The Wolf of Wall Street (2013)

Een film die me nogal tegenviel, waar ik eigenlijk niet erg vreemd van opkeek. Wat me wel opviel is hoe snel het eerste uur voorbij vloog en wat voor interessant kijkje deze film geeft in het leven van een rijke maffioos. Om echter drie uur (!) lang te kijken na heel veel van hetzelfde vond ik wat overdreven. Er loopt een flinterdunne verhaallijn door de film maar het rijkemansleven lijkt het gene te zijn dat de kijker moet vermaken. Schijnbaar is dat bij een hoop mensen ook gelukt maar voor mij viel de film een beetje in herhaling en voelde het meer als een opsomming van een aantal van de vele absurde dagboekverhalen uit het boek van Beltford. Toch is het wel geinig om middels deze film eens een kijkje in diens leven te hebben genomen, al had dat wat mij betreft dus net zo goed in anderhalf uur gekund.

Schitterende film dit. Wat een prestatie ook van Leonardo Di Caprio en wat een verschijning is die Margot Robbie!

Die drie uren vlogen werkelijk voorbij voor je het wist. Knap verhaal, goede muziek, humor, goede dialogen, goed gefilmd... kortom alles om er een topfilm van te maken. Leonardo geeft hier echt wel het beste van zichzelf.

Enige minpunt misschien is de constante herhaling van seks-drugs-drank. Op zich kon je er zo wel 1 of 2 scenes eruit gehaald hebben, had niets afgedaan aan de film. Vreemd om vast te stellen dat de film echt voorbij vloog. Film is soms absurd, maar tegelijkertijd subliem. Het zal bovendien wel ergens in de kelder van dit topic staan, maar hoeveel keer werd het f-word gebruikt? 506 keer om precies te zijn na wat gegoogle.

Net weer is een keer herkeken, maar wat blijft deze film steengoed!

1 van me beste films die ik ooit gezien heb,

Masterlijk.

Ook hoe leonardo acteert is echt steen goed,

Jonah hill doet het ook goed.

On: beste film ooit vind ik!

Ik ben geen liefhebber van de combinatie Scorsese en DiCaprio. Ook hier is het resultaat een zeer druk gedoe en begon ik me zelfs af en toe te ergeren. Het werd zo'n film die je liever zou doorspoelen. En de lengte hielp ook niet. Dan zijn er over Wall Street beter films gemaakt. Met dank aan Oliver Stone.

Don't you dare throw that fucking water on me! Don't you fucking dare!

Wat een heerlijke zit heeft Martin Scorcese me weer bezorgt. De 3 uurtjes gingen in een verhoogd tempo voorbij en ook Caprio mag voor de vijfde keer zijn deelnemer zijn. Dit keer als cynische gladde zakenman Jordan Belfort. Tevens iemand die ook echt bestaan heeft.

De film is een achtbaanrit waarbij je je gaat afvragen of onze Scorcese het op zijn oude dag allemaal wel kon bijhouden. Jordan Belfort begint als groentje maar op den duur bereikt hij de top op een makelaarskantoor op Wall Street. Je ziet meteen al wat voor gekkenhuis het is. Rood aangelopen koppen, roepend door de telefoon, het is alles of niets, kop of munt... want als het om het grote geld draait, dan moet er bloedserieus gehandeld worden. Maar... Belfort heeft zo echter andere ideeën en trucjes om het bedrijf weer uit te laten groeien. En ja... je hoeft het natuurlijk ook niet altijd eerlijk te spelen. Althans... volgens mij wordt dat in dit soort instanties nooit gedaan.

En vanuit daar weet hij een hele imperium op te bouwen en zelfs mensen van de straat te plukken om kansen op te bouwen. Neem nou Donnie.... Wat een hilarische figurant is dat. (I fuck my causin...) een derderangs debiel die even later iedereen zelf uitlacht. En zoals je weet worden de talloze successen en hoogtepunten natuurlijk beloont met de ene drugsorgie na het andere massale feestje vol lekkere wijven en oases aan liters alcohol en kilo's drugs, seks op de meest gekste plekken... Wat een geweldig leven heb je toch als Fraudeur... Maar helaas... er zit ook weer een zwart randje aan. Want relatieproblemen en uiteindelijke problemen met justitie blijven hierbij ook absoluut niet uit. En zo nu en dan is er natuurlijk ook iemand die de boel belazerd... Iemand die heel dichtbij is. En ja... ook het experimenteren van een bepaalde drugs brengt ook niet veel goeds in pacht.

Ja, dit was gewoonweg weer genieten geblazen. Ik was eerst een beetje afgeknapt op de speelduur, maar daar merkte ik tijdens het kijken niks meer van. Samengevat: Een topcast, een ADHD-erig sfeertje, gelikte montages en locaties, pijnlijke cynisme en gitzwarte humor... kortom, zoals de film zelf al doet vermoeden: Een feest!

En dat allemaal zonder norse mannen in nette pakken, (Tommy)guns, martelingen, liquidaties en andere typische mafiadingen.

