Julieta (2016)

Mooi gefilmd. Alleen de zwaarbeladen emoties komen niet echt los, veel wordt verteld en zien we niet, de beelden lijken wel illustraties bij de tekst....mooie beelden dat wel. Show don't tell den k ik dan.

Sterk. Het duurde wel een goed halfuur voor de film me te pakken had, en soms dacht ik weleens: houdt de treurnis nu nooit op, maar over het algemeen was dit best een aangrijpende film. Sowieso geweldig geacteerd door de prachtige Ugarte die de oudere versie van haarzelf helemaal naar huis speelt. Speels, charmant, geloofwaardig in elke leeftijd (al helpen kapsels ook wel). Verder erg sfeervol en met mooie muziek. Visueel ook sterk. Weer veel felle (vaak primaire) kleuren zonder dat het kitsch wordt, iets waar films van Almodóvar weleens van te lijden hebben. Nee, nu ziet het er allemaal gewoon fraai uit. Het beste is echter het gevoel van nostalgie en vooral melancholie dat echt voelbaar wordt. 4,0*.

Sterke film dit zowel cinematografie als acteerwerk en de aangrijpende geschiedenis van een min of meer vergooit leven. Er wordt rustig de tijd genomen om het verhaal uit de doeken te doen waardoor het voor mij overtuigend is. Dat plus de visuele pracht maken het een pareltje.

Wat mij betreft bereikte Almodóvar met La Piel Que Habito (2011) zijn hoogtepunt, daarna lijkt hij wel zoekende. Met de flop Los Amantes Pasajeros (2013) leek hij terug te willen gaan naar de begindagen uit zijn carrière (die mij niet zo ligt), met losbandige excentrieke personages. Of misschien wist hij gewoon niet meer waar hij mee moest aankomen. Datzelfde gevoel krijg ik bij Julieta, echter gaat hij nu juist zijn meer recente kant op, zoekende naar een zware drama. Het plot van Los Amantes Pasajeros leek wel heel simpel, maar in Julieta wordt het nog simpeler. Julieta moet lijden, daar lijkt het wel op neer te komen. Alles wat er gebeurt, gebeurt om haar psychologisch pijn aan te doen. Aanvankelijk is het allemaal te begrijpen en te plaatsen, iemand kan nu eenmaal veel pech in het leven hebben, maar dat je vrolijke dochter na de dood van je echtgenoot vrolijk blijft en je jarenlang liefdevol verzorgt om je op haar achttiende verjaardag te dumpen, dat gaat er bij mij niet in. Het lijkt wel alsof die 12-jarige puber een wraakplan bedacht om 6 jaar lang liefde aan haar moeder te geven om haar vervolgens te laten stikken. Dat zij (de dochter) zich spiritueel had gevonden en daarom haar moeder dumpte klonk als een goedkope smoes van de regisseur, ook dat zij haar hartsvriendin daarvoor eveneeens had gedumpt klonk ongeloofwaardig. In die zin sluit ik me aan bij Zwolle84, ook bij mij deed het aan Elle (2016) denken, waar onwerkelijke situaties alleen plaats vinden omdat het van het script moet, zonder dat deze enigszins realistisch aanvoelen. En in die zin sluit ik me aan bij Zeriel, show, don't tell. De motieven (van de dochter) lijken niet te doorgronden, waardoor de regie het ons (met een vergezochte verklaring) moet uitleggen. Jammer.

En dan komt het tegenvallende open einde, die op me aanvankelijk over kwam als een arrogante uitspatting van de regisseur waar hij na 90 minuten er het de brui aan geeft. Neem je als kijker de hele tijd alles voor lief en ga je mee met het verhaal dat Almodóvar je hier vertelt, dan ga je ook mee in de zoektocht van Julieta. Is verlossing eindelijk in zicht en dan komt de regie met de aftiteling, alsof Julieta daarna niet meer gaat lijden en hij er geen zin heeft om dat verhaal te vertellen. De enige rechtvaardiging voor dat slot is te vinden in de oorspronkelijke titel van deze film, Silencio, maar Scorsese was hem voor en daardoor werd het Julieta. Alleen dat verklaart waarom, na het doorbreken van de stilte, de aftiteling over het scherm rolt.

