Genre/Thema Challenge

Omdat de film minder dan 250 stemmen heeft op moviemeter, krijg je nog een extra punt, Had de film nog 2 minuten langer geduurd had je er in totaal 4 gehad.

#2. Erotica (1961) - 68 minuten - FTV - 1 stem - 12 september 2016 - 3 punten (Totaal 6 punten)

Dit is de 3de langspeelfilm van Russ Meyer, al betreft het hier een aaneenschakeling van korte segmenten. Kortverhalen kan je ze niet noemen, want er zit geen plot noch dialoog in. Dus ja hier alweer de voice over van een man (behalve het eerste segment dat leek me toch een vrouwenstem te zijn) die de stukjes aaneengepraat. Het heeft niet altijd veel te maken met wat er op het scherm wordt getoond, hetgeen niet meer is dan een of meer dames die uit de kleren gaan en naakt poseren op verschillende locaties. De meeste filmpjes hebben ook met water te maken. Elk segment duurt gemiddeld 10 minuten, dat is voor zo een Pin-Up achtige scènes toch een beetje te lang. Beste segmenten zijn het tweede en de laatste waarbij we zowaar een soort van educatie krijgen van de verschillende manieren hoe een mens een bad kan nemen respectievelijk de evolutie van eva's kostuum tot bikini. Ook kan Meyer niet nalaten om wat reclame te maken voor zijn eigen producties. In het laatste segment worden affiches van "The Immoral Mr Teas" en "Eve and the Handyman" in beeld gebracht. Muziek ipv voice over ware toch leuker geweest. Na dit filmpje zou Meyer nog een aantal van dit soort producties maken zoals Europe in the Raw en Mondo Topless.

Het is een film uit 2015, zijn berekening van 2 punten is dus gewoon correct

Ok pfff ik moet er zelf ook nog aan wennen duidelijk

Ohja, bij mij ook even aangepast

#1 | The Ballad of Josie (1967) | Komedie | 102 minuten | 12/09/2016 - FTV | 11 stemmen | 3 punten

http://www.mediafire.com/convkey/d5a2/vuoost8fj7ed0e4zg.jpg

"The Ballad of Josie, a story to remember..." zo wordt er aan het begin van de film gezongen. Toch is dit nog niet zo'n onvergetelijk goeie film, al is het verhaal an sich is dan wel weer vrij bijzonder te noemen. Enerzijds stelt het allemaal niet zo gek veel voor maar anderzijds blijft het hele schapengebeuren altijd wel een leuk onderwerp in westerns. Zeker als het dan ook nog eens een western is met een vrouw in de hoofdrol en helemaal als die vrouw Doris Day is. Moet zeggen dat dit pas de tweede film is die ik van haar zie, maar deze doet zeker niet heel veel onder voor die andere (Calamity Jane).

Terwijl in Europa de ene na de andere spaghettiwestern op het witte doek verscheen, was het Andrew V. McLaglen die (net als met name Burt Kennedy) met dit soort prima films het westerngenre nog een tijdje in leven hield in Amerika. En wat werden daar - ook hier weer - een hoop bekende gezichten bij opgetrommeld. Zo wordt Doris Day onder anderen bijgestaan door Peter Graves, George Kennedy en Andy Devine en herkende ik bijvoorbeeld ook mannen als Paul Fix en Harry Carey Jr. Leukste bijrol was echter voor Lonesome Dove's Pea-Eye (Timothy Scott). Leuk om hem eens in een van zijn eerste films te zien.

3*

La Ley de Herodes (1999) - 3 stemmen - FTV - 120 minuten - 12-9-2016 (totaal 1 film, 4 punten)

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/0/0a/La_Ley_De_Herodes_(Herod's_Law)_1999_Mexican_film_DVD_cover.jpg

Welkom in de politieke wereld van Mexico: La Ley de Herodes. Naaien of genaaid worden. Waar de regerende partij PRI bestuurd wordt door partijbonzen die alleen om hun eigen hachje geven. En wanneer er een vacature voor burgemeester komt in San Pedro, kiezen ze dan ook voor de nogal ongekwalificeerde Juan Vargas: voornamelijk omdat zijn concurrent eerlijk is (dus niet beinvloedbaar door het partijbestuur), en hij gezien wordt als een wel beinvloedbare sukkel. Het begint dus een beetje als Mr. Smith Goes To Washington, maar dan in het Mexico in een redelijk recent verleden (en in zekere mate nog steeds nu) - en het gaat dan ook niet bepaald verder als Mr. Smith Goes To Washington, kan ik je vertellen.

