Genre/Thema Challenge

Ik ken iemand die in z'n examenperiode heel de Sherlock-serie erdoor heeft gejaagd en toch geslaagd is dus ook in die tijd liggen er mogelijkheden

#7 Fantasy - Conquest (1983) - 92 min - 24 st. - FTV - 2-3-2017 - 3 punten (21 totaal)

http://cdn2-www.comingsoon.net/assets/uploads/gallery/conquest-STYD/conquest1.jpg

Ik was lange tijd erg benieuwt wat Lucio Fulci - The Master of Gore - met het Fantasy genre zou doen. Conquest voelde aan als een mix van de Hercules-exploitationfilms (de hoofdpersoon is vernoemd naar het oud-Griekse Ilias) en films als Conan en Red Sonja, met trekjes van Italiaanse kannibalenfilms en dit alles in de setting van La Guerre du Feu.

Ilias reist naar een ver land waar barbaarse half-mensen leven die een tyrannieke heks Ocron vereren die doet alsof ze de zon laat op en ondergaan. Samen met dierenvriend Mace moet Ilias het opnemen tegen de vele gedrochten die Ocron op hen af stuurt.

De film is prima opgenomen. Alleen wel jammer van die hinderlijke soft focus-effecten die de film een mysterieus uiterlijk moesten geven. Het was slim van Fulci om La Guerre du Feu na te apen en mooie locaties in de natuur uit te kiezen in plaats van goede filmsets in een Roomse studio te bouwen. De locaties in Italië, Spanje en Mexico zijn dan ook prachtig.

Zoals we van Fulci wel kunnen verwachten zit de film weer vol gore. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een Sword and Sorcery-film heb gezien met zoveel gore en macabere zaken. Bij een paar afgehakte hoofden houdt het normaal wel op, maar Fulci wil een ook hoop gespleten schedels, vierendelingen, kannibalisme en zelfs dikke pusbulten. De vele gedrochten zijn eigenlijk best wel goed gemaakt voor het budget. Vergelijk de Zwijnkop-man maar eens met die uit Deathstalker.

Claudio Simonetti van Goblin toverde voor Conquest even een lekker foute 80s soundtrack uit z'n synthesizer. Eigenlijk wel geinig die sequencers met rennende barbaren.

Het verhaal blijft natuurlijk heel erg aan de oppervlakte, al zaten er wel een paar geslaagde elementen in. Eigenlijk is het haast een soort videogame, er zijn allemaal hindernissen en problemen die je moet oplossen om uiteindelijk de eindbaas te verslaan. Omdat de gore en de actie er goed uitzagen en de dialogen niet te achterlijk waren, was het prima vermaak. Het had wel wat dit brute Sword and Sorcery avontuur van de Italiaanse splatter-koning. Ben benieuwt hoe andere Italianen dit hebben aangepakt.

Waarom de film Conquest heet is me overigens niet duidelijk, want er wordt niets veroverd. Bij zo'n titel denk ik toch eerder aan een barbaar die het schopt tot koning en met brute kracht andere landen veroverd.

Bridget Jones's Baby (2016) - MovieMeter.nl - 122 min - ftv - 3 punten.

Redelijke film over Bridget Jones die zwanger raakt, maar ze weet niet wie de vader is. Op zich een prima gegeven waar ook een leuke driehoeks-verhouding uit voor komt (alhoewel hier wat meer in had gezeten). De humor is soms wat aan de flauwe kant, maar de film heeft een vlot tempo en kijkt wel gemakkelijk weg. Ook is het wel weer leuk om Renée Zellweger in de huid te zien kruipen van het vermakelijke personage Bridget Jones. Een kleine 3.0 sterren.

Totaal: 63 punten.

http://filmpjekijken.com/Content/upload/SoldaatvanOranje-4.jpg

Filmtitel, jaartal: Soldaat van Oranje (1977)

Speelduur: 153 min., gewone versie

Genre: Drama, romantiek, oorlog

Eigen score/beoordeling: 3*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 7e (177e)

Datum van kijken: 26-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 17 (448)

Recensie:

Ik had er toch meer van verwacht, dit stukje cultureel erfgoed. De gehele film had ik nog nooit gezien, maar de grote lijnen waren bekend. Hauer acteert sterk, maar verder kon ik me maar lastig inleven in de personages en bleef het verhaal soms te oppervlakkig. Boeiend is het beeld van Nederland in de oorlog, verschuift de focus naar de overkant van het kanaal dan zakt het toch allemaal wat in. Na deze film gezien te hebben begrijp ik overigens goed waarom Soldaat van Oranje een hit is geworden in het theater (of was het theaterstuk er eerder?). De film leent zich uitstekend voor theaterbewerking, maar dat was gevoelsmatig ook deels de reden dat het verhaal me maar niet meetrok. Net iets te veel Neerlands drama, op een (aldus) theatrale en soms ook wat karikaturale manier. Verre van een persoonlijke favoriet, maar de klassieke status is begrijpelijk.

http://www.fact.co.uk/media/70424044/enter-the-void1.jpg

Filmtitel, jaartal: Enter the Void (2009)

Speelduur: 161 min.