Oog voor kleur en cinematografie heeft Almodóvar nog steeds, in die zin eens met Verhoeven, en daardoor kom ik nog op 2,5* uit. Hopelijk vindt Almodóvar met zijn volgende film wel weer de weg omhoog, maar ik heb zo mijn twijfels.

Over het algemeen kan ik mij prima vermaken met de drama’s van Almodóvar. Het zijn geen absolute toppers, maar zijn films scoren bij mij toch bovengemiddeld. Dat geldt ook voor dit trieste relaas van een moeder, die van de ene op de andere dag zonder enige verklaring in de steek wordt gelaten door haar adolescente dochter en vervolgens jarenlang taal noch teken van haar verneemt. ’t Zal je maar overkomen.
Almodóvar slaagt er goed in om de crisis, die dat teweeg brengt, over het voetlicht te brengen dankzij de uitstekende vertolkingen van Emma Suárez en vooral van Adriana Ugarte als de jongere versie van de ontredderde moeder. Wel jammer dat de film zo abrupt eindigt.

Fraaie film weer van Almodovar, één van de conventioneelste die hij op zijn palmares heeft staan (dus wellicht geschikt voor de haters). Julieta brengt een vrouw in beeld die eerst haar man en later haar dochter verliest. Het verhaal zit in de hoofdpersoon, niet in het plot (ik denk dus dat je de essentie mist wanneer het plot simpel wordt genoemd). Als kijker maak je de ontwikkeling mee die Julieta doormaakt. Zowel geluk als verdriet worden knap verbeeld zonder te overdrijven. De druppelsgewijze manier waarop Almodovar informatie prijsgeeft, onder meer dankzij de raamvertelling, is foutloos. Het kleurgebruik geeft een mooi accent aan een verder degelijke stijl. Julieta gaat mijn eindejaarslijstje van 2016 wel halen.

Aardige film over een vrouw die een vriendin van haar dochter tegen het lijf loopt die ze al jaren niet meer heeft gezien. Op zich wel een redelijk verhaal dat vooral mooi verteld is via lange flashbacks. Het ziet er allemaal goed uit en het acteerwerk is ook goed, maar het weet nergens echt te grijpen. Wellicht is daarvoor het verhaal te gewoontjes en is het personage van de dochter niet even geloofwaardig uitgewerkt (ook al draait het niet direct om haar).

Film over een moeder-dochter-relatie en schuldgevoelens.
Julieta wordt door het leven niet gespaard en stapelt de frustaties op : een tragisch gebeuren op de trein laat haar niet los, haar vader heeft een relatie met een jonge vrouw terwijl haar moeder stervende is, haar eigen man bedriegt haar jaren aan een stuk en wanneer hij de dood vindt is er niet alleen het leed daarom maar ze wordt ook de rug toegekeerd, ook door haar dochter .
Met deze gegevens maak je een grandioos melodrama, maar Almodovar blijft daar netjes buiten, en laat toch de uiting van de trieste gevoelens van het hoofdpersonage (om ter best vertolkt door Emma Suárez en Adriana Ugarte) overtuigend op je los.
Op "la Ley del Deseo" en "Laberinto de Pasiones" na, uit de beginjaren, heeft Almodovar mij nooit ontgoocheld en ook deze "Julieta" is een goede, keurig opgebouwde film met een innemend verhaal.

Viel wat tegen. Van Almodóvar verwacht je altijd wel iets, maar bij zijn laatste films oogt het wat ongemotiveerd, zo ook bij deze Julieta. Op zich een verhaal vol met herkenbare emoties waar je een mooie menselijke dramafilm van kunt maken maar het is erg vluchtig en lange tijd erg tam. Grootste afknapper is het abrupte einde. Past anderzijds misschien wel bij deze eigenzinnige regisseur dat als het hoogtepunt van het verhaal in aantocht is, hij er plotseling mee stopt, maar voor mij voelde het toch vooral als een echte misser. Te gemakkelijk, net zoals de hele film eigenlijk. Almodóvar blijft voor mij derhalve een getalenteerde cineast die ons in zijn vroegere jaren enkele echte klassiekers schonk, maar het thans te veel zoekt in herhalingsoefeningen en de echte grote drive kwijt lijkt.

