The Light between Oceans (2016)

Morele kwestie

Zijn de keuzes die gemaakt worden op het moment van rouw misschien toch begrijpelijk?

En wat is het beste voor het kind?

Ik kon de individuele keuzes en gedachtes van de drie hoofdpersonages eigenlijk alle drie wel op waarde schatten en begrijpen. Niemand kwam er wat mij betreft als slecht of onverantwoordelijk uit.

De mooie shots van het eiland en landschap was oogstrelend en benadrukte de eenzaamheid en enigzins deprimerende en geisoleerde sfeer.

Aardig maar toch iets te traag (1e helft) en sentimenteel voor mijn doen.

Mooi drama, duurt weliswaar lang, maar daar had ik paradoxaal genoeg in het begin meer last van dan aan het eind.

goed drama waarin het morele dilemma het sterke punt van de film is en het best word uitgewerkt

Acteerprestaties zijn ook dik in orde en het camerawerk mooi gedaan .

het begin is echter wat minder en neigt soms wat teveel naar het buoquet reeks cliche maar goed

blijkbaar hoort date r een beetje bij superstorend was het nou ook weer niet .

Stilistisch heel erg mooie film. Vorm is hier wel verheven boven de inhoud, duurde erg lang(ongeveer drie kwartier) voordat het verhaal zelf op stoom kwam. Als kijker zie je het uiteindelijk met respect en gematigde tevredenheid aan maar echt buiten zinnen van enthousiasme zal je niet vlug raken bij The Light between Oceans, daarvoor is de verteltrant te rustig en ook enigszins afstandelijk. Wat goed helpt is dat de drie hoofdrollen fantastisch worden ingevuld. Zowel Vikander, Weisz als Fassbender acteren hier op de toppen van hun kunnen. Mede daardoor over het algemeen zeker de moeite waard om een keer te kijken, dit niet alledaagse drama. Minpunt is overigens wel het typisch Amerikaans einde, waarin weer zo nodig jaren na data door de betrokkenen schoon schip word gemaakt, vergiffenis word geschonken en iedereen weer in het reine komt met zichzelf. Ontbreekt er nog maar aan dat iemand door het beeld rent en hallelujah roept. /spoiler].

Goede film. Op alle fronten. Ik houd enkel niet zo van dat trage.

De film is misschien wat sentimenteel, zeker erg klassiek, maar het is vooral onbeschrijfelijk zielig allemaal. Sowieso slaagt Cianfrance er altijd in mijn medelijden op te wekken voor z'n personages. Vaak hebben ze best goede kaarten in handen maar is het geluk toch niet (blijvend) voor hen weggelegd. In dit geval is het Isabel die werkelijk alles mee heeft op dat ene na: het lukt niet om een zwangerschap te voldragen. The light between oceans maakt heel invoelbaar hoe het stel vervolgens reageert op de baby die hen plots in handen valt (min of meer een deus ex machina op dat punt in het verhaal). Het drama dat volgt is eigenlijk onvermijdelijk. Met name Tom heeft geen werkelijke keuze: zou hij rapport opmaken van de vondeling dan richt hij daarmee zijn vrouw en zijn huwelijk te gronde. In de afwikkeling nadien blijven de personages te allen tijde geloofwaardig. Het tempo en de compositie van het verhaal zijn ook precies goed. De klassieke vormgeving is voor een dergelijk drama zeer passend, en vooral de shots van de reisjes naar en van het eiland zijn vaak fraai. Zonsondergangen hoeven van mij niet zo, maar daar staat het knap geschoten moment tegenover wanneer Tom de gevangenis wordt uitgevoerd. Vikander tenslotte speelt weer erg goed en maakt het plaatje compleet. Ik ben hier wel gevoelig voor hoor.

Warme onroerende film, die morele en menselijke dilemma's goed weergeeft. Het geeft ook goed aan wat de relativiteit van het leven is. Met de keuzes die je maakt moet je leven, ook al zie je later de consequenties.

Sterk stukje drama waarbij interpretaties, dilemma's en morele kwesties intens van aard zijn. Vooral door een zeer overtuigende cast met Michael Fassbender in een sterke rol. Het tempo is soms langzaam, maar past absoluut bij het verhaal. Cinematografisch een must voor het oog. Heb me ondanks het tempo geen seconde verveeld.

