Julieta (2016)

Bij Pedro Almodóvar:

De nieuwe film van Pedro Almodóvar gaat Silencio heten en zal in 2016 in première gaan.

Dat meldt de regisseur in een uitgebreid interview met The Financial Times.

Pedro Almodóvar over zijn nieuwe film: “It’s a return to the cinema of women,” of great female protagonists, and it’s a hard-hitting drama, which excites me."

"The script is finished and we will shoot in April. We are involved in casting at the moment, which is complicated because what I’ve written doesn’t quite work with my actores amigos.”

In het interview uitte hij ook grote kritiek op de Partido Popular en de bezuinigingsdrift van de Spaanse regering; "We have seen protests in Madrid last year by doctors and auxiliary staff that helped prevent the privatisation of the social security system, and I believe that elections will see “everything change” in 2015. Three years is enough for people to realise that the government doesn’t listen to what they want.”

De nieuwe Almodóvar. Vanaf 25 mei in de bioscoop (Cinéart)

EDIT: release verplaatst naar 18 augustus

Ik heb al jaren geen films meer van hem gezien. Ook niet meer zo de behoefte moet ik zeggen.

Almodóvar is zo'n regisseur waar ik al tijden eens wat meer van wil zien, maar het komt er nooit van precies. Ben wel benieuwd wat de combinatie met Emma Suárez gaat geven. Vond haar erg leuk in de Julio Medem films

Bedankt voor de tip!

Voel je mee met Julieta, dan overvalt je de gedachte aan het mysterieus zijn van het leven. Menselijke verhoudingen geven ons leven kleur, maar storten ons ook in afgrondelijke wanhoop.

We weten niet of er licht is aan het einde van de tunnel. We hopen dat we mogen blijven hopen.

(Zonder hoop geen leven.)

De film roept vele waaroms op. Waarom de dochter wegblijft? Waarom geen liefde eeuwig duurt?

Waarom het lot ongenadig kan zijn? Dood, ziekte, ongeluk.

Nooit zullen we de ander echt kennen.

Een diepe, indrukwekkende film. Prachtige en sterke vertolkingen. Schitterende soundtrack.

Erg mager, rechtlijnig drama, goeddeels verteld in een lange flashback tijdens het schrijven van een brief. De gekozen vorm vond ik een grote stoorzender: de meeste informatie was voor de kijker van belang, maar voor de beoogde ontvanger (de dochter) totaal irrelevant, want al bekend. Daarnaast veel schoonheidsfoutjes (seks met je slipje aan, hoe doen mensen dat toch? En dan ook nog zwanger worden. Heel apart.)

Het einde was dan wel weer geniaal. Dochterlief, die haar moeder verliet en nooit meer iets liet horen omdat ze haar de verdrinkingsdood van haar vader kwalijk nam, neemt weer contact op. De reden: haar zoontje van negen, met dezelfde naam als haar vader, is verdronken. Ik moest keihard lachen. Iemand in de zaal begon te klappen. Pas later merkte ik het gesnotter van andere bezoekers op en besefte ik dat het niet grappig bedoeld was. Toen was niet zozeer de scène, als wel de situatie grappig en lukte het me niet mijn lachen in te houden. Daar moesten anderen dan weer om lachen, waar de snotteraars zich op hun beurt aan ergerden. Werd het toch nog een leuke avond.

Mooi gefilmd. Alleen de zwaarbeladen emoties komen niet echt los, veel wordt verteld en zien we niet, de beelden lijken wel illustraties bij de tekst....mooie beelden dat wel. Show don't tell den k ik dan.

ik wil niet als een beest zonder controle klinken, maar soms kun je het gewoon 'opzij schuiven en erlangs', hoor

Kan wat slijtage veroorzaken, maar het is niet ondenkbaar!

Sterk. Het duurde wel een goed halfuur voor de film me te pakken had, en soms dacht ik weleens: houdt de treurnis nu nooit op, maar over het algemeen was dit best een aangrijpende film. Sowieso geweldig geacteerd door de prachtige Ugarte die de oudere versie van haarzelf helemaal naar huis speelt. Speels, charmant, geloofwaardig in elke leeftijd (al helpen kapsels ook wel). Verder erg sfeervol en met mooie muziek. Visueel ook sterk. Weer veel felle (vaak primaire) kleuren zonder dat het kitsch wordt, iets waar films van Almodóvar weleens van te lijden hebben. Nee, nu ziet het er allemaal gewoon fraai uit. Het beste is echter het gevoel van nostalgie en vooral melancholie dat echt voelbaar wordt. 4,0*.

Mooi familiedrama met fraaie berglandschappen, veel ellende, El Flaco Heyn kwam regelmatig voorbij om een nieuwe dosis verdriet te bezorgen en een mooi einde. Wat ik dan wel weer raar vond is de reactie van haar dochter nadat Xoan verdronken is. Okay, moeder heeft het verhaal anders verteld dan het gebeurde, maar om dan gelijk alle banden volledig definitief te verbreken?
Kon ik mij dan weer niet zo in verplaatsen, maar het zal wel Spaans temperament zijn.

