalslag te maken zo te zien! Dank je wel voor de tips arno74 La Tortue Rouge kan ik ook nog kijken heb ik ook!

#17. Mythica: The Necromancer (2015) - IDMB: Action, Adventure, Fantasy - 93 minuten - FTV - 22-02-17

49+2= 51punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

15 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/491000/491685.300.jpg?cb=1468599380

Voor degene die “Mythica: The Necromancer” willen gaan kijken zou ik adviseren om eerst deel 1 te kijken. En mocht je die film goed vinden kom je vanzelf bij dit derde deel. Het zijn zeker geen slechte films. Echter zijn het wel Kickstarter projecten maar als het echt belabberd slecht was hadden ze zeker geen geld opgehaald voor 5 delen. Alles is een beetje te vergelijken met de Sword and sorcery B-films uit de jaren 80, zoals bijvoorbeeld “The Beastmaster.” Maar dan met een nog lager budget. Gelukkig is ook mijn grootste probleem uit het tweede deel opgelost, dit keer was het verhaal een stuk duidelijker en zonder veel gaten waarvan je je afvroeg hoe dat zou kunnen zijn gebeurd. Misschien dat de wisseling van regisseur daar iets mee van doen had? De Mythica films volgen de avonturen van Marek, die samen met een aantal andere avonturiers, en ondertussen haar vrienden, de missie aan zijn aangegaan om de onsterfelijke necromancer Szorlok tegen te houden. Dit derde deel opent met de training van Marek door Gojun Pye. Een rol van Kevin Sorbo ,die we natuurlijk kennen uit de serie Hercules en Andromeda. Ze oefent om haar controle over magie, en haar duistere kant, te vergroten. Dit word echter ruw verstoord en niet alleen door de volgelingen van Szorlock. Ook Peregus Malister heeft het er niet bij laten zitten na zijn vernedering in het vorige deel, en heeft Thane ontvoerd. Om hem weer terug te krijgen worden onze helden op een nieuwe Quest gestuurd. Om er zeker van te zijn dat de drie niet iets anders in hun schild voeren, en om het verlies van het vierde lid op te vangen, stuurt Peregus zijn handlanger Betylla met hun mee. Hoewel dit een makkelijke zoektocht lijkt te zijn, brengt het toch meer problemen met zich mee dan verwacht. Het is alleen al een zeer knappe prestatie, dat met de beperkte middelen, zulke degelijk special effects te zien zijn, het acteerwerk helemaal zo slecht niet is (ik heb veel slechter gezien) Combineer dit ook nog eens met een leuk verhaal, en dan is de film zeker de moeite waard om te zien. Deze derde film is een prima vervolg in de “Mythica Saga”

#18. Umi ga Kikoeru (1993) - Animatie / Romantiek - 72 minuten - FTV - 23-02-17

51+3= 54 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

82 stemmen: 1 punt

http://www.soft99-fonn.com/shop/fasai/images/43v4my45tjrestaljje18120114231.jpg

De film laat zich het beste vertalen als: 'I Can Hear the Sea.' En is de eerste Ghibli die niet door Hayao Miyazaki zelf is geregisseerd. Nu las ik ergens dat de film is gemaakt voor de televisie en als test diende voor de jongere generatie tekenaars van de studio om ook een kwaliteitsfilm te maken en dat zo snel en goedkoop als mogelijk. Tja, voor die test is Mochizuki niet geslaagd want de film ging over het budget heen en ook de deadline werd niet gehaald maar wat erger is, is dat de film zelf niet de kwaliteit bezit als andere Ghibli's. De film gaat over Taku Morisaki, een jonge jongen die in Kochi, Japan woont en terug blikt op zijn schooltijd. Hij herinnert zich de driehoeksverhouding tussen hem, zijn beste vriend Yutaka Matsuno en de nieuwe studente Rikako Muto. Zeer langzaam ontrafelt dit verhaal over jeugdliefdes zich. En misschien is het verhaal dan nog wel oprecht, de personages zijn saai en het verhaal erg rechtlijnig. De kwaliteit is dus wel minder maar het valt gelukkig nog wel binnen de perken. En het is haast aandoenlijk om te zien hoe de jongen worstelt met opgroeien en proberen te begrijpen van het andere geslacht. Ik mistte toch vooral de spectaculaire gedetailleerde landschappen waar stoere tienermeisjes erop uit trekken om toffe kleine avonturen te beleven. Het is een degelijke realistisch en volwassen film en meer niet...