5,0*

Enfin: Ook wel geinig om te bedenken dat Jordan Belfort in werkelijkheid misschien alleen nog maar rijker is geworden door al de publiciteit die hij na zijn vastzitting heeft gekregen.

The Wolf of Wall Street verteld het waargebeurde verhaal van een frauduleuze effectenhandelaar.

Hoewel ik DiCaprio in The Revanant, Inception, Catch me if you can en Shutter Island best sympathiek vond, past de rol van arrogante eikel wel perfect bij hem en zijn uitstraling. Geen wonder dat hij stond te springen om Jordan Belfort's autobiografie te verfilmen.

Wie dacht dat Joe Pesci er wat van kon moet de effectenhandelaren in deze film eens zien. Maarliefst 569 'fuck's en in totaal 681 'vloekwoorden'. Verder is er dan ook nog het nodige drugsgebruik, seks en zelfs bizarre gevallen als dwergwerpen. Allemaal verpakt in een erg drukke cinematografische stijl met luide various artists muziek. Als je de film vergelijkt met zijn laatste - zwaar ondergewaardeerde - film Silence, een kalme stille meditatie over de gruwelijke Christenvervolgingen in Japan, dan geloof je gewoon niet dat beide films door de zelfde man gemaakt zijn. Scorsese is in ieder geval een veelzijdige filmmaker.

Goodfellas was de eerste keer dat Scorsese de semi-documentaire stijl gebruikte voor zijn film en dat was een erg geslaagde toevoeging aan de misdaadfilm. In Casino werkte het net wat minder goed en hier is nog stukken minder. Vooral omdat er veel te veel gepraat wordt en het meer een jolige achtbaanrit door het luxueuze maar zeker niet probleemloze leventje van Belfort wordt. Scorsese gebruikt hier zelfs Verhoeven-achtige reclamefilmpjes tussen de film door.

Al met al is het toch weer een meeslepend rise-and-fall verhaal van de man die ons eerder meesterwerkjes als Goodfellas heeft gegeven. Deze a-typische en drukke stijl bevalt me echter veel minder dan wat we van Scorsese gewend zijn en ik vind het dan ook een van zijn mindere films. Net als het leven van Belfort is het grillig en decadent, in andere woorden: niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Nu ik vrijwel alleen het weekend nog maar vrij ben heb ik gisteravond/vannacht besloten om ‘The Wolf of Wall Street’ weer eens te gaan kijken, een film dat ik al eens gezien had (al wel een poosje geleden) en waarvan ik ook nog een mening mistte. Deze herziening was geinig, en heb me zeker niet verveelt althans, sommige stukken in de film waren volgens mij minder leuk dan gedacht, in het algemeen is dit waargebeurde verhaal over ‘Jordan Belfort’ een Amerikaanse fraudeur en witwasser die vooral veel geld wist buit te maken op Wall Street in de aandeelhandel waarbij hij dus aandelen op een slinkse wijze verkocht en zo veel geld mee kon verdienen. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk van Scorsese werkje ben hier, al moet je de vele drank, drugs, seks en scheld scénes wel makkelijk kunnen wegslikken want je kijkt bijna twee en een half uur naar een scheldende, drinkende en neukende DiCaprio.

Qua acteerprestaties vond ik het allemaal wel snor, Scorsese heeft een prima cast gepakt om deze film in elkaar te zetten. Vooral DiCaprio spat er natuurlijk uit want die heeft het beste gezicht om er uit te zien als witwasser, en dat is dan ook iets wat Scorsese goed heeft uitgevogeld, de waanzinnige blik die DiCaprio uitstraalt zie je niet veel, en zeker niet een gezicht waar je zelf ook graag op wilt meppen thuis, dan kun je DiCaprio het beste casten want dat heeft hij goed in zich. Jonah Hill zie ik ook steeds vaker terug in die smerige films van handel, witwasserij en noem zo maar op. Waar ik hem in ‘War Dogs’ erg goed vind vond ik hem in ‘The Wolf of Wall Street’ iets minder spelen, maar dat kan aan mij liggen. Voor de rest deed de cast het erg leuk en vooral Margot Robbie mag je niet vergeten! En dan vooral de naaktscénes niet ?.

Zoals ik al zei volgen we in deze film ‘Jordan Belfort’ een Amerikaanse fraudeur en witwasser die vooral in het begin van de film als rookie naar voren kwam bij een erg groot bedrijf op wall street. Wanneer hij daar weg moest begon hij bij een kleinere variant waar men niet wist hoe zijn praktijken zo goed aansloegen en Jordan bedenkt zich geen moment en richt zijn eigen bedrijfje op wat hij samen met zijn teamgenoten dan wel bedenkt en dan vooral Donnie Azoff is zijn rechterhand.

