The Master (2012)

Philip Seymour Hoffman speelt een charismatisch sekteleider genaamd Lancaster Dodd die een loyale volgeling vindt in Freddie Quell, sterk gespeeld door Joaquin Phoenix. Deze sekteleider is losjes gebaseerd op Lafayette Ronald Hubbard de grondlegger van de Scientology Church. Het onderwerp spreekt me aan en hoewel ik niets heb aan te merken op het acteerwerk, de cinematografie en de muziek ben ik niet echt meegesleept of geraakt door de film.

Allemaal waar maar je oordeel is ook een kwestie van perspectief: wij als 'alwetende' kijker krijgen Dodd in vershillende contexten (privé) te zien en kunnen zijn dubieuze trekjes constateren. Dodd heeft een hoffelijke kant waarmee hij op zijn aanhangers een charismatische effect heeft of wil hebben...

Juist bij de openbare gelegenheden vond ik hem eerlijk gezegd onuitstaanbaar. Maar goed, verder niet zo relevant.

The Master is een mysterieuze film. Dat zul je niet veel lezen. Wel dat het een moeilijke film is, maar dat bedoel ik niet. Persoonlijk viel me dat moeilijke nog reuze mee. Het is niet bepaald voorgekauwd, nee, en er zitten een aantal bijna onverklaarbare scènes in (die motortocht in de woestijn en vooral die droom over dat telefoontje in de bioscoop; twee prachtscènes overigens). Maar de grote lijn vond ik prima te volgen en het is gewoon een narratieve film, al is het er wel een die zeer innovatief is. Het zijn de details die soms onduidelijk zijn en dat is waar de mysterie in zit.

Er zitten veel gaten in de vertelling, maar niet van het onbedoelde soort. Er worden geregeld sprongen in de tijd gemaakt, waardoor je constant moet opletten of we in een nieuwe scène niet een paar weken of maanden verder zijn. Wat er intussen gebeurt is blijft vaag, maar is meestal cruciaal, als karakters zich ontwikkelen en verhoudingen veranderen. Hierdoor verandert The Master niet in een puzzel. Het is een film die dit soort vaagheden nodig heeft, omdat de karakters vaak vaag blijven en de personages een soort mysterie over zich moeten hebben. The Master werkte voor mij op de eerste plaats als een wat meer lyrische film, met gevoel als belangrijkste element, waarbij het intellect op een duidelijke tweede plaats eindigt, al is er op dat gebied ook genoeg te vinden.

Inhoudelijk is dit gewoon weer een echte Andersonfilm. Er is weer een soort vader-zoon-relatie en er zijn weer personages die op zoek zijn naar een diepere relatie, die dus net zo goed die van vader en zoon kan zijn als die van de liefde. Het is opvallend hoe weinig Anderson eigenlijk nog gebruik heeft gemaakt van romantische relaties; alleen in delen van Magnolia en Punch-Drunk Love staat dit centraal. Maar verder hebben al die films dit gemeen, zei het dat dit in iets mindere mate gold voor There Will Be Blood, maar ook daar is het niet afwezig en dat het minder prominent wordt komt vooral omdat Anderson daar koos voor een personage dat een grote weerstand biedt tegen enige vorm van affectie. Ik vind het eigenlijk vreemd dat The Master het meest vergeleken wordt met There Will Be Blood. Dit zal wel komen doordat The Master een wat meer cynische film is, zoals zijn directe voorgangers, terwijl de vier eerste films van Paul Thomas Anderson vrij warmhartig waren.

De meest directe geestverwant van The Master in het werk van Anderson is wat mij betreft de minst voor de hand liggende: Punch-Drunk Love. Ja, die korte, lieve romantische komedie met Adam Sandler. Beide films gaan over een personage dat nauwelijks nog een echt connectie heeft met de samenleving, omdat beide hoofdpersonen nog maar net functioneren en zo nu en dan de grenzen van het sociaal acceptabele overschrijden, zij het op een totaal andere manier. Belangrijker is misschien nog wel dat de wereld waarin Anderson hun plaatst hyperrealistisch is, surrealistisch haast. In alle films van Anderson wordt de waarheid wat aangedikt, maar in deze twee films het meest. Daarbij heb ik de indruk dat die twee films het meest op gevoel zijn gemaakt. De camera, de montage en de muziek lijken een uitdrukking van bijna pure emotie.

