Star Wars (1977)

Na een korte onderbreking kan ik mijn herziening van alle delen in logische volgorde voortzetten. Ik heb geen idee wanneer ik dit deel voor de laatste keer heb gezien - ik heb de 'nieuwe' trilogie en The Empire Strikes Back ontelbaar veel vaker gezien - dus het was in veel opzichten een verrassing.

Maar wel een aangename verrassing! Ik was een beetje huiverig dat, na het zien van delen 1-3, het wat moeilijk zou zijn om over te schakelen naar de oudere delen. Ik was vooral bang dat de effecten pijnlijk gedateerd zouden zijn, maar dat is me echt enorm meegevallen. Het voornaamste verschil is natuurlijk het duel tussen Darth Vader en Obi-Wan Kenobi, waarbij het gevecht in deel IV toch wel tegenvalt in vergelijking met The Battle of the Heroes in deel III. Verder is het duidelijk hoe weinig computers ingeburgerd waren in 1977. Tegenwoordig kom je echt niet meer weg met wat knipperende lampjes om aan te geven dat er iets technisch hoogstaands aan de hand is. Wat mij echter enorm is meegevallen, zijn alle rare wezens. Die zien er misschien nog wel beter uit dan in Episode I (hoewel ik denk dat dat straks voor Yoda een ander verhaal is).

Wat je ook erg merkt aan dit deel, is dat het een opzichzelfstaand verhaal is. Er heeft zich weliswaar van alles afgespeeld dat leidde tot de opstand tegen The Empire, maar dat doet er op dit moment niet toe. Begrippen als 'the Force' worden ook rustig uitgelegd. Voor leken zal dit deel veel gemakkelijker te volgen zijn dan delen 1-3. Deze zaten vol verwijzingen naar andere delen, wat aan de ene kant diepgang geeft, maar ook verwarring kan veroorzaken. A New Hope is overzichtelijker, het verhaal rechtlijniger. De toon lijkt ook veel lichter, wat ook wel prettig is na het zwaar dramatische Revenge of the Sith.

Het acteerwerk is redelijk tot goed en de personages zijn interessant. Leia, Luke en Han Solo vormen een prima trio; een goede combinatie waar men in de delen 1-3 geen equivalent voor heeft kunnen vinden. Darth Vader is met recht een van de meest epische schurken ooit - al krijgen we hier veel te weinig van hem te zien. Het enige personage dat er wat bekaaid vanaf komt is Obi-Wan. Zijn rol is wel heel snel uitgespeeld. Verder is de muziek natuurlijk erg goed, hoewel we nog even moeten wachten op het meest badass filmthema ooit: The Imperial March. En ik vond het ook grappig om te zien hoe Leia en Padme alleen al aan elkaar gelinkt worden door hun kapsels!

Vergeleken met andere delen is A New Hope vooral een stuk simpeler. Maar dat is lang niet erg, want de film is volledig in zijn opzet geslaagd. Ik ben erg blij dat het zo'n succes bleek te zijn dat er een trilogie van werd gemaakt. Ik wil graag meer zien van het trio Leia-Luke-Han, meer Force, meer light sabers, maar vooral meer Darth Vader. Kom maar op met The Empire Strikes Back!

The Force is strong with this one.

Met het oog op de komende Star Wars spin-off film Rogue One ga ik alle eerdere delen maar eens opnieuw bekijken. Ben geen fan van Star Wars, het is ook geen jeugdsentiment, maar ik heb alle films uiteraard wel eens gezien en dat was zo verkeerd nog niet. Maar Star Wars is voor mij geen religie, ik krijg geen tranen in de ogen bij het zien van een nieuwe trailer zoals tig echte fans dat vermoedelijk wel hebben. Het is me wel duidelijk hoe gigantisch Star Wars is en welke impact dit op mensen kan hebben. Ik denk dat iedereen die een beetje iets met films heeft termen als Jedi, The Force, Darth Vader, Death Star en R2D2 wel kent. Toch bijzonder wat een cultureel fenomeen dit is. Star Wars is veel meer dan een film of een franchise. Interessant om te zien, misschien moet er eens een documentaire komen over hoe groot dit alles is? Of misschien is dit er al wel, dan moet ik het eens bekijken.

Anyway, ik heb A new hope eens opnieuw opgezet en waar ik de vorige keer (volgens mijn MM gegevens alweer 7 jaar terug) best van de film heb genoten, had ik er ook wat moeite mee om me in te leven in de personages en het verhaal. Dat gevoel is eigenlijk helemaal weg nu, vanaf begin tot het eind met veel interesse en plezier het verhaal van de boerenzoon Luke Skywalker gevolgd, die later met iconische namen als Prinses Leia en Han Solo tegen het keizerrijk vecht. Het levert ons 1 van de beste schurken uit de filmgeschiedenis op; Darth Vader. Ik ken zijn verhaal, in de komende twee vervolgen leren we er nog meer over, maar ik vind hem nu al geweldig met zijn afwijkende stem en herkenbare helm. En er valt gelukkig ook genoeg te lachen, met Han Solo en Leia en ook met R2D2 en 3-CPO.