De twee gaan aan het werk en halen de miljoenen binnen, van de één op de andere dag verandert het o zó kleine onschuldig bedrijfje van Jordan in een groot aandeelhouderbedrijf waarbij witwassen op nummer één stond, zo kon iedereen ook in veelte dure pakjes rond lopen en in te dure auto’s rijden. Echter wanneer de F.B.I. zich er mee bemoeit gaat het succes van Jordan achteruit, hij verliest zijn familie en raakt zijn baan kwijt waarna hij ook zijn mede verkopers aan moest gaan geven van de F.B.I. om zo een strafvermindering te krijgen. Hij doet dit en gaat van stinken rijk naar wat minder rijk.

Toch wel geinig dat dit een waargebeurd verhaal is en dat er ook echt daadwerkelijk zulke geniepige personen op de wereld leven waar waarschijnlijk nu nog een paar van rond lopen, het is in ieder geval nog lange niet over. Ook wel geinig om te lezen op de Wikipedia pagina van Jordan dat hij een som van honderdtienmiljoen dollar moest terugbetalen aan de staat, en daarop vier jaar gevangenisstraf had bij gekregen. Zo zit je dus van een groot en veelte duur huis in een klein hokje met misschien wel zijn tweeën op een kamer.

Zoals ik al zei vond ik DiCaprio zeker geschikt voor de rol van Jordan Belfort en vond hem ook grappig op sommige stukken. Bijvoorbeeld waar Naomi boos op hem word en van hem wil scheiden en hij dan door het lint gaat was erg lachen waarvan ik Naomi toch nog beschuldig dat ze gewoonweg een golddigger geweest zou zijn. Toch haal ik een deel uit de scéne weg, dan moet je hem zelf maar kijken, waarvan ik dit toch wel het mooiste gevecht tussen de twee vond:

Jordan Belfort: “Fuck you! You fucking bitch! You're not fucking taking my goddamn fucking kids! You hear me? Fuck you! You're not fucking taking my fucking kids! Fucking whore.”
Naomi Lapaglia: “Look at yourself, Jordan. You're sick! You're a sick man!”
Jordan Belfort: “Fuck you! I told you, you're not taking my fucking kids.”

Ja, ik kon er zo af en toe erg om lachen en de scéne uit de boven genoemde quote vond ik dan toch wel het leukste. Ik heb me prima vermaakt en houd het cijfer voor wat hij is.

4.0*

Als humor 't uitvergroten van clichés en platgetreden paden zou zijn dan was deze film geslaagd. Ik heb me kapot geërgerd en ben afgehaakt. Kortom: bagger.

Typische Scorsese film, waarbij altijd verbazing (voiceover) over andermans (scandaleuze of existentieel-criminele) bestaan centraal staat. Ambachtelijk en met veel vaart gemaakt, maar de man vind ik na Goodfellas al bergafwaarts gaan. Zegt toch veel dat iedereen zo lyrisch is en zo hard moet lachen om zoveel walgelijks.

Een film van deze speelduur wordt al wat lastiger om te beoordelen omdat het niet altijd even goed is. Er waren zelfs momenten dat ik geen zin meer had om verder te kijken. Het blijft soms erg lang doordreunen over steeds hetzelfde: compleet wasted zijn door drugs en drank. Ook altijd 'fuck' gebruiken is er wel wat over. The Wolf of Wall Street is dus zeker niet altijd even subliem in de dialogen maar over het geheel gezien, zitten er een paar ijzersterke scènes in waar je niet omheen kan bij het bepalen van een waardering.

Eigenlijk is het begin heel sterk met Matthew McConaughey, misschien het beste wat de ganse film te bieden heeft. Tot Margot Robbie plots alle kleren uitgooit en sexy poseert in de deuropening. Wat ervoor en erna gebeurd is een constant druk gedoe over seks, drugs en weet ik wat nog allemaal. Eigenlijk is dit Goodfellas 2 maar dan in een andere setting. De moderne maffia in Wall Street.

Ik heb ook een heel aantal stukken dubbel gezien omdat ik dus in veel verschillende tijden deze film heb gekeken. De speech die DiCaprio deed toen hij zei dat hij ging weggaan bij Stratton Oakmont vond ik de tweede keer veel krachtiger en pakkender. Eigenlijk vind ik dat hij hier veel meer van zijn kunnen laat zien dan zijn acteerprestatie in The Revenant waar hij vooral steeds hetzelfde moest doen, namelijk kreunen en kruipen. Hier moest hij ook echt een rol spelen terwijl in The Revenant moest hij wel extreme dingen doen, maar kon hij vast dichter bij zichzelf blijven.

Wat ik zeker niet mag vergeten is dat er ook wel wat humor in de film zit. Deze houdt het geheel toch wat luchtiger en dat zagen we eigenlijk ook al eerder in Goodfellas. Ook de soundtrack is soms best lekker, maar al bij al blijf ik toch met het gevoel zitten van dit heb ik al eerder gezien, Scorsese en dan nog wel in verschillende films van hem. Steeds hetzelfde gevoel bij Scorsese zijn film, ook nu weer -> voice-overs, seks, drugs, hier en daar wat geweld en veel druk gedoe. Ik ga hem op 3.25* zetten en streng als ik ben rond ik af naar onder

Moeilijk te beoordelen film.