Wat een film. Wat een verhaal. Ik was sprakeloos. Hoe noemen de Britten dat zo mooi, Heartbreaking. Prachtig van locaties en fotografie (Tasmanië en Nieuw-Zeeland) en dan nog met acteerkanonnen als Alicia Vikander, Michael Fassbender en Rachel Weisz. Wordt het niet eens tijd voor een Oscar voor Vikander? Volgens mij is er niemand die zo mooi kan huilen als zij. Dan smelt ik helemaal.... Maar ja, ik ben nu eenmaal een onvervalste romanticus.

Traag? Echt drama heeft tijd nodig om bij de kijker in te dalen. Vind dat eRCee het uitstekend samenvat. Maar waarom dan zo gemiddeld gewaardeerd? Vond het slot trouwens best knapen niet overdreven sentimenteel. Wel een tikje vreemd dat Tom Sherbourne (Michael Fassbender) na 25 jaar geen spat ouder was geworden.

Af en toe mierzoet, maar ik vond het een erg mooie traditionele film. Op het eerste gezicht oogt het als een waargebeurd woensdagavonddrama, maar voor een boeketreeksverhaaltje is het toch allemaal net iets te diepzinnig. Er wordt behoorlijk goed geacteerd, door alle drie de spelers eigenlijk wel. Ik vond de introverte Fassbender wel wat hebben. De film ziet er goed verzorgd uit, de kleding met name. Ik had echt het idee dat ik naar mensen uit die tijd zat te kijken. De schitterende zeegezichten, de verschillende soorten luchten.. O, en de wind! De wind die steeds door de bomen blaast en Vikander's ranke jurken laat wapperen. En die scherpe opmerking van Rachel Weisz aan het slot: Ze vraagt de politieman wat er nu met het stel gaat gebeuren, waar de politieman op antwoordt: "Ze gaan voor een lange tijd de gevangenis in, waar ze hun zonden kunnen overdenken.. " Waarop Weisz dan reageert met: "Is daar een gevangenis voor nodig dan?"

Een goede drama/romantiek film...

Prima en mooi ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Michael Fassbender speelt goed...

En ook een bekende actrice Alicia Vikander...

Mooi landschap...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

FIlm begint heel traag maar dan, jeetje wat een verhaal , mooie beelden en een goed verhaal.

Een mooie titel en ook een wel geen slechte film met toch wel enkele minpuntjes, zoals een zeker langdradigheid, zeker het eerste gedeelte, terwijl sommige wendingen in het verhaal in het dramatische gedeelte toch wel naar het melo overhellen. Ook zit de film zeker in de fout met het uitzicht van zijn personages, zoveel tijd later. (zo is Tom tussen 1920 en 1950 amper veranderd en ook het uitzicht van Lucy zit niet altijd heel juist)
Maar er is ook mooie fotografie, prima muziek en geen kwaad woord over het acteren.
Regisseur Derek Cianfrance levert goed werk ("Blue Valentine", "The Place beyond the Pines"...)

Wat een prachtige film. Begin van de film had wat kunnen worden ingekort. Goed geacteerd. Prachtig menselijk drama. 4.0

Iets mindere Cianfrance.

Ik vind z'n zwaarmoedige dramas meestal wel oké, toch is dit van een iets ander kaliber. Misschien omdat het eerst uur iets directer romantisch is. Dat het uiteindelijk niet zo rooskleurig zou eindigen was wel te verwachten, maar de weg er naartoe vond ik af en toe iets te gekunsteld.

Het drama is niet zozeer realistisch, maar bevat toch veel toevalligheden en filmische ruggesteuntjes. Zoals het opvallende moment met het speelgoedje waarvan je dan al weet dat dat later een sleutelelement in het verhaal wordt. Iets minder van dat soort momentjes had de film al veel goed gedaan.

Qua uitgangspunt (echt vs pleegmoeder) blijft het wel een interessant gegeven, al bouwde Koreeda in Like Father, Like Son daar eerder al een interessanter framework rond. Af en toe verdronk die centrale vraag hier een beetje in het verdriet van de mensen eromheen.

Die 30-jaar later epiloog - om het alsnog een wat prettiger einde te geven had voor mij ook niet zo gehoeven, maar verder is het wel een net geregisseerde film met fijn acteerwerk en voldoende sfeer. Had het leuker gevonden als Cianfrance zich niet in tich dramatische bochten had moeten wringen om er extra drama uit te halen, maar voor een film die verder niet echt mijn genre is toch best te doen.