Blegh, dat duurde láng. En dan krijg je ook nog eens zo'n einde.

Voor de rest: wat Drulko Vlaschjan zegt. Hoef ik hier gelukkig geen verdere woorden meer aan vuil te maken.

Ik vond deze toch wel sterk hoor Zwolle, wat stond je zo tegen? (Maak vuil die woorden)

Saai en oninteressant vooral. En haalt à la Elle er veel te veel bij waardoor het erg ongeloofwaardig wordt.

Sterke film dit zowel cinematografie als acteerwerk en de aangrijpende geschiedenis van een min of meer vergooit leven. Er wordt rustig de tijd genomen om het verhaal uit de doeken te doen waardoor het voor mij overtuigend is. Dat plus de visuele pracht maken het een pareltje.

Ergens na de eerste akte begon ik me af te vragen waar Almodóvar zijn interesse lag. Bij de kostuums / make-up / kapsels / aankleding of de personages / mensen. Vermoed het eerste.

Wat mij betreft bereikte Almodóvar met La Piel Que Habito (2011) zijn hoogtepunt, daarna lijkt hij wel zoekende. Met de flop Los Amantes Pasajeros (2013) leek hij terug te willen gaan naar de begindagen uit zijn carrière (die mij niet zo ligt), met losbandige excentrieke personages. Of misschien wist hij gewoon niet meer waar hij mee moest aankomen. Datzelfde gevoel krijg ik bij Julieta, echter gaat hij nu juist zijn meer recente kant op, zoekende naar een zware drama. Het plot van Los Amantes Pasajeros leek wel heel simpel, maar in Julieta wordt het nog simpeler. Julieta moet lijden, daar lijkt het wel op neer te komen. Alles wat er gebeurt, gebeurt om haar psychologisch pijn aan te doen. Aanvankelijk is het allemaal te begrijpen en te plaatsen, iemand kan nu eenmaal veel pech in het leven hebben, maar dat je vrolijke dochter na de dood van je echtgenoot vrolijk blijft en je jarenlang liefdevol verzorgt om je op haar achttiende verjaardag te dumpen, dat gaat er bij mij niet in. Het lijkt wel alsof die 12-jarige puber een wraakplan bedacht om 6 jaar lang liefde aan haar moeder te geven om haar vervolgens te laten stikken. Dat zij (de dochter) zich spiritueel had gevonden en daarom haar moeder dumpte klonk als een goedkope smoes van de regisseur, ook dat zij haar hartsvriendin daarvoor eveneeens had gedumpt klonk ongeloofwaardig. In die zin sluit ik me aan bij Zwolle84, ook bij mij deed het aan Elle (2016) denken, waar onwerkelijke situaties alleen plaats vinden omdat het van het script moet, zonder dat deze enigszins realistisch aanvoelen. En in die zin sluit ik me aan bij Zeriel, show, don't tell. De motieven (van de dochter) lijken niet te doorgronden, waardoor de regie het ons (met een vergezochte verklaring) moet uitleggen. Jammer.

En dan komt het tegenvallende open einde, die op me aanvankelijk over kwam als een arrogante uitspatting van de regisseur waar hij na 90 minuten er het de brui aan geeft. Neem je als kijker de hele tijd alles voor lief en ga je mee met het verhaal dat Almodóvar je hier vertelt, dan ga je ook mee in de zoektocht van Julieta. Is verlossing eindelijk in zicht en dan komt de regie met de aftiteling, alsof Julieta daarna niet meer gaat lijden en hij er geen zin heeft om dat verhaal te vertellen. De enige rechtvaardiging voor dat slot is te vinden in de oorspronkelijke titel van deze film, Silencio, maar Scorsese was hem voor en daardoor werd het Julieta. Alleen dat verklaart waarom, na het doorbreken van de stilte, de aftiteling over het scherm rolt.

Oog voor kleur en cinematografie heeft Almodóvar nog steeds, in die zin eens met Verhoeven, en daardoor kom ik nog op 2,5* uit. Hopelijk vindt Almodóvar met zijn volgende film wel weer de weg omhoog, maar ik heb zo mijn twijfels.

Over het algemeen kan ik mij prima vermaken met de drama’s van Almodóvar. Het zijn geen absolute toppers, maar zijn films scoren bij mij toch bovengemiddeld. Dat geldt ook voor dit trieste relaas van een moeder, die van de ene op de andere dag zonder enige verklaring in de steek wordt gelaten door haar adolescente dochter en vervolgens jarenlang taal noch teken van haar verneemt. ’t Zal je maar overkomen.
Almodóvar slaagt er goed in om de crisis, die dat teweeg brengt, over het voetlicht te brengen dankzij de uitstekende vertolkingen van Emma Suárez en vooral van Adriana Ugarte als de jongere versie van de ontredderde moeder. Wel jammer dat de film zo abrupt eindigt.