Genre: Psychologisch drama, epilepsie-fantasy

Eigen score/beoordeling: 5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 8e (178e)

Datum van kijken: 26-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 20 (451)

Recensie:

Wat een verrassing, toen ik na Irréversible en Love ineens een waar meesterwerk kreeg voorgeschoteld. Natuurlijk, ook die eerste twee films hebben zo hun sterke punten, maar door een brok aan kritiek kwam ik toch maar op 2,5 respectievelijk 3 sterren uit. En dan was er nu Enter the Void, een audiovisueel spektakel dat nog lang bleef nagalmen.

Eigenzinnig tot het krankzinnige af. Zo kun je Enter the Void misschien het best omschrijven. Natuurlijk, ik gebruikte zojuist de term audiovisueel spektakel, maar die gaat op voor meer films. Gaspar Noe’s stijl heeft hier ontzettend veel karakter, voelt gedurfd en inventief. Denk aan het camerawerk – het grootste gedeelte van de tijd voel je je zelf als een zwevende geest die intieme ruimtes gadeslaat -, denk aan de constante flikkering van epileptische proporties, denk aan de kleurenfilters die Noe hanteert. De setting is weergaloos, en voor de eerste keer had ik ook het gevoel dat de Frans-Argentijnse cineast hier écht iets te vertellen had.

Enter the Void is immers een meeslepend verhaal over leven en dood, een transcendentale reis waarin elementen van boeddhisme en Oosterse filosofie worden gebruikt om een vroege climax verdere betekenis te geven.

Gedurende de volle tweeënhalf uur en verder zat ik aan de buis gekluisterd, met name omdat DTS en ambilight samen wonderen deden. Een meeslepende audiovisuele trip als deze passeert niet vaak de revue. Vakwerk pur sang, en het is jammer dat deze film door haar nadruk op stijlelementen en de wellicht zweverig aandoende inhoud niet voor eenieder zal zijn weggelegd.

5*

#24. Ink (2009) - Mystery / Fantasy - 105 minuten - FTV - 02-03-17

66+2= 68 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

334 stemmen: 0 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/59000/59145.300.jpg?cb=1378631474

Erg lastig om over deze film iets te vinden. Want aan de ene kant is de film redelijk uniek in zijn soort. Vergelijkingen met Dark City, Brazil, Donnie Darko (persoonlijk favorieten) of zelfs The Matrix zijn snel gemaakt. Ook worden regisseurs als Jeanne-Pierre Jeunet, David Lynch en Tim Burton aangehaald als inspiratiebronnen. En zekers op sommige momenten zie je die illustere invloeden ook daadwerkelijk. Het heeft genoeg eigens maar haalt echter nergens de hoge kwaliteit van de genoemde klassiekers. Visueel is het wel zeer mooi, en er wordt volop gebruik gemaakt van filters en gespeeld met licht en prima andere technieken van editing. Ook de meeste personages en aankleding zien er goed uit. Het verhaal omschrijf zich als een soort van proberen te beantwoorden op de vraag: waar gaan we heen als slapen of in coma liggen, en start met dat het meisje Emma in een droom ontvoerd wordt door een vreemd wezen genaamd Ink, waardoor haar lichaam in kritieke comateuze toestand in bed achter blijft. De Story-Tellers proberen haar met behulp van een Pathfinder weer in haar lichaam te krijgen. Onderwijl kampt haar vader John met een heftige baan en het verlies van de voogdijschap over Emma. Helaas zijn er ook genoeg opmerking te maken over de film zoals daar waren de op de lachspieren werkende zwarte plakband kruisen over de ogen van de Pathfinder. Dit zag er naast de creepy met plexiglas uitgedoste Incubussen belachelijke uit. En dat terwijl dit toch een rol is van enigszins belang. Ook het verhaal was naar mijn mening te mager. Hierdoor is het einde ook niet zo onvoorspelbaar een "Happy End." Door prachtige oppervlakkigheid te tonen boven inhoud slaagt de sprookjesfilm voor volwassen voor mij helaas niet helemaal om te overtuigen. Echter ook al vind ik de film niet helemaal geslaagd, bijzonder blijft het zeker!

http://www.hetfilmgesprek.nl/wp/wp-content/uploads/ah-1.jpg

Filmtitel, jaartal: Så som i Himmelen (2004)

Speelduur: 132 min.