Hoe dan ook, zijn promotie valt Vargas in het begin niet mee. San Pedro blijkt een gehucht te zijn, zonder school maar wel met bordeel, eerder bestuurd door een reeks boeven, incompetentelingen en lapzwansen, grotendeels bewoond door indianen die geen Spaans spreken en niet overlopen van vertrouwen of interesse in de lokale politiek, en andere locals die niet bepaald het toonbeeld van morele ruggengraat zijn. In het begin doet hij nog z'n best om een goede en eerlijke burgemeester te zijn, maar op een gegeven moment valt het kwartje: er is maar één manier om te besturen in Mexico, en dat is met corruptie, geweld en afpersing, met een pistool en een wetboek in de hand.

Kortom, een zeer geslaagde satire op de corruptie in Mexico. De film doet zijn politieke kritiek met in het begin luchtig overkomende humor, maar écht luchtig is het niet, en het wordt steeds donkerder gedurende de film. Juan Vargas gaat op de Walter-White-toer en begint met kleine afpersingen, maar het escaleert al snel tot uitgebreid moorden - waarna hij zonder gene over het graf van een van de slachtoffers pist. Om vervolgens de schuld van de moord op z'n politieke rivaal af te schuiven. Vervolgens, nadat z'n vrouw er vandoor gaat met een Amerikaan, escaleert Vargas verder tot een Mexicaanse Caligula die willekeurig los gaat op iedereen in zijn omgeving bij de geringste provocatie. Het is een compleet andere manier van een politieke boodschap overbrengen dan bijvoorbeeld de beklemmende grimmigheid van Z - het heeft meer overeenkomsten met het cynisme en de galgenhumor van (het latere) In the Loop. En alsnog is niet alleen de humor raak, ook de politieke boodschap komt aan: schijnbaar is de film in Mexico door de lokale politiek (en in het bijzonder de PRI) niet bepaald met open armen ontvangen en zelfs een tijdje verboden geweest. Het had misschien een klein beetje korter gemogen, maar alsnog een behoorlijk sterke film en rake satire. Geweldig einde ook. La Ley de Herodes verdient een groter publiek dan die magere vier stemmen die de film momenteel heeft. 4.5*

Mafia! (1998) | Komedie | 86 minuten | 12 September '16 - FTV |269 stemmen | 2 punten

http://doblu.com/wp-content/uploads/2012/12/mafia10204.jpg

Aangezien ik met een maffia thema maand bezig ben en ik na de Godfather trilogie wel toe was aan wat luchtigs eens gezocht naar een komedie maffia film en kwam zodoende al snel bij deze film uit. Na een research van nog geen minuut besloot ik de film toch maar een kans te geven ook al leek het mij helemaal niks.

Uiteindelijk ben ik toch positief verrast. Ik heb volgens mij nog nooit eerder een film als deze gezien qua humor en de vele rare dingen. Vanaf het moment met de pratende doorgesnoven schapen had ik in de gaten dat ik absoluut niet moest gaan nadenken en gewoon simpel kijken wat de film te bieden heeft. Al met al heb ik er best om kunnen lachen, er zaten zeker een aantal leuke grappen in. Daarnaast zijn de (vooral omdat ik deze net gezien heb) constante referenties naar the Godfather leuk om te herkennen. Voor deze thema maand heb ik ook analyze this gekeken en vond het geinig om Joe Viterelli weer als een niet al te snugger hulpje te zien, daarnaast vond ik de stukjes dat hij met de Koreaan rondliep werkelijk fantastisch. Meer dan drie sterren is deze film niet waard, maar ik heb me er zeker mee vermaakt.

Zijn de andere films van Jim Abrahams vergelijkbaar? Dan zal ik er vast en zeker nog eens een keer èèn opzetten.

The police academy - 96 min - ftv - 12 september - 2 punten.

Matige film waarin door een versoepelde regelgeving bijna iedereen politie-agent kan worden. De verscheidenheid aan personages is wel leuk en zorgt ook grotendeels voor de humor hier. Echter is deze van een voorspelbare en vaak flauwe soort (met hier en daar wel een leuke grap tussendoor). Verder is het geheel nogal fragmentarisch opgezet.

Ik heb vroeger ongetwijfeld wel eens een Police academy gezien, maar ik kon me deze niet herinneren. Vandaar dus ftv.