reclamespotje #1

Ik heb vanochtend een film gezien die me zo enthousiast maakte dat ik 'em hier even aan wil prijzen. Het gaat om 20th Century Women (2016). De coming of age-film gaat over de levens van een moeder (Annette Bening), een zoon (Lucas Jade Zumann) en twee provocatieve en kunstzinnige jongedames (Greta Gerwig, Elle Fanning) in het Zuid-Californië van de late jaren zeventig.

De film komt hier in NL op 20-4 uit, maar heeft in de VS al een tijdje terug haar release gehad. Daarnaast is 20th Century Women de underdog in de strijd voor de Oscar van Best Original Screenplay. Ik hoop van harte dat de film wint, ik vond dit scenario beter (of vooral veelzijdiger) dan dat van Manchester by the Sea (en dat zegt wel wat).

Ik kan deze film hier niet toevoegen ivm comedy/drama, maar de vorige film van regisseur Mike Mills staat op imdb wel onder romance. Het gaat om Beginners (2010). Ik hoop deze film misschien vanavond al te kijken, een recensie zal in ieder geval volgen. Mensen die Beginners toevallig hebben gezien?

En wat 20th Century Women betreft, ik denk dat dit vooral iets is voor arno74 (but I could be wrong)

Someone to Watch over Me (1987) - MovieMeter.nl - 106 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Matige film over een vrouwelijke getuige van een moord die beschermd wordt door de politie. Een nogal simpel verhaaltje dat niet overal weet te boeien en dat ook nogal langdradig wordt. Redelijk stijlvol in beeld gebracht allemaal en ook Tom Berenger en Mimi Rogers zijn goed gecast. Niet bepaald de beste film van Ridley Scott.

Totaal: 45 punten.

Reclamespotje 2

Vandaag zijn de recensies gepubliceerd van twee films die ik tijdens drama-avontuur zag en registreerde.

Bij deze:

Recensie Loving (2016): klik

Recensie The Space between Us (2017): klik

#19. Mononoke-Hime (1997) - Animatie / Fantasy - 134 minuten - FTV - 24-02-17

54+3= 57 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

1052 stemmen: 0 punten

https://entresabanasyalmohadas.files.wordpress.com/2013/12/princess.jpg?w=423&h=600

Onvoorstelbare mooie animatie, dit moderne sprookje van Hayao Miyazaki! Levensechte, boeiende personages, een meeslepend verhaal en op de koop toe een niet drammerige boodschap. Studio Ghibli laat gelukkig de kijker vrij om zelf te kiezen. En in deze film komt dat duidelijk naar voren, doordat zowel de egoïstische motieven van de mens als van de natuur worden getoont. Er zijn geen typische ‘helden’ en slechteriken’ in de productie. Voor beide kampen valt iets te zeggen, het schemergebied tussen goed en fout huist in alle karakters. We zien aan het begin van de film de jonge Ashitaka die probeert om een paar kinderen uit zijn dorp te redden van een dol geworden, monsterlijk zwijn. Hierbij raakt hij besmet met een geheimzinnige ziekte. Op zoek naar genezing belandt hij midden in de strijd tussen een geheimzinnige prinses en een geïndustrialiseerde gemeenschap. Een oorlog waarin boswezens het opnemen tegen vuurwapens. De manier waarop die personages worden uitgediept, is ontzettend knap gedaan. Zo kan in eerste instantie een karakter al snel sympathie op wekken, om er vervolgens een dubbele agenda op na te houden. Het omgekeerde geval gaat ook op. De slechteriken blijken er opeens menselijke en sympathieke kanten op na te houden. Na afloop van de film, kan ieder voor zich een eigen mening vormen over de motieven en drijfveren van een personage. Af en toe is de sfeer wel grimmig en vloeit er wat bloed maar het wordt nergens echt gruwelijk. Iets anders wat opvalt is dat er geen komische bijfiguren zijn te vinden in deze film. Deze volwassen toon en de diepgang van de film maken van Hayao Miyazaki’s prent een onverslijtbare meesterwerk die hopelijk nog vele generaties zal boeien.