Genre: Romantiek, drama, muziek

Eigen score/beoordeling: 2.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 9e (179e)

Datum van kijken: 1-3

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 23 (454)

Recensie:

Een mijns inziens overschat melodrama over een overspannen dirigent die als een deus ex machina terugkeert naar zijn geboortedorp in het besneeuwde Noord-Zweden. Kay Pollak speelt te veel in op overdreven sentiment, en de acties en emoties van met name de twee hoofdpersonen zijn niet altijd even geloofwaardig. Het muzikale element is mooi, maar lang niet zo krachtig als in haar Franse tegenhanger Les Choristes (2004) (toevallig uit hetzelfde maakjaar ook). Thematisch is er hier wel meer te halen. Met name religieuze analogieën zijn ruimschoots vertegenwoordigd (zo treedt de protagonist duidelijk op als Christusfiguur). Omdat het acteerwerk doorgaans ondermaats is, weet de film helaas alleen in een paar muzikale sequenties indruk te maken (de titelsong, de eindscène).

Kleine 2,5*

https://theuglybugball.files.wordpress.com/2011/11/climbing-buddha.jpg

Filmtitel, jaartal: A Little Princess (1995)

Speelduur: 97 min.

Genre: Drama, fantasy

Eigen score/beoordeling: 2.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 10e (180e)

Datum van kijken: 1-3

Aantal punten: 3 (ftv), maar ook onder 250 stemmen

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 26 (457)

Recensie:

Deze fairytale-remake van de Mexicaanse cineast Alfonso Cuaron heeft voldoende sfeer, en de muziek is werkelijk prachtig. De combinatie van kostschooldrama en fantasy (opgebouwd uit elementen van het Hindoeïsme) komt echter nooit echt goed van de grond. Het scenario mist originaliteit en spanning. Ook het acteerwerk is voor het grootste deel ondermaats, al is de jonge hoofdrolspeelster prima gecast. Als geheel voelt a Little Princess iets gehaast aan; écht leven gaat de wereld van Sara Crewe nooit.

Net geen voldoende.

6. Star Wars: Episode VII (2015) - Fantasy (IMDb) - 2/3 - 138m. (2p) - FTV (1p) - >250st. (0p) - 3p (tot: 18p)http://cdn.collider.com/wp-content/uploads/2015/10/star-wars-force-awakens-poster-slice-600x200.jpg

Lijkt een soort van remake/reboot van de originele delen. In die zin geslaagd maar het blijft meer van hetzelfde, al is het verhaal nu zelfs simpeler geworden. Het gaat in deze film vooral om de beelden en de actie. Soms heeft het wat trekjes van Guardians of the Galaxy, wat op zich positief is. Het blijft een product voor de fans, en als niet-fan weet het me net als LOTR niet te grijpen. Wel fijn dat je deze net als het eerste echte deel uit 1977 zonder voorkennis van het verhaal kunt bekijken. 2,5*

Jammer misschien moet je de miniserie uit de jaren 80 kijken. Die is meer drama dan fantasy en houdt zich ook aan de originele novelle.

arno74 was het verhaal van Star Wars nog niet simpel genoeg dan

House of Usher (1960) - MovieMeter.nl - 79 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Redelijke film waarin een man zijn verloofde bezoekt, maar hierbij wordt tegen gewerkt door diens broer. Een nogal trage opbouw (en hierdoor ook wat eentonig) van een verder aardig en mysterieus verhaal. De film speelt zich geheel in een oud huis af, en dit huis ziet er dan ook prachtig uit. Dit alles zorgt wel voor een prima sfeer van deze ouderwetse horrorfilm.

Totaal: 66 punten.

#6 - Il Cuore Altrove (2003) - Drama/Romantiek - 107 minuten - 7 stemmen - FTV - 03/03/2017 - 3 punten (subtotaal 18 - totaal 196)

Romantisch drama, dat door de setting en vooral door de hoofdacteur - nog nooit van die kerel gehoord, 56 credits maar geen foto op IMDB - net boven de middelmaat wordt getrokken.

Het verhaal is te pover en cliché om te kunnen boeien; heeft iets van the beauty and the beast, maar komt niet echt over.

De scenes in de schoolklas die als een rode draad doorheen het verhaal gaan, zijn eigenlijk het mooiste en het meest hartverwarmende.

#7 - Yadon Ilaheyya (2002) - Drama/Romantiek - 100 minuten - 32 stemmen - FTV - 03/03/2017 - 3 punten (subtotaal 21 - totaal 196)

Heel aparte, bijzondere film.

