The Master (2012)

Ja... maar daar gaat de film nu juist over... hij lijkt als verloren ziel de fanatiekste lid te worden, maar op het eind parodieert (of lijkt dat maar zo?...open eind!) hij the master en in door Anderson typerend gekozen context.
Die ambivalente ongrijpbaarheid, om niet te zeggen wezenloosheid, maakt de film voor mij fascinerend en zal een struikelblok zijn voor het 'grote publiek'... Al hoop ik oprecht dat velen zullen gaan kijken.

Ik vind het eind niet zo heel erg duidelijk en multi-interpretabel. Zal de film nog eens (en nog eens) moeten zien om het schrrper te duiden.

Downloadlinks verwijderd.

Mijn eerste indruk was hetzelfde als Ramon... dat lachje van Freddie...

Eens met Fortune als ik niet in slaap kom zet ik hem nog eens op .

Slaapverwekend meesterwerk.

Tja ik weet zo niet wat ik hiermee moet, het intrigeert en is doodsaai tegelijkertijd, het bevat hele sterke momenten en hele zwakke, het geeft stof te bedenken en blijft qua commentaar naar mijn inziens iets te vaag. Op sommige momenten voelt het aan als herhaling, waardoor ik mijn aandacht zo nu en dan verslapte. Ik vond de laatste ontmoeting tussen de master & phoenix wat typisch daarin: zijn vrouw die erg strikt is, waar je bij de master toch een wat ander gezicht ziet. Gezien ik de stijl van PTA vaak wat naar vind overkomen, kon ik dat in deze film niet vinden, meer in het karakter dat neergezet werd door Phoenix. Ja, het geheel is interessant, maar ten tijde van het kijken van de film kwam het wat saai over. Al hoe meer ik erover nadenk, des te beter hij wordt.

Mijn verwoording is altijd niet al te sterk, al kan ik me goed vinden in deze review: review cinemagazine.nl

Het is een raar effect wat PTA's films op mij hebben.

Op de website The Huffington Post een interessant artikel over de rol van trailers in de marketing van The Master.

ik ben zwaar onder de indruk van deze cast. overweldigende prestatie van Joaquin Phoenix, Philip Seymour Hoffman en Amy Adams.

En verder was het een prima film die nog interesssanter wordt als je alle voorgaande reacties even doorspit. Maar dat is voor eigen risico. Haha

3.5*

Fascinerend maar ongrijpbaar verhaal met prachtige beelden. Ik heb genoten van Phoenix en Hoffman. Toch miste voor mij, vooral tegen het einde, de grootstheid die bijvoorbeeld There Will be Blood wel had. Goed, maar niet fantastisch.

Niet mijn film maar wel weer fijn dat andere mensen hier weer wel van kunnen genieten.

Daarbij kun je je ook afvragen of hij erop vooruot gegaan is. Ik zie hem toch vooral aal een volgeling, een verspreider van The Cause, al dan niet serieus bedoeld... De geestelijk zwakke, gegrepen door 'het geloof'... Maar ik moet m snel herzien om het nader te bepalen.

Meesterlijke (haha) film van regisseur Paul Thomas Anderson, die zich rap begint te ontwikkelen tot één van de beste en meest veelzijdige regisseurs van het moment. Maar eigenlijk is hij dat vanaf zijn debuut Hard Eight en vervolgens Boogie Nights en Magnolia altijd al geweest. The Master is een fascinerende film met twee geweldige hoofdrolspelers. Philip Seymour Hoffman is briljant als altijd, maar het is vooral Joaquin Phoenix die hier enorm veel indruk maakt. Wat een rol zet die man hier neer, haast onvoorstelbaar. De film om hem heen is top, maar het is vooral het zwaar getraumatiseerde personage van Phoenix dat blijft hangen.

Het acteerwerk van Hoffman en Phoenix is het enige wat ik echt de moeite waard vind in de minste PTA tot nu toe. Het verhaal over het slappe gelul van de goerroe was snel verteld. Een herhaling van zetten die 2 1/2 uur duurde.

Krappe 3*

Fascinerende en ongrijpbare film waarin de 2 hoofdpersonen ieder op hun manier, volkomen "potje los" zijn. Het levert een lange, boeiende, ongelooflijke, soms wat saaie, maar altijd onvoorspelbare film op.

Adams creert een boek, Sekteleider Hoffman "legt" het allemaal uit aan zijn sekte.

Phoenix en vooral Hoffman tillen de film naar een hoger niveau. Met andere acteurs was dit niet gelukt. Hoffman is altijd al een van mijn favoriete acteurs geweest en speelt hier de pannen van het dak. Film om te herzien en misschien later van te gaan houden. Het moet wel allemaal eerst nog wat bezinken.