Een redelijk drama/romantiek film..

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Een volgende in de rij was deze en geen misse film, maar een echt meesterwerk was het niet. Een drama, maar allemaal niet zo bijzonder. De cast deed het prima en verder zag de film er wel goed uit.

Allemaal niet slecht, maar had er geen waw gevoel bij.

Wow, wat een mooie film! Het verhaal, de uitwerking, en dan het prachtige lied "Si No Te Vas" van Chavela Vargas. Ik zie dat niet iedereen het met mij eens is, dat mag, maar persoonlijk heb ik mij niet gestoord aan ongeloofwaardigheid o.i.d. Julieta heeft mij geraakt. 4,5*

Misschien wel de beste Almodóvar tot nu toe

Zo halverwege het jaar is het misschien wat een raar moment om aan voornemens te doen, maar na het kijken van Kika een dikke maand geleden had ik me voorgenomen om me eens meer in het oeuvre van Pedro Almodóvar te gaan verdiepen. Sowieso is Spaanse cinema een tak waar ik weinig van af weet en met een gemiddelde score van 3.70 op 5 films lijkt hij wel een goede keuze te zijn. Dat, en het feit dat Julieta met de immer bekoorlijke Emma Suárez is. Twee vliegen in één klap heet zoiets dan.

Het valt wel op dat de films van Almodóvar in zijn vroege carrière telkens iets 'gekker' zijn. Meer van de pot gerukt en ze vliegen naar alle kanten maar het zorgt altijd wel voor een fijn filmpje. Met Julieta gaat hij deze keer de wat meer sobere richting uit en dat werkt zowaar nog beter. Een ietwat eenvoudig plot over een moeder die door omstandigheden een slechte band met haar dochter heeft en aan de hand van flashbacks komen we te weten wat er allemaal tussen hen is misgelopen. Geen nieuwe aanpak dus en toch geeft het de film nog een zekere spanningsboog. Leuk momentje met de overgang (via de handdoek) van de jonge Julieta naar de nieuwe Julieta maar het is vooral knap hoe de film het nodige drama bevat (het zit Julieta nu niet echt mee in haar leven met een schuldgevoel over de zelfmoord van een passagier op de trein, haar vader die een affaire begint, de dood van haar man, de problemen met haar dochter, ...) en tegelijkertijd toch op een zekere manier luchtig blijft.

Al kan de regisseur hier ook wel op een uitmuntende cast rekenen. De titelrol van Julieta wordt door twee actrices gespeeld en je zou verwachten dat dat problemen gaat geven. De wisselwerking tussen Adriana Ugarte (jonge Julieta) en Emma Suárez (oude Julieta) is echter fascinerend om te zien. Op geen enkele moment heb je het gevoel dat je naar twee verschillende personages zit te kijken en dat is toch een bijzonder huzarenstukje, zowel van Almodóvar alsook van Ugarte & Suárez. De film steunt dan ook vooral op dit 'duo' maar laat de bijrollen niet links liggen. Daniel Grao is als Xoan een geslaagd klankbord voor Julieta en ook Inma Cuesta weet als Ava nog een klein momentje (het bezoek in het ziekenhuis) naar haar toe te trekken. Verder is dit vooral visueel een redelijk conventionele film van Almodóvar. Je herkent zijn stijl maar het is geen Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios bijvoorbeeld.

Moet eens nakijken wat ik eigenlijk nog allemaal heb liggen van onze Spaanse vriend, want dit blijft nog altijd naar meer smaken. Zijn recentere werk ligt me qua score net iets beter (deze en Volver krijgen allebei 4*) terwijl zijn oudere werk garant staat voor vermakelijke films (staan allemaal op 3.5*) maar waar net dat beetje extra mist. Al wil ik nog wel eens een paar herzieningen inplannen maar dat is voor later. Eerst maar eens aan de volgende beginnen, tips zijn altijd welkom!

4*

Alleen al door de bijzonere landschappen, het heldere kleurgebruik en de mooie spelers heb ik me uitstekend vermaakt met deze film. Hij blijft me nog steeds bij. PRACHTIG!