Wat Star Wars echt goed maakt is de sfeer in combinatie met het gevoel dat je echt middenin een unieke wereld zit, vol met vreemde personages en originele voertuigen. En er is uiteraard de muziek van John Williams, zo passend en zo herkenbaar. De effecten zijn uiteraard gedateerd, maar ze zien er in een hoop gevallen ieder geval leuker uit dan de CGI rommel van vandaag de dag in de meeste films, waarmee echt alles nep lijkt. Al kan ik me niet voorstellen dat George Lucas nu echt onder de indruk was van het eindgevecht tussen Darth Vader en Obi Wan. Dat zag er wel echt brak uit en dat tempo lag zo laag dat Princes Leia ook nog wel van die 2 had kunnen winnen.

Verhaalinhoudelijk is het allemaal erg boeiend, al vind ik wel dat Luke erg snel plots een geweldige piloot is en is het ook wel heel onwaarschijnlijk dat men de Death Star zo simpel kan vernietigen. Dan maak je zo'n extreem groot en krachtig wapen en dan is je verdediging zo slap. Nouja, het was ook niet storend, maar een beetje simpel was het wel. Het leverde wel mooie momenten op, want dat slot is vrij spectaculair, al is het ook weer wat apart dat Darth Vader zelf achter Luke Skywalker aan gaat.

Star Wars is absoluut een klassieker en ik kijk ook uit naar de komende films voor een herziening.

4* (was 3,5*)

Het wilt maar niet boteren tussen mij en Star Wars helaas. Ik zal vast een Trekkie zijn (al ben ik eigenlijk geen fan van beide franchises), hetgeen ik daarvan gezien heb is iig vele malen beter dan dit. Het eerste deel tot een minuut of 40 vond ik nochtans wel boeiend, maar daarna wordt de aandacht steeds meer gelegd op gevechten en visual effects die er gewoon niet uitzien.

Het gevecht tussen Kenobi en Vader, vond ik belabberd en misschien wel het saaiste zwaard of lasergevecht hoe je het wilt noemen dat ik ooit gezien heb. Triest is ook dat ze in het begin van de film zeggen hoe goed Storm Troopers wel niet kunnen schieten en vervolgens geen enkele keer raak schieten. Dan hebben we nog die orang oetan Chewbacca waar geen zinnig woord uitkomt en een Han Solo die bedroevend acteert. Sorry Ford maar nadat ik Blade Runner heb gezien kan ik je gestuntel niet meer aanzien.

Ook Luke Skywalker, waar de acteur die hem speelt eigenlijk te oud is om zijn tienerrol te spelen, is niet echt bijzonder. De beste acteur hier is zonder twijfel Alec Guinness die niet alleen de interessantste rol heeft maar ook nog eens veruit het beste acteert. C-3PO niet te vergeten natuurlijk, dat is ook nog wel een leuke robot. De soundtrack die is ook goed om dan toch met iets positiefs af te sluiten.

Ik heb al betere Star Wars delen gezien maar ik vind het frappant dat er nog 7 vervolgen zijn gekomen na dit gedrocht. Achja, wie ben ik.

Ik ga ook maar eens beginnen aan de hele reeks Star Wars films. Heb me er eigenlijk nooit echt voor geïnteresseerd maar ik wil ze toch allemaal eens gaan kijken. Ben maar met deze film begonnen aangezien dit de eerste film in de reeks is als je naar de jaartallen kijkt, al begreep ik dat er drie prequels gemaakt zijn.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, ik kan op heel veel punten hier de genialiteit niet van inzien. Allereerst is de film enorm gedateerd als je naar de special effects kijkt, de gevechten die plaatsvinden zien er allerbelabberdst uit (met als dieptepunt het gevecht tussen Kenobi en Dark Vader) en het acteerwerk is wel heel erg matig.

Wat me wel kon bekoren was de muziek en de sfeer die er toch onmiskenbaar hangt. Het is lastig om dat te verwoorden maar het heeft me eigenlijk best wel geboeid. Het verhaal is op zich simpel maar, zeker voor die tijd, effectief.

Ook maakt het me nieuwsgierig naar wat de volgende delen brengen en waar het verhaal nou eigenlijk naartoe gaat.

Voldoende.

