Genre/Thema Challenge

Very very sorry !!

Doordat ik bijna al m'n dvd's op rommelmarkten of bij sales koop, val ik er bijna van achterover dat ik een film uit 2016 in huis heb. Geen moment bij stilgestaan dat dat kon... Veel excuses !

5. Sennen Joyû (2001) - Fantasy (IMDb) - 25/2 - 87m. (1p) - FTV (1p) - 172st. (1p) - 3p (tot: 15p)https://thesixthstation.files.wordpress.com/2014/09/ma4.pngZonder te beseffen dat het van dezelfde regisseur was moest ik gelijk aan het veel betere Pafekuto Buru (1997) denken. De film begint sterk maar vergt wel teveel van de kijker. Het verhaal gaat over een regisseur die een docu maakt over het leven van een actrice. Hierdoor komt haar leven in de film voorbij op een bijzondere manier, de regisseur en zijn cameraman verschijnen in al haar herinneringen om ze op te nemen (wat helaas heel storend werkt). De herinneringen gaan ook niet alleen over de actrice maar nemen ook de vorm aan van de films en personages die ze gespeeld heeft. Zo wordt dus haar verhaal verteld waarbij de setting en haar personage om de haverklap veranderen, waarbij er dus steeds ook gewisseld wordt naar de regisseur en zijn cameraman die als soort van irritante bioscoopbezoeker overal commentaar op moeten leveren. Als rode draad in haar leven fungeert een sleutel die ze van iemand kreeg toen ze klein was, waarna ze naar die persoon op zoek is gegaan.

Zonder dat gedoe met wisselende personages en settings om haar films de revue te laten passeren, en zonder die storende regisseur had dit een hele fraaie animatie kunnen zijn geworden. Het begin en enkele schaarse normale scenes tussendoor over het leven van de actrice laten dat duidelijk zien. Jammer dat voor zo'n afwijkend concept is gekozen. 2,5*.

Kaguyahime no Monogatari (2013) - Fantasy - FTV - 137 minuten - <250 stemmen - 4 punten - 26/02/2017 (totaal 7 films, 21 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/89000/89252.300.jpg?cb=1423476051

Met The Tale of Princess Kaguya was het weer eens tijd voor een Ghibli; helaas moet ik wel melden dat het niet bepaald mijn film was. Schijnbaar is dit een verfilming van een klassiek Japans volksverhaal/sprookje. Het eerste dat opviel was de animatie, het ziet er allemaal wat simplistischer uit dan de andere Ghibli's die ik gezien heb. Na een tijdje begint dat wel te wennen, toch vond ik het uiteindelijk gewoon niet zo mooi. Echt storend was het daarentegen niet, maar ik kan me toch niet echt vinden in de hosannaverhalen over de animatie.

Het verhaal van Kaguya begint nog wel aardig, wanneer de prinses uit een bamboescheut ontspruit, en in een noodtempo opgroeit. Het onbezorgde leven op het platteland waarbij ze rondstruint met de lokale jeugd, de natuur ontdekt en liefhebbende (pleeg-)ouders heeft is best de moeite waard, en het eerste uur was nog best veelbelovend. Helaas ging het wat mij betreft rap bergafwaarts zodra Kaguya naar het paleis gaat, en in het keurslijf van een prinses komt te zitten, bijzonder tegen haar zin. Het volgende uur sprookjesgeneuzel over paleismanieren, hoe een prinses zich hoort te gedragen, de vijf edelen die dingen naar haar hand, de keizer, het werd behoorlijk saai en langdradig. Zelfs de momenten waarop de prinses rebelleert, de natuur ingaat en terugwil naar het simpele leven kunnen het wat mij betreft niet redden. En zo boeiend was die prinses Kaguya als hoofdpersonage uberhaupt al niet.

Op het einde begint het nog behoorlijk vaag en bovennatuurlijk te worden als Boeddha en consorten de prinses komen halen, best interessant al mis ik wellicht allerlei boeddhistische of traditioneel-Japanse symboliek. Tegen die tijd was het voor mij al te laat om de film nog te redden, daarvoor had ik al met teveel pijn en tegenzin het uur daarvoor doorgeworsteld. Ik blijf steken op een 2.5*.