Inmiddels mijn zevende Almodovar. De beste man drukt zijn stempel met het vele kleurgebruik en de vrouwelijke protagonist. Ook moet gezegd dat onrealistisch en voortkabbelend zijn films typeren. De film kijkt lekker weg maar beklijft nergens en dat is jammer. Almodovar slaagt er voor mij maar niet in een film naar een hoger plan te tillen door aan zijn films - die allen over menselijke gevoelens gaan - een diepere laag toe te voegen. De gepresenteerde karakters blijven oppervlakkig.

Wauw! Ik heb nog nooit 5 sterren gegeven, maar deze film... Wat een meesterwerk!

Dit noem ik nou pas écht een drama film. De drama spatte er vanaf, het acteerwerk was uitmuntend, de sfeer, de omgeving, de landschappen, het verhaal, de details, de heldere kleuren, álles was gewoon uitstekend. Ik heb van het begin tot het eind geboeid gekeken. Het raakte me, kreeg tranen en kreeg meerdere keren kippenvel. Haar pijn brandde door m'n scherm. Echt wauw. Niks op aan te merken.

Ik begin meer en meer te vrezen dat Almodovar wel eens een echte zesjes (3*) regisseur zou kunnen worden voor mij. Mujeres al borde ... die vond ik nog vernieuwend, luchtig en zwaar tegelijk, hilarisch, enorm kleurrijk en getuigen van iets bijzonders dat ik nog niet al te vaak gezien had. Maar de drie-vier films die ik van een latere Almodovar gezien heb, missen al dat extra's keer op keer.

Kan ik zeggen dat ik naar een wanproduct gezien heb? Ik kan dat maar dan zou ik sterk overdrijven. Maar heb ik iets gezien dat echt bijzonder was? Neen dat zeggen zou ook overdrijven zijn. Acteerwerk was goed, maar niet uitzonderlijk. Locaties waren ok, maar Madrid kan beter gebruikt worden, ook voor dit, relatief mager geschreven en verteld verhaal. Kleuren, toch iets waar Almodovar graag gebruik van maakt, ze waren er maar ze overdonderden vrijwel nergens. Hier en daar eens een scène waarvan ik dacht die zou in een fototentoonstelling nog kunnen werken. Tel daar dan nog bij dat de camera niks speciaals deed en de muziek ook niet.

En je krijgt weer een grijze film, ondanks voldoende pogingen tot rijk kleurgebruik. Ik vermoed dat het even gaat duren vooraleer ik weer een Almodovar opzet en als ik er één opzet dan zal het een vroeg werkstuk zijn, in de hoop nog eens iets echt extravagants tegen te komen zoals Mujeres al borde ... .

Degelijke Almodovar met een interessante opbouw. Aan de hand van het schrijven van een brief worden een aantal vragen uit Julieta's leven uit de doeken gedaan. Haar relatie met haar dochter is vertroebeld en er is al ruim 12 jaar geen contact meer. Julieta is een film over schuldgevoelens, over eenzaamheid en liefde. Stap voor stap wordt het levensverhaal van Julieta verteld.

Julieta is een ingetogen film waarbij ik begrip kan opbrengen voor beide partijen, maar waarbij het stilzwijgen diepe wonden heeft geslagen. Het decor is sterk met heldere kleuren en het vakantiegevoel aan zee of in de Pyreneeën. De badkamerscène is een knappe metamorfose. Toch blijft de film vrij afstandelijk en blijven door het open einde de vragen hangen.

Rare film (sorry). Etaleert alleen maar drama, legt weinig uit. Zoals waar Julieta van leeft als ze in een mooi appartement in het dure Madrid woont. Een dochter die uitgelaten gaat basketballen met haar vriendin op de dag dat ze hoort dat haar vader dood is. Maar dat wel haar moeder verwijt. En wat er aan verklaring wordt gegeven, is van een armoeiigheid. Bea zegt bijv. dat Antia haar met rust moest laten, maar dat ze wel hartsvriendinnen waren. En aan het eind de dochter: oh ja, nu begrijp ik wat je voelt. Redelijke draak van een film. Wel mooie plaatjes, een Ruud Gullit lookalike en een verschrikkelijk mooie actrice die deel 1 van Julieta speelt. Kan natuurlijk zijn dat Almovodar wil communiceren: kijk hoe onuitgesproken gecompliceerd vrouwen kunnen zijn... Then again, waar mannen zombies zijn in hun gevoelens uiten, zijn vrouwen er juist veel bedrevener in... M.a.w. de film zou vrouwen lichtjes moeten irriteren.