Allereerst weiger ik gewoonweg om dit Episode IV te noemen. Het is de eerste en niet de vierde, 'I don't care what anyone says!'

Het is niet mijn favoriete Episode, dat is de tweede "The Empire Strikes Back", maar als een start zeker niet te onderschatten. Mark Hamill vind ik nogal een kneusje en Carrie Fisher als prinses Leia is niet meteen een schoonheid. Mijn favoriete karakter in deze film is altijd Han Solo geweest, gespeeld door niemand minder dan Harrison Ford. Zonder hem was Star Wars nooit zo goed geworden! De muziek van John Williams is fenomenaal, één van de beste movie theme songs ooit gecomponeerd.

Duh, de film is van 1977!

Op de keper beschouwt gebeurt er vrij weinig in deze film maar er zit toch voldoende vaart in de vertelling en ik vind het verhaal met robots en dergelijke voor die tijd vooruitstrevend. Daarnaast ziet het er behoorlijk uit voor de jaren zeventig en is het acteerwerk redelijk tot goed. De acteur die Luke Skywalker speelt doet dit wel vrij matig naar mijn mening.

Best goed kijkbaar dit geen idee waarom ik Star Wars jaren links heb laten liggen.

Ik ga nu toch over naar Episode I oftewel de Phantom Menace uit 1999.

Na jarenlang Star Wars ontweken te hebben dacht ik om er nu maar eens aan te beginnen door de hype die weer uitbrak en ik dacht: "dat zal toch wel ergens om zijn dat het zo populair is?". Nou dat viel dus tegen, maar dan ook heel erg. Wat een belabberd slechte film, echt onthutsend zwak.

De special effects zijn uiteraard gedateerd, maar afijn daar kan ik wel wat doorheen kijken. Maar voor de rest waren de personages echt totaal niet interessant (sowieso die robots al) en gaven die mij totaal niet het gevoel dat ik met ze moest meeleven. Ook was het verwarrend waarom die slechterikken nou zo slecht waren en wie echt de touwtjes in handen had (dacht altijd dat Darth Vader de grote badguy zou zijn met alle verwijzingen, blijkt hij gewoon een assistent oid te zijn). De ontwikkelingen gingen ook veel te snel, die Skywalker die zijn mentor zo snel ontmoet en daarna zijn oom en tante meteen dood. Is hij totaal niet meer mee bezig wat totaal onrealistisch is (ja ik zoek wel realistische karakterontwikkeling in een fantasysetting, anders heeft het hele spektakel 0,0 waarde).

Daarna gingen ze een piloot zoeken in een bar die mij de impressie gaf van Ik Mik Loreland met allemaal Karbonkel poppen, die er vooral heel divers uitzagen maar er geen uitleg was waarom al die verschillende soorten zo met elkaar leven. Leek er vooral op dat het maar een zooi verschillende Monsters Inc. aliens bij elkaar te gooien om het een lekker fantasygehalte te geven zonder een duidelijke uitleg. Verder kon het verhaal omtrent die Leia me ook bar weinig interesseren, zeker nadat ze een hele planeet met één druk op de knop totaal vernietigen zonder verdere gevolgen (en ik ben echt fan van goede fantasy voor ik dat verwijt krijg, maar dit vond ik echt heel zwak gedaan).

Die climax in die Deathstar vond ik ook niet heel indrukwekkend, veel geschiet op die Stormtroopers met laserstraaltjes wat vooral chaotisch was (wat wel meer blockbusters hebben overgenomen daarna) en dat gevecht tussen Darth Vader en die Obi Wan ging nergens over met die lightsabers, zat ook totaal geen spanning bij voor mijn gevoel ook omdat die personages slecht uitgewerkt waren. Het einde met al die shuttles om de Deathstar te vernietigen was ook totaal niet spannend.

En daarbij waren die Windows Moviemakerachtige overgangen echt vreselijk irritant en voelde het vaak gewoon heel goedkoop aan. Het deed me nog het meest denken aan Bassie en Adriaan, maar dat had nog interessantere personages dan deze film. Het is mij werkelijk niet te bevatten dat deze reeks zo populair is geworden, want het is een zeer matig verhaal. Geeft mij ook totaal niet de motivatie om de verdere delen te kijken (wat ik wel van plan was). Enige pluspunt is de uitstekende soundtrack.

Goed.

Net wat minder dan ik me herinnerde, maar wel gewoon een deftige intro in het universum. Na eerst de prequels nog eens gezien te hebben, is het aangenaam om de draad +-20 jaar later op te pikken.
Nu, het is vrij standaard wel - de oudere mentor, de komisch bedoelde sidekicks - en bepaalde stukken zijn niet bijster interessant maar zeker de 2e helft is Star Wars zoals het moet zijn: simpel avontuur in de ruimte.