Laat mij eerst met het positieve beginnen: Leonardo blijft een van mijn favoriete acteurs. Keer op keer zie je hem bijzonder sterk presteren. Ook nu, waar hij opnieuw een glansprestatie neerzet (vb: speech bij ipo madden, *wow*). Ook het hele verhaal weet me wel te boeien. Van kleine stock broker tot grootmacht met de nodige greed en (overbodige) luxe en exeburante feestjes. Scorcese brengt het allemaal super in beeld (zoals gewoonlijk).

Maar, de film duurt wat mij betreft veel te lang... sommige scènes hadden zo veel beknopter gekund (zonder aan kwaliteit in te boeten). En de scène op zee voelt ook beetje cheap aan (alsof het budget op was).

Leuke zijnoot wel: the Hum. Wist niet dat dat de oorsprong van de song van DV & LM was

Het is een en al schijn en oppervlakkigheid die kenmerkend is voor deze arena. We leren niemand echt kennen, laat staan zijn diepere drijfveren. Je voelt je dan ook bij niemand betrokken. Het is alsof je op een feest terechtgekomen bent waar je niemand kent en na een avond vol geschreeuw en gedoe blij bent dat je weer naar huis mag.

1 van de allerbeste films ooit. Al meer dan 10x gezien

Gisteravond herzien, nadat ik hem jaren geleden in de bioscoop zag. En wat blijft deze film overeind zeg.

The Wolf Of Wall Street is een achtbaanrit van drie uur, die van grote hoogtepunten naar flinke dieptepunten gaat. Althans, voor ons als kijker. Belfort zelf blijft er redelijk koel onder, maar om te zien hoe hij zichzelf en zijn omgeving keer op keer de vernieling in helpt met de excessen die schijnen te horen bij zijn levensstijl, gaat mij niet in de koude kleren zitten.

Het thema is de jacht naar rijkdom, naar roem, oftewel, de jacht op succes. Een belend thema in misdaadfilms, hoewel ik het zelden zo amoreel heb gezien als in deze film. Hoewel Belfort geen moordenaar is, handelt hij gewetenloos. Hij is zich terdege bewust van de slachtoffers die hij maakt, aar het interesseert hem gewoon niet. Nergens wordt er met het vingertje gewezen, en Belfort komt vrij goed weg met alles. Zelfs zijn uiteindelijke gevangenisstraf is een makkie omdat hij rijk is. Slachtoffers worden alleen terloops in beeld gebracht (denk aan zijn kind tijdens de ruzie), want in deze film zijn het lange tijd vooral winnaars die we te zien krijgen.

De film zelf veroordeelt niemand, maar brengt deze amorele hedonistische levensstijl bijna als een documentaire in beeld. Het verhaal is bijna onbelangrijk gemaakt. Veel belangrijker lijkt Scorsese het in beeld brengen van de spectaculaire, maar vermoeiende alledaagsheid van Belfort’s leven. De meeste scenes draaien om feesten, speeches, sex, vele miljoenen winst, ruzies met geliefden, katers en dat alles met steeds meer drugs achter de kiezen. Hier zien we de directe (negatieve) gevolgen van dit extreme leven haarscherp in beeld gebracht.

Na drie uur lang overdonderd te zijn geweest door de uitbundigheid van deze levensstijl, is het vervolgens aan de kijker zelf om te bepalen of Belfort’s leven een gelukmakende levensweg is.

4*

Goede acteerprestaties, leuke muziek, mooie vrouwen (als je van het hoererige type houdt) maar de film duurt nogal lang en de voice-over begint na een tijdje wat tegen te steken.

"You know what, if you're happy God bless you buddy!"
"No I'm not happy, no one who's married is happy!"

De film is veel te lang. We weten het wel, na een uur, aan welke uitspattingen zulke nieuwe rijken zich zoal schuldig maken. En dat blijft zich maar herhalen. Komt daarbij nog een zeer voorspelbaar slot. Tijdverlies, ondanks de uitmuntende acteerprestatie van Di Caprio.

De zoveelste magnum opus van Scorsese. Hij haalt wederom alles uit de kast voor deze film. Enorm budget, topacteurs, lange speelduur, epische scènes, bizarre scènes en zelfs een lastige take van een jacht in een storm.

De film is een realistische weergave van het bonte leven van Jordan Belfort. Hoewel het soms te bizar voor woorden is, is het meeste waargebeurd. Zowel zijn carrière als louche effecten makelaar als zijn privéleven wordt weergegeven en een scheiding tussen beide is er nauwelijks. Er wordt als primaten geleefd, wat zich uit in impulsief (veel seks, drugsgebruik, risicogedrag), weinig empathie en haantjesgedrag. Ook ontstaat er een opmerkelijke groepsdynamiek waarin Jordan als leider (op de apenrots) lange tijd zo'n beetje alles kon maken.