Het verhaal... eigenlijk had ik dat hier eerst eens moeten lezen, want ik was helemaal niet mee. De ontmoetingen tussen ES en de vrouw zijn de rode draad doorheen de 100 minuten - maar ik had zelfs niet door waarom die ontmoetingen aan de controlepost plaatsvonden ??

Weinig conversaties, en soms secondelang dat er zelfs geen beweging in het beeld is, heel bizar., maar... toch een fijne zit. Door de heel bijzondere sfeer, door een opeenvolging van scenes die vaak niks met het (toch al zo vage) verhaal te maken hebben, en (voor mij nog het meest) door de vaak hilarische humor - Palestijnse Monty Python ?? De toeriste die de weg gaat vragen aan de politie, de kerel die z'n vuilniszakken in de tuin van de buurman gaat smijten, de reactie van de Israëlische soldaten op de Yarafat-ballon, de rokers in het ziekenhuis,... Heerlijk, absoluut heerlijke, fantastische humor...!

Bij de Ninja-scene kwam er dan weer een portie fantasy aan te pas (cfr het ruimteschip uit The Life of Brian), en dat vond ik dan weer - net als de scene in TLoB - helemaal niet passen in het geheel.

Hoe dan ook fijne film, aanrader voor wie open staat voor 'anders dan anders'.

3,5*, misschien 4* bij een nieuwe kijkbeurt.

NB: drama/romantiek, en op IMDB staat daar ook nog oorlog bij. Ik zou komedie minstens op de 2de plaats zetten...

#8 Romantiek - The Age of Innocence (1993) - 139 min - 250+ st. - FTV - 3-3-2017 - 3 punten (24 totaal)

http://ferdyonfilms.com/Age%20of%20Innocence%203.jpg

Na een reeks van geweldadige (gangster-)films besluit Martin Scorsese om zijn - naar eigen zeggen - meest geweldadige film te maken: Een kostuumdrama.

The Age of Innocence verteld het verhaal van Newland Archer, een lid van een respectabele high society-familie van New York. Archer is verloofd met May Welland, maar zijn oog valt op haar nicht gravin Ellen Olenska die het onderwerp is van veel geruchten omdat ze wil scheiden van haar man.

Hoewel het acteerwerk uitstekend is en het verhaal ook zeker niet onaardig, was het geheel wel een beetje stijfjes. Ik kan me goed voorstellen dat dit niet iedereens cup of tea is, met name het begin van de film vergt wat geduld. Maar dat was het wat mij betreft wel waard, want het drama was uitstekend en de film kende een aantal bijzonder sterke momenten. Door de verteller die af en toe tussendoor kwam voelde de film aan als een soort boek. Aan de ene kant vond ik het wel wat hebben, de uitleg tussendoor, maar aan de andere kant haalde het het tempo uit de film.

Altijd opmerkelijk dat sommige mensen het zichzelf zo moeilijk maken, dan heb je een mooie verloofde en dan moet je zo nodig verliefd worden op haar nicht, met wie je onmogelijk een relatie kunt onderhouden. Wat een leven hebben die lui ook allemaal, zoveel geld en dan de hele dag besteden aan frivoliteit, geen wonder dat ze niets anders te doen hebben dan roddelen en kijken of iedereen alles nog wel doet 'zoals het heurt'. Wel grappig dat er nog steeds een aantal Nederlandse invloeden in het New York van toen waren. Henry van der Luyden met zijn servies van de VOC bijvoorbeeld.

Het beste van The Age of Innocence is dat het visueel echt een meesterwerk is, zonder twijfel Scorsese's mooiste film. De cinematografie is uitstekend, veel symmetrie en schilderachtige composities in mooi Cinemascope formaat. Het kleurgebruik was bijzonder mooi, al die prachtige bloemen kon je bijna ruiken. De historische setting was erg geslaagd. De interieurs, de kostuums, de schilderijen aan de wanden, het is allemaal bijzonder mooi verzorgt. De muziek van Elmer Bernstein was ook erg mooi en hielp de emotionele momenten enorm.

Scorsese heeft daarnaast ook een aantal Hitchcockiaanse trucjes toegepast. Om te beginnen hebben we de prachtige openingstitels van Saul Bass met de ontluikende bloemen. Daarnaast werd om aan te geven dat een personage zich ergens op focuste een film noir-achtige belichting van de ogen gebruikt. Bepaalde emoties werden met kleuren als rood en geel weergegeven (Hitchcock deed dit ook in Marnie) en tot slot heeft Scorsese ook een erg experimenteel trucje gebruikt: als Newland en Ellen in een menigte zitten komt er een soort toneellicht over hen heen en hoor je de andere toeschouwers niet meer.