Het trio Mark Hamill - Carrie Fisher - Harrison Ford is populair en herkenbaar, meer dan dat ze eigenlijk goed aan het acteren zijn. Niettemin zijn het 3 typetjes die wel bij elkaar passen en de film meer goed dan kwaad doen.

Visueel nog zeker aangenaam, al zijn bepaalde zaken intussen behoorlijk gedateerd. Het is m.i. ook de charme van deze film en iets wat de latere films (met wellicht een hoger budget) niet meer hebben. Maar dat heeft natuurlijk ook minpunten zoals het stokstijve duel tussen Darth Vader en Obi-Wan.

3,5

De oudste drie delen van de Star warssaga bekijk ik steeds samen en blijf ik beschouwen als één deel. In het verleden recenseerde ik hier deel V als een overkoepelende recensie voor IV, V en VI. Voor mij blijft de oude Star wars fenomenaal goed, pure nostalgie en wanneer er op wekelijks minstens één maal aan terugdenk - hoe miniem of spontaan ook - dan is dit zonder twijfel een 5,0* waard. Ontelbare keren gezien in mijn jeugd en ook vandaag nog steeds met dezelfde goesting keer en keer opnieuw. De chemie tussen de drie delen is ongelooflijk sterk en is zo nauw verbonden met elkaar.

Deel IV bevat het minste pure actie, maar is zo sterk in opbouw. Verschillende karakters worden geïntroduceerd en de vriendschapsbanden worden gesmeed. Ook Luke besef dat hij meer is dan een keuterboerke komt tot ontwikkeling. C3PO en R2D2 zijn maken ontegensprekelijk deel uit van Star wars en zijn ongelooflijk populair. Ze brengen de komische en luchtige noot in de films als klunzige en kibbelende of eigenwijze robots (de één al wat meer dan de andere). Han Solo is de charismatische schelm met het hart op de juiste plaats. Zonder hem zou Star misschien niet geweest zijn wat het nu is, wie weet? Ford heeft Star wars mee groot gemaakt. Het contrast met Luke is groot, zelfs met Hamill. En Lucas neemt zijn tijd voor de ontwikkeling van zijn karakters, prima! Centraal staat the Death Star: de bouw en uiteindelijke vernietiging ervan. Allemaal sterk gedateerd, dat wel, beetje over the top en overdreven gevechten van een paar man tegen het keizerlijke legioen, maar uit pure liefde snel te vergeten en gewoon genieten: van de eerste tot de laatste seconde!

Het begin.

Zeker geen slecht begin voor de erg populaire reeks. Het blijft natuurlijk duidelijk uit 1977 komen, dus qua visueel niveau is het zeker wat verouderd. Het is allemaal weer ontzettend ongeloofwaardig maar toch wel een van de meest bekende Sciencefictionfilms.

De schurk Darth Vader is natuurlijk een icoon, maar echt eng of dreigend is hij zeker niet. Hamill speelt redelijk als Luke, evenals Ford. De rare aliens zien er wel lomp uit, maar ook wel lollig. Leuke effecten voor zijn tijd, duidelijk wat ouder.

Prima weg te kijken, 121 minuten zijn wat beter te doen dan de speel duur van de delen 1 t/m 3 en daarmee dus wat vlotter. Echt spectaculair is het nergens, maar kijkt zeker prima weg.

Een film die vooral voor de nodige nostalgie zorgt. Visueel is dit natuurlijk ontzettend verouderd, maar heeft nog steeds de nodige charme die de nieuwere films helaas missen. En als de eerste film van de eerste trilogie reeks voelt de film minder clichématig aan, en overheerst het gevoel van een een aangename avonturenfilm in een SF-setting. Al moet gezegd worden dat ik de directe opvolger herinner als net wat spannender en interessanter, hier starten we op en heeft film duidelijk wat tijd nodig om op gang te komen.

Acteerwerk is nooit een sterk punt in Star Wars films, ook hier niet, al zijn de zwakste schakels hier beduidend minder zwak dan in de nieuwere trilogieën. De personages zijn in ieder geval aangenaam. Het is fijn dat de prinses geen typische damsel in distress is, maar ook op een gegeven moment ferm een laserpistool afpakt en zelf gaat schieten.

Wat de soundtrack betreft ben ik geen fan van Williams; de man put zijn inspiratie iets te duidelijk uit het werk van bekende componisten (Wagner in het algemeen; in deze film o.a. Holst en Strawinsky, de laatste tijdens de woestijnscènes) zonder aan hun kwaliteiten te kunnen tippen. Echter, ook hier komt de nodige nostalgie om de hoek kijken, waardoor de muziek voor mij te doen is. De Cantina muziek is zelfs een guilty pleasure, die ik in een 10 uursversie kan horen.