Shampoo (1975) - MovieMeter.nl - 109 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Tegenvallende film over een kapper die meer doet bij de vrouwen dan hun haar knippen. Misschien weet de film de tijdsgeest wel aardig te vatten, maar daar houdt het dan ook bij op. Het verhaal en de personages worden nogal rommelig en zonder duidelijke lijn gebracht. Een betere introductie was zeker niet misplaatst geweest. Mede hierdoor aan de saaie kant, en zelfs de cast met genoeg mooie vrouwen weet het geheel niet te redden.

Totaal: 53 punten.

#5 - Pas Son Genre (2014) - Romantiek/Drama - 111 minuten - 18 stemmen - FTV - 26/02/2017 - 3 punten (subtotaal 15 - totaal 193).

Twee verliefde dertigers met een heel andere kijk op waar een relatie voor staat: het eerste anderhalf uur is dit een rustige en aangename rom(com) met een meer dan gemiddelde diepgang.

Geen van beide kan de andere in zijn/haar leefwereld trekken, en wanneer Clement weigert om Jennifer als zijn 'partner' presenteren naar collega's toe, leidt dat tot een dramatisch laatste kwartier, met een abrupt en (in mijn ogen) onverwacht einde: de rinkelende bel achter de beelden van de lege kamer gaf me best wel een ongemakkelijk gevoel.

Het beeld dat wordt neergezet van de grootstad tegen de provinciestad (of het boerendorp) lijkt me wat overdreven zwart-wit en enigszins gedateerd. In welke mate twee mensen een andere levensvisie kunnen hebben, en wat de problemen en gevolgen daarvan kunnen zijn, dat is daarentegen dagelijkse realiteit. De twee hoofdacteurs brengen dat mooi, duidelijk, sterk in beeld.
3,5*

Coraline (2009) - Fantasy - FTV - 100 minuten - >250 stemmen - 2 punten - 25/06/2017 (totaal 8 films, 23 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/37000/37781.300.jpg?cb=1363642157

Ik ging vrij blind Coraline binnen, en waar ik stiekem toch een beetje vreesde voor een Pixar-achtig niemendalletje bleek het gelukkig veel beter dan dat. Coraline is gemaakt door Henry Selick, die ook verantwoordelijk is voor The Nightmare Before Christmas, en een ietwat vergelijkbare sfeer is er wel. Coraline is met haar overwerkte ouders verhuisd naar een of ander gat, en ze verveelt zich de pleuris. En dan ontdekt ze een doorgang naar een soort van parallelle wereld waarin alles ideaal lijkt - met de nadruk op lijkt, want uiteraard is het te goed om waar te zijn en zitten er flinke adders onder het gras. Het is een leuk, origineel verhaal waar ik verder mijn mond over hou gezien mogelijke spoilers, met een hoop actie, mysterie en een behoorlijk eng, sinister sfeertje. Leuke animatie ook, zeker in de 'andere' wereld zijn de effecten erg tof gedaan. Coraline heeft mij overtuigd. 4.0*

The Cameraman (1928) - Romantiek - FTV - 69 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 26/02/2017 (totaal 9 films, 26 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5886.300.jpg?cb=1420022432

Buster Keaton is een held. Van de vooroorlogse komieken kan ik hem het beste hebben, en ik heb echt genoten van het meeste van z'n werk, in het bijzonder One Week en The General waren echt fijn. The Cameraman is daarentegen een beetje een miskleun in zijn oeuvre, tenminste, wat mijn smaak betreft. Het is een film met veel minder slapstick-achtige actie en stunt- en vliegwerk, met in plaats daarvan, tja, niet zoveel eigenlijk. Het is een soort van luchtig bedoelde romantische komedie, maar de grappen, als ze al aanwezig zijn, zijn flauw en slaan vaak de plank mis. De geluidjes in mijn versie hielpen ook bepaald niet. Het romantische aspect is dan nog wel redelijk gedaan, maar ik zie Buster Keaton toch veel liever spectaculaire grappen uithalen. En dan iets minder dom en onsamenhangend, graag. Het einde werd nog wel iets beter, maar het blijft een zwakke broeder in Keaton's filmografie. Laten we The Cameraman maar snel vergeten. 2.0*

arno74 schreef:

(quote)

Oei, die elfenoortjes.... Na 5 minuten al afgehaakt vanwege de slechte make-up/costuums Wil nog wel een paar afleveringen proberen.