Di Caprio heeft zich weer helemaal in de gedaante van het hoofdpersonage gegoten. ik vond hem niet erg sympathiek in deze rol, maar toch is de film zo gemaakt dat je vaak met hem meevoelt. Margot Robbie is sexier dan ooit. Ze had daar zelf op aangedrongen bij Scorsese (ze wilde zelf de naaktscène(s) die initieel niet gescript waren). Jonah Hill, die vergeleken met Di Caprio een schijntje kreeg voor zijn rol, maakte echter het meeste indruk op mij. Hij speelt subliem een hele bizarre kerel.

Een supersterke scène vond ik het gekruip van Di Caprio naar zijn auto en alles wat er daarna volgt in hun overdosis. Het einde van de film vond ik minder indrukwekkend. Ook een minpuntje vind ik de cameo van Jorden Belfort zelf. Dat vind ik een vorm van verheerlijking van zijn malafide praktijken en daarmee eigenlijk ook van alle malafide praktijken op Wall street en andere beursen in die tijd en nu nog steeds, zoals Joris Luyendijk mooi heeft geanalyseerd.

The Wolf of Wall Street wordt voornamelijk gedomineerd door een overweldigende visuele pracht en praal, gecombineerd door non-stop feestjes, seks en drugs. Het is op inhoudelijk vlak wellicht een van Scorsese's leegste films, maar mijn god, hij weet je toch maar mee te slepen voor de volle 180 minuten, zonder dat er ook maar een moment van verveling opduikt. Het is gewoon een erg vermakelijke film, die echt niet per se diep duikt in karakteruitdieping of iets van die aard, maar gewoon met non-stop vaart doorheen het enerverende leven van Jordan Belfort raast. Leonardo DiCaprio zet in ieder geval wel één van zijn meest iconische acteerprestaties tot nu toe neer. Hij moet een ongelooflijk moreel corrupt personage neerzetten, en doet dat op zulk een manier, dat je ook nog met hem gaat meeleven tot op een bepaald niveau. Zonder dat je uit het oog verliest dat hij een vreselijk persoon is. Dus je hebt hier te maken met schitterend schrijf- en acteerwerk op dat vlak. Maar ook de andere acteurs, waaronder Jonah Hill en de beeldschone Margot Robbie, acteren zeer sterk. Vooral Hill, die ik om de een of andere reden vooral als standaard komedisch acteur beschouw, is echt top.

De regiestijl van Scorsese is gewoon erg sterk, en draagt buiten de sterke acteerprestaties de film volledig. Al die kleurrijke en stijlvolle shots maken de cinematografie een lust voor het oog, camerawerk is pure klasse, maar ook geluid en muziek is zeer goed. Het is ook echt niet moeilijk te begrijpen waarom dit een van zijn meest populaire films is; het is, ondanks de lange speelduur, een enorm toegankelijke film die nergens echt uitdagend of moeilijk wordt wat betreft thema's of boodschap etc. Het is absoluut een erg leuke film, met een grote herkijkwaarde ook, maar het komt wat mij betreft wel bij lange na niet terecht in zijn lijstje van allerbeste films. Wat natuurlijk wel ook veel zegt over de man zijn catalogus.

4*

Dat Scosese nog ooit zoiets moois maakt als Taxi Driver of Raging Bull of Bringing Out The Dead dat heb ik eigenlijk al tijden opgegegeven en ook dit isheel zeker niet op het niveau van mijn Scorsese-favorieten. Rise and fall is toch wel heel erg een Scorsese-thema. Hier vooral met een komische rand maar ook een erg oppervlakkig vehaal en boven alles echt veel te lang over een wereld die me niet echt boeit. Drie uur is voor een film die nooit de echte diepte opzoekt minstens een uur te veel. Wel wat frisse vondsten met de vierde wand een DiCaprrio die de pannen van het dak speelt en wat geinige verrassingen (Zoals en bijrolletje van Joanna Lumley). Fijn is ook dat de film nooit ingehouden is.

Ik vind aandelen één van de meest saaie onderwerpen die ik maar kan verzinnen. En dan ook nog een film die maar liefst drie uur duurt. Kortom dit is een film waar ik eigenlijk enorm tegenop zag. Toch krijgt hij wel een erg hoge waardering en is de hoofdrolspeler Leonardo DiCaprio. En dat is wel een goede acteur. Gisterenavond is het er dan toch maar eens van gekomen om naar de film te gaan kijken. En hij is me absoluut niet tegengevallen. Ook al had ik dus geen hoge verwachting. Hij ging veel minder technisch over aandelen dan ik verwacht had. Het ging meer over extreem luxueuze leven dat een handelaar in aandelen had. Een ontzettend gladde verkoper. Maar eigenlijk ook een kind omringd door domme volgers. Toch zijn de drie uur wel omgevlogen. Het was half twaalf voor ik er erg in had. En dus was het wel een goede film. Eigenlijk deed de film me ook meer denken aan een soort gangsterfilm. Over het reilen en zeilen van een gang. Maar dan zonder het moorden en het bloed. Het bedrijf en zijn medewerkers deden me trouwens ook regelmatig denken aan Trump en zijn fanatieke aanhangers. Maar goed, al met al toch een goede film al hoef ik hem ook niet veel vaker meer te zien.

