The Master (2012)

Maar ik wil hem graag goed vinden, alleen niemand kan me vertellen wat er nou echt zo goed aan is. Jij vond hem zelf ook tegenvallen. Of vind je hem juist goed omdat hij niet meteen al zijn geheimen prijsgeeft?

Ok ja, ik wil 'm ook graag goed vinden... mede door die quote werd ik weer getriggerd. Enne nu.nl hoeft niets te verkopen lijkt me. Laten we die kreegt vergeten. Ik lees juist ook hier op MM zowel de meningen van users die film hoog hebben zitten, maar ook die 'm niet (zo) goed vonden. FIlm gaat niet uit mijn hoofd, ondanks (of dankzij?) dat hij tegen viel. Dus ik denk dat ik wat gemist heb...nou ja anywho, ik ga 'm nog es checken.

Dat laatste. Maakt een film zo veel interessanter dan een film waarvan je het eind al van te voren kan voorspellen. De relatie is intrigerend, de cinematografie fenominaal. Ik wil de film dolgraag herzien, om 'm langzaam verder te ontdekken. DAT s er goed aan.

Maar ik heb hem al twee keer gezien. Ik vind het toch echt een lege bedoening.Bij TWBB wist ik ook het eind niet te voorspellen. TM heeft bijna geen eind, ze zijn gewoon gestopt met filmen. Hij versiert met zijn dronken kop een mollig meisje, en probeert een 1 op 1 gesprek met haar net als Dodd met hem deed... Wauw.....Flashback naar strand....... the end..

Het eind was voor mij vrij helder. Religie verspreid zich (in verbasterde vorm) via de volgelingen. Daarbij gaf dat hem rust. (Zoals zoveel mensen verlichting in religie vinden) Prima einde tochMaar ik wil m nog eens zien om dat scherper te zetten.

Het werk van Dodd zet zich voort. Als dat zo is, ben ik nog steeds niet onder de indruk. En bovendien zie ik Freddie niet als een nieuwe spirituele goeroe, daar is hij veel te instabiel voor. Dus een slap einde wat mij betreft.

Dat is juist de boodschap die Inglourious Basterds niet wil geven. De film zegt (voor mij althans) dat 'badguys' en 'goodguys' niet bestaan. Tarantino zet bijv. vraagtekens achter de 'heldendaden' van de Bastards. De Bastards maken namelijk geen verschil tussen moordzuchtige SS'ers en onschuldige Duitse soldaten en noemen hen allen 'vuile nazi's'. Ander voorbeeld is de prachtige scène waar de officier weigert te vertellen waar de andere kampen zijn. Je weet dondersgoed dat zo'n man genoeg vuils aan zijn erfstok heeft hangen en toch ga je hem bijna als een held zien door de westernachtige 'good guy'-regie en de prachtige heldhaftige muziek. Die boodschap voelt niet alleen als een persoonlijke blik op de film, hoor. Ik las later een interview waarin bleek dat Tarantino precies hetzelfde wilde laten zien. Jij hebt de film gewoon simpelweg absoluut niet begrepen. Net als dat ik deze film absoluut niet begrijp. Nogmaals, dat is niet het zwakste punt van de film, volgens mij. Naar mijn mening is het allerzwakste punt het feit dat de film niet goed genoeg is naar mijn mening om mij te laten uitnodigen de film te herzien. De film is te zwak om mij uit te nodigen de boodschap wél te begrijpen. En dat liet mij ervoor kiezen een laag cijfer te geven. En dat liet jou waarschijnlijk ervoor kiezen I.B. geen 5,0 te geven, iets dat ik dus wel deed. Begrijpelijk, toch?

Hij is ook geen goeroe, maar een aanhanger. Die zijn meestal instabiel.

Maar omdat je zegt religie verspreid zich (in verbasterde vorm) via de volgelingen. Maar dan niet via Freddie, want hij is niet echt overtuigend.

Ik vind de meeste volgelingen van andere religies ook nirt overtuigend, maar ik ben ook nirt labiel.

Daarnaast vind ik Freddy een fenomenaal filmpersonage. Enorm sneu en innemend.