Totaal: 4 punten.

Sherlock Holmes (2009) - Mystery - 125 minuten - FTV – 12 september 2016 – 3 punten – Tussenstand: 9 punten

http://cdn1-www.comingsoon.net/assets/uploads/1970/01/file_540060_holmesreview.jpg

Review: Mystery is een genre dat ik normaal niet zo vaak kijk, begreep bij het kijken van deze film ook gelijk waarom. Ik ben veel te nieuwsgierig om twee uur op een antwoord te wachten, een antwoord dat eigenlijk zeer voor de hand ligt, maar waar je helemaal niet over nadenkt. Toch een goed gevoel overhouden aan de film. Waar ik tijdens het kijken nog mij twijfels had, is dat achteraf zeker goedgemaakt. Law en Downey spelen heerlijk hun rol, ook een leuke chemie tussen deze twee spelers te zien. Het eerste uur vond ik wat traag gaan, iedere keer als ik keek hoelang ik nog moest kijken, was ik verbaasd van de paar minuutjes dat het pas verder was. Het tweede uur kwam ik wat sneller door, toen gebeurde er mijn inziens ook veel meer in een wat sneller tempo. In het vervolg als ik een mystery ga kijken, weet ik dat ik daar meer de tijd voor moet nemen. Het is voor mij geen 'verstand op nul en kijken' genre, maar echt een genre waarbij ik veel nadenk. Uiteindelijk denk ik toch dat ik op 4* uitkom, kan weinig negatiefs bedenken.

Ik heb nog drie mystery's op mijn kijklijst staan, namelijk: The Usual Suspect, Shutter Island en The Sixth Sense. De laatstgenoemde schuif ik eventueel door naar de volgende periode, omdat deze ook de tag Thriller draagt. Ik denk dat ik daarmee genoeg mystery's heb. Op zich kan ik het genre wel waarderen, maar toch wat minder dan dat ik van te voren had verwacht. Ik kijk vaak naar films waar ik niet over na hoef te denken en dat ligt mij momenteel net wat beter. Vandaag was ik weliswaar vrij, maar op drukke dagen heb ik helemaal geen zin om 's avonds een film te kijken waar ik ook weer moet nadenken. Dan wil ik graag mijn verstand op nul zetten en gewoon kijken. Waarbij het ook geen ramp is als je een stukje mist.

Le Charme Discret de la Bourgeoisie (1972) - 165 stemmen - FTV - 102 minuten - 3 punten - 12-9-2016 (totaal 2 films, 7 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/4000/4789.300.jpg

Wel aardig, maar ik ben niet overdonderd door deze film. Bunuel is een interessante filmmaker en over het algemeen kan ik het absurdistische karakter van zijn films wel waarderen. Maar hier ging het complete gebrek aan plot en samenhang me op termijn wel een beetje storen - en herhaling is uiteraard een thema hier, maar op een gegeven moment is het wel genoeg geweest met de running gags met die uitgestelde etentjes van de (opzettelijk) bijzonder vervelende Fransen en Mirandees, of overdonderende herrie als er iets uitgelegd moet worden. De droomscenes over de dood kwamen voor mij ook een beetje uit de lucht vallen. Vermakelijk is het alsnog wel, prima gefilmd en goed geacteerd, en het surrealisme houdt het ook nog wel interessant - maar ook in mijn Bunuel-ranglijst eindigt deze toch niet bijzonder hoog. Ruim onder El Angel Exterminador, Simon del Desierto en Los Olvidados, bijvoorbeeld. 3.0*

En ik zie dat ik nu met twee 'komedies' ben begonnen, al voelt dat niet zo - lachen, gieren, brullen is het in beide films geen moment, meer zwarte humor en absurdisme. De mystery-films, waar ik van te voren zou zeggen dat ik er meer affiniteit mee heb, komen later wel aan bod.

#2 The Secret Life of Pets (2016) - Komedie - 90 minuten - FTV – 12 september 2016 – 2 punten – Tussenstand: 4 punten

http://i.imgur.com/d7XHIPF.png

Een aardig vermakelijke animatiefilm. Een beetje Toy Story, maar dan met huidsieren. (uiteraard) Het leukst als je zelf ook een huisdier hebt. Het is niet niet zo goed als dus bijvoorbeeld de Toy Story films. Het blijft een beetje een simpel verhaaltje, en mist een beetje meer diepte voor de volwassen kijker, maar het kijkt net zo lekker weg.

