The Wolf of Wall Street (2013)

The Wolf of Wall Street is iets dat je zelden ziet: een komisch epos. 3 uur durende films proberen zelden tot nooit volledig op humor te steunen. Ik ken veel films met een dergelijke lengte die veel humor hebben, maar daarnaast toch ook wel drama nodig hebben om de lengte te ondersteunen. De enige echt lange, pure komedie die ik zo kan bedenken is It's a Mad Mad Mad Mad World en die vond ik erg slecht. Wellicht zijn er meer, maar The Wolf of Wall Street is niettemin iets unieks: een film die niet alleen praktisch drie uur lang op de lach speelt, maar ook nog eens erin slaagde die volle lengte daadwerkelijk grappig te zijn. Het is één van de meest hilarische films die ik gezien heb.

En dat van Martin Scorsese. Niet dat ik de man humorloos vind, er valt genoeg te lachen in zijn werk en hij heeft al zo nu en dan een goede komedie afgeleverd (The King of Comedy en After Hours), maar nooit echt zoiets als dit. Het verhaal is simpel, het moraal kennen we al, evenals hoe dat bereikt gaat worden. Maar zoals in veel van Scorsese's beste films is het verhaal ook erg los (zijn meest strak gescripte werk is vaak het minst interessant) en vloeit alles vrij in elkaar over, met veel lang uitgesponnen scènes en in theorie overbodige momenten die in de praktijk vaak het meest boeiend zijn. Het is gaaf om dit eens toegepast te worden in een komedie.

Daarnaast is het gewoon heerlijk om de waanzin zich te zien opstapelen, de ene situatie nog onzinniger en uitbundiger dan de andere. En met DiCaprio als een half-gestoorde ringmeester. Nooit gedacht dat hij die rol in zich had en vooral fijn dat na deze film en Django Unchained zijn eeuwige frons nu een goede rust heeft gehad. Dat was nodig. De bijrollen zijn ook allemaal geweldig gecast, maar dat is altijd wel zo bij Scorsese.

Buiten het acteerwerk zijn ook de andere facetten enorm goed verzorgd. Het camerawerk van Scorsese is toegegeven wel eens uitbundiger geweest, maar hij weet toch altijd weer de perfecte manier te vinden om iets vast te leggen, nu ook voor komisch effect. Erg leuk vond ik bijvoorbeeld dat tijdens die scène waarin de FBI op bezoek kwam op Belforts boot die tweede agent de hele tijd op de achtergrond stond, kennelijk met zijn aandacht ergens anders. Om dan plots achter Belfort getoond te worden als die zijn poging de eerste agent te om te kopen toch niet zo subtiel uitvoert. De manier waarop dit visueel gebracht wordt is perfect en de film heeft veel van dit soort momenten. Die scène is overigens ook een voorbeeld van hoe goed de dialogen in deze film zijn. Doordat het verhaal zo simpel is zijn mensen geneigd het script zwak te noemen, maar dit is schrijven op hoog niveau, zeker op basis van de teksten. De fijne muziekkeuze maakt het af. Howling Wolf tijdens een beursfeestje? Je moet er opkomen, maar het werkt perfect.

Nog even over het controversiële aspect dat deze film dit soort excessieve gedrag zou veroordelen, ik kan daar moeilijk achter staan. Eerlijk gezegd is het ook niet zo'n interessante en een erg voorspelbare discussie, die Scorsese waarschijnlijk al te vaak in zijn leven heeft gehad (zeker al bij Taxi Driver en Goodfellas, zei het over een ander onderwerp). Dit is gewoon weer een film waarin een leven buiten de wet eerst een droomwereld lijkt, maar uiteindelijk onvermijdelijk alles de mist in gaat. Het fijne aan Scorsese is dat hij nooit belerend is en het milieu dat hij afbeeld begrijpt en daardoor enigszins verleidelijk weet te maken, de enige eerlijke manier om zo'n film te maken. Maar het einde is nou niet bepaald aanlokkelijk. Mensen die beweren dat deze film ze aangetrokken heeft om deze levensstijl te gaan bewandelen verraden meer over zichzelf dan over de film. Persoonlijk hou ik niet van feesten, drugs of überhaupt dit soort uitbundig gedrag en de film bracht me niet bepaald op een ander idee. Ik waardeerde het vooral als een absurd, satirisch en kleurrijk rariteitenepos.