Ok, Dodd doet het heel erg overtuigend, dat kun je niet ontkennen. Hij is goed in wat hij doet, maar jij zegt (met betrekking op het einde) religie verspreid zich (in verbasterde vorm) via de volgelingen. Freddie is één van de volgelingen en aan het einde voert hij het zelfde trucje uit wat Dodd bij hem deed. Maar aangezien Freddie niet erg overtuigend is, lang niet zo overtuigend als Dodd, denk ik niet dat religie zich verder verspreid. Ook niet in verbasterde vorm in de zin van in kwaliteit achteruitgaan, want zelfs daar is een beetje overtuiging voor nodig en ik denk dat echt niemand Freddie serieus zal nemen. Dus, ik vind het nog steeds een slap einde.

Freddy een fenomenaal filmpersonage. Ja, mee eens.

Ze zullen Freddy niet serieus nemen, maar kunnen via hem wel in contact met het boek en eventueel Dodd komen. Dat is meer hoe ik het zie. Het verspreid zich en verwaterd. Freddy zal zeker geen goeroe worden, wel een verspreider. Zo komt het vanzelf ooit bij Tom Cruise terecht.

Dat boek bracht toch juist verwarring? Het is afwijkend, want één van zijn volgelingen vraagt om uitleg en dan raakt Dodd erg geïrriteerd. En Dodd en Freddie hebben geen contact meer en ik denk ook niet dat hij nog mensen in contact laat komen met Dodd. Ik vind het sowieso geen sterk eind, maar laten we in ieder geval hopen dat Tom Cruise het boek niet in handen krijgt.

Hoe langer ik er over denk, hoe beter ik het eind vind. Raak de laatste tijd juist steeds meer gecharmeerd van losse niet eenduidige lijntjes. Soms verwarrend, net als in het echte leven krijg je niet het altijd hoe je het wilt.

Geheel mee eens.

Ok, fair, zo had ik IB idd nog niet bekeken.

Graag gedaan.

Ik heb vaak ook geen problemen met een abrupt einde. Bij No Country for Old Men vind ik het ook wel wat hebben. Maar hier doet het mij weinig. Jammer dat deze film mij niet het gevoel geeft dat ik hem nog een keer moeten kijken.

Het lijkt wimnoots persoonlijke queeste wel om elk argument hier teniet te doen. Dit is niet te verwarren met een discussie over (de) film. Blijven doordrammen over waarom iemand een film goed/niet vindt, kan een beetje vervelend worden.

Vaak is het een pluspunt niet uit te kunnen leggen waarom een bepaalde scène je raakt, of het verhaal je boeit. Omdat een zekere lichtinval je oogskens prikkelt of de klankband in je oren ruist? Omdat de protagonist eigenlijk IK is en zijn leefwereld overeenkomt met de mijne?

't Is zonde om iets af te breken tot in zijn kleinste partikel, om erna alleen maar overzicht over het geheel te verliezen.

Maar, om toch niet enkel een 'kreet' uit te slaken, want het is natuurlijk geweldig tegen de natuur van de mens in een blijk te willen geven van enthousiasme, of teleurstelling, alhier een korte onderbouwing;

Het is PTA's handelsmerk een neuroot neer te zetten, die zich plaatst/verplaatst ten opzichte van de heersende normen en waarden. En verantwoording moet afleggen aan de sociale kringen waarin hij (niet) vertoeft. Een paria die, vastgeroest in zijn maniertjes en gewoontes, terug een zeker gevoel ervaart. Vaak liefde.

Ook in The Master weer, waar de band tussen PSH en Phoenix gewoonweg prachtig is; de ongezonde interesse van de wetenschapper voor zijn raadselachtig proefobject tegenover de naïeve adoratie van een pupil voor zijn leermeester. In mijn ogen is dit de ruggengraat van de film, waarop een palet aan heldere kleuren, symmetrisch oogvoer, ijzersterke acteerprestaties en zoveel meer steunen.

Weer totaal iets anders, maar tegelijkertijd onmiskenbaar Anderson. De film heeft een vreemde sfeer, een aantal memorabale scenes en is een ijzersterke studie van de menselijke psychose. Vooral de scenes tussen Phoenix en Hoffmann zijn vuurwerk, die beide fantastisch spelen.

