The Master (2012)

Joaquin Phoenix acteert echt weergaloos in deze film.

Op de regie was niets aan te merken. De muziekkeuze was helemaal niet slecht. Weinig man kan deze cast evenaren in acteerprestaties. Zelfs humor ontbrak niet. Toch miste the Master voor mij iets essentieels. Iets onbeschrijfbaar dat een film gewoon simpelweg nodig heeft om in het geheugen te blijven. En dat had hij niet. Hij liet me geen indruk achter. Hij gaf me geen nieuw inzicht. Hij gaf me geen vers gevoel. En zonder dat gevoel heb ik niet de indruk dat ik een goede film heb gezien. Het kan zijn dat ik de film niet begreep; dat ik er volledig naast zit. Maar de puf om deze Anderson een nieuwe kans te geven? Nee. En dat is voor mij reden genoeg om the Master geen goede beoordeling te geven. Wat wil deze film me nou zeggen? Dat het leven treurig is? Dat de wereld treurig is? Wat een teleurstelling.

S. Hoffman is vanzelfsprekend goed. Maar de acteerprestatie van J.Phoenix is inderdaad weergaloos, waanzinnig! Draagt wat mij betreft de film.

DE scene van de film: beide zitten in de gevangenis en kafferen elkaar uit.

Wederom een geweldige film van Anderson. Wat een oevre heeft die man inmiddels.

Ongelooflijk dat deze film geen indruk heeft achtergelaten...

Ik weet ook niet precies wat Anderson met deze film wil wil zeggen, maar moet dat? Hij kwam in ieder geval aan als een mokerslag. De openingscene op het strand...

No offense, maar wat wil jou nr. 1 Inglorious B. zeggen? De nazis waren fout...duh...Memorabele film, zijn opvolger idem, maar veel leger kan bijna niet...

Laat ik dan voor mezelf antwoorden. Beide scenes kennen een enorme droefheid, ze laten zien hoe verknipt Freddy is teruggekeerd van het front, maar op het eind heeft hij wel rust gevonden, dat is mooi.

Maar ik ga m snel herzien om het nader te duiden, het is in ieder geval een rijke, prachtig gespeelde en schitterend in beeld gebrachte karakter(s) schets.

Ja ja dat was dus droefheid. En dat hij zijn baanje als fotograaf verpest heeft is omdat hij verknipt is, en die drankjes die hij maakt, omdat hij alcoholist is, en dat hij een hele groep mensen naakt ziet aals Dodd staat te zingen is omdat hij sexueel gefrustreerd is. Wel een beetje makkelijk eigenlijk.


De film is mooi geschoten en er wordt goed geacteerd, maar daar blijft het wat mij betreft bij. Zeker als je deze film vergelijkt met TWBB blijft er helemaal niet veel over. Met Daniel Plainview (dat was pas een karakterschets) had ik in ieder geval veel meer dan met die rare Freddie of die interesant doenerige Dodd. Als hij dan toch zo'n leider is van een nieuwere religie laat hem dan ook daadwerkelijk uit de doeken doen waar het over gaat. Meer dan een paar aardige een op een gesprekken heb ik niet gezien.

Ja, wanneer je geen connectie met de personages hebt, zal de film je waarschijnlijk niet boeien. Ik vond ze hier juist beide zeer intrigerend.

Ik worstel nogal met deze film. Vond ik 'm goed? Ja, absoluut. Viel de film wat tegen? Eigenlijk ook. Ik heb erover nagedacht waarom dat is en kom hierop.

Andersons eerste film heb ik altijd gezien als een voorproefje, een stijloefening. Boogie Nights en Magnolia vind ik ook verwant in hun benadering, de eerste een rise and fall-verhaal en de tweede een mozaiekfilm, beide met een personagegerichte, emotionele benadering. Punch-Drunk Love is een afwijkende film en There Will Be Blood was de nieuwe Anderson. Een die afstandelijker was. Wat meer hoofd, wat minder hart. Zijn personages kwamen minder centraal te staan, die thema's werden belangrijker. There Will Be Blood verpakt zo'n beetje de eeuwige politieke en morele tegenstellingen van de Verenigde Staten in een epische film over olie. Een film waarover ik schreef dat ik 'm bewonderde, maar op een veel verstandelijkere manier dan zijn eerdere films.

The Master gaat door waar Anderson bij There Will Be Blood gebleven is, maar ik vind die afstandelijkere stijl meer in conflict met de thema's van deze film. The Master gaat in wezen vooral over de verantwoordelijkheid voor je eigen bestaan, hou je dat in de hand of leg je dat bij een ander neer of bij een idee. Dat is een veel persoonlijker thema dan in There Will Be Blood en in combinatie met de grootse, afstandelijke stijl werkte dat niet helemaal. Vooral de keuze om Phoenix het centrale karakter te laten zijn niet. In deze setting was een focus op het andere thema van de film de overgang van een idealistische(?) groep mensen (en een leider), naar een grote organisatie met macht en geld, rondom Hoffman passender geweest denk ik.

De film heb ik op 70mm gezien (wat me vooral opviel in detaillering van wat ik zag, mooie ervaring) en is zeker in het begin soms adembenemend mooi. Vond de muziek af en toe ook erg mooi. En heb van veel losse scenes echt genoten. Het is meer de som van alles wat ik zag waar die wat minder indruk maakte. Alsof niet alle puzzelstukjes in elkaar vielen. Wil 'm sowieso nog weleens zien.