Ondertussen drie afleveringen van Westworld - Seizoen 1 (2016) - TvMeter.nl (scifi/androids/western) gezien, vind het wel overgewaardeerd / gehyped.

The Shannara Chronicles heb ik wel afgekeken, helaas willen ze zich teveel op teenagers richten.

Ik heb Westworld in zijn totaliteit gezien en viel mij ook erg tegen. Had er meer van verwacht. Het vlamde niet, door een zeer dun verhaaltje waarin geprobeerd werd spanning te creëren met gemakzuchtige trucjes met personages. En een liefdesverhaaltje dat ik ook maar suf vond. Op het vlak van special effect scoorde de serie nog wat punten maar net een voldoende. Mijn bewering dat J.J. Abrams (executive producer) op zijn best maar middelmatig is blijft weer mooi overeind.

arno74

Hey Arno, Thnxs!!

want Hmm, dat is het plot van de film, niet van de serie! Ik heb het direct aangepast!! Zo klopt het plot een stukje beter!

Ik kan Westworld tot nu toe wel erg goed waarderen

Ik houd wel van high concept/high budget-series zoals HBO die maakt (lees: Game of Thrones). Fantastisch productie ontwerp en heerlijke klassieke bewerkingen van de hand van Ramin Djawadi. Scenario intrigeert. Uitwerking kan wel beter van wat ik nu heb gezien.

Meet Joe Black (1998) | Fantasy/Romantiek | 178 minuten |>250 stemmen | 27 Februari '17 | FTV | 3 punten | 11 totaal

https://thetrashbash.files.wordpress.com/2012/11/600full-meet-joe-black-screenshot1.png

Met beide genres heb ik vrij weinig dus van mijn kant zal er helaas vrij weinig meer komen.

Naar deze film was ik al een tijd benieuwd maar ben er mede vanwege de speelduur nooit aan begonnen. Het plot vond ik echter dermate interessant dat ik hem nu maar eens heb opgezet, maar de film heeft me helaas lichtelijk teleurgesteld.

Martin Best heeft absoluut zijn best gedaan wat betreft de sfeer, deze was gedurende de gehele film erg sterk. Daarnaast spelen Brad Pitt Anthony Hopkins erg sterk, puur visueel bekeken een mooie film.

Maar juist het plot waar ik nieuwsgierig naar was is mij tegengevallen, het is niet 'de film' waarop ik hoopte. De bovenstaande sterke punten komen hierdoor minder uit de verf.

Ondanks het tegenvallende plot toch drieënhalve ster, een slechte film is het zeker niet.

Julieta (2016) - MovieMeter.nl - 99 min - ftv - 2 punten.

Aardige film over een vrouw die een vriendin van haar dochter tegen het lijf loopt die ze al jaren niet meer heeft gezien. Op zich wel een redelijk verhaal dat vooral mooi verteld is via lange flashbacks. Het ziet er allemaal goed uit en het acteerwerk is ook goed, maar het weet nergens echt te grijpen. Wellicht is daarvoor het verhaal te gewoontjes en is het personage van de dochter niet even geloofwaardig uitgewerkt (ook al draait het niet direct om haar).

Totaal: 55 punten.

Ondanks dat ik zaterdag en zondag bij het carneval was, toch nog tijd gevonden om een filmpje af te kijken.

#21. Alice through the Looking Glass (2016) - Fantasy / Avontuur - 113 minuten - FTV - 26-02-17

59+2= 61punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

320 stem: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/164000/164660.300.jpg?cb=1464199222