Opnieuw vakwerk van Anderson, die in mijn ogen de beste regisseur van dit moment overzee is. Moet wel zeggen dat ik eerlijk gezegd niet zo snel een tweede keer de film ga kijken. De film geeft je een ongemakkleijke gevoel en gaat diep onder de huid zitten. Dit komt voornamelijk ook denk ik door de rol van Phoenix, die echt een beangstigend karakter neerzet.

4*

Film met wat vrienden besproken. Iedereen is er iig over eens dat acteerwerk sterk is. Snel weer kijken en stem uitbrengen.

Ik was er eigenlijk al klaar mee, maar vooruit.

Ik denk dat er een wezenlijk verschil is tussen zeggen wat je een mooie scene vond en waarom, en iets af breken tot in het kleinste artikel. Zelfs met het zweverige geneuzel waar jij nu mee aan komt zou ik genoegen nemen. Maar dat gebeurt telkens niet. Alleen Reinbo geeft antwoord, hoewel hij de film nog een keer moet kijken om helemaal zeker te zijn.

Ik heb sterk het gevoel dat deze film het goed doet bij wannabe intellectuals, die ineens een film zien van een popuraire regisseur, die wel wat van een art-house film weg heeft. Als ik dan om onderbouwing vraag wordt dat vervelend gevonden omdat ik kritisch ben.

Meer vraag ik niet. En ik kan ook wel enthousiast worden als ik onderbouwingen lees van andere gebruikers.

Met de technische kant van de film was niets mis, was erg goed zelfs, daarom geef ik hem een 2.5.

De personage's uit Magnolia, Boogie Nights en There Will Be Blood zijn stuk voor stuk interessanter en geloofwaardiger dan die twee uit The Master.

Wat heb je dan gezien waar uit blijkt dat Dodd een ongezonde interesse heeft in Freddie? En wat voor naieve adoratie heb je dan gezien? Verder dan een grote knuffelpartij in de voortuin kwamen ze niet. Wat heb ik dan bij de twee keer dat ik de film gezien heb, gemist?

Dit is precies wat ik bedoel. Een ijzersterke studie van de menselijke psychose.........

Vuurwerk........

Dat hoeft toch niet per se een beeld te zijn? Dat kan ook een gevoel zijn dat door plot en spel tot je komt. Ja, en door de blik van Hoffman, en doordat hij hem blijft verdedigen en wil blijven helpen (vindt hij wel dat The Cause anders gefaald heeft of zit het dieper?) en dat hij (Freddy) als eerste na hem mag motorrijden, stuk voor stuk dat je achteraf wel kan beargumenteren maar dat tijdens het kijken vooral een gevoelskwestie is.

Net als de rest. Je kan jezelf of de film analyseren waarom je iets goed vindt, maar het kan ook simpelweg een gevoel zijn - dat de film je brein prikkelt of recht op je hart beukt. Hoe men daartoe komt is leuk voor analyse, maar niet noodzakelijk.

Ik denk eigenlijk dat er niet veel aan deze film valt te snappen. Ja, wellicht wel iets omdat er hier en daar wat zaken onbelicht blijven en begrepen kunnen worden, maar dit lijkt mij niet eens essentieel voor de film. Ik zie al vaak dat mensen het over een gevoelskwestie hebben. Je gevoel speelt sowieso altijd wel een rol, maar bij deze film lijkt het 80% gevoel en de rest is daadwerkelijk begrijpen.

Lijkt me wel met een visueel medium als film. Noch uit de beelden, noch uit de dialogen maak ik de dingen op die hier op deze tread geroepen worden.

Of moet ik het opmaken uit jou Freddie mag als tweede (lol, als tweede! ) op de motor van Dodd voorbeeld? Ja, dat event spreekt boekdelen!!!

Met beeld bedoel in 'een bepaald beeld', het kan ook alles tezamen zijn; een overall gevoel.

Dat jij dat niet hebt is jammer, gezien je top 10 is de smaak wel redelijk hetzelfde verder op nuance's na. Maar dat gevoel bij deze film had ik wel, zeker naarmate de film vorderde. Enkel in het eerste kwartier zaten wat momenten die me wat minder deden.