Hoe dan ook, ik heb hier echt enorm van genoten; drie uur lang, iedere minuut. Het is erg knap om een film met een dergelijke uitbundigheid en gevoel voor humor te maken waarbij iedere scène werkt. Zoveel van dit materiaal had verkeerd kunnen uitpakken of niet grappig kunnen zijn. Het is makkelijk om te onderschatten hoe moeilijk het is om zoiets als dit te maken. In zekere zin is het moeilijker dan Goodfellas. En nu we het toch over die film hebben, stoort het me dat The Wolf of Wall Street na Casino praktisch de tweede remake van Goodfellas is, met een ander milieu, maar met dezelfde structuur en stilistische middelen? Geen sikkepit. Het was grappig dat Scorsese zelf de link legt door Belfort te laten zeggen: "As far back as I can remember I wanted to be rich." Een echo van Goodfellas' Henry Hills opmerking "As far back as I can remember I wanted to be a gangster."

Leuk dat Scorsese dit soort films nog zo kan maken op zijn zeventigste. Zijn leeftijd merk je nergens.
4,5*, maar ik neig heel sterk naar 5 sterren. Zo leuk worden ze zelden gemaakt.

Fantastische film! Geniaal van begin tot eind. Een interessant verhaal, de humor is perfect en het is verschrikkelijk lekker gefilmd. Leo zet zijn rol echt geweldig neer, doet hij natuurlijk vaak maar dit is voor mij denk ik z'n beste rol tot dusver. Al is het ook wel een rol waar je veel mee kan. Maar ik vind het vooral knap dat ze drie uur lang grappig blijven en weten te boeien.

Ik ging ook helemaal mee in de vibe van de film. Nog niet zo ver dat ik zelf van plan een lijntje te gaan nemen, maar je krijgt er wel een partymood van.

En damn wat is deze film sexy en dan vooral Margot Robbie. Ze was me al opgevallen in About Time, maar veel mooier krijg je ze niet.

Hoop dat Martin er nog een paar van dit niveau gaat maken.

4.5*

Erg komisch, sterk geacteerd (vooral DiCaprio verraste me met een indrukwekkend fysieke performance) en met veel flair geregisseerd, maar toch is Wolf of Wall Street niet de knaller waar ik hoopte.

Misschien dat de film daar gewoon iets te lang voor duurde (zeker in de eerste helft), maar ik heb voornamelijk het vermoeden dat Scorsese hier misschien iets te veel achter de feiten heeft aangelopen: het absurdistische wereldje van Wall Street - met drugs, hoeren en andere extravaganza - is de afgelopen jaren zó veelvuldig in het nieuws geweest dat Scorseses visie nauwelijks verassend meer is. Hoe grotesk hij het allemaal ook neerzet.

Waanzinning, woest, wild, wellustig. Wolfie.

Na de rise en fall van Henry Hill en die van Sam Rothstein is het nu de beurt aan die van Jordan Belfort. En net als in Casino en in mindere mate Goodfellas geeft Scorsese dit op spectaculaire wijze weer.

The Wolf of Wall Street is een waanzinnige rollercoaster geworden aan een hels tempo dat de extravanganza en de uitwassen van Wallstreet perfect weerspiegelt. Die drie uur vliegen gewoon voorbij.

Verhaal is redelijk standaard (typische rise en fall thema) maar wordt uitstekend uitgewerkt. De zo kenmerkende voice-over wordt ook hier regelmatig toegepast - zoals in Casino en Goodfellas - maar in tegenstelling tot voorgenoemde films bevat The Wolf of Wallstreet één element extra: humor! Toegegeven, ik maakte me een beetje zorgen omtrent de genreaanduiding 'komedie', en alhoewel het uiteraard geen zuivere komedie is, is de humor toch alomtegenwoordig. Er zijn tig scènes die hilarisch zijn. Uitschieter voor mij is de scène waarin Belfort en Azoff zich te goed doen aan 15 jaar oude pillen waardoor ze spraakvermogen en motoriek verliezen. En zo zijn er tal van scènes, die door hun absurditeit grappig worden.

En zo kom ik automatisch bij de acteurs. En ere wie ere toekomt: DiCaprio zet hier weer een dijk van een rol neer. Draagt de film en doet dit met verve! Ook de bijrollen van Hill en vooral McConaughey (jammer dat z'n rol zo klein was) waren top. En dan is er ook nog een bijzondere vermelding voor Margot Robbie (toch een klein beetje m'n favorietje) die er niet alleen adembenemend uitziet maar het vooral toch ook erg goed doet in haar eerste grote rol.

Slotsom: dikverdiende 5 sterren en wellicht nu al de beste film van 2014.

Na het lezen van dit geweldige boek wegens grote interesse in de Wall Street wereld was alleen al de aankondiging van deze film een feestje waard. En dan nu heb ik hem eindelijk kunnen kijken.

Het meest interessante aan Belfort’s boek is dat het autobiografisch is en zelf geschreven. Het is belangrijk om te realiseren dat Belfort maar 1 doel heeft met zijn boek, en dat is geld verdienen aan ons. Het mooie aan het boek is dat je nooit zeker wist wat waar was in het boek en wat niet. Daarom is de belangrijkste keuze voor de verfilming geweest dat Belfort (DiCaprio) zelf als narrator van het verhaal optreedt. Dat werkt fantastisch.