Na het 'verrassende' succes van Alice in Wonderland (zelfs 2 Oscars: Art Direction en Custom Design misschien toch maar eens kijken) Kon het niet uitblijven dat er een vervolg kwam. Ditmaal ging James Bobin (bekend van The Muppets) op de regiestoel zitten en trad Tim Burton alleen op als producer. De film start met een vleugje girl power en begint wanneer Alice (Mia Wasikowska), na drie jaar op zee, terugkeert naar de Engelse beschaving. Het geloof in het onmogelijke is ze nog niet verloren, maar haar wilde plannen houden niet lang stand. Wanneer voormalig verloofde Hamish (Leo Bill) dreigt het schip The Wonder van haar af te nemen besluit Alice nog een keer terug te keren naar Wonderland. Dit maal niet down the rabbit hole, maar door een mysterieuze spiegel, geleid door niemand minder dan vlinder Absolem, ingesproken door Alan Rickman (zijn laatste rol.) Daar aangekomen blijkt de Mad Hatter (Jonhhy Depp) depressief omdat hij zijn familie mist. Alice gaat naar hen op zoek en komt oog in oog te staan met de Tijd (Sacha Baron Cohen) zelf. De film oogt wel spectaculair en fraai maar de personages hebben weinig diepgang. Wat niet aan de acteurs ligt maar puur aan het verhaal wat dan ook erg mager is. Dit resulteert in een vrij lange zit waarin vooral de kleinere dingen de film nog wel aangenaam maken. Het tijd-kasteel is bijvoorbeeld goed doordacht en visueel het mooiste van de film. Helaas is alleen een visueel pareltje niet genoeg om van Alice een gave film te maken.

Het duurde even... maar hier is nummer 4 dan. Gelukkig bleek het vakantiehuisje toch een klein beetje WiFi te hebben.

#4 Romantiek - Moonrise Kingdom (2012) - 94 min - 250+ st. - FTV - 26-2-2017 - 2 punten (12 totaal)
http://media.tumblr.com/tumblr_mdsza8Oopq1qet74d.jpg
Mijn eerste kennismaking met Wes Anderson viel zeker niet tegen. Twee tieners met een moeizame jeugd worden verliefd en besluiten samen weg te lopen. Hierdoor word de hele gemeenschap van het eiland waar ze op wonen gealarmeerd. De padvinders, politieagent en ouders van het meisje zetten een zoektocht op.

De humor in Moonrise Kingdom was vaak nogal droog, maar omdat de film niet de indruk gaf perse heel erg grappig te willen zijn en niet zo schreeuwerig was als menig andere (Amerikaanse) komedie-film was dat niet zo erg. Vooral prettig dat de humor vaak puur in de situatie zat en niet in dialogen, voorbeeld: Een vader die midden in de nacht, in felgekleurde pyjama boek en een fles wijn in de hand, een bijl uit de kast pakt en zegt dat hij even hout gaat kloven. Het nogal autistische van alle personages - oog voor detail, extreem formeel taalgebruik en dingen (te) serieus nemen (de scout die even een inventaris van zijn spullen gaat maken of in het huwelijk wil treden met zijn vriendinnetje) – sprak mij erg aan, waarschijnlijk omdat ik zelf ook autistisch ben.

De visuele stijl van Wes Anderson is alom aanwezig in de film. Ik vond het wel wat hebben die uitvoerige composities met nadruk op symmetrie. De vele close-ups van apparaten en handschriften waren een leuke toevoeging. De jaren ’60 setting was geslaagd en de poppenhuisachtige huisjes waren ook leuk. Verder maakt Anderson op een goede manier gebruik van klassieke muziek, met name de muziek van Henry Purcell in het begin.

Ook een leuk kenmerk van Wes Anderson vind ik dat we mainstream acteurs zoals Bruce Willis en Bill Murray in een film zien die alles behalve mainstream is. Het acteerwerk was niet denderend, maar ook totaal niet slecht. De twee jonge hoofdrolspelers kwamen soms ongeïnteresseerd over (ik geloof dat dit opzettelijk was), maar ik vond dat ze wel overtuigend speelden. Met name de liefdesscène en de andere scènes op het strand waren erg sterk.

De film bracht bij mij vooral het gevoel over van een dagdroom uit het begin van de pubertijd, de overgangsperiode van het schoolkind naar de adolescent. De gedeserteerde kaki-scout beleefd dan ook best wat avontuurtjes voor zijn leeftijd. De film herinnerde mij verdere aan het begin van mijn eigen pubertijd, misschien dat dat komt omdat de acteurs dezelfde leeftijd hebben als ik en 2012 ongeveer het begin van mijn pubertijd was. Ik las toen overigens hetzelfde soort boeken als Suzy.

Moonrise Kingdom is een aparte film, maar wist toch indruk op me te maken. Het verhaal kon me goed geboeid houden en visueel is de film een klein meesterwerkje. Ben nieuwsgierig geworden naar het verdere werk van Anderson.