Ondanks de lange speelduur geen moment verveeld. Prima komedie vol humor. Bizar dat het op een waargebeurd verhaal gebaseerd is, maar er gebeuren vast nog wel wildere dingen in de/ die wereld.

"I Made $49 Million, Which Really P***** Me Off Because It Was Three Shy Of A Million A Week."

Het is toch best wel een indrukwekkende film. Ik heb hem lang uitgesteld, omdat ik dacht dat een 3 uur durende film, over een verknipte aandeelhouder nog al erg lang is. Gek genoeg, viel dat best mee.

De film ratelt eigenlijk in een vloeiende lijn van begin tot eind lekker door. Daardoor valt een 180 minuut durende film nog best mee. Het is namelijk een vrij indrukwekkend verhaal en gaat meer over zijn privé leven en hoe hij zich eigenlijk compleet verliest in al het succes, dan over zijn aandelen.

Wat er ook aan te pas komt is een indrukwekkende cast. DiCaprio en Jonah Hill waren écht geweldig. Zo ook, ondanks vrij kort. Matthew McConaughey als Mark Hanna. Maar eigenlijk was iedereen gewoon indrukwekkend.

Uiteindelijk misschien niet heel gek, dat deze film geen enkele nominatie ontving. Waar de film namelijk een beetje de plank misslaat, is het verheerlijken van Jordan Belfort. Jordan Belfort was/is gewoon de type persoon die (letterlijk) over lijken gaat voor succes. Tòch zet Scorsese hem op zodanige wijze neer, dat zijn daden ergens rechtvaardig lijken. Komt misschien mede door het feit dat Belfort vrij nauw betrokken was bij het project. Zo krijgt hij zelfs nog (totaal misplaatst) een cameo aan het einde.

In het midden van de jaren ’80 begint Jordan Belfort [Leonard DiCaprio] zijn carrière als effectenmakelaar als pupil van Mark Hanna [Matthew McConaughey]. Wanneer hij 1987 eindelijk een licentie behaald om zelfstandig te kunnen werken verdient hij al gauw een riant salaris waardoor zijn buurman Donnie Azoff [Jonah Hill] zijn baan opzeg en plechtig belooft direct voor Jordan te werken als hij hetzelfde kan verdienen. Na een aardig eerste half uur dompelt Scorcese ons onder in een eindeloze reeks aan scènes waarin de volstrekt doorgeslagen Jordan en Donnie zich tegoed doen aan drank, drugs en seks. Het eentonige en afstompende hedonisme wordt alleen onderbroken door een confrontatie tussen Belfort en FBI-agent Patrick Denham [Kyle Chandler] op Belofts miljoenenjacht, maar daarna is het meer van hetzelfde. Lawaaiig en over-the-top, maar McConaughey is onvergetelijk en DiCaprio’s poging om onder invloed van een overdosis Quaaludes per auto huiswaarts te keren is meesterlijk. De échte Jordan Beloft verschijnt tegen het einde als de MC bij een conferentie in Auckland.

Kreeg een déjà vu naar Goodfellas die ik een tijd geleden nog een keer gezien heb. Zelfde soort opbouw (opkomst/neergang) met de voice over van het hoofdpersonage die alles fijntjes uitlegt aan de kijker. Ook weer rijkelijk gebruik van muziek (zelfs Plastic Bertrand komt langs) om sfeer te zetten, en een opeenvolging van uitspattingen. Enige verschil tussen de Goodfellas en de witteboordencriminelen is dat er geen mensen koud gemaakt worden. Maar verder? En dan het taalgebruik. Mijn perceptie heeft me dan toch niet bedrogen wanneer ik lees dat in deze film een record aantal f***’s werd gebruikt. Lijkt me echt wel overdreven in dit milieu - denk dat het vooral ligt aan scenaristen die gewend zijn gangsterdialogen uit te braken. En ook in een aantal specifieke scenes leek men er flink over te gaan (Jonah Hill die 2 keer en public zijn jongeheer bovenhaalt). Men zegt wel eens dat de werkelijkheid de fictie overtreft … dus ik wil Scorsese & co wel nog het voordeel van de twijfel geven. Sowieso is deze toch wel lange film volgestouwd met excessen. Als je uit bent op een intiemere karaktertekening moet je hier niet wezen. Sex, drugs & let it roll is waar het hier om draait. Erg sensationeel natuurlijk maar op de duur had ik het ook wel gezien. Het doet me eraan twijfelen of ik dit soort films van Scorsese nog even hard kan appreciëren als vroeger.

Om te beginnen duurt de film veel te lang. Het eerste uur is moeilijk door te komen omdat hij eindeloos in herhaling valt. Ja, het is zuipen, neuken en drugs daar aan Wall Street. We get it.