De sfeer, de opbouw, de dialogen (die echt veel overeenkomen met het boek) en de personages zijn werkelijk fantastisch. Er zijn maar weinig films die het kunnen rechtvaardigen om 3 uur van de kijker te vragen, maar The Wolf of Wall Street lukt het makkelijk. Sterker nog, dit is een film waarvan ik graag nog eens een avondje inplan om hem lekker op de bank te kijken, heb daar nu al zin in.

DiCaprio zet de rol van Belfort erg goed neer, als een verslaafde die wel alles onder controle lijkt te hebben, totdat de downfall aanbreekt. De muziek is ook een goede keuze vind ik, met songs die met de tijdspanne overeenkomen.

Ik geef niet vaak 5 sterren maar hier is het wel op z’n plaats. De film is niet eens uniek, perfect of ontgoochelend, maar gewoon zoals een film moet zijn.

Na alle lovende reviews ben ik de film ook maar eens gaan kijken.

Uitstekende nieuwe Scorsese film met een weergaloos indrukwekkende Leonardo DiCaprio (wat is hij toch een heerlijk veelzijdige en enorm getalenteerde, charismatische acteur!) in 1 van zijn meest bizarre rollen uit zijn carrière. De film duurt 3 uur, maar zeker de eerste 2 uur vliegen om en zijn enorm boeiend en geestig. Het laatste uur wist me wat minder te pakken, maar is nog altijd van prima niveau. Zelf vond ik het rise-verhaal een stuk leuker dan het fall-gedeelte, dat toch wel een beetje de clichés gebruikt die bij dat deel passen. Ruzie met de vrouw, politie dat hem meer en meer in het nauw drijft en een uiteindelijke ondergang. Al was het wel weer een zeer passend slot dat hij ook als een koning in de gevangenis kan leven en lekker chill kan tennissen. Toch wel een boodschap naar ons kijkers dat de ''crime doesn't pay'' verhalen voor zulke types niet gelden en dat ze er vaak prima vanaf komen.

Er is duidelijk vakwerk afgeleverd bij deze Wolf of Wall Street. Camerawerk, soundtrack, acteerwerk, script. Allemaal dik en dik voldoende.

4*, met een goede kans op een verhoging bij een volgende kijkbeurt.

Vond hem na de voorstelling enigszins tegenvallen, maar een dag later ben ik behoorlijk bijgetrokken. Toch een overweldigende film die blijft hangen.

Niet zozeer qua inhoud, want die is - waarschijnlijk bewust - oppervlakkig. Wel vanwege de prachtig gefilmde scenes, veel uitbundige locaties, Di Caprio en McConaughey die zich kunnen uitleven...en Margot Robbie vind ik geen verkeerde actrice, ondanks dat ze natuurlijk niet alleen daarom is gecast.

Niet veel nieuws onder de horizon, zeker ook niet voor Scorsese, maar wel een bovengemiddelde prent.

Ik ben niet zo laaiend enthousiast al vele forumleden hier voor mij. Toegegeven het is een goede film, maar hij duurt minstens een uur te lang. Dat komt vooral omdat in het middengedeelte te veel een herhaling van zetten plaatsvindt (peptalk, extravagante seksfeestjes). Bovendien vind ik het jammer dat de film zich vrijwel exclusief focust op de illegale praktijken van Belfort en slechts in een paar scènes aandacht schenkt aan de relatie met zijn vrouwen, terwijl zijn buitenechtelijke strapatsen daar toch volop aanleiding voor geven... lijkt mij. Net als de meeste films van Scorsese, die ik gezien heb, is het opnieuw een degelijke film, maar geen film die mij lang zal heugen. Daarvoor vind ik het verhaal niet interessant genoeg.

Scorsese weet met the Wolf of Wall Street een heerlijk vlotte en doldwzefilm te maken.

Het rise and fall verhaal heeft zelf weinig om het lijf en echt diepgaand wordt the Wolf of Wall Street ook niet. DiCaprio geeft zelf ook al aan in de film wanneer hij tot de kijker spreekt dat het hele gebeuren te ingewikkeld is om aan de kijker uit te leggen, maar dat ze i.i.g. fout bezig zijn. Dit levert de eerste helft van de film een vlotte film op waar de party's je om de oren vliegen en alle op het oog leuke dingen van dit leven de revue passeren.

DiCaprio speelt de rol van zijn leven, maar ook de bijrollen van o.a. Hill werken stuk voor stuk perfect in de film. De trip met de quaaludes zijn erg sterk en vooral die erge trip deed mee een beetje denken aan Fear and Loathing..