Alleen de visuele pracht maakt The Age of Innocence het kijken al waard. Het kan een vrij lange zit zijn, maar Daniel Day-Lewis, Winona Ryder en Michelle Pfeiffer loodsen je samen met Elmer Bernstein's mooie klanken langs alle frivoliteit, zodat je kan genieten van de prachtige beelden en het geslaagde liefdesdrama.

Ik kende deze helemaal niet. Zal ook wel een van z'n minst bekende films zijn?

Nee hoor. Ik heb m destijds nog in de bioscoop gezien zelfs.

Nine Months (1995) - MovieMeter.nl - 103 min - ftv - 2 punten.

Matige film over een man die niet direct blij is als hij te horen krijgt dat zijn vriendin zwanger is. Een nogal clichématige komedie waarbij de humor vaak nogal geforceerd en chaotish wordt gebracht. Dit laatste geldt ook voor de rol van Hugh Grant. De twee scenes met Robin Williams zijn het leukste. Niet echt vervelend, maar 3.0 sterren zou net te veel zijn.

Totaal: 68 punten.

Op Moviemeter heeft ie opvallend weinig stemmen voor een film van zo'n regisseur, maar Scorsese heeft ook een hoop veel minder bekende films. Om eerlijk te zijn kende ik hem ook niet totdat ik de muziek tegenkwam op een verzamel-CD.

#9 Fantasy - La Cité des Enfants Perdus (1995) - 112 min - 250+ st. - FTV - 4-3-2017 - 2 punten (26 totaal)

http://www.cavesdumanoir.ch/wp-content/uploads/2015/08/cite-enfants-perdus-UNE.jpg

La Cité des Enfants Perdus is een erg aparte en stijlvolle film. Een soort mix van Terry Gilliam en Tim Burton's stijl in een wereld die doet denken aan een mediterrane steampunk-versie van Dark City. Persoonlijk herinnerde de film me ook aan de boeken van De Kleine Kapitein van Paul Biegel, daarin komen ook van die roestige constructies in de zee voor.

De film verteld het verhaal van een post-apocalyptische wereld waar blinde-sekteleden kinderen ontvoeren voor de slechte Krank. Krank en zijn hulpjes zijn gecreëerd door een gekke wetenschapper. Krank kan niet dromen en daarom wil hij de dromen van kinderen stelen. Omdat alle kinderen bang van hem zijn krijgt hij enkel nachtmerries. Op een dag wordt het kleine broetje van circusartiest One ontvoerd door de sekteleden en gaat hij hen achterna. Onderweg ontmoet hij het meisje Miette.

Wat hebben alle acteurs in deze film geweldige koppen zeg. Met name Daniel Emilfork (die niet zou misstaan als Nosferatu) en Dominique Pinon hadden bijzondere gelaten. Ron Perlman vertolkte een goede hoofdrol als One. Erg knap gezien hij helemaal geen Frans spreekt.

Aan de ene kant voelt de film aan als een kinderfilm, maar aan de andere kant is het ook erg duister. Het komt grotendeels door de humor en de tedere momenten dat het me aan een kinderfilm doet denken, en die Dominique Pinon zou zeker veel kleintjes aan het lachen maken. Het zal in ieder geval aardig wat nachtmerries opleveren als je dit aan kinderen voorschotelt. Toch vind ik de 16+ kijkwijzer-indicatie weer ontzettend overdreven.

Het aparte kleurgebruik is verkregen door wit geschminkte acteurs op een donkergekleurde set te filmen en de kleur dan zodanig aan te passen tot de witte gezichten op huidskleur lijken. De sets zagen er allemaal goed uit en de industriële steampunk-designs waren lekker grimmig. De CGI-effecten zoals de luis kwamen gelukkig niet al te veel voor, al moet ik zeggen dat de veroudering/verjonging-effecten er wel bijzonder goed uitzagen.

Hoewel de film erg sfeervol was wordt de sfeer die de mooie poster heeft niet geëvenaard in de film. Het duurt heel lang voor de hoofdpersonen daadwerkelijk op weg gaan naar het eiland en dan gaat alles redelijk snel. Het verhaal is erg simpel en had een aantal erg leuke en sfeervolle elementen. De muziek van Angelo Badalamenti was ook bijzonder mooi.

Al met al vind ik La Cité des Enfants Perdus een geslaagde film. De humor was niet te overdreven, het acteerwerk is goed en verder is het allemaal erg sfeervol en een lust voor het oog.