Ik moet the Grand Budapest Hotel nog eens herzien, kwam daar nauwelijks doorheen en heb in het vervolg nog niets van de man aangeraakt.

Ja, die had ik ook ooit opgezet. En na 10 minuten weer uitgezet moet die ook nog eens een kans geven denk ik.

Kan je toch maar weer eens zien wat smaken verschillen. Ik ben weg van Wes Anderson en heb tijdens de challenge veel van zijn films bekeken. Hij is steeds beter geworden en Grand Budapest Hotel daarom zelfs met 5* bekroond!

Westworld vond tbouwh dan weer wel leuk! Het scenario/verhaal is trouwens van Michael Crichton. En is al verfilmd: Westworld (1973) en ook een opvolger Futureworld (1976)

The BFG (2016) - MovieMeter.nl - 117 min - ftv - 2 punten.

Aardige film over een meisje in een weeshuis die wordt meegenomen door een grote, vriendelijke reus. Gebaseerd op het fantasievolle kinderverhaal van Roald Dahl. De vriendschap die ontstaat tussen de twee deed me niet zo veel, en is soms wat langdradig. De rest is wel avontuurlijk en het ziet er allemaal prachtig uit met uitstekende special effects. Net geen 3.5 sterren.

Totaal: 57 punten.

De film staat hier op de immense kijklijst en het is gezegd, Grand Budapest moet nog in de herkansing.

Hoorde pas de soundtrack, die is fijn eigenzinnig.

#22. Sen to Chihiro no Kamikakushi (2001) - Animatie / Fantasy - 125 minuten - FTV - 27-02-17

61+3= 64 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

2472 stem: 0 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/4000/4106.300.jpg?cb=1363247776

Spirited Away is, een prachtig gemaakte, enorm fantasierijke sprookjesfilm die mij een gevoel teruggaf, het gevoel dat ik had toen ik voor het eerst The Neverending Story zag. Ik heb twee uur lang mijn ogen uitgekeken. We maken kennis met het meisje Chihiro, dat achterin de auto bij haar ouders zit te mokken over hun verhuizing. Pa denkt een korte route te nemen naar het nieuwe huis, maar raakt hopeloos verdwaald in de wildernis. De wereld waarin Chihiro en haar ouders dan per ongeluk in terechtkomen, is bevolkt door de meest wonderlijke figuren, geesten en dieren, en mensen zijn er niet welkom. Chihiro's ouders worden door de heks Yubaba veranderd in varkens en Chihiro wordt hiervan gered door de mysterieuze jongen Haku. Dit en de rest van het verhaal doet ook denken aan de boeken zoals 'The Wizard of Oz' of 'Alice in Wonderland' gecombineerd met een vleugje Japanse mythologie. Wat natuurlijk de verdiensten zijn van de rijke verbeelding van Hayao Miyazaki en die hier wederom meesterlijke is vormgegeven. Deze meesterlijke regisseur weet als geen ander personages neer te zetten die volstrekt geloofwaardig zijn. Hoe wonderbaarlijke deze wezens ook zijn nergens maar dan ook nergens twijfel je aan hun bestaan. Daarnaast is zijn specialiteit het gedrag van kinderen, wat ook hier weer in de tienjarige Chihiro goed naar voren komt. Maar er is meer want ook dankzij de achtergronden wordt je ondergedompeld in de sprookjeswereld. En dan niet door computeranimatie, maar door illustraties met prachtige kleurenrijkdom, gelaagdheid en atmosferische effecten waardoor je je waan in een schilderij. Shots zoals van Chihiro midden in het bloemenveld en van taferelen die zij ziet tijdens een treinreis, zijn werkelijk adembenemend mooi. Op de één of andere manier is die artistieke aanpak precies het element dat dat gevoel waar ik het over had, het gevoel dat je als kind had wanneer je in een spannend boek of film dook, weet op te roepen.