Daarna wordt het wat kijkbaarder omdat er daadwerkelijk ontwikkelingen komen. De details daarvan zijn af en toe lastig te volgen als je het verhaal van Jordan Belfort niet kent en/of weinig weet van het aandelenwereldje, maar de grote lijn is duidelijk. Wat opvalt is het gebrek aan sterke scènes. Een spaarzaam hoogtepunt is de dialoog tussen Belfort en FBI-agent Denham op de boot. Mooi opgebouwd. Andere scènes die leuk dreigen te worden irriteren uiteindelijk omdat ze weer een jaar te lang duren. Denk aan de high-scènes in Belforts huis. Om nog maar te zwijgen over de speeches voor zijn personeel. Veel te lang en zwaar over de top. De humor is van bedenkelijk niveau.

DiCaprio acteert verder goed. Maar alles moet ook wel van hem komen. Donnie is geen personage, maar een typetje, veel te zwaar aangezet om geloofwaardig over te komen. Kyle Chandler maakt ook weinig indruk als FBI-agent Denham, afgezien van eerder genoemde scène. Anderzijds is zijn ingehouden spel wel verfrissend in deze schreeuwerige film.

Achteraf overheerst het gevoel of het (waargebeurde) verhaal voldoende is voor een film van deze proporties. Een losbandige aandelenhandelaar opereert niet helemaal jofel, valt van zijn voetstuk en moet een paar jaar de cel in. That's it. Om dat tot blockbusterformaat op te blazen is een hoop geschreeuw en overdreven gedoe nodig. Gezien het succes van de film is die opzet geslaagd, dat dan weer wel.

Erg pompeuze film met uiteindelijk erg weinig om het lijf. Cliché rise and fall verhaal over overambitieuze gewetenloze zak. Waarom het bijna drie uur moet duren om dat verhaal te vertellen is me een raadsel, te meer er niets wordt verteld over de afkomst van Belfort; hij is er gewoon. Alle studentikoze excessen moeten grappig zijn denk ik maar zijn saai en storend. Eerste enigszins sterke scène is de poging tot omkoping op de jacht, daarna is het shot van de bijna total loss gereden auto een glimlach waard, de scène met Hill en DiCaprio daaraan voorafgaand was juist een dieptepunt in de film. Geen enkele verrassende wending in het plot. DiCaprio speelt natuurlijk prima maar voor zijn doen ook niet bijzonder. Nee, niet Scorsese- of DiCaprio-waardig. Twee sterren is mild.

Edit: eigenlijk dus wat Mr. Rock zegt.

Film die ik veel te lang links heb laten liggen, ondanks talloze aanbevelingen en het feit dat ik de film al best een behoorlijke tijd in mijn bezit heb. Het verhaal sprak me nooit zo aan en ook de speelduur stond me tegen. Maar aangezien ik nog niet zo lang geleden ook Goodfellas voor het eerst van mijn lijstje heb afgestreept, was het een mooie gelegenheid om ook The Wolf of Wall Street te proberen.

De films deden me overigens geregeld aan elkaar denken. Ondanks de compleet verschillende werelden (alhoewel...) die je krijgt voorgeschoteld, is het ''rise and fall'' element natuurlijk overeenkomstig. Waar The Wolf of Wall Street echter vooral door opvalt is de absurditeiten die je allemaal voorbij ziet komen. Het is een aaneenschakeling van scènes waarin volwassenen het leven beleven alsof het één groot feest is en daarbij alles en iedereen uit de weg gaan om de top te bereiken, zodat ze kunnen genieten van alles dat God verboden heeft. Je valt als kijker van de ene verbazing in de andere, maar de film heeft wel - niet heel anders dan bij een romantische komedie - enigszins last van een hoog voorspelbaarheidsgehalte. In ieder geval tot op zekere hoogte.

Gelukkig weet de film daar goed mee om te gaan via de hoofdrolspeler, want daardoor vergeet je dit ook weer gauw. Leonardo DiCaprio speelt echt fantastisch hier. Ik vind hem eigenlijk steevast een goede acteur, maar dit is toch wel een van de betere rollen denk ik. Hij kan gigantisch uitpakken met zijn speeches en de bijna surrealistische levensstijl van Belfort. Het is echter die scène op de cruise die mijn favoriet is. Geweldige combinatie van goed acteerwerk en een fijn geschreven script; iets dat uiteindelijk de film als geheel ook wel kenmerkt. Sowieso is het niet alleen DiCaprio die indruk weet te maken: ook onder meer Margot Robbie, Rob Reiner, Kyle Chandler en Jon Bernthal zijn goed op dreef. Ik kan me nu ook wel indenken waarom alle jongens tijdens mijn middelbare schooltijd massaal naar deze film gingen en daarbij altijd de naam van Margot Robbie lieten vallen. Natuurlijk was ik te tegendraads om hun voorbeeld te volgen en daar heb ik nu spijt van... Het aandeel van Matthew McConaughey bleek te klein om indruk te maken en Jonah Hill is sowieso een acteur waar ik iets minder mee heb, hoewel die laatste eerlijk gezegd nog boven verwachtingen speelde.