En ook voor deze Anderson-film heb ik bewondering, al vind ik het, vooral om de reden die ik hierboven heb proberen uit te leggen, zijn minste film op zijn debuut na.

3.5*

Accoord, ik vind het ook wat lastig om uit te leggen wat mij zo raakt. Maar het heeft hoe dan ook te maken met wat jij zegt, dat echte intense scènes geen uitleg nodig hebben en direct hun doel weten te halen! Jij ervaart dat om wat voor reden dan ook bij de social network, ik bij de master.

Interessant dat je N.Cage en M.Brando er bij haalt, waren nog niet bij me opgekomen.

Zij hebben inderdaad unieke acteerprestaties neergezet in de films waar jij aan refereert. Toch mag je dat mi. niet vergelijken met deze film. Het centrale thema is hier niet alcoholisme of de uitwerking van oorlog tot waanzin, ook al zijn er raakvlakken.

Het verschil is dat ik wel kan uitleggen welke scene ik goed vind bij TSN en jij niet bij TM. Ik lees hier veel lovende kritieken, maar niet een daarvan snijdt echt hout. Meer als wat kreten over intens, en intrigerend lees ik niet.

Ik had ook There Will Be Blood kunnen noemen, waarbij Daniel Plainview dan de geplaagde (drinkende) ziel is, en Eli de leider van een religie. Die twee rollen zijn alletwee veel interessanter dan die twee in TM. Uit die eerstgenoemde film kan ik ook minstens 6 intense scenes opnoemen.

Uitstekende recensie van starbright boy, sluit ik me helemaal bij aan.

Ik neem me altijd voor om een film af te kijken,hoe saai de film ook mag zijn. Heb ik ook bij deze gedaan,maar het was een marteling! Ik kreeg inderdaad geen connecties met de hoofdpersonen,terwijl ik toch fan ben,van PSH en Joaquin. De film pakte me ook niet,vond de scenes heel traag gefilmd. Wat niet erg is,als je helemaal in de film zit. Vind het spijtig,dat ik niet positief over de film kan zijn,ook als ik hier de positieve reacties lees,vind ik het jammer,dat ik de film niet zo heb beleefd..

Moeilijk moeilijk. Ik had gemengde gevoelens bij deze film. Ik merkte gewoon dat er een hele komische sfeer rondhing en daardoor kon ik hem niet echt serieus nemen, voor wat een drama betreft. De acteerprestatie's van Phoenix en Seymour waren fantastisch en op een bepaalde manier ook best lachwekkend (zal wel aan mij liggen). Maar goed de filosofie en de ethiek in de film kwam(en) leuk over.

*3.5

Paul Thomas Anderson + Philip Seymour Hoffman + Amy Adams + Joaquin Phoenix + verhaal maakte dat ik hier hoge verwachtingen van had. Sterker nog, The Master zou natuurlijk vanzelfsprekend goed zijn. Ben toch teleurgesteld. Ik zat er geen moment in, heb 'm met moeite afgekeken. Genoten van de acteurs, nu het verhaal nog.

Prachtige poster trouwens. Deze is nog mooier. Ben ik (voorlopig) even misleid

Bij een film die tegenviel, kan een tweede kijkbeurt nog wel es verschil maken bij mij. Binnenkort nog maar es dan. En dan in mijn eentje, zonder elkaar af te leide en met goed beeld.

Een film die bij mij niet echt is aangekomen. Ik vind deze film niet onwijs goed omdat ik er waarschijnlijk geen hol van begrijp. Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman doen het meesterlijk! Maar ik ben wel benieuwd wat eraan deze film te begrijpen valt omtrent het drama van de getikte Freddie en zijn relatie tot Dodd. Wat is nou echt het punt wat Paul Thomas Anderson wil maken? Ik heb gewoon een redelijk goede dramafilm gekeken, maar ik haal er niets bijzonders uit. Dan zie ik toch liever een film als Flight.

Brrrr. Flight valt uit de lucht van de clichees. Dan kijk ik toch veel liever een bijzonder werkje zoals deze. En dat ik nog een tweede kijkbeurt nodig heb om het punt van PTA helemaal helder te krijgen (als hij al een helder punt wil maken), vind ik enkel een pré.

Ja, Flight is doorspekt met clichés. Echter wordt het niet knullig gebracht. (The Master ook niet) Met Flight had ik alleen dat de film niet te zoet wil overkomen, maar ook niet te rauw. Uiteindelijk is ie net wat te zoet.

The Master is een bijzonder werkje, dat valt tijdens het kijken wel op ja. Maar de kracht van de film is mij denk ik ontgaan. Qua structuur is/lijkt het duidelijk, maar er schuilt nog iets achter, maar wat!

Film blijft toch triggeren. Vooral ik nu deze quote (nu.nl) lees: 'Philip Seymour Hoffman en Joaquin Phoenix zijn fenomenaal in The Master, een film die bovendien niet meteen al zijn geheimen prijsgeeft'.

Lol, dat is een zelfde kreet als: "vernieuwde pindakaas....nu NOG lekkerder!"

En vernieuwd is altijd viezer, nooit beter. Noem het dan veranderde of smerigere Maar hoe bedoel je deze opmerking eigenlijk.

Minder lekker, nooit beter.

Tijdschriften, kranten of in dit geval een nieuwswebsite brullen van alles om maar te verkopen.

In deze review schrijft de recensent

En verteld dan wat we in de film zien en stelt dan vervolgens allerlei vragen oftewel hij roept maar wat.

Als je 'm niet goed vond is zo'n kreet sowieso niets nee. Maar laat mij dit gewoon maar geloven. Dank.