De tweede helft gaat het iets meer de "serieuze" kant op en krijg je uiteraard het fall gedeelte. Dit werkt minder sterk omdat het eerste gedeelte één groot feest is en er bewust niet dieper wordt in gegaan op het feit dat ze fout bezig zijn. Daardoor verloor de film mij een beetje richting het einde en duurde het allemaal net even te lang. Een fall komt voor mij geloofwaardiger over wanneer Scorsese wellicht de toon in de eerste helft hadden veranderd en meer aandacht zouden hebben gegeven aan de criminele activiteiten en het onderzoek van Kyle Chandler zijn personage naar Jordan Belfort.

Aan de andere kant zou dit het plezier van de eerste helft van de film ook bederven.

Zodoende kan deze film uiteindelijk ook niet "perfect" zijn voor mij en ben ik al met al dik tevreden met dit eindresultaat

4,0*

Redelijk goed film - in de categorie der oppervlakkige luidruchtige komedies.

Als Scorsese-liefhebber kon ik deze natuurlijk niet overslaan!

Ik vond hem zeker goed,al had er van mij een uur afgehaald kunnen worden.

Het constante drugsgebruik en de pornoshots.. Dat werd een beetje too much.

Op den duur had ik zoiets van: het is me nu wel duidelijk!

Maar dat is dan ook wel eigenlijk het enig minpuntje hoor.

Ik vermoed dat Leonardo DiCaprio de Oscar gaat binnenhalen,want wat deed hij dit geweldig!

Net als in bijv: Catch me if you can en Shutter Island speelt hij de sterren van de hemel!

Ik persoonlijk hou erg van films over levensverhalen, dus heb ik met deze film een lekker avondje gehad hoor!

Weinig uitschieters in 2013 gehad, maar dit is er eentje van.

Nee, ik bedoel toch iets HEEL anders.
Jij verwart sociale codes met gedrag en gewoontes . Sociale codes zijn doorgaans (ongeschreven) regels die sturen, corrigeren of matigen (bijvoorbeeld in een geloofsgemeenschap) of in sommige gevallen afdwingbaar met sancties (bijvoorbeeld het milieu van Henry Hill)
Zaken waar jij naar verwijst zoals drugsgebruik (blijft je hoofd na lang gebruik overigens niet scherp van) zijn gewoontes en gedragingen en uiteindelijk mogelijk verslavingen, hebben niets maar dan ook niets met sociale codes te maken waarop ik doelde in mijn eerdere bericht.
Het gesprek met McConaughey ging eerder over de glorificatie van hebzucht dan het stellen van regels, met de borstroffel als tribale symboliek. Bovendien, heb ik al eerder geschreven, Belfort maakt zijn eigen regels want hij begint zijn eigen aandelenbedrijfje. Hij wordt gedreven door geld en eigenbelang niet door sociale codes.

Mocht het nog niet duidelijk zijn google het dan even..
Or, we agree to disagree

Wat Scorsese betreft, tja 'Companion piece' lijkt me duidelijk verder..Mean streets/Good fellows/Casino dan zijn officiele trilogie

Da's een goede beschrijving! Bij twows ging het er met momenten wel "over", maar ik denk ook dat sommige zaken wel echt gebeurd zijn.. Die mannen waagden zich als God op aarde

Goede film, maar niet de topfilm waar ik op gehoopt had na alle positieve kritieken. Zeer goed geacteerd door Di caprio. Maar het verhaal kon mij niet zo boeien. Het was voor mij een soort mix van The Hangover en Wall street. Dus 3.5 sterren.

Na het flink tegenvallende derde deel uit de reeks maken de mensen achter The Hangover het meer dan goed met dit ouderwets over-the-top vervolg.

Scorsese zet de "volumeknop" wel eens vaker op 11, maar meestal doet hij dat maar voor korte momenten. Hier doet hij het niet alleen met grotere regelmaat, maar ook nog eens langduriger. Wel lekker, hoor.

Alleen heb ik zwaar het idee dat de studio hem gedwongen af heeft geknepen op exact 180 minuten, waardoor het einde veel te slap afgeraffeld is. Doodzonde.

Voor de rest volop genoten van Di Caprio en Jonah Hill. Wat een beesten, die wolven.

3 uur lang Puur Vermaak! Heel knap gedaan. Verveeld geen moment.

Een film die naar mijn mening echt alles in huis heeft.

En tsja, DiCaprio..... wat een baas in z'n vak! Genot om naar te kijken.

De rest van de cast vond ik trouwens ook zeer goed uitgezocht.

Ik zeg KIJKEN!

Deze film in een paar woorden? Epische klucht.