Fraaie film weer van Almodovar, één van de conventioneelste die hij op zijn palmares heeft staan (dus wellicht geschikt voor de haters). Julieta brengt een vrouw in beeld die eerst haar man en later haar dochter verliest. Het verhaal zit in de hoofdpersoon, niet in het plot (ik denk dus dat je de essentie mist wanneer het plot simpel wordt genoemd). Als kijker maak je de ontwikkeling mee die Julieta doormaakt. Zowel geluk als verdriet worden knap verbeeld zonder te overdrijven. De druppelsgewijze manier waarop Almodovar informatie prijsgeeft, onder meer dankzij de raamvertelling, is foutloos. Het kleurgebruik geeft een mooi accent aan een verder degelijke stijl. Julieta gaat mijn eindejaarslijstje van 2016 wel halen.

Een meeslepend familiedrama. Wel net wat teveel voorgekauwde momentjes en hier en daar een overdosis aan drama (de film had bijvoorbeeld ook best zonder Ava en het drama dat ze brengt gekund en Marian de huishoudster is een nogal vlak personage), maar vooral dankzij het spel van de acteurs liet het mij niet koud allemaal. Zowel de jonge als de oudere Julieta worden uitstekend gespeeld door Suarez en Ugarte.

Visueel is de film ook nog behoorlijk de moeite waard, met fraaie locaties, mooi kleurgebruik en ook mooie geometrische vormen etc. in de art direction, allemaal mooi in beeld gebracht zonder opzichtig de aandacht op te eisen of het beeld te druk te maken. Het einde vond ik mooi maar vanuit de dochter geredeneerd ook een beetje onnavolgbaar. 3.5*.

Beste Almodóvar sinds Hable Con Ella uit 2002.

Emma Suárez heeft met deze film de Goya gewonnen voor beste actrice, ze won er nog een als Best Supporting Actress voor La propera pell (2016) - IMDb die nog niet op MM staat.

Aardige film over een vrouw die een vriendin van haar dochter tegen het lijf loopt die ze al jaren niet meer heeft gezien. Op zich wel een redelijk verhaal dat vooral mooi verteld is via lange flashbacks. Het ziet er allemaal goed uit en het acteerwerk is ook goed, maar het weet nergens echt te grijpen. Wellicht is daarvoor het verhaal te gewoontjes en is het personage van de dochter niet even geloofwaardig uitgewerkt (ook al draait het niet direct om haar).

Film over een moeder-dochter-relatie en schuldgevoelens.
Julieta wordt door het leven niet gespaard en stapelt de frustaties op : een tragisch gebeuren op de trein laat haar niet los, haar vader heeft een relatie met een jonge vrouw terwijl haar moeder stervende is, haar eigen man bedriegt haar jaren aan een stuk en wanneer hij de dood vindt is er niet alleen het leed daarom maar ze wordt ook de rug toegekeerd, ook door haar dochter .
Met deze gegevens maak je een grandioos melodrama, maar Almodovar blijft daar netjes buiten, en laat toch de uiting van de trieste gevoelens van het hoofdpersonage (om ter best vertolkt door Emma Suárez en Adriana Ugarte) overtuigend op je los.
Op "la Ley del Deseo" en "Laberinto de Pasiones" na, uit de beginjaren, heeft Almodovar mij nooit ontgoocheld en ook deze "Julieta" is een goede, keurig opgebouwde film met een innemend verhaal.

Viel wat tegen. Van Almodóvar verwacht je altijd wel iets, maar bij zijn laatste films oogt het wat ongemotiveerd, zo ook bij deze Julieta. Op zich een verhaal vol met herkenbare emoties waar je een mooie menselijke dramafilm van kunt maken maar het is erg vluchtig en lange tijd erg tam. Grootste afknapper is het abrupte einde. Past anderzijds misschien wel bij deze eigenzinnige regisseur dat als het hoogtepunt van het verhaal in aantocht is, hij er plotseling mee stopt, maar voor mij voelde het toch vooral als een echte misser. Te gemakkelijk, net zoals de hele film eigenlijk. Almodóvar blijft voor mij derhalve een getalenteerde cineast die ons in zijn vroegere jaren enkele echte klassiekers schonk, maar het thans te veel zoekt in herhalingsoefeningen en de echte grote drive kwijt lijkt.

Een redelijk drama/romantiek film..

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Wat een pracht film!

Sommige films van Almodovar zijn soms net iets te flamboyant om er echt in mee te gaan.

Dit is iets meer ingegetogen en een voltreffer.

Zowel de jonge als de oude Julieta hebben siliconenborsten. Consequent is ie wel, diê Almodóvar.