Al moet de herziening van de directe opvolger nog volgen, herinner ik me dat als een betere film, daarom zet ik voor dit eerste deel in op 2,5*.

“Help me, Obi-Wan Kenobi. You're my only hope.”

A New Hope (of gewoon Star Wars voor de puristen onder ons) is een fantastisch begin van de Star Wars saga. Zodra de iconische gele letters over het scherm rollen en je de ‘Main Title’ van John Williams hoort, belandt je iedere keer weer in een andere wereld. Het begin met een rebellenschip dat wordt opgeslokt door een groot ruimteschip van het keizerrijk, en de introductie van Prinses Leia, C3PO, R2D2 en uiteraard Darth Vader, is gelijk al een sterke binnenkomer. Lucas neemt zijn tijd om alle karakters te introduceren en de kijker kennis te laten maken met deze nieuwe wereld vol interessante personages, vreemde wezens, ruimteschepen en een Death Star.

George Lucas weet met één of twee korte scenes zijn personages op effectieve wijze neer te zetten, en door een aantal slimme dialogen en het sterke acteerwerk weet je gelijk hoe deze personages in elkaar steken. De brutale en heldhaftige Han Solo, de rustige en krachtige Luke, de slimme en assertieve Leia, de alwetende Obi-Wan, de charismatische en constant dreiging uitstralende Darth Vader en natuurlijk de trouwe Chewbacca, het voelt na al die jaren nog steeds als een warm bad. De wereld die George Lucas heeft gecreëerd voelt groots en authentiek aan met de planeet Tatooine, de ruimtehaven Mos Eisley, de Millennium Falcon, de Death Star en de rebellenbasis. Regie, cinematografie, production design en editing (zie filmpjes op YouTube hoe belangrijk de editing is geweest) komen hier perfect samen. Ook andere dingen zoals de mysterieuze 'Force', de lichtzwaarden en natuurlijk de stormtroopers zijn interessante toevoegingen. Wanneer het verhaal zich verplaatst naar de Death Star wordt de spanning opgevoerd, en er komt ook wat meer actie. Vooral de sterke dynamiek tussen de personages komt hier goed tot uiting, en het acteerwerk van Ford, Hamill, Fisher, Cushing, Guinness en de andere acteurs werkt aanstekelijk. Het eindgevecht rond de Death Star is enerverend, en het is ook indrukwekkend voor de technieken van die tijd. Star Wars blijft een meesterwerk en een huzarenstukje van Lucas en de rest van zijn team.

Oh, wat zal ik hier voor boeten.

Mijn vrouw heeft alle 12 seizoenen van The Big Bang Theory gezien. Vond ze heel leuk. (Ik heb de meeste afleveringen ook gezien). Maar 90% van de verwijzingen naar films, series en andere nerd popcultuur kan ze niet plaatsen. Ik denk dat je dan een groot deel van de fun mist.

Tijd voor verandering: gisteren ging ik Star Wars voeren aan mijn vrouw.

Ik had de film zelf één keer gezien toen ik een jaar of 14 was. Ik vond het toen wel leuk. Dus vol goede moed begonnen we aan dit avontuur.

Maar na een half uur begon ik het toch wat ongemakkelijk te vinden. Want lieve help, wat was het slecht. En wat hád ik een moeite gedaan om mijn vrouw zover te krijgen om dit te gaan kijken.

Voor zover je jezelf als niet-scifi liefhebber er al toe kunt zetten om deze film te kijken, wordt de beleving geheel verpest door de bloedirritante C-3PO, het domme piepende robotje R2-D2 en de bizar slecht acterende Mark Hamill.

Men heeft het vaak over de tenenkrommend slechte Hayden Christensen in latere delen, maar mijn god, die Hamill lijkt zo van de straat geplukt en voor de camera gepleurd. Oudgediende Alec Guinness is nog wel te pruimen, maar ook Carrie Fisher acteert als een bakvis.

De film neemt zichzelf ook bloed- en bloedserieus. De grappige momenten zijn uiterst spaarzaam en zonder uitzondering afkomstig van Harrison Ford.

In het land der blinden is éénoog koning, want ook Ford is, als het op acteren aankomt, een totale houten klaas (een beetje de Keanu Reeves van zijn generatie). Desondanks is de laconieke geldwolf Han Solo veruit het leukste personage. Helaas heeft hij altijd zo'n vreselijke irritante aap bij zich (genaamd Bukkake) wiens neppe gegrom je na twee keer al spuug- en spuugzat bent.