Martin Scorsese bevestigt met The Wolf of Wall Street maar weer eens wat voor meesterlijke regisseur hij is. Gebrek aan moraal in deze film? Prima! Een moralistisch verheven vingertje tegenover hebzucht had de film namelijk geen goed gedaan. Wat je krijgt is drie uur aan seks, drugs, dwergwerpen en schelden, maar zonder dat het een overkill wordt. Heerlijke absurde komedie over de dark side van Wall Street.

Dikke 4 *

DiCaprio en Hill zijn de nieuwe DeNiro en Pesci in deze magistrale en zeer grappige film, Scorsese's beste sinds... tja, Goodfellas. Wat een geweldig akteerwerk, wat een energie en wat een fijn ironisch en zwartkomisch plot. Scorsese werkt hier op de top van zijn kunnen en zorgt ervoor dat de volle drie uur voorbijvliegen. Iedere bijrol is daarnaast subliem ingevuld, van het hilarische korte optreden van Matthew McConaughey tot de fraaie rol van de bloedmooie Margot Robbie als de vrouw van Belfort.

Een Scorcese rise-and-fall film met een cast van de bovenste plank, dat kan niet anders dan een briljantje opleveren. Toch?

Bij een film als deze kan eigenlijk alleen het script roet in het eten gooien. En dat doet het dan ook, zij het sporadisch (met name bij de onnodige over-the-top, zinkende yacht scène). Buiten enkele van deze missers is The Wolf Of Wall Street verder een feest voor de zintuigen. Het tempo is moordend maar past precies en maakt de lange zit dragelijk. De situaties en bijbehorende dialogen zijn meerdere malen simpelweg hilarisch.

DiCaprio draagt de film weliswaar en met name zijn fysieke acteerwerk is indrukwekkend, maar persoonlijk vond ik de prestatie van Jonah Hill een bijzondere vermelding waard. Het lijkt er namelijk op dat hij zich bewust is geraakt van het feit dat hij in elke film hetzelfde Judd Apatow-achtige karakter speelt; de wietrokende loser. Hill heeft het hier echter over een ietwat andere boeg gegooid, met verfrissend resultaat.

Scorcese had er een kritische blik op de consumptiemaatschappij van kunnen maken, maar heeft er goed aan gedaan om dat achterwege te laten; gewetenloze yuppies als Jordan Belmont verdienen helemaal geen moraal. En dat zorgt er ook voor dat je met een wat geruster hart van alle absurditeit in The Wolf Of Wall Street kunt genieten.

Bij een film van Scorsese hoef je je eigenlijk alleen maar af te vragen; boeit het verhaal me? Want, zoals we mogen verwachten, is The Wolf of Wall Street goed verzorgd en krijgt elk acteur alle ruimte om te stralen. Dat is allemaal wel bekend als je Scorsese aan het roer krijgt. Maar met The Wolf of Wall Street heeft hij gelukkig ook een interessant hoofdkarakter te pakken. En een film die vraagt om snelle montages, veel kleurrijke karakters, prima drama gemixt met vooral veel sterke komedie en veel seks en mooie vrouwen. Dat niet elk karakter - jammer genoeg - evenveel aandacht krijgt en dat de film met z'n dik drie uur wel erg lang is, is niet heel moeilijk voor lief te nemen.

4 sterren.

Zelden een film gezien met zo'n misleidende trailer. Ik had grootse verwachtingen, maar helaas is dit nergens waargemaakt. Ik had op actie gehoopt, een vette soundtrack, goede dialogen en interactie tussen Leonardo en Matthew (maar helaas komt hij nog geen vijf minuten in beeld, van de dik drie uur, maar hij neemt wel de halve trailer in beslag) en sterke plottwists. Niks van dat.

Laat ik het er op houden dat het niet mijn ding is. Leonardo speelt geweldig maar het verhaal is saai, langdradig en een complete herhalingsoefening. Ik stoorde me op een gegeven moment aan het zoveelste snuif- en drugs festijn, de orgieën en relationele ruzies. Tuurlijk wist ik dat ik dat te zien zou krijgen, helemaal niet erg, mits er voldoende afwisseling is.

De spanning die in de trailer te zien is, de "actie momenten", stellen geen fluit voor en zijn te verwaarlozen. Wat ik dus bedoel met dat er een heel verkeerd beeld wordt geschetst van waar je drie uur lang naar moet kijken.

Visueel ziet het er mooi uit en het acteerwerk is erg goed, maar qua verhaal vond ik het echt matig. Zonde, met wat meer pit en spanningsopbouw had het mij veel beter kunnen bekoren.

Uurtje er af was geen slecht idee geweest, en wat minder de drugs-, macht en seks verslaving op repeat zetten en écht boeiende scènes daarvoor in de plaats laten zien, dan had je een blije Eline gehad.