The Light between Oceans (2016) - MovieMeter.nl - 130 min - ftv - 3 punten.

Uitstekende film over een man die terugkeert van de eerste wereldoorlog en gaat werken als vuurtorenwachter. Een mooi verhaal dat vooral tijdens de eerste helft nogal traag verteld wordt. De tweede helft kent iets meer vaart, maar is vooral ook een stuk ontroerender. Meer dan genoeg mooie plaatjes van Nieuw-Zeelandse landschap. Drie sterke en ingetogen rollen van Alicia Vikander, Michael Fassbender en Rachel Weisz. Ondanks dat het eerste gedeelte wellicht wat korter had kunnen zijn, toch 4.0 sterren.

Totaal: 48 punten.

Southbound (2015) - MovieMeter.nl - 89 min - ftv - 2 punten.

Aardige film waarin vijf korte horrorverhalen de revue passeren. De vijf losse verhaaltjes zijn op een vermakelijke manier verbonden via een kop/staart-methode (helemaal leuk als blijkt dat het laatste segment weer aansluit bij het eerste). Lekker naargeestig van toon, maar niet overal even onderhoudend. Zo springen het tweede en derde segment er toch wel bovenuit. Met gemak 3.0 sterren.

Totaal: 50 punten.

#20. Girl Asleep (2015) - IDMB: Comedy, Family, Fantasy - 77 minuten - FTV - 24-02-17

57+2= 59 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

1 stem: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/425000/425600.300.jpg?cb=1471871138

Meer dan aardige indie-coming of age film met een bijzondere twist. We ontmoeten Greta, een veertien (bijna 15) -jarige pubermeisje en muurbloempje, voor het eerst als ze net op haar nieuwe school vrienden maakt met Elliott, eveneens een buitenbeentje. Tot zover begint de film niet veel anders dan andere van dit soort films. Een worsteling op weg naar volwassenheid, met de nodige problemen van vaders, moeders en medeleerlingen op school. Waarbij gelukkig Elliott meer dan eens de film voorziet van de nodige maar eigenzinnig humor. Maar dan naar het treffen van drie pestkoppen valt ze in slaap, en belanden we in Greta's droomwereld. Alwaar haar innerlijke onrust en angsten over opgroeien, het vaarwel zeggen tegen haar kindertijd en de manier hoe ze tegen andere in haar leven aan kijk, tot uiting komen. In die droomwereld hoort ze wolven huilen en heeft ze ontmoetingen met wezens en als sprookjesfiguren verkleedde familieleden en vrienden. De film is uitgevoerd in een zeer mooie en gedetailleerde 70's-look. En ook de droomwereld is vrij bijzonder mooi uitgevoerd en heeft wel wat weg van een soort Freudiaanse Alice in Wonderland. Hoe de gehele film eruit ziet en door de wat abstractere bijzondere personages is de vergelijking met Wes Anderson bijna onvermijdelijke. Toch voelt de film bijzonder origineel aan en is het bijna onmogelijk om niet gecharmeerd te zijn van de hoofdrolspelers. Een betoverende leuke film.

