The Light between Oceans (2016)

Klinkt veelbelovend.

met een zesje voor The Place beyond the Pines (2012) en een zeven voor Blue Valentine (2010) ben ik nog niet compleet overtuigd van Cianfrance's kunnen, maar met Fassbender, Vikander en Weisz gecast, laat ik me graag eens verrassen.

Ik zie trouwens op IMDb dat hij in de UK pas voor januari 2017 staat. Dikke kans dat we hem hier dit jaar ook niet zien dus, of kan ik dat niet zomaar stellen?

The Light Between Oceans - Trailer

oei die trailer maakt me niet echt warm.

Alicia Vikander vind ik toch wel het talent van nu, het verhaal spreekt me niet erg aan, de regisseur en de cast wel.

Saillant detail dat Vikander en Fassbender in het echt nu ook een relatie hebben, ontmoetten elkaar op de set van deze film. Vikander heeft zichzelf met een aantal sterke rollen goed op de kaart gezet de laatste paar jaar, en na die Oscar Is ze helemaal gewild. Benieuwd naar dit werk

‘The Light Between Oceans’ Director’s Wife Writes Scathing Essay: Critics Lost the Movie Millions

Goed voer voor discussie dit. Misschien eens een topic over openen, als het er al niet is. Maar dat doen we thuis achter de pc, niet op weg naar Worstenfeest en Kapitein Fantastisch.

Ik had toch op een iets hogere tussentijdse beoordeling hoopt, maar goed het zal me niet tegenhouden om deze te bekijken

Dit lijkt me wel wat! Cianfrance's The Place Beyond the Pines vond ik iets bijzonders hebben, en iets bijzonders heeft Vikander al helemaal. Ook Fassbender vind ik een prima acteur.

Toegevoegd aan mijn watchlist.

Bah, wat een teleurstelling. Enmert maar door, steeds weer die bak strijkers erbij. Totaal niet mijn ding, en ik had hoge verwachtingen.

kleine release zeg, 22 bioscopen.

Prachtige film! Mooi verhaal en mooie muziek! Goeie acteerprestaties!

Mooie film, indien je van tragedie en romantiek houd.

The Light between Oceans

Normaliter heb ik niet heel veel met dit soort films. Dit soort ogenschijnlijke mierzoete tranentrekkers doet mijn stoïcijnse hart niet echt breken. Omdat ik de laatste jaren steeds meer gecharmeerd ben geraakt van Alicia Vikander wilde ik deze productie toch een kans geven. Ik was erg benieuwd.

Misschien lag het enigszins in de lijn der verwachting, maar de film wist mij niet te raken. Daar ik op een film gehoopt had die mij in beroering wist te brengen, blijft The Light between Oceans steken op een oppervlakkige poging daartoe. Dit komt mede door de voorspelbaarheid van het verhaal. Al vanaf het begin af aan is het een Shakespeariaans drama waarin het noodlot onherroepelijk moet toeslaan op de hoofdpersonages. De plotontwikkelingen liggen dan ook voor de hand. Waar de film echter uiterst goed op presteert is het handhaven van een precaire balans tussen goed en kwaad. het morele oordeel van wie nu goed en kwaad doet wordt op een bijzonder prettige, genuanceerde manier uitgewerkt (aan wie behoort het kind nu toe, de biologische moeder of de persoon waarvan het kind denkt dat het haar moeder is?) en geeft je als bioscoopganger genoeg gedachtenvoer mee. Hier komt geen eenduidig antwoord op. Dat geen enkel verhaal zwart-wit is komt in dit drama bijzonder goed naar voren.

Vikander stelde me een beetje teleur. Het is niet dat ze slecht speelt, maar de extra dimensie die ze doorgaans in haar spel legt (zie bijvoorbeeld The Danish Girl en Ex Machina) blijft uit. Haar spel bestaat uit het herhalen van dezelfde trucjes. Daarmee ligt eentonige overacting op de loer, een zonde waar ze zich bijna schuldig aan maakt.
Fassbender heeft de emotionele uitstraling van een aardappel. Als afgestompte oorlogsveteraan komt dat natuurlijk bijzonder goed tot zijn recht, maar daarmee is hij een niet te doorgronden personage. Zijn karakter blijft daarmee oppervlakkig en saai, iets dat niet gewenst is in een drama als deze.
Rachel Weisz was een zeer aangename verrassing. Als enige weet ze haar karakters ziel geproportioneerd bloot te leggen en creëert daarmee een bijzonder empathisch karakter. Prima prestatie.

Visueel gezien bevat de film prachtige momenten. Schitterende plaatjes van storm en zee komen mooi naar voren. Dat de setting Australië was komt echter niet heel goed naar voren. Aanvankelijk dacht ik namelijk - gezien het weer - dat we met zuid-Engeland te maken hadden. De sfeer zit er bij vlagen goed in en is afwisselend luchtig, dan weer dramatisch.