#23. Aloys (2016) - Drama / Fantasy - 91 minuten - FTV - 28-02-17

64+2= 66 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

11 stem: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/381000/381943.300.jpg?cb=1484924642

Bijzondere en intrigerende film van Zwitserse nieuwkomer Tobias Nölle. De film schetst het ellendige bestaan van de aan de Capri-Sun nippende, depressieve detective Aloys Adorn (Georg Friedrich) die zich verstopt achter zijn camera en alleen via de lens contact heeft met de wereld. Voor zijn werk gebruikt hij de camera om bewijs voor klanten te leveren, de rest van de obsessief door hem gemaakte, gecatalogiseerde en opnieuw bekeken opnamen zijn voor persoonlijk gebruik. Maar wat gebeurt er als zo'n man z'n levenswerk verliest en gedwongen wordt achter de camera vandaan te komen. Als de tapes worden gestolen moet de detective uit zijn appartement kruipen om het leven weer te ervaren in plaats van het vast te leggen. Een mysterieus meisje belt hem op en stelt voor om te “telephone walking,” een Japanse vorm van meditatie waarbij je je een voorstelling probeert te maken van een virtuele wandeling die aan de andere kant van de lijn beschreven wordt. De film is een zeer melancholische film over een eenzame voyeur in een bizar liefdesverhaal waarin realiteit en verbeelding in elkaar gaan overlopen. Dit alles verpakt in een prachtige visuele stijl. Voor sommige kijkers kan het langzame tempo tegen gaan staan en werkt de switch van verbeelding naar realiteit niet de gehele film lang. Echter is het wel een mysterieuze en mooie film die goed werkt als een tegengif tegen het alledaagse. En tot slot deze prachtige quote: “Every party must end, and left behind are the lonely people.” om te eindigen.

#5 Fantasy - Fire and Ice (1983) - 81 min - 70 st. - FTV - 28-2-2017 - 3 punten (15 totaal)

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/61/ba/98/61ba98832ccfca1c06beed33c459f1f8.jpg

Fire and Ice is een heerlijk Sword and Sorcery-avontuur van animatiefilmer Ralph Bakshi. Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat het zijn beste werk is. Wellicht dat het feit dat de beroemde illustrator Frank Frazetta co-producent en schrijver is ook wat mee helpt.

Een wereld word verscheurd door een gevecht tussen vuur en ijs. De kwaadaardige heerser Nekron duwt zijn gletsjer over het land heen en dreigt Fire Keep te verzwelgen. Om de koning tot overgaven te dwingen wordt zijn dochter Teegra gekidnapt. Ondertussen is de barbaar Larn uit op wraak en ontmoet hij de mysterieuze krijger Darkwolf.

Het verhaaltje blijft redelijk aan de oppervlakte en de personages hebben niet echt achtergrond, maar eerlijk gezegd is dat zelden bij dit soort films. Frank Frazetta had een aantal gave plannen voor het verhaal, maar uiteindelijk is daar niets mee gedaan. Dingen als half-naakt door de sneeuw lopen en mensen die worden neergestoken zonder dat er ook maar een druppel bloed vrijkomt, moet je ook maar even door de vingers zien.

Ralph Bakshi is natuurlijk berucht door het gebruik van rotoscoping, een techniek waarbij de opnames eerst in zwart-wit worden opgenomen met acteurs en daarna door de animators overgetekend. Dit met het doel om realistischer animatie te verkrijgen. Vaak ziet het er echter niet al te best uit, Bakshi's The Lord of the Rings is daar een goed voorbeeld van. In Fire and Ice daarentegen pakt de rotoscoping wel zeer goed uit (ook erg gaaf om de achter de schermen-beelden te zien overigens). Slechts op een paar momenten kwam de animatie korrelig over en de tekenstijl en anatomie van de karakters was bijzonder realistisch. De camerastandpunten waren voor animatie ook erg origineel, het kwam vaak veel minder plat over. Hinderlijk was wel de manier waarop de cellen later waren geanimeerd en de special effects die er soms overheen waren gegooid.

Ik vond het zelf nog het hinderlijkst dat de achtergronden zo weinig detail hadden en qua kleur vaak niet matchen met de karakter-animatie. En dan te bedenken dat de achtergronden zijn gemaakt door Thomas Kinkade (die nu prachtige romantische schilderijtjes maakt voor o.a. De Paus) en James Gurney (bekend van de Dinotopia-reeks). Gezien de twee heren samen meer dan 10 achtergronden per dag af moesten leveren vind ik het ook niet gek dat ze niet altijd even gedetailleerd zijn.

William Kraft (eigenlijk dirigent) componeerde een epische soundtrack voor de film. Ook het sound design was verder goed gedaan en deed het geheel nog een stuk realistischer overkomen.