Mocht je deze nog niet gezien hebben, alexspyforever, dan beveel ik hem bij deze aan

#25. The Princess Bride (1987) - Fantasy / Komedie - 98 minuten - FTV - 03-03-17

68+2= 70punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

596 stemmen: 0 punten

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/564x/00/a5/dd/00a5ddaea87bd59d844bddba68d0ed7f.jpg

Zelden zal een film je zo verkeerd op het been zetten als deze film. Net zoals het zieke jongetje in bed dat voorgelezen wordt door zijn opa (Peter Falk) denkt je aan het begin dat de film meer voor meisjes is. Toch is de film net als het stopwoordje van het personage Vizzini (Wallace Shawn) zeg: “Inconceivable!” Niet briljant, al krijg de film zeer hoge waarderingen maar is zeker charmant en bij tijd en wijlen ook echt hilarisch. “The Princess Bride” doet dus maar weinig echt verkeerd, alhoewel het tegelijkertijd ook niet op enige gebied echt uitblinkt. Ook is de romantiek effectief op een oppervlakkige, sprookjesachtige manier, maar over het algemeen is de film toch vrij nietszeggend. Het verhaal wordt zoals al gezegd voorgelezen door een opa aan zijn kleinkind. En gaat over de mooie boerendochter Buttercup (Robin Wright) die heimelijk verliefd is op haar knecht Westley (Cary Elwes). “Buttercup” komt erachter dat Westley met zijn woorden “as you wish” eigenlijk wil zeggen “I love you” en de romance is geboren. Natuurlijk moeten er wat perikelen worden overwonnen en ontmoeten onze helden vele vrienden en vijanden. En die personages zijn precies waarom de film nu juist zo amusant is. Zij zorgen voor leuke momenten, dialogen, of one-liners en zijn soms geestig of ad rem. Mijn persoonlijk favoriet is “Miracle Max” gespeeld door een praktisch onherkenbare Billy Crystal. Een pluspunt is dat op momenten dat het stelletje te klef wordt, het jongetje ingrijpt en meestal precies verwoordt wat wij denken. Ik vind het een zeer knappe prestatie dat ondanks er nogal weinig gebeurd en het verhaal niet heel veel meer is als dan zoete romantiek gecombineerd met grappige humor en er meerdere “neutrale” momenten in voorkomen, die op zich niet slecht zijn, maar ook weinig meerwaarde hebben, er toch zo`n vermakelijke film te zien is!

Tsja, wij hadden nu eenmaal het levenslicht nog niet gezien toen die film uitkwam

Ik heb 'em maar wel op de lijst gezet, al zijn er de nodige Scorsese-titels die nog voorrang krijgen.

#10 Fantasy - The Beastmaster (1982) - 118 min - 120 st. - FTV - 4-3-2017 - 3 punten (29 totaal)
http://wrongsideoftheart.com/wp-content/gallery/stills/beastmaster_01.jpg
Veel mensen zullen Don Coscarelli kennen als de regisseur van de Cult-horrorfilm Phantasm. Ik was erg benieuwt wat hij met het Fantasy-genre zou doen.

Een slechte priester steelt het kind van de koning. Op het moment dat een heks het kind wil offeren wordt het gered door een oude man. Later komt de jongen erachter dat hij beschikt over de gaven om met dieren te praten. Zijn dorp wordt echter platgebrand door de kwaadaardige Juns. Dar is uit op wraak en komt uiteindelijk in de stad van zijn vader terecht. Onderweg ontmoet hij twee fretten, een zwarte tijger en een havik.

De film is losjes gebaseerd op The Beast Master van Andrew Norton. Zeer losjes, want dat is een science-fiction boek over een cow-boy. Don Coscarelli was een grote fan van Sword and sandal-films en het werk van Ray Harryhousen en daarom verplaatste hij het verhaal naar een setting in het bronzen tijdperk.

Gezien het vrij lage budget vind ik dat de makers er toch iets heel moois van hebben weten te maken. Het was slim om veel locaties in de natuur te gebruiken en zo minder sets te hoeven bouwen. De sets lijken een beetje op dingen uit een pretpark, maar met een beetje fantasie ziet het er allemaal uitstekend uit. Beastmaster is erg goed opgenomen. Bij vlagen zag het er zelfs modern uit, de beelden vanuit het perspectief van de havik waren erg goed gedaan en een aantal shots waren bijzonder sfeervol (de heks met het magische vuur en de Jun-lijder met een vuurzee achter zich). De muziek van Lee Holdridge was zeker niet onaardig, maar kan niet tippen aan die van veel andere Fantasy-films uit de 80s.