Zeker niet de beste film uit het rijke oeuvre van Almodovar, maar ook met Julieta bewijst hij tot de beste regisseurs van Europa te behoren. Ik hou sowieso in het algemeen van Spaanse cinema, dat scheelt natuurlijk.

Mooie maar zeer zwaarmoedige film. Het einde laat de kijker aan de verbeelding over in tegenstelling tot een Hollywood productie, dat groots uitgepakt zou zijn.

De gebroken moeder en het dochtersverraad. In 'Julieta' (2016) wordt de Madrileense titelfiguur gedwongen om een sluimerend trauma onder ogen te komen bij een nakende verhuizing naar Portugal. Jaren geleden werd Julieta (Emma Suárez) in de steek gelaten door haar dochter, met wie ze tot dan toe een goede band leek te hebben. Pogingen om terug in contact te komen leidden tot niks en de gekmakende machteloosheid knaagde aan haar eigen levensgeluk. Haar huwelijk met Lorenzo (Dario Grandinetti) als een harde reset om haar eigen falen als moeder te maskeren. Hij weet niks van de vernederende afwijzing die Julieta meer bezighoudt dan ze aan de oppervlakte doet voorkomen. Uit schaamte omdat ze ooit haar rol als moeder heeft verzaakt, of uit angst om opnieuw aan de kant gezet te worden wanneer ze opnieuw een geliefde deelgenoot maakt van haar innerlijke pijn. Maar Julieta raakt ervan overtuigd dat deze verhuizing misschien een definitieve punt zet achter haar moeder- en dochtersrelatie. Want wie verraadt er eigenlijk wie als een moeder haar eigen dochter opgeeft? Ze kapt haar huwelijk af met een verbouwereerde Lorenzo en spookt opnieuw door de straten van Madrid.

Hoewel 'Julieta' (2016) een thrilleropzet heeft waarin antwoorden worden gezocht op een mysterie en voyeurisme een rol speelt, is het een opvallend warme Almodóvar. Bitterzoet maar niet vals, waarin het verleden in flashbacks naar voren komt als een onbereikbare plek die gelijkelijk schrijnt en geruststelt. Zo is er de magnifieke treinscène waarin Julieta zowel in aanraking komt met het onvermijdelijke noodlot als dat ze steun vindt in de armen van een knappe vreemdeling. Of de scènes waarin haar prille relatie met Xoan (Daniel Grao) ontbloesemt onder het toeziend oog van een afkeurende huishoudster, die er alles aan gelegen is om twist te zaaien zodat haar rigide vooroordelen bevestigd worden. Visueel deden deze scénes me trouwens denken aan het cryptische schilderij 'Young Woman at a Window' (1925) van Salvador Dali. Ik heb een zwak voor dat beeld van een jonge vrouw die - nonchalant voorovergebogen voor een raamopening - uitkijkt over een kalm zeegezicht. Waar kijkt ze naar en waarom? Op eenzelfde manier speelt Almodóvar met dat sterke beeld van een venster over de zee om daarmee de turbulente liefdesrelatie tussen Julieta/Xoan te kaderen. Waar sloeg de kalme en vertrouwenwekkende deining om in een noodlotstijding die rimpelingen zou trekken door de tijd?

'Julieta' (2016) is bij momenten visueel een pareltje en sommige symbolisch geladen passages zijn magistraal. Toch focust het plot zich erg op het rond krijgen van de psychologische motieven van haar hoofdpersoon of hoe de sociale verhoudingen liggen. Het voelt een tikkeltje veilig en dichtgetimmerd dat er uiteindelijk voor alles een rechtlijnige verklaring komt. Daar komt bij dat er in de slotakte een wat flauwe wending volgt die de innerlijke verscheurdheid uit het verleden 'oplost' in het heden. Het gaat wat ver om het een deus ex machina te noemen, maar het is jammer dat er een figuur van buiten nodig is om de zelfontwikkeling van een vrouwelijke hoofdpersoon mee vorm te geven. Het maakt deze Almodóvar wat braaf en misschien zelfs neigend naar een verkeerd soort moralisme.