Wat opvalt is dat de film gemakkelijk weet te boeien. Door de satirische stijl kan Scorsese heel ver gaan, dus ik bleef geïnteresseerd naar hoe ver Belfort in de put zou raken. De film ziet er gelikt uit, maar blijft toch vooral overeind door de combinatie van goed schrijfwerk en een goede overdracht door de acteurs. Leo laat echt wat mij betreft nergens een steekje vallen en is voor een groot deel verantwoordelijk voor dat ik de film als dusdanig geslaagd heb ervaren. Is het daardoor een onemanshow? Misschien bij vlagen wel. Maar dan wel een héle sterke.

4*

I’ve been a rich man, and I’ve been poor man. And I choose rich every fucking time. Cause, At least as a rich man, when I have to face my problems, I show up in the back of a limo wearing a $2000 suit …and $40,000 gold fuckin’ watch!‘

Toen ik op een koude januari dag in 2014 uit de bioscoop liep, was ik zo onder de indruk van deze film. Wat een film dacht ik.. Man, waar heb ik naar zitten kijken, maar dan in positieve zin. Wat een rollercoaster van een film. Mijn top 10 was een jaar of 7 ongewijzigd en ineens was daar The Wolf of Wall Street. Ik werd fan, kocht de soundtrack en las het boek van Belfort himself in vrij korte periode uit.

Gisteren was het weer eens tijd en het was weer spectaculair. Zoals altijd. De regie van Scorsese is uitmuntend. DiCaprio in zijn allerbeste rol. Wat een acteerprestatie zet die man hier neer zeg. De speeches, zijn mimiek en houding als die dronken- of onder invloed is van drugs, die scene met het klimmen in de auto, de ruzies met Robbie en ga zo maar door. Zo verschrikkelijk goed allemaal. Het verhaal is simpel maar tegelijk ook zeer vermakelijk. Een mislukkeling op het gebied van ondernemerschap, die het uiteindelijk zo verschrikkelijk ver schopt dat die schat rijk wordt. Van een nobody tot een big-shot. Heb je wel vaker in de misdaad natuurlijk, de rise en uiteindelijk de fall, maar dit wordt op zo’n amusemente en humoristische manier verteld dat de 3 uren voorbij razen.

McConaughey, Hill, Robbie en Bernthal. Wat een personages, maar wat zetten ze die ontzettend lekker neer zeg. Mark Hanna, met zijn ‘cocaine and hookers my friend, ah’, wat een heerlijke (helaas vrij korte) rol. Hill ‘hey listen, I quit’, is ontzettend grappig met die grote ogen die hij soms opzet en parel witte tanden. Robbie, tjah. Geweldige actrice. De vrouwelijke ster van Hollywood momenteel. Dat was vrij duidelijk na deze rol. In een klap werd ze wereldberoemd. Nog niet eens gesproken over haar uiterlijk.

Na zoveelste herziening blijf ik dit een dijk van een film vinden. Man, wat kan ik hier van genieten. Een juweeltje van een film.

Ondertussen al de vierde of vijfde herziening en The Wolf of Wall Street boet nog altijd geen enkele kracht in. Regisseur Martin Scorsese tikt hier zowat zijn hoogst haalbare niveau aan en creëert van deze lange film een ware ervaring. Uitstekende rollen bovendien van Leonardo DiCaprio en Jonah Hill, die samen een sublieme chemie delen en de kijker vlot door de minuten leiden. Een redelijk droge wereld wordt op die manier energiek en uitermate entertainend naar het witte doek gebracht, daarnaast verveelt het werkelijk geen enkel moment. Het moet je uiteraard liggen, maar ik geniet nog altijd met volle toeren van het eindresultaat.

Ik mag hopen dat deze film aanzet tot niet rijk willen worden.

Ik mag ook hopen dat hij aanzet tot van drugs af te blijven.

Ik mag hopen dat het ogen opent rond seksuele verloedering en vreemdgaan.

Ik mag hopen dat allen die deze film zo subliem vinden er de humor van inzien.

En mogelijks een vleugje kritiek aan de hand van zelfspot?

En het hele kapitalistische systeem en passant op de korrel nemend.

Ik mag hopen, ijdel als ik ben. Maar durf te wedden van niet.

Bv. hopend op nog eens een Scorsese-film onder de 2,5 uur.

Al moet gezegd dat 's mans extra-lang-speelfilms als een trein voorbij roetsjen.

Zoals het geld in een casino, of op de beurs, of lijntjes coke, snel foetsjie.

No horse even ran as fast as the money that you bet.

En er zit misschien niet voor niets 'broke' in de term stock broker.

Ach, Grote God Geld, jij moet rollen, om jou werden al zovele levens verwoest.

Toch blijf je aanbeden worden als geen ander, door aasgieren en wolven in roedels.

En waar Grof Geld is, spant decadentie de kroon. Stof voor menig Scorsese-epos.

Deze prent kan je bezwaarlijk slecht noemen.

Daarvoor is hij soms te grappig en te leuk en sterk geacteerd.

Maar wil ik meer van dit? Eigenlijk niet. Was er maar geen stof voor dit soort bio-pics.

Ik preek daartoe mogelijks in het midden van de woestijn.

Al bouwden ze daar ook Las Vegas...