Children of the Corn (1984)

Matige film over een koppel die terecht komt in een klein stadje waar vreemde dingen gebeuren. Een horrorfilm met moordlustige kinderen is natuurlijk altijd wel leuk, maar er zijn betere binnen dit genre. Vooral de eerste helft is nogal saai en langdradig. Hierna wordt het wat beter, de muziek is ook prima en de twee leiders van de kinderen zijn goed gecast.

Vreemd dat ik deze nog niet gezien had.
Het kortverhaal van Stephen King heb ik enige tijd geleden gelezen en vond er niet zo veel aan. Deze film kon het ook niet interessanter maken. Jammer, want ik ben een grote King-fan.

De kinderen zijn best vervelend en hun acteerwerk is niet zo best. De enige die noemenswaardig speelt is Linda Hamilton. Het jammere is de afwijkingen van het originele verhaal. Soms kan dit werken, maar als je de tragiek van het onheilspellende einde verandert naar een happy ending dan sla je toch de bal mis.
Het eerste uur gebeurt er werkelijk niets en wanneer de climax komt, ogen de effecten enorm gedateerd aan.

2,5* voor de fenomenale soundtrack en het feit dat ik me niet helemaal verveeld heb.

Als tiener heb ik het boek gelezen. Niet dat ik er me veel van herinner, maar die titel is me steeds bijgebleven. En de film slaagt ook gedeeltelijk in het opzet om een bepaalde status te handhaven. Die maisvelden die ook bij ons welig tieren, hebben iets creepy. Je creëert een claustrofobisch effect en tegelijkertijd blijft diegene verborgen die niet gezien wil worden.

Mooi camerawerk in dat opzicht wanneer de wagen de hele tijd in de gaten wordt gehouden door de maisaren heen. Ook de onheilspellende soundtrack bekrachtigde dat alleen maar. De idee van de losgeslagen kinderen slaat aan, zeker als ze de occulte weg opgaan van devil worshipping.

Alleen vond ik de aanpak niet zo geweldig. Die werkelijke demon hoefde niet perse. Met bijgeloof alleen al kom je ook al ver. En zoals hier ook gezegd moest dat dystopische karakter van de film gewoon het einde overleefd hebben. Dan pas heb je een film die blijft hangen, daar waar het normale leven onder druk komt te staan. Linda Hamilton was alvast een jonge frisse verschijning. In hetzelfde jaar maakte ze ook haar opwachting in de eerste Terminator.

Children of the Corn heeft niet lang de tijd nodig om op stoom te komen, zowat de meest gewelddadige scene vormt namelijk meteen de opening. Daar maken we ook kennis met John Franklin, een briljante castingkeuze van regisseur Fritz Kiersch. Hij kent als Isaac Chroner een geweldig eigenzinnige uitstraling en levert veruit de beste acteerprestatie van de film af, al is zijn concurrentie niet bepaald groot. De film moet het voornamelijk hebben van een redelijk boeiende toonzetting en de kinderen zelf, want het complete verhaal rondom de volwassenen is inwisselbaar. De horror schiet qua visueel vermogen ook tekort, want de volledige omgeving oogt weinig doordacht en vooral erg kaal. De finale loopt over van bijzonder slecht geanimeerde computereffecten die het geheel voorzien van een dwaze afsluiting, maar het vermaakt het uiteindelijk wel. Vanwege de rommelige inhoud komt het net niet aan een 2,5*. Ze hadden trouwens een geweldig themanummertje, alleen telkens op misplaatste momenten ingezet.

Toen ik me hier in 2003 aanmeldde heb ik op alle films die ik gezien had en me nog goed genoeg herinnerde gestemd. Deze ook maar ik denk dat ik dit voor het laatst zag in de jaren '80 of hooguit begin jaren '90. Het is nota bene gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King. Dat verhaal is niet meer dan een bladzijde of 10, 15 en dat verhaal heeft niet minder dan 11 films op zijn geweten. 9 lowbudgethorrors uit de originele reeks reeks. Een remake en een reboot. Deze eerste is al niet erg goed. De films waren zo goedkoop gemaakt dat zo'n film gemakkelijk winstgevend was.

Wat bij deze herziening opvalt is dat de film oogt als een TV-film. De muziek is een beetje de aliexpress versie van een aantal bekendere horrorsoundtracks. Het religieuze tintje gaat ten koste van het mysterie en is er voor de film bijgesleept. De film speelt stevig leentjebuur bij ¿Quién Puede Matar a un Niño? (Film, 1976) maar is echt veel minder in alles. Jammer ook van het geforceerde happy end. En de totale sfeerloosheid van de finale.

Ik blijf deels uit nostalgie op twee sterren, maar dat is gul.

"He Who Walks Behind the Rows"

Deze de film met een bewerking van een zeer kort verhaal van Stephen King (vijftien bladzijde ofzo) opnieuw gekeken En ondanks dat het heel erg een film van zijn tijd is, is er iets aan de folk-horrorfilm van regisseur Fritz Kiersch uit 1984 dat ik nog steeds erg leuk vind. King bracht het verhaal voor het eerst uit in 1977, waar hij de inspiratie vandaan haalde is niet duidelijk maar het kan best zijn dat één van de invloeden kwam van de film Who Would Kill a Child? (1976) Enfin...het script wat niet van King komt, is ook grondig verbouwd...

Burt en Vicky (gespeeld door Linda Hamilton van vóór de Terminator) rijden met de auto naar het westen van de VS Een ongeluk/gebeurtenis doet ze terechtkomen in een stad midden in eindeloze maïsvelden met een sinistere jeugdige sekte Ik zou de film niet een slowburner willen te noemen, maar het ontvouwt zich wel in een zeer weloverwogen tempo. En het is nauwelijks een geheim dat er slechte kinderen op komst zijn in een horrorfilm met deze titel

Helaas is niet alles werkt even goed! Het is duidelijk dat de film budgetbeperkingen had en dat hij wijselijk grote effecten vermijdt. Maar tegen het einde van de film kan het niet anders en... au pijnlijke special effecten! En een zevenjarige voice-over is ook geen goed idee! Maar de soundtrack met zingende kinderenkoor en een effectief griezelige zonovergoten sfeer, roept deze film zeker wat rillingen op Maar het in plaats van satanisten, met hun geitenhoorns en rode capes, een groep ultraconservatieve en evangelisch kinderen, blijf wel erg creepy!

Ik proef hier een héleboel invloeden in: slasherfilms, angst voor de rednecks van The Texas chainsaw massacre en The hills have eyes, angst voor religieus fanatisme, The wicker man, en de muziek van Halloween. Vanwege z'n enorme commerciële succes en de talloze vervolgen heeft dit origineel een soort semi-klassieke status bereikt, maar dat is wel wat te veel eer. De ontwikkeling is lekker rustig, met meer aandacht voor sfeer en suspense dan voor bloed en ingewanden, en Peter Horton en Linda Hamilton vormen een leuk koppel, maar verder zijn de voornaamster attracties hier toch John Franklin als Isaac en vooral de geweldige Courtney Gains als Malachai – als die zijn enorme kaken openspert lijkt hij wel klaar om elke vijand te verzwelgen. Die twee acteurs zijn de speerpunten van de film; het cliché van iets engs dat slechts een droom blijkt te zijn kan echt niet meer, en het bovennatuurlijke element met flauwe CGI is feitelijk overbodig, want uiteindelijk kan de omineuze religieuze heerschappij van Isaac en Malachai eigenlijk heel goed op eigen benen staan.