2.5*

Hartverscheurend drama die me gelijk bij de strot greep. Vond 'm zeker niet te lang duren en was blij dat vooral het eerste uur het tempo vooral niet hoog lag. Ik was namelijk bang dat de miskramen en het aangespoelde kind snel zou komen. Gelukkig was dit niet het geval en zien we een rustige opbouw. Je zou het kunnen vergelijken met een lekker boek dat je weg leest. Had wel wat droommomenten het eerste uur, maar goed de aandacht bleef er wel bij. Daarna werd alles natuurlijk anders, maar zeker niet gehaast en gelukkig geen al te grote draai. Geen grote zoektochten met veel bombarie, maar alles lekker in een fijn tempo. Acteurs vond ik subliem spelen. Zowel Michael Fassbender die er later mooi ouder op is geworden in de film als Alicia Vikander die een glansrol speelde in het licht tussen de oceanen. Dat mogen we zeer letterlijk nemen. Zeker als je weet dat een vuurtoren in het Engels Light House betekent. Het kind speelt ook goed en Rachel Weisz is natuurlijk de bekendste actrice die gewoon een gedegen rol speelde.

Vond de muziek goed en mooi, wel af en toe te nadrukkelijk aanwezig. Dat was dan voor mij het enige minpuntje in de film die er verder zeer mooi uitziet. Gelukkig worden ze nog gemaakt. Vroeg me wel een beetje af wat Australie deed in de Eerste Wereld oorlog, maar daar deden zij ook aan mij.

Het eind is goed al had wellicht het laatste bezoekje misschien niet meer gehoeven. Hoe dan ook dit is een topfilm als het gaat om drama.

Prima drama met een goed verhaal. Het acteren mocht er ook wezen.

Topniveau op alle vlakken.

Prachtig verhaal! Prachtig gefilmd en mooi hoe er een mooi historisch beeld wordt neergezet.

Google:

Als gevolg van afspraken tussen Groot-Brittannië en Australië waren de Australiërs genoodzaakt deel te nemen aan de Eerste Wereldoorlog om hun moederland Groot-Brittannië te verdedigen.

Ik heb me de hele film afgevraagd in welk land het nu precies zou zijn, want dat wordt in de film helemaal niet duidelijk. Alleen wat plaatsnamen en de naam van het eiland, maar dat deed geen belletje rinkelen.

Het eiland in de film is echter fictief. De vuurtoren bestaat echter wel degelijk en is het Cape Campbell Lighthouse op het zuidelijk deel van Nieuw Zeeland

Deze eens meegepikt en het was geen misse film. Niet het meest snelle film, maar weet toch te boeien, mede door de prima cast. Verder zag hij er goed uit.

Voor mij mocht hij toch een tikkeltje korter, maar voor de rest de moeite om gezien te hebben.

Wat een prul. Ten eerste is deze film ontzettend traag. Nu heb ik zat trage films gezien die ik ijzersterk vind, maar traagheid gaat duidelijk tegenstaan wanneer een film niet weet te interesseren.

Het eerste uur gebeurt er behoudens wat geknuffel eugenlijk niets. Als je het eerste uur eenmaal hebt uitgezeten rolt dan eindelijk het verhaal uit. Helaas is dat verhaal dermate ongeloofwaardig dat ook dit niet weet te boeien of te ontroeren. Het komt neer op drama hier, drama daar, en ach, we frommelen er voor de vorm een verhaal omheen. Voor mij werkt dat niet. Al moet ik toegeven dat ik de doelgroep niet ben; deze film richt zich specifiek op vrouwen.

Wist je niet dat ze in 2016 de Oscar heeft gewonnen voor Beste Vrouwelijke Bijrol in The Danish Girl?

Deze film moet ik trouwens nog zien. Maar eens doen zo onderhand...

Nee, dat wist ik niet. Maar deze film moet je snel gaan bekijken.

Sterke film, die me bij vlagen door hart en ziel sneed.