Vandaar dat ik me niet zo druk maak over dat The Master de aanvankelijke belofte van een grootse film over Scientologie niet helemaal waarmaakt. De film werkt op dat niveau wel, maar niet optimaal. We krijgen er echter iets wat krachtiger is voor terug. Zelden heb ik een film gezien waar het gevoel van verlorenheid zo invoelbaar was. Door de oorlog is Freddie Quell duidelijk zijn connectie met de wereld kwijt geraakt en zijn poging die terug te krijgen via The Cause en Lancaster Dodd vond ik boven alles ontroerend, maar ook akelig. Daarnaast is het verhaal van Lancaster Dodd bijna even boeiend. Daar gaat het om een man die bijna de noodzaak van zijn zelfopgerichte religie kwijtgeraakt is en het opnieuw vind in Freddie Quell, een persoon waarin hij zich denk ik lijkt te herkennen. Het zou me niets verbazen als Dodd ooit zo verloren was als Quell, maar door zijn intellect eruit gekomen is. Er wordt vaag naar gehint dat er parallellen zijn tussen Dodd en Quell. Helaas is er voor Dodd geen echte manier om met Quell om te gaan. Dodd zit vast in zijn Cause en daar is geen plaats voor Quell. Dodds vrouw Peggy, wiens stoel in haar laatste scène op een troon lijkt, is de werkelijke dictator van The Cause. Adams wordt zelden genoemd in besprekingen van de film hier, maar ze is ontzettend goed. Ik ben zeer blij met haar Oscarnominatie, al gaat ze nooit winnen van Anne Hathaway.

Dus we hebben hier een film over een bijna perfecte vriendschap. Quell wordt voor het eerst in lange tijd weer diep geraakt door een mens en vindt een surrogaatvader. Dodd vindt een surrogaatzoon, iemand die hij werkelijk hoopt te helpen met zijn Cause. Maar het is die Cause die uiteindelijk de vriendschap in de weg zit. Doordat Dodd vastzit in zijn eigen religie eindigt hij als de grote verliezer van de film. Quell is geen grote winnaar, maar is wat menselijker geworden en lijkt weer een connectie te kunnen maken met andere mensen. In zekere zin gaat het om hoe goede bedoelingen van religies of andere idealistische instellingen vaak zo rigide worden dat de oorspronkelijke intenties verloren gaan. Maar het is vooral een film over twee mensen en films over mensen zijn meestal de beste wat mij betreft.

Moet ik zeggen dat ik Phoenix en Hoffman geweldig vind? Hoffman speelt misschien de rol van zijn leven en dat is een extreme opmerking voor iemand van zijn caliber. Phoenix maakte al indruk op me toen ik in mijn vroege tienerjaren Gladiator voor het eerst zag. Sindsdien ben ik een soort van fan, al heb ik relatief weinig van hem gezien. Het hielp ook niet dat hij vier jaar geen film heeft gemaakt, dankzij I'm Still Here. Dit is de rol waar hij altijd op gewacht lijkt te hebben. Duistere personages passen bij hem. Hij zet de rol vrij dik aan, maar dat werkte, want een film als deze heeft een wandelende handgranaat nodig. Ik vroeg me wel af of zijn lip werkelijk beschadigt was waardoor hij moeilijk praatte, of dat het moest voorstellen dat zijn personage fysieke schade had opgelopen (in de oorlog?) en daardoor zo afwijkend praatte. Het werkte in ieder geval.

Prachtige film, die misschien nog wel eens beter kan worden met herzieningen ook.
4,5*

The Punch van The One Ring bevat eye-openers... meesterlijk!

Al had ik dat ook in Hard Eight waar naar mijn gevoel meer overeenkomsten mee zijn, sowieso in de toon van de film. PDL vond ik wat dat betreft wat luchtiger en meer richting de lach gaan. En stilistisch was die ook anders, met alle bliebjes en geluiden en een sneller tempo en drukker geheel. Deze The Master lijkt zo op het oog net iets minder geregisseerd en wat meer conventioneel.