Je moet jezelf continu dwingen om naar de film te kijken met een 1977-bril. Want voor die tijd zijn de special effects buitengewoon goed. Qua verhaal is het ook leuk om te zien hoe alvast zaadjes geplant worden voor de volgende films (en de prequels). Zo wordt er gesproken over de Emperor, die pas in de volgende film in beeld zal komen. En natuurlijk de vader van Luke, die volgens Obi-Wan gedood zou zijn, en dat hij samen met Obi-Wan in de Clone Wars gevochten zou hebben. Met een vaag beeld van de filmsaga als geheel, zijn dat leuke dingen.

Hoewel het op technisch vlak een knappe film is, met prachtige decors, is de pacing echt hopeloos traag en gedateerd. De overgangen tussen scènes, met 'clockwipe' effecten die je vandaag de dag enkel nog vindt in de goedkoopste videobewerkingssoftware, zijn ronduit lachwekkend. Desondanks zijn deze overgangen, naar ik meen, doorheen de gehele serie gehanteerd als een soort 'trademark'.

Absoluut dieptepunt en anticlimax is het lightsaber gevecht tussen Obi-Wan en Darth Vader: waarschijnlijk het slechtste zwaardgevecht uit de filmgeschiedenis. Het lijkt alsof er van tevoren totaal geen choreografie was afgesproken.

Nee, met Star Wars is het me niet gelukt mijn vrouw iets van inleving in nerds te verkopen. Het is er zo mogelijk alleen maar erger op geworden.

Ik moet waarschijnlijk 20 romantische komedies kijken als herstelbetaling.

De film zelf zou ik 2 sterren willen geven, maar ik maak er 3 van.

Uit respect voor George Lucas, die met deze film zorgvuldig de basis legde voor een filmsaga, een megabedrijf en een onvoorstelbare mechanidise machine. Dát is de echte 'Force'.

Binnenkort ga ik (waarschijnlijk in mijn eentje, vrouw is afgehaakt) de andere delen kijken. (Ik heb alleen de originele trilogie gezien, rest moet nog).

Ik zie nu al op tegen de terugkeer van C3PO en R2D2, die godsamme in álle films zitten. Vreselijk. En dan moet Jar Jar, naar verluidt het meest gehate personage van allemaal, ook nog komen...

Gisteren was het dan zo ver. Mijn eerste Star Wars film.

Na enige twijfel toch maar "gewoon" begonnen met episode 4. Ik speelde even met het idee de films chronologisch te kijken en met episode 1 te beginnen, maar bedacht me dat ik de films toch op de volgorde wilde zien zoals ze zijn uitgekomen.

Deze kwam dus uit in 1977. Dik 40 jaar geleden. En dat is merkbaar. Het geheel voelt natuurlijk erg gedateerd aan, maar dat valt de film niet kwalijk te nemen.

Helaas zijn er verder nog heel wat zaken die de film wel kwalijk zijn te nemen. Want eigenlijk scoort de eerste Star Wars op heel wat vlakken zeer matig. De pacing is zeer inconsequent, de acteerprestaties houden zeker niet over, de gevechten zijn van een ongekende tamheid en de comic relief is vaak misplaatst. En er zijn nog wel meer zaken die echt niet goed op orde zijn. Ik begreep dat de film op de montagetafel nog zeer ingrijpend is veranderd. Maar dan nog vind ik de storytelling niet overtuigend.

Puur naar de kwaliteit van de film kijkend, zou ik dit startstuk geen voldoende moeten geven. Maar de wereld die geschapen is en de epische "goed tegen slecht" sage die Lucas wist te creëren verdienen beter. Ook al laat de uitvoering ervan in dit eerste deel heel erg te wensen over.

Besloten om me weer eens aan de Star Wars saga te wagen, ik was destijds gestrand bij het (chronologisch) zesde deel (oftewel deel III). Moet zeggen dat de herziening van A New Hope me meeviel. Moest wel wennen aan de extra special effects die Lucas er doorheen heeft gegooid, ben daar nog steeds geen voorstander van, maar onkijkbaar wordt het nu ook weer niet. Meer dat ik regelmatig dacht: is dit nu knap gedaan voor een film uit 77 of is dit later toegevoegd? Het leidt dus een beetje af en dat is jammer. Begrijpelijk wel dat de puristen en fanaten er moeite mee hebben.

Het eerste deel van de Star Wars reeks is lekker ongecompliceerd, een afgerond verhaal met kop en staart, beetje Bilbo in de ruimte. Personages blijven toch leuk gevonden: Luke is een beetje een kleurloze held maar Solo en Leia hebben wel pit. Chewbacca en R2D2 zijn geslaagde personages. Die andere robot, C-3PO heeft een wat te grote rol voor een sidekick, en de grote Obi Wan heeft opvallend weinig screentijd. Diens "epische" gevecht met Darth Vader was nogal rommelig.