Insensibles (2012) - Mystery - 100 minuten - 13-09-16 FTV - 35 stemmen - 3 punten

https://cinenemablog.files.wordpress.com/2013/04/3.jpg

Review:

Spaanse cinema.

Blijft verre van m'n favoriete filmland, om redenen die ook weer makkelijk uit deze film te herleiden zijn. Zoals wel vaker is het allemaal nog wel enigszins sfeervol/stijlvol afgewerkt, maar voor de rest is het zo saaiig, braaf en degelijk gebracht dat ik ook hier weer moeite had een aantal gaapjes te onderdrukken. Typisch braaf vertelseltje dat werkelijk nergens m'n aandacht wist te grijpen. Van het acteerwerk viel ik verder ook niet van m'n stoel, en het mysterie is eigenlijk halverwege al uit de film gesijpeld wat het zowaar nog saaier maakte dan het al was. 1,5* voor een handjevol sfeervolle plaatjes.

1. Circle (2015) - Mystery - 87 minuten - 13-09-16 FTV - 183 stemmen - 2 punten

Best een goede film.

Interessant uitgangspunt, waar we qua thematiek beslissen wie moet onderdoen voor een ander en waarom hoewel het proces vrij gestereotypeerd is, wat ook niet echt anders kan zijn gezien na twee minuten er geen karakteruitdieping mogelijk is. Het overwinningsmechanisme van ons komt duidelijk in deze film naar boven. Film kon vroeger en op een andere manier geëindigd worden. Audiovisueel was dit erg goed. En ik heb zelden films gekend die zo beklijvend zijn als deze.

#1. The Man from Beyond (1922) - Mystery - 74 minuten - 13-09-16 - 3 punten

45 tot 119 minuten - 1 punt

FTV - 1 punt

0 stemmen - 1 punt

https://resizing.flixster.com/HAFtZXii7baxof-kBsNLhEwcj88=/206x305/v1.bTsxMTIzMzAzNDtqOzE3MTQwOzEyMDA7MTAwMzsxNDAw

Ik trap af met een Mystery-Film met Harry Houdini, de vermaarde boeienkoning. Helaas was deze film niet echt heel goed. Het leek meer dat er een (liefdes)verhaaltje was geschreven rondom een ontsnapping van de meester in het ontsnappen. Alhoewel die scene niet erg duidelijk is geschoten. De begin-scene in de sneeuw en ijs en vooral de scene's aan het einde bij de waterval waren de leukste stukken uit de film. Verder is het geheel erg saai.

The Man from Beyond (1922)

#2. Troll-Elgen (1927) - Drama / Mystery - 95 minuten - 13-09-16 - 6 punten

45 tot 119 minuten - 1 punt

FTV - 1 punt

2 stemmen - 1 punt

http://img.filmfront.no/pictures/release/large/136745021885.jpg

Bij de korte beschrijving op wikipedia staat dat Troll-Elgen een roman uit 1921 is en geschreven door de Noorse schrijver Mikkjel Fønhus. Verder heeft de film veel mooie beelden van de bergen, bomen en... elanden. Ook zien we sfeerbeelden van het leven op het platteland uit die tijd. Het middenstuk van de film valt iets uit de toon als het verhaal zich verplaatst naar het 'modernere' van de grote stad. Gelukkig keert de film weer terug naar waar het begon en zien we nog een spannende jacht op de 'troll-elgen' Alhoewel de film een simpel plot heeft zijn het prachtige beelden waardoor ik best genoten heb. Troll-Elgen (1927)

2. Mr. Deeds Goes to Town (1936) - komedie (115 min) - FTV - 228 stemmen – 3 punten - 13 september 2016 (totaal: 2 film, 6 punten)

http://www.sonypicturesmuseum.com/public/uploads/collectionasset/image/mr-deeds-goes-to-town-15.jpg


"People here are funny. They work so hard at living they forget how to live."

Je zou het aan de foto niet aflezen, maar Mr. Deeds is een komedie, en niet zomaar een: hij is met recht een klassieker te noemen, en daarnaast film die al een jaar of vijftien op mijn watchlist stond. Net als veel komedies bij mij echter, was ook Mr. Deeds Goes to Town het lot beschoren om keer op keer uitgesteld te worden. Het was mijn tiende Frank Capra film, maar gek genoeg pas mijn tweede Gary Cooper. Wonderlijk hoe vaak je een naam gehoord kan hebben, om je daarna te realiseren dat je al die tijd nog steeds alleen High Noon van een legende als Cooper hebt gezien... Welnu, dat is bij deze in ieder geval rechtgezet.