Inhoudelijk zijn de overeenkomsten er wel, maar ook zeker bij Hard Eight waar de hoofdpersoon uit de goot wordt gehaald door een ander en er een soort vader-zoonrelatie ontstaat.

Vader-zoonrelaties zijn standaard in Anderson, behalve dan toevallig in Punch-Drunk Love. Hard Eight is wat lang geleden voor mij, staat me niet sterk voor de geest, maar die was vrij conventioneel en deed volgens mij filmisch lang niet zo veel als Punch-Drunk Love en The Master om het desolate gevoel van de hoofdpersoon weer te geven. Ik ben het er dan ook niet mee eens dat The Master minder geregisseerd is en conventioneler is dan Punch-Drunk. Wel uit het zich anders, maar ik zeg dan ook niet bepaald dat die twee films kopieën van elkaar zijn.

Qua inhoud, misschien niet, maar qua vormgeving, cinematografie en audio (muziek) staat deze zonder twijfel het dichtst bij TWBB. Ik vind ook juist PDL zijn meest conventionele film, samen met BN. Maar moet die eerste hoognodig eens herzien.

Verder mooie analyse van TOR.

"The one ring" voor mij geeft een uitgebreide recensie waar ik het grotendeels wel mee eens ben, dus ga ik hier geen extra "eigen" oordeel neer zetten.

De film vonden wij goed en dat is onze mening in het kort. Hij duurt ook niet te lang, ondanks de lengte van 144 minuten.

En ja, voor degenen die een actiefilm zoeken of rauw geweld, dan nog even verder zoeken.

4* voor dit juweeltje!

If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world.

Eindelijk is er dan na ruim vijf jaar weer eens een film van Paul Thomas Anderson. Hoewel ik There Will Be Blood zeker niet zijn beste film vond en ook de rest van zijn oeuvre soms wat wisselvalligheden bevat, keek ik hier toch wel weer naar uit. Er zijn namelijk twee eigenschappen waaraan zijn films altijd wel voldoen. De regie is op zijn minst goed te noemen, en het acteerwerk is altijd buitengewoon goed. Die twee zaken zijn zoals verwacht ook bij the Master weer in orde en daarnaast is het ondanks een wat lastig begin, toch een uitermate boeiende film gebleken.

Dat lastige begin is overigens meer aan mezelf te wijten. Of het vermoeidheid was weet ik niet, maar feit is dat ik het eerste kwartier wat dromerig in mijn bioscoopstoel zat. Gelukkig werd ik daarna scherper, wat ook nodig was, omdat je hierbij soms toch wel goed moest opletten om het geheel goed te kunnen volgen. Hier en daar wordt af en toe een sprongetje in de tijd gemaakt en daarnaast worden er af en toe wat surrealistische scenes door het geheel heen verweven. Scenes, die overigens erg mooi om te zien waren, zoals de gehele film visueel buitengewoon mooi was. Cinematografisch zitten er een aantal buitengewoon mooie scenes in, die op het grote scherm nog eens extra goed tot zijn recht komen.

Dan is er nog het acteerwerk. Anderson is een duidelijk voorbeeld van een regisseur die altijd het maximale uit zijn acteurs en actrices weet te halen. In The Master is dat eigenlijk niet anders. Philip Seymour Hoffman speelt de rol van de charismatische sekteleider in ieder geval geweldig. Ik kan me niet direct een rol van hem herinneren, waarin ik hem beter zag en daarbij moet gezegd worden dat ik hem eigenlijk altijd wel goed vind. Joaquin Phoenix is niet heel veel minder en vooral in de scenes met hun twee samen voorzien ze elkaar van geweldige feedback en stuwen ze elkaar naar grote hoogten, waarbij ze geholpen worden door de sterke dialogen. Dan is er nog Amy Adams, die tussen het acteergeweld van beide heren toch relatief gemakkelijk overeind weet te blijven. Ondanks haar kleinere rol zet ze een enerverende en krachtige persoonlijkheid neer.