Nu gaat Eline naar huis met een dik anti climax gevoel en de gedachte "waar heb ik nou eigenlijk al die tijd naar gekeken?"

Foei.

Heerlijke film. Niet bijster origineel en meer komedie dan misdaad (en drama). De tijd vliegt voorbij. Ik had naar aanleiding van vele comments meer gefeest verwacht, zo was het prima gedoseerd. Leonardo DiCaprio is weer goed, al heb ik hem dit vaker zien doen. In een rol als deze is hij op zijn best. Die speech was geweldig.

The Wolf of Wall Street moest wel wat op gang komen, dat dwerg werpen, tja, dat kennen we onderhand ook wel - niet dat ik het weleens gedaan heb, zeker niet op kantoor.

Een rise and fall film dus, met een lekkere luchtige ondertoon. Toch miste ik enige originaliteit wat betreft humor, en eigenlijk ook drama. Wel een paar x gelachen, ook om het alcoholvrije biertje en de verbazing daarover.

Stevige 4*
En stap nooit op een boot met Leonardo DiCaprio.

Bijzonder grappige Scorsese,

Dat is het bovenliggende gevoel na het zien van alweer zijn 23ste speelfilm. Deze vijfde samenwerking met DiCaprio zal hoogstwaarschijnlijk de succesvolste zijn gezien al de positieve reacties overal. En daar ben ik het wel mee eens.

De film voelt eigenlijk in alles als een Scorsese. Het "rise and fall" storylijntje deed het al goed bij Goodfellas, en werd nog eens overgedaan in Casino. Ook The Aviator had daar elementen van. Allemaal begeleid met de onoverkomelijke verhaler die vanaf minuut één zorgt dat je in het verhaal wordt getrokken. Ik ben er zelf, als liefhebber van verhalen over mensen, enorm fan van, en ging er lekker voor zitten toen DiCaprio's stem uitlegde dat het vooral over hem ging (en niet over de dwerg die richting een dartbord vloog). Wat dan volgt is een enorm grappig relaas van een knul die zonder mededogen een manier vindt om gruwelijke sommen geld bij elkaar te troggelen, en dat op de meest extravagante manieren weet uit te geven. Hoe krijg je daar drie uur mee vol vraag je je dan af. Ik weet het antwoord niet maar ik heb me niet één tel verveelt. En dat vindt ik knap, want over het algemeen lopen dit soort films hetzelfde af, toch bleven de bizarre gebeurtenissen fris en boeiend.

Toch kan ik (nog) niet zoals velen hier de maximale score aan kwijt. Eerder genoemde films van de regisseur wisten me nog meer te pakken door de overdosis aan geweldadige scenes. Een 4.5 is ook een mooie hoge score, en ben blij dat ik de moeite genomen heb om naar de bioscoop te gaan.

4.5

DiCaprio en Scorsese, het gouden duo van het afgelopen decennium in de filmwereld. Samen wisten ze een fantastisch mystery neer te zetten, een remake van een Aziatische film die nauwelijks onder doet voor het origineel en magnus opus over het verleden van New York City. Een van de beste acteurs op het moment opnieuw samen met een van de grootste regisseurs aller tijden.

Deze keer werd het een opus over Wall Street in de jaren 80 waarin meer dan 500 keer het woord fuck valt en er om de vijf minuten een pilletje of lijntje genomen wordt. Binnen enkele minuten is de sfeer ook duidelijk, een tragische komedie over de opkomst en ondergang van Wolfie. De score benadrukt dit nog eens, de muziek staat meer dan eens in contrast met de tragische gebeurtenissen die we te zien krijgen. Leuk om eens een komische ondertoon te zien bij zoveel drugsgebruik in plaats van de zoveelste hallucinante wazige score.

De 'Alfie' shots waarin Wolfie plots tegen de camera gaat praten bevestigen nog eens het immense narcisme van de grote baas van Stratton en Oakmont. Jammer is wel dat dit wat inconsequent gebeurt, waardoor het eerder een gimmick lijkt dan een echte toegevoegde waarde. Acteerwerk is prima, met name Jonah Hill levert opnieuw een sterke prestatie. Robbie wist behalve haar sublieme accent niet echt te overtuigen. Leonardo acteert weer erg sterk, hoewel Scorsese er wellicht meer mee had kunnen doen.

Hier zit meteen een van de kanttekeningen van de film in, The Wolf of Wall Street weet nergens een echte mokerslag te leveren, een climax blijft uit. Hierdoor wordt het op het einde toch een zit die net wat te lang duurt. De hoogtepunten zijn met name in het begin, maar een echte dramatische breakdown van Wolfie blijft uit. Dit valt deels te wijten aan Scorsese die misschien meer uit de scenes had kunnen halen, maar ook deels aan het script. Naarmate de film verloopt wordt het steeds fragmentarischer. Zo missen er een aantal gebeurtenissen die meer dan interessante scene's hadden kunnen opleveren.