Anderson = The Master

Doctor: Are you mixed up?
Freddie: No, sir.
Doctor: Are you more jumpy than you were before?
Freddie: No, sir.
Doctor: And how's your sleeping?
Freddie: I sleep just fine sir.

In de briljante eerste teaser komt dit gesprek naar voren. Zo jammer dat dit stuk, tezamen met veel andere inmiddels bekende beelden, de film niet heeft gehaald. Daarmee was het in het begin van de film ergens even wennen omdat je dit verwacht. Op de geniale openingssequence na, met die slagen van het mes ritmisch op de muziek, vond ik die eerste tien minuten ook wat stilletjes en niet direct heel goed. Daarna echter ging alles los en maakte dit waarschijnlijk de beste film van 2012.

Is dit een film van Anderson? Ja, zeker wat betreft inhoud. We krijgen wederom een film die in de eerste plaats draait om relaties tussen mensen zoals in alle vijf de andere films van zijn hand. Daarnaast krijgen we hoofdrolspelers die geestelijk niet helemaal in orde zijn en zeker Phoenix kan elk moment ontploffen. Ook religie speelt weer een belangrijke rol. Maar door de structuur en door het ontbreken van een verhaal dat echt van a naar z loopt geeft hij de kijker de kans zelf een oordeel te geven en zijn visie neer te zetten over wat even daarvoor werd getoond. Is het aanklacht tegen sektes of is het eerder positief. Daarover valt genoeg te schrijven en te zeggen. Alleen al dat shot waarmee de film eindigt, daar ken je eens flink over nadenken. Ging het Freddy enkel om seks, zijn dierlijke drift, is dat de metafoor voor zijn trauma? Wie het weet mag het zeggen.

Het acteerwerk helpt verder ook, al ben ik meer fan van Hoffman dan Phoenix. Wat onderkoelder, wat minder nadrukkelijk geacteerd. Wel zorgen die verschillen en de chemie tussen beide voor enkele scènes die ijzingwekkend goed zijn. Zeker ook die scène in in de gevangenis, waar Freddy alles kapot trapt en Dodd rustig geleund tegen zijn bed toekijkt. Heerlijke humor. Ook Amy Adams als kille madam is bijzonder goed. Ze heeft een kleine rol maar weet deze zeer sterk in te vullen en duidelijk te maken dat zij de meest starre in de leer is van allemaal.

Visueel is de film dan weer schitterend met zeer scherpe beelden (jammer dat ik geen 70mm-kopie kan zien) en heerlijke belichting. Ook de hele aankleding, de kleuren, het subtiel bewegen van de camera, de synthese tussen beeld en geluid en montage. Technisch is dit wellicht de knapste film van Anderson en houdt immer de aandacht vast. Eigenlijk begint het al bij het eerste shot met betoverend blauw water, die muziek die direct doordringt en een hypnotiserend gevoel achterlaat. Ook alle geluiden die Anderson toelaat, zoals het zuchten en kraken, helpen mee aan een prikkelend gevoel. En dan is de prent bij de Oscars enkel genomineerd voor acteerwerk!

Wel is de regie minder nadrukkelijk aanwezig dan in zijn vorige films. Dat komt deels door de vele scènes waarin louter wordt gesproken en waar Anderson ervoor kiest dit kaal te presenteren. Ergens is het wel jammer, want juist die onderhuidse spanning die hij normaal daarmee creëert is daardoor af en toe afwezig. Niet dat het helemaal er niet is, maar als enige kritiekpunt kan ik dat noemen. Zeker in het begin van de film is het allemaal net te kaal. Want daarna is het niveau bij vele vlagen weer bijzonder hoog.

Het is een lastige film, zonder duidelijke plot en dat in de eerste plaats draait om de karakters. Nou draait een Lawrence of Arabia daar ook om, maar op zijn meest basic-niveau is het een prima oorlogs- en avonturenfilm. Dat heeft deze The Master niet. Maar zo pruttelt het wel een tijdje na en heb je weer stof om te overdenken. En dat maakt een tweede kijkbeurt binnenkort ongetwijfeld ook goed. 4,5*.

Ik dus ook. Als zijn personage uit de film was gelaten en het geheel zich richtte op de zelfverklaarde mysticus Hoffman, zijn sekte en zijn oplichterij had het een betere film kunnen opleveren. Joaquin Phoenix's personage was voornamelijk nietszeggend, irritant en dominant aanwezig.