#4 - Born Romantic (2000) - Komedie/Romantiek - 95 minuten - 13 stemmen - FTV - 24/02/2017 - 3 punten (subtotaal 13 - totaal 191)

Drie verliefde mannen en drie vrouwen, en de hartstochtelijke pogingen en inspanningen van de mannen om vrouwenharten te veroveren: real life-situaties, gekaderd in een sprookjesachtig geheel, met de taxichauffeur als rode draad, als De Wijze Man Met De Wijze Raad.

Heel luchtig, verre van origineel, maar een portie Britse humor en zeven perfect gecaste acteurs zorgen voor een heel aangename zit die wat mij betreft best wel een uurtje langer had mogen duren.

Veel meer ontspannend dan dit kan een film niet zijn.

L'Inferno (1911) - Fantasy - FTV - 73 minuten - <250 stemmen - 3 stemmen - 24/02/2017 (totaal 4 films, 12 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/28000/28180.jpg

Tijd voor een experimentje, waar ik al een tijd benieuwd naar was: L'Inferno, de Italiaanse Dante-verfilming uit 1911 en een van de oudste, zo niet de oudste nog intacte film van lange speelduur. Een film als dit is eigenlijk niet op normale wijze te beoordelen, het is echt een proto-film van voordat films ook echt via beeld een verhaal vertelden. Wat hier meer gebeurt is dat een tekstscherm uitlegt wie we gaan zien en wat er gaat gebeuren, waarna dit vervolgens uitgebeeld wordt. Wat dat betreft getuigt het van ambitie om dan ook meteen maar L'Inferno van Dante te nemen, een nogal stevig werk waarin Dante rondgeleid wordt door de hel, waarin heel veel gebeurt en waarin ontzettend veel bovennatuurlijke, helse taferelen zich afspelen die niet zo makkelijk te verfilmen zijn.

Deze keuze zorgt er gelukkig wel voor dat er een lekker tempo in de film zit, de makers hebben besloten om eigenlijk zo veel mogelijk van het boek erin te laten. En het ziet er behoorlijk cool uit, moet ik zeggen. Overal duivels, stoom, en gemartelde zielen, natuurlijk zijn de special effects heel basaal maar het werkt hier best aardig. Maar zoals al eerder gezegd, meer dan een uitgebreid met beelden geillustreerde serie tekstschermen is het eigenlijk niet; bij de beelden wordt er eigenlijk continu van dezelfde, verre afstanden gefilmd, waardoor de overgang naar een volgend tafereel al snel welkom is. En veel langer dan het goede uur die het nu duurt, hoeft van mij op deze wijze ook niet - al biedt het Inferno puur qua verhaal materiaal voor vele, vele uren film. Het zou nog een paar jaar duren voordat er ook echt met de filmbeelden zelf een verhaal verteld ging worden (is dat D.W. Griffith, of waren er anderen eerder bij?), maar alsnog is dit bijzonder leuk om een keer gezien te hebben. 3.5*

Die Unendliche Geschichte (1984) - Fantasy - RW - 102 minuten - 250+ stemmen - 1 punt - 25/02/2017 (totaal 5 films, 13 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1475.300.jpg?cb=1364721798

Ik noteer 'm maar als een rewatch, ik weet zo goed als zeker dat ik 'm vroeger als klein Wolandje wel eens gezien heb, al kan ik me compleet niks van het verhaal herinneren. Hoe dan ook, rewatch of niet, het was een fijne film om (weer) eens te zien. Het grootste deel van de film speelt zich af als film-in-de-film: het verhaal van the Neverending Story wat gelezen wordt door Bastian, en waarin een soort van heroische versie van hem genaamd Atreyu vecht voor het bestaan van Fantasia. Het is wel een interessant metaconcept, waarin ook Bastian zelf weer onderdeel uitmaakt van het boek.