The Light between Oceans is een doorsnee productie geworden die mij niet wist te raken. Het morele vraagstuk daarentegen was uiterst boeiend en houdt de film behoorlijk overeind.

3*

“You only have to forgive once. To resent, you have to do it all day, every day.”

Uitstekende film. Het verhaal is interessant en de acteurs zijn geweldig, maar regisseur Cianfrance verknalt het feest een beetje. Cianfrance maakt altijd wel sfeervolle films, maar waarom ze altijd zo lang moeten duren is mij een raadsel.

Gelukkig is het verhaal boeiend genoeg en alleen al om de cinematografie zou je deze film moeten gaan kijken. En wat zijn Fassbender en Vikander toch klasse acteurs. Fassbender legt weer zijn hele ziel en zaligheid in de rol en Vikander heeft zo'n schitterend expressief gezicht waar je naar blijft kijken. Dat ze zo'n onuitstaanbaar personage toch nog zo'n menselijk gezicht geeft is Oscarwaardig. Het eerste romantische gedeelte van de film is het minste gedeelte, maar wanneer Rachel Weisz haar intrede doet wordt het beter. En dat einde is echt schitterend en zowaar kwamen er wat emoties naar boven. Dat ik nog de hele dag met de film in mijn hoofd zat, is een groot compliment.

De grootste Oscar bait die ik heb gezien dit jaar. Gatverdamme wat een melodramatisch plot. Bovendien ook niet helemaal een film over echte mensen en situaties. Die bouqetreeksintro alleen al, waarin we een ongeloofwaardig soort wederzijdse liefde op het eerste gezicht zien, met een ontluikende liefde die zich uit in "romantische" brieven over en weer, en tenenkrommende teksten als "and you still have a light inside of you. I've seen it. And it shines just as bright as the stars in the sky" (licht is de wat overduidelijke metafoor voor liefde in de film). "When I first saw you I felt that I knew you". "You are going to make our baby so clever".

Uiteraard komt er van die baby niets terecht na twee miskramen en zien we het liefdeskoppeltje volkomen veranderen. Tom heeft aanvankelijk een monotone stem en een gigantische zelfmedelijden/zelfhaat/schuldgevoel omdat hij de oorlog heeft overleefd, maar is nadat hij is getrouwd vrij normaal en vrolijk. Isabel is de definitie van vrolijkheid en dan later een hoopje ellende. Door haar domme idee de in een roeiboot aangespoelde baby (hoe in godsnaam? Dat hele verhaal van de weggejaagd een gestorven vader rammelt ook aan alle kanten) te houden en als hun eigen kind op te voeden komen uiteindelijk het kind en zij en Tom in de problemen en krijgen we nog meer melodrama..

Ik moet zeggen dat ik de poster en in mindere mate de plot al tamelijk afschrikwekkend vond, maar als dan Fassbender, Vikander en Weisz de voornaamste rollen spelen raak je toch nog best geïnteresseerd, maar zij kunnen ook maar beperkt aan de slag met deze rollen. En ik vind Vikander ook geen actrice voor melodrama eigenlijk. Voor de acteurs hoef je de film dus ook niet te kijken. Gewoon een film die te opzichtig poogt te ontroeren, kruipend en met zo'n naar zagerige sfeer met steeds van die jankmuziek en eeuwige zonsondergangen, strandwandelingen en spelende kinderen. 2.0*.

Pure klasse!

Uitstekend verhaal, uitstekend acteerwerk en uitstekend gefilmd...Wat moet je meer hebben?

Diegene die niet van emo houden, hoeven dus ook niet te reageren

Het is intrigerend dat Michael en Alicia elkaar vonden, ja. Ik denk nog altijd, dat gelijkgestemde zielen, tja, voorbestemd zijn.. Dus iets in de ander moet ervoor gezorgd hebben dat ze zichzelf terugvonden, prive gezien. Hun samenspel is echt wel geweldig. Vanaf de allereerste minuut dat ze samen te zien zijn, dacht ik. Ja, jullie hébben iets, samen. Het is zo kwetsbaar. Komt binnen als een tierelier. Levert het gewenste effect. Het had misschien iets fijner vormgegeven mogen worden, dat wel. Ietsje minder mooie plaatjes en iets meer inhoud. Maar met alle spelers in de buurt komt het wel tot grote hoogten. En meneer Fassbender en mejuffrouw Vikander. Ik hoop dat jullie nog lang gelukkig mogen zijn en blijven. Wat zullen jullie mooie kindjes maken..

Wat een film, wat een verhaal, wat een genot om deze acteurs bezig te zien en wat een einde.

Heb deze film in één grote lange diepe zucht afgekeken ... prachtig !!!

Vooral heel mooi gemaakt en goed geacteerd (en wat is Vikander toch mooi), maar het verhaaltje deed me niet echt veel.

Typisch een wat melodramatisch boek dat vol toevalligheden zit.

Wel heel mooie muziek weer van Desplat en zelfs de epische Funeral Canticle van Taverner (Tree of Life) komt voorbij.