Het design is een van de sterkste punten van Star Wars, de verschillende ruimtevoertuigen maar ook de uniformen van de stormtroopers, Vader, en natuurlijk de vele vreemde creaturen die in het Star Wars universum ronddwalen, zonder meer knap gedaan. De planeten zien er wel uit als een regio op Aarde: een woestijnplaneet, een bosplaneet, die hadden nog wel wat exotischer gemogen- nu moet je het doen met een skelet van een of ander monster en wat rare wezens. Verder wordt er al hier en daar een verwijzing gemaakt naar gebeurtenissen uit latere delen (of eerdere, hoe je het bekijkt) maar omdat mijn kennis op dat vlak tekort schiet heb ik ze lang niet allemaal herkend.

Ik zal nooit de grootste Star Wars fan worden, en eind jaren 90 daalde de reeks naar een bedenkelijk niveau, maar dit is een prima start die ik wat had ondergewaardeerd. Half sterretje erbij.

Herziening !

Weer een fantastische beleving met heel veel fun en prachtige actiescènes. c3po and r2d2 zijn hier geweldig en hebben een heel groot aandeel in deze film. Ze brengen heel wat luchtigheid in deze fantasierijke film. De overgang van Rogue One naar deze eerste film die uitgekomen is van de Star Wars saga is perfect, wat eigenlijk een verdienste is van Rogue One. De decors, de aankleding, de fantasierijke werelden, de personages en niet te vergeten de muziek.....gewoon heerlijk om terug te zien en dat je je focus kunt leggen op allerlei details. 8,5/10

Hokey religions and ancient weapons are no match for a good blaster at your side, kid

Ik was eigenlijk van plan om eindelijk eens aan The Rise of Skywalker te beginnen maar ik zag opeens dat ze in de plaatselijke bibliotheek die geweldige limited editions van deel 4 tot en met 6 hebben. Dat zijn 2-disc editions met op de eerste disc de remastered versie en als bonusmateriaal op disc 2 staat dan de originele versie zoals ze indertijd in de bioscoop is uitgebracht. Hoog tijd dus om eindelijk eens te zien wie er nu effectief eerst schoot: Han of Greedo!

Het is natuurlijk Han maar dat is geen geheim voor de doorwinterde Star Wars fan. Erg fijn om eens de versie te kunnen zien zoals die oorspronkelijk bedoeld was en zonder de latere interventies van George Lucas. Het is voor mij toch de beste versie (zeker omdat je nu die evolutie in Han Solo hebt van meedogenloze bountyhunter die enkel en alleen aan zichzelf denkt naar iemand die terugkeert voor zijn vrienden) maar het blijft toch ook opvallend hoe goed dit in zijn "pure vorm" overeind blijft staan. De effecten staan nog altijd als een huis en hoewel ik me niet kan voorstellen hoe het was om hier indertijd compleet blind ingegooid te worden (je krijgt in die openingcrawl wel erg veel informatie voorgeschoteld en sowieso zit de film vol met exotische wezens en voel je aan alles dat dit een wereld is waar je nog maar het bovenste laagje van wegkrabt), zit het plot ook gewoon degelijk in elkaar. Het is duidelijk dat Lucas nogal veel is gaan lenen bij soortgelijke werelden zoals de Dune saga maar hij doet er voldoende zijn eigen ding mee. Het helpt ook dat je gewoon een aantal erg aimabele personages voorgeschoteld krijgt die er zelfs in slagen om de meest kromme dialogen - want dat kan je niet ontkennen, sommige dialogen zijn echt van een abominabel niveau - nog tot een goed einde te brengen.

Er zit dan ook een hoge soort van funfactor in de vertolkingen van Mark Hamill, Carrie Fisher en Harrison Ford. Was het omdat ze dachten dat de film ging floppen en dat er maar weinig mensen de film überhaupt gingen zien? Geen idee maar het is toch net iets anders uitgedraaid. Er knettert echter iets wanneer dit trio het scherm siert en Lucas maakt ook een goede keuze voor de bijrollen. Acteur Peter Cushing (legendarisch geworden door de Hammer films maar ook door zoveel meer) zou je hier niet verwachten maar die zag blijkbaar wel iets in de rol van Grand Moff Tarkin en terecht. Hij is het perfecte klankbord voor de imposante Darth Vader (een dubbelrol van David Prowse en James Earl Jones in de zin dat de ene zijn lichaam in de strijd gooit en de andere zijn stem) en die korte confrontatie tussen Tarkin en Fisher is genieten. Alec Guinness daarentegen loopt een beetje verloren als Kenobi maar dat komt misschien ook wel omdat hij een aantal van de meer taaiere dialogen voor zijn rekening moet nemen. Verder wel fijn om te zien hoe die typische Star Wars elementen tot hun recht komen (zowel in bijrollen met natuurlijk Kenny Baker als R2D2 en Anthony Daniels als C3PO) maar ook qua soundtrack is dit erg herkenbaar.