De vele stunts met dieren zijn ongelovelijk knap gedaan, dat moet echt heel moeilijk zijn geweest. Ik was er al bang voor, maar het schijnt dus dat er niet heel goed met de dieren is omgegaan tijdens de productie. Officieel is er weinig over te vinden, maar het schijnt dat een tijger is overleden aan een huidziekte (als gevolg van de verf natuurlijk) en veel fretten zijn gesneuveld. Door dit soort films vind ik dat de dierenbescherming verplicht iedere filmproductie moet overzien (en dat mag best wat geld kosten van de producenten).

We beginnen met een prima origin story van Dar en daarna word de eerste helft van de film besteed aan het krijgen van een motief voor wraak. In het middenstuk is Dar een eenzame reiziger die dierenvriendjes ontmoet en dan uiteindelijk een doel vind: De slechte priester Maax verslaan. Het duurt allemaal even, maar uiteindelijk is er dan een spannende confrontatie. Tot slot krijgen we ook nog een gave veldslag voorgeschoteld. Op een aantal gruwelijkheden na (die vleermuisbeesten) is de film eigenlijk ook prima geschikt voor kinderen.

Eerlijk is eerlijk, het verhaal is zeer simpel, veel dingen hadden beter gekund en het is puur exploitatie van geverfde dieren. Maar gezien het budget vond ik alles er bijzonder goed uitzien en deze kwaliteit van filmen is ongekend voor b-films uit de 80s, het had allemaal veel knulliger gekund. Belachelijk dat de film zo'n lage waarderingen heeft. Het niveau van films als Conan the Barbarian en Excalibur wordt mischien niet behaald, maar de film heeft zeker zijn goede momenten.

Degene die de poster heeft gemaakt heeft de film duidelijk nooit gezien (zelfs de haarkleur van de slavin is fout). De twee vervolgen die de film kreeg sla ik even rustig over. Dar die tijdrijst naar de 20e eeuw... wat hebben die producten gerookt?

#26. Hauru no Ugoku Shiro (2004) - Animatie / Fantasy - 119 minuten - FTV - 04-03-17

70+2= 72 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

1169 stemmen: 0 punten

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/2a/b7/fb/2ab7fbaf7c76d1198eef7276a29dcdf5.jpg

Wederom neemt de Japans animatiegrootmeester Hayao Miyazaki ons mee naar een wonderbaarlijke magische wereld. En dit verhaal speelt zich af in een land dat wel wat lijkt op het Oostenrijk aan het begin van de vorige eeuw. Pittoreske steden met vakwerkhuisjes en paleizen maar ook alpenweiden en hoge bergruggen. Dit alles in een tijdperk waarin nationalisme en militarisme flink toenemen, getuige ook het fantasievolle oorlogstuig dat regelmatig voorbijtrekt. In deze betoverende wereld worden de merkwaardige personages soepeltjes geïntegreerd. De behulpzame vogelverschrikker op zijn springende stok, een sjagerijnig kijkende hond die soms een pufje lucht uithijgt in plaats van een blaf, de vadsige Heks van de Verspilling, het babbelzieke vuurtje Calcifer en natuurlijk het wandelende kasteel zelf dat een bouwvallige combinatie is van een ouderwetse stoommachine, een zomerhuisje en een monster op kippenpoten. Het kasteel kent zelf allerlei verborgen hoekjes, zoals de protserige slaapkamer van Howl, waar je niet snel op uitgekeken raakt. En dan is er nog hoofdrolspeelster hoedenmaakster Sophie een dapper meisje dat al snel wordt omgetoverd tot oud besje .Maar onder dat luchtige verhaal verstopt zich een heel ander verhaal, over schoonheid, verlossing, geloof in eigen kunnen, oorlogszucht en machtsmisbruik. En samen met de betoverend geanimeerde achtergronden levert het weer een zeer mooie en fijn film op! Een animatiefilm van wereldklasse.

Ben bang dat de challenge er voor mij weer opzit, of ik moet vandaag nog even een filmpje kunnen pakken.

Films die ik wel ingepland heb maar niet aan de beurt kwamen:

- The Handmaiden (2016)

- The Remains of the Day (1993)

- Heavy Metal (1981)

- Vampaia Hantâ D (1985)

- Nightbreed (1990)

Niet vergeten mensen, registreren kan nog tot 18 uur, daarna valt het doek definitief over deze 8-delige genrechallenge

tbouwh gaat dat lukken vandaag de eindstand van de huidige challenge te plaatsen? Ik zal vanavond toch weg zijn dus moest het je niet lukken, morgen is ook goed. Ik denk dat iedereen toch ongeveer weet waar die zal eindigen in de eindstand en dat de grote winnaar toch al enkele challenges geleden bekend was

Ja baspls ik wilde nog wel maar denk niet dat Fire and Ice en Kiki's nog gaat lukken om te herzien. Ik ben echter nu opgeslorpt door een andere challenge 'monsterfilms" op een andere site. Maar ik geef later nog wat meer tekst en uitleg bij mijn toekomstplannen.