Het voornaamste aspect wat deze film maakt is dat deze fantasievolle wereld er echt fantastisch uitziet. Wat een visuele pracht, van bijvoorbeeld de Rock Biters en ook als The Nothing in beeld komt. De enige uitzondering waar de nepheid dan wel weer vanafstraalde waren de meeste scenes waarin Falkor (die hondachtige draak), al dan niet met Atreyu, aan het vliegen was. Fantasia is niet een heel geweldig immersieve fantasiewereld, maar er wordt regelmatig weer een nieuw ingredient bijverzonnen. Het houdt het tempo er tenminste lekker in. Het blijft wel een wat kinderlijk verhaal, en vel van de karakters zijn (daardoor) regelmatig wat irritant, met name Atreyu zelf blijft een vervelend mannetje. Al zou ik dat als klein jochie geweldig hebben gevonden, en dat is natuurlijk ook waar het voor gemaakt is. Het einde vond ik ook een beetje matig, maar in de tussentijd heb ik me alsnog prima vermaakt met de visuele pracht van dit jongensboek. 3.5*

Ondertussen drie afleveringen van Westworld - Seizoen 1 (2016) - TvMeter.nl (scifi/androids/western) gezien, vind het wel overgewaardeerd / gehyped.

Ben ik ook mee bezig even ver ben ik ook, door m'n filmprogramma is het serie kijken weer even op een wat lager pitje terecht gekomen. Binnenkort hoop ik dat wel weer een beetje op te pakken. Stranger Things, the Leftovers en House of Cards S04 wil ik i.i.g. ook nog zien. En er komen nieuwe seizoenen van Twin Peaks (!) en Prison Break aan...

https://indierevolver.files.wordpress.com/2015/09/love.jpg

Filmtitel, jaartal: Love (2015)

Speelduur: 134 min.

Genre: Drama, romantiek, erotiek

Eigen score/beoordeling: 3*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 5e (175e)

Datum van kijken: 22-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 12 (443)

Recensie:

Stilistisch stijgt Noe hier op momenten tot grote hoogten. Met name in het kleurgebruik maakt de Franse cineast sterke keuzes; het samenspel van rood en groen is sfeerbepalend. Haast automatisch wordt de cinematografie eigenzinnig en memorabel, maar ook het camerawerk speelt hierin een doorslaggevende rol.

Minder enthousiast was ik over de inhoud. Duidelijk is dat Noe een film wilde maken die onverbloemde emotionele seks zou tonen. De (voor een niet-pornofilm) vrij verregaande beelden zijn in dat verband zeker functioneel, maar door de overdaad verliezen de scènes in kwestie na een uurtje hun zeggingskracht (op het vrij sterke slotstuk na). Op teveel momenten voelt Love daarbij aan als een hedonistisch manifest, met gebrek aan een echte poging meer te doen met het scenario.

Wat niet meewerkt, is het feit dat Noe zijn vrouwelijke hoofdrolspeelsters oppikte bij een feestje, wat ook wel te zien is aan hun beperkte acteerkwaliteiten. Verder is de man wel heel narcistisch, getuige de manier waarop zijn achter (en ik dacht ook voor)naam terugkomt in het script. Subtieler en aangenamer waren dan de verwijzingen naar grote titels uit de filmgeschiedenis (2001, de posters aan de muur).

Love intrigeert door de eigenzinnige regie en de gedurfde stijl, maar tegelijk is de film me te pretentieus en te lang. Het beperkte scenario en het matige acteerwerk wegen op tegen filmtechnische hoogstandjes.

3*

https://d2r4pw5uddxm3r.cloudfront.net/content/uploads/imported/uploads/2011/07/mikemillsdrawing_0.jpg

Filmtitel, jaartal: Beginners (2010)

Speelduur: 105 min.

Genre: Drama, romantiek, komedie

Eigen score/beoordeling: 3.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 6e (176e)

Datum van kijken: 23-2

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 14 (445)

Recensie:

Gisterochtend zag ik 20th Century Women (2016), de nieuwe film van Mike Mills. Ik was zeer onder de indruk, en besloot dan ook snel terug te grijpen op zijn vorige film. Dat was dus Beginners, een klein opgezet drama over rouwverwerking, homoseksualiteit en herinnering.