Toch moet ik zeggen dat er in het laatste half uur op de één of andere manier iets ontbreekt. Ik kan er alleen mijn vinger niet precies opleggen. Het is net alsof ik iets mis, alleen kan ik totaal niet aangeven wat dat dan zou moeten zijn. Het oogt een klein beetje als een herhaling van zetten en ik mis op een bepaalde manier een soort van impact, die ik had verwacht, maar die uitbleef. Ik weet het, het klinkt vaag, maar beter dan dit kan ik het gevoel waarom The Master bij mij “slechts” op vier sterren blijft steken, niet omschrijven. Wel is het wederom een bewijs van Andersons grote kunnen gebleken. Ik heb hier op momenten best wel van genoten. Wie weet wat een herziening in de toekomst nog eens zal uitwijzen.

4,0*

Ik denk dat je Punch-Drunk Love inderdaad moet herzien, want ik vind het stilistisch gezien Andersons meest afwijkende film.

Overigens is Hard Eight met gemak de meest conventionele film die Anderson gemaakt heeft.

Ook in deze nieuwe film van mijn favoriete regisseur Paul Thomas Anderson valt wel weer wat te lachen, al is de mening van hoofdrolspeler Joaquin Phoenix wel wat overdreven; die dacht namelijk dat 'The Master' een komedie was. Vijf jaar gewacht op de nieuwe PTA.. duurde me veel te lang.

Nou lijkt het er - gelukkig - op dat Anderson volgend jaar al met z'n nieuwe project, 'Inherent Vice' op de proppen gaat komen, dus dat zou mooi zijn. Die film sprak me meer aan dan 'The Master' en dat blijft ook zo na het zien van deze nieuwe prent van Paul Thomas Anderson, want ondanks het feit dat ik dit een zeer sterke film vind, hoop ik dat Anderson weer wat meer richting films als Boogie Nights, Magnolia en PDL gaat. Maar oké, even over 'The Master'.. wat een uitermate sterk staaltje film weer!

Qua onderwerp sprak deze film me in eerste instantie niet bijzonder aan, maar mijn vertrouwen in Anderson bleek wederom terecht, want hij levert een magisch, bijzonder, mysterieus en meeslepend stukje film af, met Joaquin Phoenix in z'n beste rol ooit.. net als Philip Seymour Hoffman (misschien wel). Wat een briljante rollen, die Phoenix met z'n houding, de close-ups, mimiek, alles. Briljant, gestoord, soms aandoenlijk, dan weer grappig, dan weer eng. Klasse. Verder alle lof naar Hoffman, maar ook Adams, die me meer dan verraste als uiteindelijke leider van alles. Geweldige cast.

Verder een geweldige, bijzondere film. 'The Master' gaat diep, lijkt vaak ongrijpbaar, net als de relatie tussen Dodd en Quell. Fascinerend. Dodd lijkt misschien wel veel van hemzelf terug te zien in Quell; drank, vrouwen, driftbuien. Tegelijkertijd lijkt de film een balans te willen vinden in de doordachte, sluwe Hoffman die precies weet wat-ie wil en de dierlijke Phoenix die zich laat drijven door z'n emoties. Ze lijken niet met en niet zonder elkaar te kunnen. Uiteindelijk is het de vrouw van Dodd die de touwtjes in handen heeft, Phoenix die ''vrij en blij'' lijkt en Dodd die klem zit in de sekte. Het enige wat ik dan een beetje mis is de emotionele impact, dat is nou juist iets wat Anderson zo goed bij mij naar boven weet te krijgen altijd.

Verder is dit een parel op audiovisueel vlak. De film barst van de machtig geschoten scénes en de score van Greenwood is weer heerlijk. Anderson wijkt op alle vlakken af van Hollywood en doet dat goed. Niks is standaard aan deze 'The Master'. Dat maakt de film ook bijzonder. Ik heb best wel genoten van de nieuwe Anderson, een herziening zal uitwijzen of ik hier meer kan uithalen.

Top idee! Zal m vanavond eens in herziening gooien.