The Handmaiden zou ik dan bewaren voor een broeierige late zomer-of lenteavond

alexspyforever verdict challenge staat gewoon gepland voor begin van de avond ja, als jij daarna inderdaad met de eindstand kunt komen Daarvoor nu geen haast, omdat we inderdaad aan het eind zijn gekomen.

Ik zal volgende week de bijdragers hier taggen voor een nieuw spel, maar de nadruk ligt daar niet op genres. Wel leuk daar ooit nog weer eens naar terug heen te keren, overigens Maar dat hoeft dan van mij niet meer zo lang. In retrospect begrijp ik ergens wel dat velen zijn afgehaakt, al bouw je zo wel meer een soort 'band' op met de deelnemers die wél volhouden.

Ik zal de eindstand plaatsen zo gauw dat ik terug ben van uit eten gaan. Als het om super tip topper spel gaat daar ga ik al op voorhand neen op zeggen. Er zijn hier wel een aantal mensen van wie ik de smaak wel min of meer ken zoals joolstein en baspls maar dat is ook omdat ze vaker genres kijken die mij ook aanstaan (horror, fantasy, sci-fi en als het even kan gecombineerd). En om in al die lijsten en voorkeuren van andere users te gaan grasduinen heb ik eerlijk gezegd weinig zin voor. Ik ben zelf ook niet zo een all-round kijker in de zin dat er genres zijn die ik nooit uit mezelf zal kijken wel in gezelschap of zoals nu bij een challenge. Nu goed als het spel iets anders is, dan heb ik niks gezegd

#27. Gernika (2016) - Romantiek / Oorlog - 110 minuten - FTV - 05-03-17

72+2= 74 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

24 stemmen: Te jong voor punten

http://cinexox.com/wp-content/uploads/2017/01/2017-01-18_06-12-52-370x555.jpg

"Een heel klein dorpje in het noorden van Spanje zal heel beroemd worden, maar om de verkeerde redenen."

Dat waren de woorden van de hoofdrolspeler in deze film die het ooggetuigenverslag doorbelt van dat dorpje Gernika en de datum was 26 april 1937. Die rol werd lichtelijk gebaseerd op de Britse journalist George Steer, die dan ook daadwerkelijk deze verschrikking mee maakte en er verslag over uitbracht. De Spaanse burgeroorlog was nog maar net begonnen en generaal Francisco Franco probeerde ook de republikeinse Basken te onderwerpen aan zijn dictatuur. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot en de hulp van de Duitse Luftwaffe wordt ingeroepen. Voor luchtmaarschalk Hermann Göring is het dé gelegenheid om zijn uitgebreide wapenarsenaal te testen. Als mikpunt wordt het historische stadje Gernika uitgekozen. Strategisch gezien is dit stadje niet interessant, maar het is het hart van de Baskische cultuur. Om 16.15 uur worden de eerste Duitse bommen gegooid. Binnen drie uur ligt bijna het hele stadje in puin en worden vele onschuldige burgers gedood. Hiermee is de eerste grote terreuraanslag op burgers in Europa een feit. Historische gezien spelen deze gebeurtenissen in Guernica dus een cruciale rol in de wereldgeschiedenis. Echter in de film zijn ze van ondergeschikt belang. Er is namelijk gekozen om een romantisch drama tegen een historisch decor te maken in plaats van een historisch drama. We zien Henry (James D’Arcy) een Amerikaanse journalist die vanuit Spanje de ontwikkelingen tijdens de burgeroorlog verslaat en Teresa (Maria Valverde) die werkt als censor voor de Republiek en verantwoordelijk is voor het screenen van het nieuws dat journalisten naar het buitenland mogen sturen. Nu krijgt deze romance tussen Henry en Teresa tamelijk veel aandacht, en gaat dat ten kosten van de rest van de film. Helaas want verder ziet het er prima uit en ook het acteerwerk is degelijk. Die romantische verhaallijn staat bol van de clichés, en dit leidt af van die historische vertelling. En wat erger is, de twee verhaallijnen vormen samen geen goed geheel. De personages worden op het eind bijna met hun haren in het dorpje geplaatst om de gruweldaad maar te laten meemaken. Erg jammer, want de acteurs doen goed hun best en de setting, plus het camerawerk zijn de moeite waard, maar verder is ‘Guernica’ dus helaas een teleurstelling.