Cooper is uitstekend gecast als de small town American met het hart op de juiste plaats die miljoenen erft, maar niet zo naïef blijkt te zijn als de aasgieren die erop af komen hopen. En net als in zijn door mij erg gewaardeerde kerstklassieker (ja, het is dus mogelijk) It's a Wonderful Life en eerder It Happened One Night, is Capra een bedreven regisseur en bespeler van het sentiment. Feelgood films zijn niet mijn genre, omdat ik een hevige allergie voor sappiness (mierzoetige cliché's?) heb. Capra was zich juist van die valkuil erg bewust, en probeerde het waar mogelijk te vermijden. Om die reden was de scène waarin Jean Arthur Deeds' gedicht voorleest, bijna geschrapt. Wellicht door kwaliteiten als deze, kunnen Capra's films wél op mijn waardering rekenen. Sentimenteel, maar op een tolerabele manier.

Toch horen films als Mr. Deeds Go To Town en zijn latere Mr. Smith Goes To Washington niet bij mijn favoriete Capra's. De aanwezigheid van rechtbankscènes zijn daar voor een groot deel verantwoordelijk voor. Pas wanneer Cooper zelf weer aan het woord komt, krijgt al dat juridisch gekonkel enige waarde. Dat haalt de waardering toch naar beneden. Net als Longfellow Deeds zelf echter, is het een charmante film met het hart op de juiste plaats. Hardop lachen was er niet bij, maar ik heb genoeg genoten van Cooper en Capra's touch om een ruime, welverdiende 3,5* uit te delen.

3,7*

Vertigo - 129 min - 13 september - 2 punten.

Prachtige film over een ex-agent die door een oude schoolvriend wordt gevraagd diens vrouw in de gaten te houden. Meeslepend vanaf de mooie openingssequentie. Een gelaagd plot met een prima twist. Naast de mooie en perfect bijpassende muziek van Bernard Herrmann ziet de film er ook prachtig uit met een aantal mooie shots. Zeker één van de beste films van Alfred Hitchcock.

Totaal: 6 punten.

Wie houdt mijn punten eigenlijk bij?

Ik hou de punten van iedereen bij deze ronde .

12 Dates of Christmas (2011) - Komedie - 90 minuten - 53 stemmen - FTV – 13 september 2016 – 3 punten – Tussenstand: 12 punten

http://3.bp.blogspot.com/-FRzGFIOAbyE/Tr6dEufSnkI/AAAAAAAADBM/Xw0jBQaMUiI/s1600/12DatesofChristmas2.jpg

Review: Ik ben dus zo'n type dat met 32 graden buiten zit en vervolgens een kerstfilm gaat zitten kijken. Met dank aan Netflix overigens, die de film promootte toen ik het opende. Afijn, ik kan het hele jaar genieten van dit soort films. Ook deze film doet het zeer aardig bij mij. Af en toe kreeg ik wel het gevoel van: ja, dit heb ik nu wel gezien, maar toch was ook wel elke dag weer verrassend wat je kreeg. Een losbollige dame, of toch de dame die serieus wilde zijn? Op een gegeven moment werd het allemaal wel een beetje langdradig, maar heb me geen seconde echt verveeld. Het einde zie je natuurlijk al van mijlenver aankomen, maar toch vond ik de laatste dag wel enigszins verrassend. De acteerprestaties zijn eigenlijk ook ruim voldoende, evenals de (geringe) settings waar het zich allemaal afspeelt. Al met al toch wel een (ruime) voldoende voor deze kerstfilm, 3.5*.

Piranha 3D (2010) horror / komedie - 12 september - FTV - Miszmi houdt mijn punten bij.

Wat een pulp....

werd er van de badgasten gemaakt. Eén groot bloedbad.

Een aaneenschakeling van gore scènes vol met bloed, ledematen, ingewanden, stukken uiteengereten huid en haar en ga zo maar door.

Het gaat allemaal net iets te lang door met die gekkigheid waardoor het comedy gehalte boven de horror uitsteekt. Het is zó over the top dat het eigenlijk wel weer goed is.

Eigenlijk dus best vermakelijk. Voor nu een 2,5* en misschien dat 'ie bij herziening wel hoger wordt gewaardeerd.