Hierdoor mist de film een kritisch karakter, wat een interessante keuze is. Eigenlijk eentje die ik wel kan waarderen, omdat het gedrag van Wolfie tot op een bepaalde hoogte helemaal niet zo vreemd is. Daarnaast is het verfrissend na al het gezeik op de mensen van Wall Street terwijl we dit allemaal zelf ook in de hand hebben gewerkt.

Desalniettemin is het een uiterst vermakelijke film met een aantal toffe over de top situaties, maar een meesterwerk is helaas niet geworden. Een ruime vier sterren en hoop dat Jonah aan meer van dit soort projecten in de toekomst zal werken.

Een zeer vermakelijke film. De 3 uur vlogen zo voorbij. Het karakter Donnie Azoff, prachtig geacteerd door Jonah Hill, vond ik echt geweldig.

Een film met zo'n onderwerp spreekt natuurijk snel aan. Het is ook gewoonweg een toffe film met veel bizarre hilariteiten, veel bloot en veel drugs. Af en toe over the top a la Scarface, maar het komt er mee weg. Verder is dit een typische Scorsese (vind hem lichtelijk overschat maar soit) met een uitstekende DiCaprio en Hill. Heb me dan ook drie uur lang goed weten te vermaken, ook al had dit verhaal veel beknopter verteld kunnen worden.

What kind of hooker takes credit card?

De nieuwe Scorcese is voor velen altijd iets om naar uit te kijken. Ik loop weliswaar niet zo wild van de regisseur (enkel No Direction Home vind ik een echt meesterwerk), maar een tijd geleden was ik naar de Scorcese expo in Gent geweest en daar was het toch wat beginnen kriebelen om wat meer van zijn oeuvre te gaan zien. Het was mooi meegenomen dat de man ondertussen een nieuwe film in de zalen had uitgebracht en dat deze me op de koop toe ook nog eens aansprak. Plus, het feit dat de film een hoop commotie had veroorzaakt zorgde er ook voor dat ik wel eens wou weten wat voor film het was.

En The Wolf of Wall Street is uitgedraaid op een degelijke film. Compleet over the top natuurlijk, maar juist daar zit hem de kracht van dit epos. The Wolf of Wall Street klokt af op zo'n 3 uur en pakweg de eerste 2 uur dienen enkel en alleen om de excessieve levensstijl van Belfort en co in beeld te brengen. Scorcese vult deze periode in met sex, drugs en vooral veel rock & roll. Hoewel de manier waarop de werknemers van Stratton Oakmont door het leven gaan op zijn minst nogal exuberant en zelfs op sommige punten walgelijk is te noemen, heeft het wel een hypnotiserend effect. Ik wist niet goed wat ik moest te verwachten van de komedie aanduiding, maar de absurditeit van sommige scènes werken effectief nogal hard op de lachspieren. Het doorbreken van de vierde muur door (alsook de voice-over van) Belfort helpt hier regelmatig wel mee. Hier en daar wel een ietwat misplaatste scène, het zinken van het jacht en de ontploffing van het vliegtuig leken niet echt te passen in de film, maar over het algemeen erg leuk. Naar de eerste 2 uur gaat dan ook het merendeel van mijn 4* naartoe, want voor de rest blijft The Wolf of Wall Street wel een typisch rise & fall verhaaltje. Vooral de fall staat bol van de clichés en is vrij voorspelbaar te noemen. Hetgeen toch wel wat afbreuk doet aan de film.

Waarom heeft McConaughey in godsnaam zo'n kleine rol gekregen? Van de bijrollen veruit het genietbaarst en hij haalt het begin van de film compleet naar zich toe. Erg jammer dat Scorcese hier niet meer mee heeft gedaan, temeer omdat het personage van McConaughey uiteindelijk nog zo'n twee jaar lang met Belfort zou hebben samengewerkt en zelfs 25% van diens bedrijf zou hebben gekocht. Nu we eenmaal bij Belfort zijn aangekomen, dan kun je niet omheen DiCaprio. De man laat de laatste jaren de ene na de andere krachttoer zien en hij laat de feestende miljonair uit The Great Gatsby hier erg ver van zich achter. Veruit één van zijn beste rollen als je het mij vraagt. Ook Jonah Hill speelt hier als de vreemde Donnie de pannen van het dak. Sowieso is hier weinig op aan te merken qua cast. Als ik een zwakste schakel moest aanduiden, dan zou het Margot Robbie als Naomi zijn, maar zelfs die heeft nog een aantal heerlijke scènes op haar naam staan.