De kwaliteit van de animatie mag een beetje wisselend zijn, het verhaal en de personages zijn niet super uitgewerkt en veel dingen hadden beter gekund, maar omdat je gewoon ziet met hoeveel toewijding en liefde deze animatiefilm is gemaakt kun je niet anders dan genieten van kitscherige jaren '80 barbaren Fantasy. De gedetailleerdheid van de karakters en de geslaagde rotoscoping maken het de film meer dan waard en dan is er ook nog een heerlijk sfeertje.

Pareltje.

Thx for the reminder baspls. Ik had eigenlijk deze challenge zo goed al afgerond. Geen zin meer in die 2 lange films die nog op de lijst stonden. Evenwel Fire & Ice en Kiki's Delivery Service ga ik nog proberen te herkijken. Ik zit met mijn gedachten eigenlijk al bij een monsterfilm challenge op een ander forum.

#6 Fantasy / Romantiek - Sennen Joyû (2001) - 87 min - 173 st. - FTV - 1-3-2017 - 3 punten (18 totaal)

http://alexkittle.com/wp-content/uploads/2011/01/Millennium-actress.png

Tijdens een interview herinnert een actrice haar leven aan de hand van de films waar ze in gespeeld heeft. Zo komt haar eeuwigdurende zoektocht naar haar geliefde aan het licht.

Millennium Actress is een goede Japanse animatiefilm van Satoshi Kon. De opzet is best apart en het feit dat de fan en interviewer ook een rol speelde in de filmfragmenten maakte het bij vlagen ook komisch. Uiteindelijk word een aantal keer hetzelfde verhaal verteld, maar dat was eigenlijk niet erg want het was leuk om de verschillende settings uit de Japanse filmwereld voorbij te zien komen. Ik herkende Ran van Akria Kurosawa en Gojira. Leuk hoe de film Japanse (film)geschiedenis in het verhaal heeft verwerkt.

De animatie was bijzonder mooi. In Japan gebruikte ze in 2001 blijkbaar nog steeds cel animatie en het is nog altijd even mooi. De tekenstijl was zelfs voor Japanse begrippen gedetailleerd, wat een aantal erg mooie plaatjes opleverde.

Al met al een vermakelijke anime met een sterk romantisch verhaal over een actrice. De structuur had wellicht wat beter gekund, maar het verhaal wist prima te boeien en de mooie animaties maken de film het bekijken meer dan waard.

Pillow Talk (1959) - MovieMeter.nl - 102 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Aardige film waar een gemeenschappelijke telefoonlijn van een man en vrouw voor veel ergernis zorgt. Niet bepaald origineel en ook het verloop is voorspelbaar, maar wel een vermakelijke opzet. Hier en daar is de humor wel gevat, maar grotendeels toch wat aan de brave kant. Rock Hudson en Doris Day zijn prima gecast, maar de leukste rollen zijn weggelegd voor Thelma Ritter en Tony Randall. Ruim 3.0 sterren.

Totaal: 60 punten.

Ik weet niet of er iemand deze challenge nog wil verder zetten of een pauze inlassen. Ik ga mij voorlopig niet bezig houden met de organisatie van challenges. Wat ik wel wil doen (als er interesse voor is) een horrorfilm challenge doen tijdens de oktobermaand.

Ik las zelf een pauze in, in die zin dat ik graag weer een tijdje puur kijk waar ik zin in heb. Wel vond ik de interactie hier leuk en hoop ik dat het mogelijk is later weer samen te komen in een ander spel, of in een variant op dit spel. Binnenkort hoop ik mensen te polsen voor een nieuwe editie van 'wie is de super-tip-topper'. Je kijkt en beoordeelt dan de tips die users je geven. Gaat over een lange periode en tips kunnen alle genres bestrijken. Misschien zullen er onder jullie zijn die dat leuk vinden. Overigens Johan, ik doe misschien deels mee in oktober bij voldoende animo. Heb gemerkt tijdens de horror familie challenge dat horror een genre is waarvan ik liever incidenteel films kijk dan veel in een korte periode.

Net als tbouwh denk ik dat ik de periode tot mijn examens vooral ga kijken waar ik op dat moment zin in heb. Heb wel erg veel zin een Horror challenge in Oktober, ik hou me zeker aanbevolen.