Zo enthousiast als ik was over coming of age-portret 20th Century Women ben ik in dit geval niet. Net als in voorgenoemde film voorziet een sterk scenario in driedimensionale personages, wiens worstelingen met het leven authentiek en herkenbaar zijn. In beide films wordt daarnaast op een sterke manier omgesprongen met het verleden en met historisch bewustzijn. Snel aaneen gemonteerde foto's en archiefbeelden vertellen over tijden die de personages hebben gemaakt tot wie ze nu zijn.

Het verhaal blijft constant klein, en dat werkt. Oliver (Ewan McGregor) tekent zijn emoties en praat met zijn hond, Hal overdenkt in retrospectief zijn dubbelleven. Homoseksueel vanbinnen, getrouwd voor de buitenwereld. De rol van Christopher Plummer is innemend en vol oprechte emoties, de relatie met zoon Oliver had wat mij betreft beter uitgewerkt kunnen worden.

Hetzelfde geldt voor de romance tussen Oliver en Anna (Mélanie Laurent). Ik miste urgentie en chemie, en ook bevredigende closure bleef hier uit. De vergelijking met 20th Century Women blijft zich maar opwerpen; waar daar niet alleen de individuele personages, maar ook alle onderlinge relaties spot on waren, vond ik Beginners alleen in dat eerste echt uitblinken.

Visueel is Beginners wat mat en blij vlagen ook grimmig. Jammer, al ligt de nadruk hier duidelijk ook wel op het scenario en het acteerwerk.

Een degelijke film met rake reflecties in de marge, die ondanks de wat kunstzinnige insteek nergens té pretentieus wordt.

3.5*

The Life and Death of Colonel Blimp (1943) - Romantiek - FTV - 163 minuten - <250 stemmen - 4 punten - 25/02/2017 (totaal 6 films, 17 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6236.300.jpg?cb=1388585891

Wederom puik werk van de heren Powell en Pressburger. The Life and Death of Colonel Blimp geeft in een aantal episodes een blik op het leven van beroepsmilitair Clive Candy, die zich in verschillende oorlogen en campagnes (Boerenoorlog, Eerste Wereldoorlog, en uiteindelijk de Tweede Wereldoorlog) opwerkt tot generaal. Het heeft een heerlijk ouderwets Brits sfeertje, met name in de vroegere periodes waarin het hele idee van oorlog voeren als een gentleman nog hoogtij viert. Deze ouderwetse manier van tegen oorlog aan kijken van Clive Candy botst uiteindelijk behoorlijk met de smerige realiteit van de Wereldoorlogen, met name de tweede.

Blimp is een wat oubollige film, maar geeft alsnog een fraai beeld van de ontwikkeling van Clive Candy, zowel als mens maar vooral ook als militair. We zien zijn trouwe assistent Murdoch, in het middenstuk ook zijn leven als getrouwd man (nogal overdreven om hiervoor romantiek als genre te geven, maar het komt mij prima uit), maar de voornaamste tegenspeler is de Duitse (oud-)militair Theodor Kretschmar-Schuldorff. Theo K-S komt als een rode draad terug in de meeste episodes, als oude persoonlijke vriend na een duel in Berlijn maar ook als professionele vijand (hij is nu eenmaal Duitser) dient hij als een nuttige katalysator voor de veranderende visie van Candy over oorlog. Hun gesprekken en ontmoetingen zijn wat mij betreft toch het hart en ziel van de film. Ondanks dat het midden in de Tweede Wereldoorlog is gemaakt is het gelukkig geen jingoistisch propagandawerkje geworden; er wordt regelmatig subtiele kritiek geleverd op het Britse gedrag in eerdere oorlogen, en de Duitsers worden ook niet als eendimensionale slechterikken afgebeeld, met name via de sympathieke gentleman Kretschmar-Schuldorff.