Scorcese en DiCaprio zouden met de woorden 'Shame on you!' zijn begroet door iemand van de Academy Awards toen ze uit een lift stapten, maar het duo heeft zich werkelijk niets om voor te schamen. Om te gaan liggen knippen in het verhaal van Belfort zou betekenen dat dit een halfbakken verfilming zou zijn en het is knap dat beiden niet zijn gebroken voor de druk van de commissie. Het feit dat ze allebei kilo's dollars hebben, is daar wel handig voor natuurlijk. Naar het schijnt zou er nog een 4 uur durende versie aankomen en als deze nog wat meer van de levensstijl van Belfort en zijn werknemers bevat, dan ben ik een tevreden man.

4*

Let me tell you something. There's no nobility in poverty. I've been a poor man, and I've been a rich man. And I choose rich every fucking time.

Wolf of wall street is nu al een van de verassingen van het jaar en een van de sterkste titels van Martin Scoresse sinds jaren. Wat ik met name goed vond was dat de film ongelofelijk lichtvoetig is maar tegelijkertijd toch een flinke portie diepgang heeft. Hoewel het personage van DiCaprio hier toch echt een serieuze (drugs, seksverslavig, you name it) heeft vervalt het verhaal nooit in goedkoop en plat Amerikaans sentiment. En dan barst deze titel ook nog eens uit zijn voegen van de meest uitzinnige en memorabele scene's die je zeker de nodige tijd bij zullen blijven en je meer dan eens verbouwereerd achter zullen gaan laten. Dit script steekt gewoon uitzinnig goed in elkaar en is een verrassend sterke combinatie van humor, drama en misdaad zoals je ze niet vaak zal tegenkomen.

In de zaal hoorde ik na afloop iemand de opmerking plaatsen dat Wolf of Wall Street de nieuwe Scarface was, en deze film is wat mij betreft ook beslist in staat een zelfde soort status te gaan vergaren. Natuurlijk vallen er wel wat minpuntjes te verzinnen zoals gesprekken die soms net iets te lang duren en een speelduur die door sommigen met een speelduur van 3 uur wellicht als een te lange zit zou kunnen worden beschouwd. Echter vallen deze puntjes in het niet bij de ongelofelijk knappe prestatie die hier geleverd word. Op voorhand had ik nooit durven verwachten dat het onderwerp van deze prent me aan zou spreken en mee zou weten te sleuren, maar man, wat zat ik er langs! Dit is gewoon 5 sterren materiaal en een must see voor elke filmliefhebber, punt.

5,0*

Wat een film! Scorsese en DiCaprio staan sowieso hoog op mijn favorieten-lijstje, maar de combinatie van deze twee is gewoon geweldig. Shutter Island en The Departed waren al meesterlijk, maar is zeker van hetzelfde niveau. Schitterend gewoon!

Gezellig kantoortje daar met die geflipte Strattonites. Een film zoals Scorsese ze meer gemaakt heeft, zij het in een andere setting en met een andere toon. Niet verkeerd wanneer iemand in de herfst van z'n carrière nog zo'n buitensporige, losbandige en obscene komedie uit de mouw weet te schudden.

Een zeldzame hoeveelheid fucks, seks, pillen en poeder in een wereld waarin geld verdienen meer een doel dan een middel is. Het kan niet op in meerdere opzichten. Zelfs onder zware druk van de overheid weigert Belfort een stap terug te doen. Wellicht een van de meest tekenende scènes. Niet de leukste.

Die zitten veelal rondom de excessen en decadentie die deze levensstijl met zich meebrengt. Het gesprekje met de FBI agenten op de boot is goed voor een ferme grijns en hoe de infomercial uitpakt, is een aardige vondst. Toch gaat er, zoals dat wel vaker met humor het geval is, ook wel eens wat mis.

Op zich niet erg, maar de indruk ontstaat dat Scorsese deze mallemolen nooit helemaal zo draaiende krijgt als een Goodfellas of voor mijn part Casino. De forse speelduur, het repeterende karakter van de film en zijn verplichte narratieve boog helpen wat dat betreft ook niet erg mee. Het stokt af en toe.

DiCaprio is op de meest uitzinnige momenten ook weer niet zó overtuigend en zijn voice over gaat stilaan meer en meer op die van Liotta lijken. Wel een aardige toevoeging is wanneer hij zich direct richt tot de kijker, op dat soort momenten weet hij dan wel de benodigde flair aan de dag te leggen.

Verrassend genoeg blijft Jonah Hill met zijn hagelwitte tanden drie uur lang een bezienswaardigheid. Al met al veel ongezouten fun met hier en daar een dipje. De val klapt uiteindelijk ook wat lullig dicht, maar zonder belerend vingertje blijft good old Marty met speels gemak aan de goede kant van de score.