Wat een intrigerende film. Geweldig goed weergegeven hoe die sessies in zo'n "sekte"er aan toe gaan. Een charismatische leider en een aantal blind-van-vetrouwen volgelingen en een sterke vrouw op de achtergrond. Echt geweldig goed gedaan. En dan zo'n Freddie die moet "genezen". Geweldig die praat- en hypnosesessies. Er wordt echt geweldig geacteerd door Hoffman en Phoenix. De mooiste scene vind ik die als ze naast elkaar in een cel zitten. Freddie als een getergd beest briesend en snuivend alles kapot trappend en Dodd heel gelaten leunend op het bed alles aanschouwend.
Ik weet niet of je kan zeggen dat Doddde verliezer is en Freddie de winnaar of dat Dodd gevangen blijft in zijn sekte en Freddie vrij is. Ik denk ook niet dat de beweegredenen van Dodd allemaal slecht zijn, ik heb dat wel vaker meegemaakt een charismatisch leider die puur op zijn charisma mensen wil helpen maar geen sluitende filosofie voor zijn "geloof" heeft (en daarom juist zo gevaarlijk kan zijn)

Een zeer interessante film die om herkijken vraagt en langblijft hangen.

Ik heb hem gisteren gezien en net als bij There Will Be Blood was de film afgelopen en weet ik gewoon weer even niet waar de film over gaat en wat alles betekent. Ga hem gewoon nog een paar keer kijken.

Ik vind er niets aan.

The Master

Ik was heel nieuwsgierig naar deze film. Het thema van deze film sprak me meteen aan. Tel daar nog namen als Hoffman, Adams en Phoenix bij en het kan eigenlijk niet meer stuk.

Of toch? The master begint naar m'n mening vrij veelbelovend. Je krijgt van het begin al een vrij duidelijk beeld van Freddie. Net terug van de oorlog, post traumatische stress, drank- en seksverslaafd. Op dat moment heeft Freddie iemand nodig die hem kan redden. En zijn "redding" komt er... Lancaster vertolkt door Hoffman neemt deze mentaal gewonde jongeman onder zijn hoede en krijgt steeds meer vat op hem.

Na ongeveer een uurtje begint het voor mij af te zwakken. En ik kan niet eens zeggen waarom. De prestaties van zowel Hoffman als Phoenix zijn verbluffend. Ze zijn geknipt voor de rol. Maar toch vind ik de dialogen inhoudelijk niet zo sterk. De film duurde voor mij te lang. Ik las hierboven ergens dat Mevr. Lancaster het echte brein was achter deze hele sekte. En zo ervaarde ik het zelf ook. Graag had ik wat meer van Adams gezien. Haar personage boeide me het meest.

Ik had zo het idee dat heel de familie van de wap is (denk aan de dochter, schoonzoon) de zoon leek me dan weer de enige die nog wat had met de realiteit. Is het juist als ik zeg/denk dat Dodd zo maar wat zei? (omdat hij zijn plan eigenlijk herwerkt had bij z'n tweede boek?)

Ik wil de film nog niet meteen afschrijven. Misschien moet ik hem nog eens bekijken om 'm meer te appreciëren...

Film had aan de ene kant wel waar ik op hoopte, een soort vervreemde, epische sfeer en geniaal acteerwerk van de twee hoofdpersonen.

Maar aan de andere kant ook waar ik voor vreesde, namelijk een erg ontastbaar onderwerp, waar je aan het einde nog net zoveel van snapt als aan het begin. Dat maakt het wel een tikkie langdradig.

Het is ook niet zo alsof je echt heel veel begrijpt van de beweegredenen van de personages, zoals wel vaker bij PTA. Hoewel nu al een hele grote in de filmwereld, blijft zijn grootste probleem dat zijn films te vaak afstandelijk blijven.

Grappig genoeg kwam heel veel uit de opening van de film uit de docu Let There Be Light (1946)

. Zelfs hele teksten zoals de officier die tegen de manschappen zegt: 'de mensen zullen je niet begrijpen maar als zij in zulke stress-situaties terecht zouden komen hielden ook zij er iets aan over' . Heeft PTA dus letterlijk overgenomen.

Gow, dat wist ik niet. leuk. Maar toch jammer dat enkele scènes eruit zijn gehaald.

Toch algemeen bekend dat The Master veel inspiratie heeft geput uit Huston's werkje. Geldt ook voor het production en costume design.

Is dat zo? hm, ok. Ik had er vooraf niets over gehoord.

Is verder ook niets negatiefs of zo.

Niet helemaal wat ik er van verwacht had, maar toch een interessant verhaal over de sekte die word geleid door de briljant spelende Hoffman.

Ook Phoenix doet het geweldig.