Gek is dat, Volver vond ik een dusdanige tegenvaller dat ik daarna een jaar of acht Almodvar volkomen genegeerd heb. Mijn herontdekking is behoorlijk recenter maar daarbinnen vind ik dit gevoelige melodrama weer een klein hoogtpunt, Pedro wijkt niet ver af van zijn vaste thema's en de flashback neemt zowat de hele film in beslag dit keer, maar de impact die gebeurtnissen op een leven kunnen hebben was erg fraai verteld. Tot op heden vind ik Volver zijn minste film (van de films die ik zag

Nou ik zie het hoge cijfer hier en daardoor zijn we gaan kijken. Maar niet bepaald een film waar ik een 'klik' mee had. Snapte de emoties allemaal niet zo. Rare scenes en gedrag. Allemaal wat houterig in elkaar gezet. En met een wazig gezicht kijken is niet hetzelfde als goed acteren. Zou over de relatie van een dochter en moeder gaan. Maar hoe deze opgebouwd wordt is niet zo duidelijk omdat deze periode maar heel kort in de film behandeld wordt. Gaat meer over het leven van de moeder voor en na de periode met de dochter. Haar relatie met haar eigen ouders was ook vreemd en overbodig in de film. Raar in elkaar gezet. Niet leuk...

Die Pedro Almodovar heeft al heel wat mooie films op zijn naam staan. En ook met deze is het hem weer gelukt. Het levensverhaal van een moeder, Julieta, en de relatie met haar dochter. Er wordt fantastisch geacteerd zoals altijd weer. En het verhaal bouwt ook weer heel mooi op. Totdat er dan ineens de wending in het verhaal ontstaat zoals hierboven beschreven. Die verdwijning komt echt uit het niets, maar dat maakt het verhaal en de film er bepaald niet minder op. Juist naar het einde toe wordt de film alleen maar mooier en mooier. Het enige kleine minpuntje vond ik dat de jongere en de oudere Julieta niet echt op elkaar lijken. En zoveel jaren zaten er toch ook niet tussen. Had dat niet met wat schmink opgelost kunnen worden? Maar goed, het doet verder aan de film niets af. Beide actrices deden het fantastisch.

Almodóvar is in zijn latere jaren wel érg stijlvast geworden, maar dat mag de pret niet drukken. Erg mooie, verzorgde film.

Matig.

Derde van Pedro Almodóvar en het soapgehalte van z'n films begint me stilletjes aan tegen te steken. Of iets minder negatief: het is niet echt mijn ding. Ook Julieta is doorspekt met drama. En nog geen beetje. Kan iemand nog meer voor het ongeluk geboren zijn?

Dat in combo met soms weinig genuanceerde dialogen - maar dat is misschien eigen aan dit soort cinema - maakt het voor mij niet gemakkelijk om deze film echt goed te vinden. Er zit nergens een greintje humor in - al was het maar cynisch of iets bizar.

Dat gezegd zijnde heb ik wel kunnen genieten van de overwegend sterk acterende cast en ik heb het ook voor de manier hoe Almodóvar z'n films kleur geeft. Warm, frivool en soms zelfs zomers. Het contrast met de tristesse van Julieta kan niet groter zijn.

2,5

Julieta [Emma Suárez] heeft al twaalf jaar geen contact meer met haar dochter Antia wanneer ze bij toeval Antia’s jeugdvriendin Beatriz [Michelle Jenner] tegen het lijf loopt. Die laat weten dat Antia is geëmigreerd en eigen gezin heeft. Dat doet Julieta besluiten haar memoires in briefvorm op papier te zetten in de hoop dat ze haar diepe schuldgevoel kan verwerken. Uitstekende bewerking van drie korte verhalen van Alice Munro waarmee Almodóvar opnieuw bewijst een meester te zijn in het regisseren van vrouwen en het vertellen van verhalen over vrouwen. Suárez schittert als de oudere Julieta.