Mooie en mooi ogende film met uitstekende acteurs (naast de drie kanonnen ook nog de Australische oudgedienden Jack Thompson en Bryan Brown, altijd leuk om die weer terug te zien). Van de vermeende traagheid had ik geen last, ook al omdat mijn ogen op het eiland meer dan genoeg te doen kregen, maar van de voorspelbaarheid wel : dat het geluk van Tom en Isabel niet zou kunnen duren was onontkoombaar, en zodra Tom de echte moeder op het kerkhof zag was wel duidelijk dat die bij zijn besluit een sleutelrol zou gaan spelen. Alles verder prachtig uitgewerkt met een zeer bevredigende afwikkeling van de problematiek en een coda die de sentimentele kijker in mij wel bevredigt, maar toch bleef er wat knagen – misschien inderdaad die voorspelbaarheid, misschien ook het feit dat dit uiteindelijk een vrij simpel verhaal is om 130 minuten mee te vullen, en dan kom ik wellicht toch ook bij die traagheid uit, hoewel ik me dankzij het uitstekende spel nergens heb verveeld.

Interessant uitgangspunt en verhaal, maar allemaal net iets te idyllisch neergezet.
Als zo'n drama mij naar de strot wil grijpen, wil ik graag wat realisme voelen. Nu had ik in het begin heel de tijd het gevoel dat ik naar een uitgesmeerde commercial voor 'Mer du Nord' aan het kijken was. Met onberispelijke kabeltruien en dies meer.

Pas op het kerkhof wordt het echt interessant. En het blijven natuurlijk wel topacteurs. Alleen zijn er wat onlogische handelingen die de geloofwaardigheid op de helling zetten. Zelfs in dat tijdperk, kan de minste agent die twee uur extra tijd heeft in een dun bevolkt gebied, met een handgeschreven briefje dat in de bus gedropt werd en een meisje van 4, toch al gauw aan de slag. Nee, de 'dader' moet (met het rammelaartje) zélf nog met een grote rode vlag gaan zwaaien. HIER! HIER!

Hartverscheurend drama mag zeker een romantische toets hebben, je het mag zelfs betrekkelijk goed aflopen, maar hier was het allemaal té ROM-ROM-ROMantisch. Allemaal veel te dik aangezet, zeker met dei irritante, stroperige pianomuziek.

Oh, zo voorspelbaar allemaal!

Tranentrekker.

Niet mijn genre, daarmee - en de eerste keer dat ik de film zag, wel, ik was moe kennelijk, want ik viel er pardoes bij in slaap. Waarmee ik wellicht toen wel wat van de plotelementen het kind??? gemist had dus wellicht maar beter dat ik mijn review tot nu uitgesteld heb...

En of ik er nu dan uitkom. Het concept van de kinderwens, het is me nog steeds niet echt duidelijk. Wellicht was dat in 1920 of zo anders, en was er nog niet zo'n overduidelijke overmaat aan mensen, en was misschien nog niet zo overtuigend duidelijk dat er veel en veel te veel mensen op de aardbol zijn...

Vikander acteert op z'n minst in een paar scenes echt heel erg goed. De over-blij-gelukkige blik als ze voor het eerst echt met haar ersatz-dochter is, die doet me oncomfortabel denken aan hoe mijn vader naar me keek, als hij - dement als hij toen al was - soms toch nog snapte dat hij naar zijn zoon keek. Dat meer dan het hele plot maakt de film, al begrijp ik hem nog steeds maar nauwelijks, die emotie.

Schitterende, romantische maar droevige dramafilm over de getraumatiseerde Tom die eenzaamheid als vuurtorenwachter op een eiland verkiest boven een sociaal leven. Uiteindelijk ontdooit zijn versteende hart door Isabel. Hun liefde wordt helaas niet bezegeld met een kind en je voelt de wanhoop bij Isabel. Heel begrijpelijk is haar reactie na het gestrande bootje, maar Tom's moreel besef begint aan hem te knagen, uiteindelijk resulterend in een hartverscheurend drama! Je kunt begrip voor alle partijen opbrengen, maar uiteindelijk komt de waarheid toch aan het licht. Het einde van de film heeft me heel erg aangegrepen.... En ook hier: een leven eindigt en een nieuw leven begint.

Mooi camerawerk met doorkijkjes in huis en het eiland vanuit de lucht. Werkelijk oogstrelende cinematografie met zonsondergang, schemering, de zachte beige en witte kleuren in het huis, de kust met rotsen, het eiland en het geluid van de oceaan, ronduit prachtig!

ps Leuk om te weten dat beide hoofdrolspelers een jaar na deze film met elkaar getrouwd zijn, ze speelden dus hun eigen lovestory.....