Misschien duurt het wat lang, maar ik heb me eigenlijk geen moment verveeld. Fraai gefilmd zoals de Archers dat kunnen, en hoewel we een heel(professioneel) leven van Candy in beeld krijgen is dat wel opgedeeld in een beperkt aantal episodes waarin steeds ruim de tijd wordt genomen om een goed beeld van Candy en naaste sociale omgeving te schetsen. Op geslaagde wijze wordt er dan via krantenberichten en korte oorlogsbeelden overgegaan naar de volgende episode. Sterk acteerwerk ook, met name Clive Candy zelf maar ook de rest van de cast doet weinig verkeerd. Ik denk dat dit wel mijn favoriete Powell en Pressburger is, voorlopig. 4.0*

Tussenstand twee

Met nog een ruime week te gaan de laatste tussenstand. Aan kop nog steeds joolstein, die ook nog wat afstand heeft genomen. Enige user die nog echt dichtbij komt is scorsese met 50 punten tegenover de 59 van joolstein. alexspyforever volgt met 40 punten.

Daarna gaapt er een groot gat voor we Woland (17 p) vinden, die nu net weer een beetje op dreef raakt. In zijn voetsporen volgen Boenga (12 p), arno74 (12 p) en ondergetekende (14 p).

Gaan baspls (10 p), Night's Watch (8 p) en Miszmi (7 p) nog registreren gedurende de laatste week?

Ik heb nog een correctie doorgevoerd. Boenga had <250 stemmen gerekend voor een film uit 2016, dus dat wordt een puntje aftrek. 12 nu dus ipv 13.

Ik hoop van wel... Had gepland minstens 2 films per dag te kijken, dat is alleen een beetje in het water gevallen omdat mijn moeder op het laatste moment besloot dat we toch op vakantie gingen. Misschien dat het in de Belgische Ardennen toch lukt om mijn quota van 2 per dag te halen.

baspls, weet je moeder wel wat er op het spel staat?

#14. Crimson Peak (2015) - FTV - 119 minuten - 25 februari 2017 - 2 punten (Totaal: 42 punten)

https://i.ytimg.com/vi/RKDoYZlEvhs/hqdefault.jpg

Tja wat moet ik hier van zeggen? Ik weet dat ik geen vergelijkingen mag maken met Pan's Labyrinth maar als je een film maakt met zo een prachtige Gothic setting en mooi kleurgebruik is het blijkbaar teveel gevraagd om een verhaal te krijgen dat interessant is en me ergens toch kan meeslepen? Neen, dat gebeurde niet, alweer niet senor del Toro. Ik moet bijna gaan geloven dat de film met de avatar die ik al een hele tijd trots draag een toevalstreffer was. Style over substance, voelt aan als een film die de filmcritici aanprijzen. Is het horror, ja want er zijn geesten die uiteindelijk van weinig belang blijken te zijn. Ik had niet het gevoel dat ze veel verschil maakten, leek enkel om de film te rekken en beetje met CGI te spelen. Toch meer fantasy dan? Ik vond het niet of ik moet ze hebben gemist na omdat het saaie trage verloop van de film me danig begon te vervelen . Een romantisch drama ja wellicht nog het meeste, maar Guillermo lijkt steeds te willen schipperen tussen al die genres waardoor het op het einde een zooitje ongeregeld wordt. Al die opbouw omuiteindelijk een incestueuze relatie tussen broer en zus bloot te leggen, oh woehoe schokkend hoor in de 21ste eeuw. En als dat nog niet genoeg was op het einde een debiele catfight slasher style.. Bravo Guillermo, you finally sold your soul to the mainstream crowd. You ran out of credits now, GAME OVER don't waste any more coins on it...

https://skyeperk2010.files.wordpress.com/2014/07/you-died1.png

baspls veel plezier en laat deze recensie je niet van de wijs brengen
Dying Rose ik eis een verklaring om deze film met 4,5* te waarderen