In There Will Be Blood (een geweldige film) wordt het geloof en de kerk ook aan de kaak gesteld en zelfs als de ongelovige vastloopt overwint hij de gelovige. In die film wordt het ook niet voor je uitgekauwd, maar is imo wel vele malen beter gedaan.

Het thema is niet zoveel anders. Ik kan me de ergernis van Redlop goed voorstellen, het is in ieder geval duidelijk gezegd. En dat vind ik een verademing.

Nee klopt, ik zie deze film dan ook niet zozeer als een film over geloof (hoewel hij ook erg goed werkt als je dat wel doet). The Cause dient voor mij meer als kapstok om een breder verhaal over de mens zelf te vertellen.

De beste film van vorig jaar? In ieder geval de beste die ik gezien heb. Prachtige studie op de menselijke behoefte aan een leider/meester/herder om te volgen, maar tevens een kritische blik op de onvermijdelijke clash tussen ideologie en machtswellust die zich aandient zodra mensen aan voornoemde behoefte vorm en structuur geven. Geweldig geacteerde hoofdrollen, prachtige cinematografie en Anderson laat zijn eigen mening lekker in het midden en laat de kijker zijn eigen interpretaties doen. Zo wordt het geen sekte-bashing en komen al snel de menselijke en in beginsel goed bedoelde kanten aan het licht.

Helemaal mee eens. Raar dat verder niemand die herhaling niet als storend ervaart bij mij kwam het over als een schrijver die teveel woorden gebruikt terwijl hij het in veel minder kan zeggen.

Ik geloof ook dat er meerdere verhalen inzitten, dit was enkel mijn kijk op het eind. Maar kijk dan ook erg uit naar herziening om de film verder te ontginnen.

Te abstract voor mij. En waarom toch die lange speelduur tegenwoordig bij films. Ik kon de film prima volgen maar het kon mij gewoon niet boeien. Na 1,5 uur stop gezet. Ik had geen 'cliffhanger' om aan vast te houden. Of de film slecht of goed is kan ik niet oordelen omdat ik de lange zit niet heb volbracht.

Wat een magnifieke filmmaker blijft dit toch. Al kijk ik nooit reikhalzend uit naar nieuwe projecten (TWBB moet ik nog steeds zien) maar als ik eenmaal zijn werk kijken besef ik mij altijd weer hoe vrij uniek PTA is. Al is dit vooral zijn meest unieke omdat ie niet meer - zoals Narcissus terecht opmerkte - niet meer onder dwang zijn films tot een toegankelijk format moeten vormen.

Een vrij minimalistisch maar een intrigerende en zeer diepe karakterstudie. Anderson reikt suggesties aan maar heeft geen boodschap aan de casual kijker die alles voorgekauwd wil hebben. Anderson eist goede wil van de kijker en indien de kijker daar aan voldoet zal de payoff onwaarschijnlijk groot is. Al zal het niet zo massaal gewaardeerd worden als zijn vorige werk. Totaal character-driven met een schouwspel om u tegen te zeggen en PSH en Phoenix spelen de rollen van hun leven. Al mag Adams niet niet ongenoemd gelaten te worden. Wat een intrigerend personage en enerverende performance.

Anderson heeft al twee dijken van personages ondersteund door sublieme karakterontwikkeling maar als je dan ook nog twee acteurs hebt die zo'n magistraal schouwspel op de planken leggen dan kan er weinig meer fout gaan. Vooral subliem is de manier hoe ze zich aan elkaar optrekken en de manier hoe de attraction/repulsion tussen de twee kemphanen tot een onvermijdelijk eindpunt komt is niet minder dan geniaal. Deed me erg denken aan het performance-driven werk van Cassavetes en Antonioni.

De scenes tussen Dodd en Freddy zijn echt enerverend. Vooral hun ontmoeting en de dialoog die daaruit voortkomt. Fysieke power tegenover het intellect. Zoals gezegd maakt PTA nu niet meer gebruik van narratieve gimmicks zodat de massa het makkelijk kan slikken. Nee, PTA laat nu eindelijk zijn ware zelf zien nu de restricties er niet meer zijn. Een tweeënhalfuur tour de force, en met een zeer complexe gelaagde karakterstudie. Ook de 'sekte' community is de perfecte mystieke setting om een dergelijk complex en ongrijpbare karakterstudie in af te laten spelen. Al is alles in the eye of the beholder.

Vrij overdonderd door dit werkje van PTA die eindelijk kan laten zien hoe meesterlijk (pun intended) hij is. Zeldzaam meesterwerk en hoop dat PTA zo eigenzinnig blijft. Snel maar weer herzien, want wat een film is dit. Larger than life.