Toch wel een uitstekende film. Een film die zeker zijn tijd neemt om het verhaal te vertellen. Alicia Vikander en Michael Fassbender spelen prima. Eerste uur kent een langzame opbouw, waarna het drama zich volledig weet te ontpoppen. Het is regelmatig wel voorspelbaar wat er stond te gaan gebeuren, maar dat is slechts een klein minpuntje. Mooi geschoten en soundtrack ook passend. Het zet ook zeker wel tot nadenken aan, en ondanks dat ik zoiets niet meegemaakt heb, is het vrij makkelijk om je in te leven in zowel Tom en Isabel alsook in de rol die Rachel Weisz speelde.

Ik heb aan het commentaar hiervoor van Alathir eigenlijk weinig toe te voegen. Het geeft perfect weer hoe ik de film ervaren heb.

Van de drie films van Derek Cianfrance, die ik tot nu toe gezien heb is dit veruit de beste. Ik mag daarnaast constateren dat Alicia Vikander sinds haar optreden in En Kongelig Affære (2012) beslist niet mag klagen over gebrek aan werk. Terecht, want ik vind haar een van betere actrices van het huidige tijdgewricht.

Dat vind ik ook, maar dat gold ook voor Blue Valentine en The Place Beyonds The Pines. Blijkbaar dus echt een Cianfrance-dingetje? Afijn, ik vond het allemaal wat te ongeloofwaardig worden en kon mij niet echt verplaatsen in de film. Wellicht als ze nog wat meer context hadden geboden rond het middenstuk dat het mij meer zou kunnen beklijven.

Prachtige, rustige en goed opbouwende film. Mooi gefilmd en sterk geacteerd. Ik heb er in ieder geval van genoten.

Een verhaal dat de typische romantische clichés volgt maar dat door het naturelle spel van Fassbender en Vikander gecompenseerd wordt. Origineel is het niet, effectief wel! In de verfilming van een boek van M.L. Stedman is Michael Fassbender een zwijgzame veteraan die de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog heeft overleefd, Alicia Vikander wordt zijn levenslustige partner. En samen gaan ze op het afgelegen vuurtoreneiland Janus wonen. Hun leven komt op zijn kop te staan als er een baby aanspoelt in een bootje. Dat plot ontvouwt zich zo tergend langzaam dat hier het eerste uur van de film mee gevuld wordt. En die thema’s van ouderschap, liefde en eenzaamheid zijn zo mooi uitgewerkt dat het moeilijk is er niet door geraakt te worden. En dat redt hier de film. Want met minder krachtig basismateriaal was Cianfrance er zeker niet mee weggekomen. De goede tijden, slechte tijden van Tom en Isabel geven de film iets geruststellends en het werkt! Verder is de prachtige actrice Rachel Weisz te zien in een sterke bijrol. Regisseur Derek Cianfrance, maakte ook Blue Valentine en The Place Beyond the Pines. Deze film is zeker ook vaardig gemaakt, maar wel minder bijzonder. Geeft ook niets: bij dit soort films gaat het om het snottereffect en niet om de originaliteitsprijs.

Een uitstekend drama met een ijzersterke cast, ik was vooral onder de indruk van Vikander, wat speelt ze hier geweldig! Een goed verhaal dat zeker wat bij je losmaakt, interessante karakters en een prachtige setting. Enige minpuntje is het eind, dat had wel iets sterker gekunt, maar in zijn geheel zeker de moeite waard.

Een overtuigende Fassbender, bloedmooie Vikander en een prachtig gefilmd Australië kunnen deze veel te lange film nét redden voor een minimale voldoende.

Mooie film!

Uitstekende film over een man die terugkeert van de eerste wereldoorlog en gaat werken als vuurtorenwachter. Een mooi verhaal dat vooral tijdens de eerste helft nogal traag verteld wordt. De tweede helft kent iets meer vaart, maar is vooral ook een stuk ontroerender. Meer dan genoeg mooie plaatjes van Nieuw-Zeelandse landschap. Drie sterke en ingetogen rollen van Alicia Vikander, Michael Fassbender en Rachel Weisz. Ondanks dat het eerste gedeelte wellicht wat korter had kunnen zijn, toch 4.0 sterren.

Meh.

Veel te dramatisch allemaal. En vooral veel te dik erop gelegd. Natuurlijk valt er met dergelijk plot niet aan te ontkomen, maar om het dan 2 uur lang dubbel en dik in te wrijven, helpt niet.

Dit allemaal de cast ten spijt, want Michael Fassbender, Alicia Vikander en Rachel Weisz zijn stuk voor stuk acteurs die bovenaan mijn lijst der favorieten staan. Van hen krijg ik vooralsnog geen genoeg.

Maar Derek Cianfrance gaat hier bij momenten uit de bocht. Huilende gezichten, harpen en violen op de achtergrond, ... Hoe zwaar kan je een film maken, zeg? De visuele pracht en praal is er, het acteergeweld ook. Spijtig van al de rest.

2