#3. Daughter of the Sun (1962) - 70 minuten - 2 stemmen - FTV - 13 september 2016 - 3 punten (Totaal: 9 punten)

De 3de film van HG Lewis en de 2de in de nudie categorie. Volgens een docu die ik zag was de regisseur zelf een nudistenkamp gaan bezoeken alvorens hij deze film maakte. Films met een nudistenkamp als centrale locatie volgen over het algemeen steeds hetzelfde plot. Er is een werknemer (in dit geval een lerares) die een naturist(e) blijkt te zijn. De werkgever (schoolhoofd) komt hier achter en de positie van de werknemer staat meteen ter discussie. Vervolgens gaat iemand mee naar het naturistenkamp om te zien of het werkelijk allemaal zo onzedig is als de baas wel denkt. Voorts wordt de film gevuld met scènes van naakt sportende, zwemmende en zonnende mensen. Er is geen dialoog tijdens de scènes in het kamp en ze blijven ook nodeloos lang voortduren. De scènes in het kamp zijn in kleur opgenomen met een overheersende rode tint en daarbuiten in zwart/wit.

Eigenlijk moet iedereen dat zelf doen nu. Dus nu heb je nog geluk dat Miszmi dat voor jou wil doen, maar of ik zo lief ga zijn bij de volgende challenge

Picture day - 93 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Aardige film over een meisje die een klas is blijven zitten en niet goed weet wat ze met haar leven moet. Zeker geen standaard highschool-film. De personages komen fris over en Tatiana Maslany zet haar rol prima neer. Qua verhaal is het wel wat eentonig en het duurt even voordat het goed op gang is.

Totaal: 9 punten.

Klappe Cowboy! (2012) | Komedie | 84 minuten | 13 September '16 | FTV |0 stemmen | 3 punten |

5 totaal

http://www.digitalvd.de/entertainment/wp-content/uploads/2012/07/klappe-cowboy.jpg

Ik had vanochtend tijd over dus dacht ik kan wel een korte komedie opzetten. Ik kwam deze Duitse komedie zonder stemmen tegen en dacht ach ik kan het altijd een kans geven, iets wat ik beter niet had kunnen doen.

Ik vraag me af sterk af of de regisseur die tevens de hoofdrol speelt probeert sympathie of juist antipathie voor zijn karakter probeert te creëren. Al snel vind ik zijn rol erg vervelend en het werd daardoor lastig om de film nog uit te zitten. Daarnaast heeft de humor in deze film mij niet meer dan èèn of twee flauwe glimlachjes opgeleverd, en de Pownews achtige manier van nieuwe personen introduceren sloeg de plank al helemaal mis. Daarnaast is het gehele project waar de film om draait niet interessant en deed de zeer aanwezige muziek ook meer kwaad dan goed. Ik zal niet snel nog een film van deze regisseur bekijken.

Ik vermoed dat dit een RW is, gezien je zelf tot een punttotaal van 2 komt?

Winter Passing (2005) - Drama-Komedie - 98 min - 67 stemmen - FTV - 13/09/2016 - 3 punten.

De eerste film die ik in m'n kast tegenkwam met 'komedie' als genre aangegeven op MM; 't is dat dat er bij staat, want ik heb hier totaal niets grappigs aan gezien - geen enkele scene in de film, noch het verhaal of het opzet in z'n geheel , noch een of andere achterliggende gedachte.

Reese heeft de band met haar vader, een bekende schrijver, al een hele poos verbroken, maar gaat hem om financiële redenen weer opzoeken.

Zoals ik al zei, niks komedie. Integendeel: vooraleer Reese haar woning voor een hele poos verlaat, stopt ze haar kat in een kleine valies en gooit die in zee. Ik vind dat al behoorlijk dicht in de buurt van horror komen.

Maar ook het drama is niet bepaald van een hoog niveau: daarvoor is er te weinig diepgang, en het zijn vooral een paar pittige dialogen en oneliners die er voor zorgen dat het geen al te saaie bedoening wordt.

Wel sterk zijn de twee actrices, Amelia Warner, en vooral Zooey Deschanel. Heel natuurlijk, heel levensecht.
De mannen doen het net iets minder goed: Will Ferrell en Ed Harris (bijna onherkenbaar) bezondigen zich in lichte mate aan overacting - maar dat hoeft niet direct hun eigen schuld te zijn.
Het happy end is dan weer totaal onzinnig en overbodig.

correct. i play fair