Wat ik er verder goed aan vond, inclusief iets wat lijkt op analyse, heb ik in mijn als mening aangevinkte review al aangegeven. En als gezegd, dat van die motor is slechts één van de aanwijzingen, maar het is vooral de blik van Hoffman die het hem doet. Of moet bij jou alles in elk shot volledig blijken, desnoods op het voorhoofd uitgeschreven?

Daniel Plainview en Eli gaan in TWBB meerdere gevechten met elkaar aan. Je krijgt van het begin tot het einde een echte karakterschets van een man (Daniel) die steeds meer succes heeft maar steeds ongelukkiger wordt. Dat over die film dat soort kreten geroepen worden is helemaal terecht, en kan daarom makkelijk onderbouwd worden.

Met TM lijkt dat niet te lukken. Ik hoor alleen maar vage kreten en voorbeelden.

Ik ben best bereid straks de film voor een derde keer te kijken, als hij dan ineens wel is wat er hier gebruld wordt geef ik dat gelijk toe. Ben alleen benieuwd of de positieven hier bereid zijn de film nog eens kritisch te bekijken, om dan toe te geven dat het eigenlijk niet zo heel veel voorstelt.

Dat eerste over TWBB is waar, dat laatste is jouw mening, maar je doet alsof dat de enige waarheid is en alle anderen dat blijkbaar niet (willen?) zien.

Wat ik vooral in deze film zie is Freddie, overduidelijk met een trauma uit de oorlog gekomen, die hulp vindt bij Dodd en door de tijd heen niet helemaal geneest, maar op z'n minst op eigen benen kan staan. Dat lijkt mij in de basis het verhaal. Net zo eenvoudig als Plainview die zakelijk succesvol is maar dat ten koste gaat van zijn innerlijke zelf (als hij zoiets ooit al heeft gehad).

De rol van Hoffman is lastiger te typeren, net als die van Eli trouwens. Ik zie in Hoffman wel de persoon die wil helpen, maar zelf ook nog in ontwikkeling is en Freddie al dan niet als studie object ziet. En ja, ook een bepaalde genegenheid. Het beste beeld blijft nog na hun eerste opname waarin ze een laatste slok nemen, de pianomuziek instart en de camera net iets te ongemakkelijk op Hoffman blijft staren, vooral in dat beeld zie je meer dan zomaar een obsessie. Maar ook dat uitroepen van 'Naughty boy' halverwege de film. Ik wil niet direct naar homoseksualiteit gaan, maar wel een bepaald gevoel richting Freddy. En in hoeverre je daar metaforen voor religie in het algemeen in ziet is aan ieder zelf.

En dan noem ik voorbeelden (waar je naar vraagt overigens) te over, en dan zeg je dat dat maar voorbeelden zijn. Vaag volgens jou, helder in mijn opinie. Wat moet ik dan nog meer zeggen?

Kijk TWBB nog eens na, hoe vaak zijn Eli en Plainview daadwerkelijk samen? Dat is toch ook een opsomming van momenten? En ja, dat zijn gevechten, maar dat waren ook elkaars absolute tegenpolen. Dat zijn Dodd en Quell niet, dus waarom zouden die vechten? Die tonen het op een subtielere manier, duidelijk niet houw manier.

Ik heb feitelijk niet heel veel tegen de film. Wel met de superlatieven die hier om de haverklap voorbij komen van mensen die dat niet of nauwelijks kunnen onderbouwen. Dingen als "vuurwerk!" "intens!" "karakterschets! " ijzersterke studie van de menselijke psychose!"

Wat gebruikers hier eigenlijk zeggen is:" Ik ben fan van PTA. Ik vind zijn personage's en zijn manier van filmen erg fijn. ".

Had een andere (onbekende) regisseur de film gemaakt had men hem wel aardig gevonden. En dat is hij ook. Wel aardig.

Ik zou mijn TWBB voorbeeld trouwens nog wel een stuk beter kunnen nuanceren, maar dat hoort op een andere tread.

PTA, TWBB, TM, FQ.