Toch mis ik een beetje diepgang in het verhaal. Ik had wel iets meer van de sekte zelf te weten willen komen, ook al draaide het verhaal natuurlijk om Freddie.

Wat meer achtergrond informatie over Lancaster en zijn familie. Zijn beweegredenen, en het ontstaan van zijn groepering.

Al met al toch geen onvermakelijke film!

Interpreteerde het ook niet zo maar als je al iets leest waar PTA aan het woord is wat betreft the Master is de kans heel groot dat ie Huston noemt. Schijnt echt een enorme inspiratiebron te zijn geweest. Huston schijnt zelfs een credit te hebben (pin me daar alleen niet op vast).

Het staat ook bij de IMDb trivia. Wist het van tevoren ook niet.

Ik ook niet, al verdiep ik me niet zodanig in het filmproces an sich. En Huston is nou niet bepaald mijn favoriete regisseur.

Gisteravond herkeken, gezellig met 6 man in een zaal waar met gemak er 150 in kan. Twee ervan waren zelfs medewerkers van de betreffende bioscoop. Om te janken, zeker als je beseft dat Verliefd op Ibiza 100.000 bezoekers heeft getrokken.

Maar goed. Wat me opviel was dat de film rechtlijniger leek dan de eerste kijkbeurt en dat het geheel best logisch was. Ook knap hoe weinig beelden PTA nodig heeft om toch veel te zeggen. Ook Phoenix en de rol van Adams werden veel duidelijker. Vooral die tweede keer gaan kleine dingen opvallen. Dat zij altijd heel star blijft kijken, met een innerlijke woede, als aan de poten van The Cause wordt gezaagd. Dodd gebruikt The Cause ook voor zichzelf, zij is meer een diender en wil deze beschermen. En Phoenix die toch wel een heel knap personage neerzet die denkt zijn driften onder controle te hebben, maar ondertussen. In die fantastische scène waarin hij wordt behandeld - elke keer weer valt hij toch uit.

4,5* blijft met speels gemak staan. Aan de rest wat ik eerst zei heb ik verder weinig toe te voegen en dit is hierbij voor zeker de beste film van 2012.

Een interessant onderwerp!

De film begint sterk, maar zakt erna helemaal in naar mijn mening.

Het doel/het thema wordt niet meer uitgewerkt, maar enkel voortgekachel van gebeurtenissen die kant noch wal raken.

Het tweede deel van de film is het wachten op een clou die maar niet komt...een hoogtepunt...een statement...helaas. En zo charismatisch vond ik die sekteleider niet

Wellicht had ik te hoge of verkeerde verwachtingen van deze film. De acteerprestaties, het begin van de film en bepaalde scènes maken het allemaal wel goed. Daarom een voldoende.

Wellicht nog eens herzien...

3*

Er zijn zeer goede acteurs aan het werk, het verhaal heeft potentie boeiend te zijn, maar op een of andere manier is het ontzettend afstandelijk allemaal. Freddy is een rare snuiter waar je verder maar weinig van te weten komt, en dat geldt eigenlijk voor iedereen en alles wat er gebeurd. Die experimenten en oefeningen zijn voor mij allemaal pas interessant als je tenminste een béétje weet over de achtergrond of bedoeling, zonder dat blijf je kijken naar een aaneenschakeling van vaag gedoe en aparte personages.

Het is jammer, want sektes is een onderwerp waar ik normaal gesproken erg in geinteresseerd ben, maar het mist daarvoor nu echt aan inhoud en achtergrond. Het verzandt af en toe teveel in slechts mal vertoon. Ook de onderlinge relatie geloofde ik allemaal niet zo, terwijl de film daar wel voornamelijk op lijkt te bouwen.

Acteerprestaties zijn wel erg goed. Moet vooral van Joaquin Phoenix een hoop gevraagd hebben.

Geen echt slechte film verder, ik zal hem ook wel niet 100% begrepen hebben. Hij nodigt in ieder geval niet uit tot herkijk, daarvoor vond ik het toch allemaal lang niet interessant genoeg.

2,5*

Tweede keer gekeken, en weer niets opmerkelijks gezien. Ik vind het geheel een beetje nikserig en weinig interessant. Maar dat heb ik wel vaker met PTA. BN en TWBB blijven zijn beste films.