Alleen o zo jammer van die slide-achtige overgangen. Het is blijkbaar een soort van ode aan Flash Gordon en Buck Rogers uit de jaren '30 en '40 maar ik blijf het enorm lelijk vinden. Het had echter ook een nuttige bijdrage blijkbaar, want het verbergt op een bepaald moment zelfs het feit dat Daniels maar de helft van zijn C3PO kostuum aanhad.. Naar mijn herinnering zijn de twee hierop volgende delen nog beter maar dat zien we binnenkort wel. Ik denk dat ik gewoon heel de reeks nog eens ga herzien.. Dat is toch ook alweer meer dan 10 jaar geleden.

Dikke 4*

Ruim 10 jaar geleden heb ik voor het eerst deze film gekeken, ik vond hem wel leuk maar had verder geen interesse in de rest van de serie. Nu heb ik Disney+, en ook door de muziek van John Williams kwam ik eigenlijk weer uit bij Star Wars. Zijn filmscore die uit maar liefst 9 films en zo’n 20 uur muziek bestaat is natuurlijk al een work of art op zichzelf. Ik kijk er naar uit om, mocht ik verveeld raken met de films zelf, in ieder geval zijn score te horen en alle terugkerende motieven te herkennen.

Ik vond deze nog steeds leuk, waarschijnlijk nog leuker dan toen de eerste keer. Als je een beetje kijkt met de bril van 1977 (helemaal lukt dat niet meer door alle rehashes van de visual effects, maar vooruit) en geen al te serieuze perfecte film verwacht (dingen zijn natuurlijk af en toe wat knullig, die scèneovergangen kunnen bijvoorbeeld echt niet) is het behoorlijk vermakelijk, vooral ook door R2-D2 en C-3PO.

Verder is het plot nog goed behapbaar en is de pacing prima. Alleen dat laatste eindgevecht vond ik wat te lang doorgaan.

Ik hou 'm voorlopig op 3,5*, benieuwd hoe de andere films zullen scoren ten opzichte van deze eerste.

Het is een klassieker, zeker. Is het echt een goede film? Nee, als ik eerlijk ben niet echt. Mark Hamill acteert tenenkrommend slecht en de rest van de cast is niet veel beter. Zelfs Harrison Ford komt niet tot een goed niveau. Eigenlijk is de hele cast te slecht om een film serieus te kunnen nemen. De twee robotjes Rd-D2 en C-3PO vind ik briljant (vooral de laffe C-3PO is erg grappig) en Harrison Ford voegt ook nog wat humor toe. Het verhaal is goed. Ik snap dat sommige kijkers een aantal scenes te traag vinden, maar daar had ik geen last van. De special effects, tja, die zijn niet meer zo special anno 2022. Maar goed, je moet niet vergeten dat dit een film is uit 1977. Na een recent bezoek aan Tataouine in Tunesië (waar alle scenes rond Tatooine zijn opgenomen) wil ik gewoon de hele Star Wars saga nog een keer kijken, dus ben ik begonnen bij het begin. Maar, nee het is geen goede film. Oh, de amateur video overgangen tussen de scenes.... bizar... En de filmposter is ook geniaal: dat lijkt een soort X rated versie van de werkelijke film te zijn . De filmkwaliteit op Blu-ray is overiges ook nog eens belabberd (vooral de scenes in de zandduinen in Tunesie zijn erg, erg, erg slecht!). En wat geef je zo'n film dan? 2 sterren omdat het gedateerd is en vooral erg slecht geacteerd? Of 5 sterren omdat het de start is van een geweldige saga? Dan maar in het midden met 3,5 ster.

Ik heb niks met de Star Wars-films – ik vind het oninteressante pulp – maar deze vond ik wel enigszins vermakelijk. Het is allemaal behoorlijk slecht – het lijkt alsof je naar amateurtoneel bij je in de buurt kijkt met special effects die net zo primitief ogen als de eerste videospellen – maar de film lijkt zich ook niet heel serieus te nemen en dan wordt het ook wel charmant (ik denk dat de latere Star Wars-films zich veel te serieus nemen waarmee alle lol verdwijnt).

Tegelijk begrijp ik denk ik wel waarom deze eerste Star Wars in 1977 aansloeg bij een groot publiek. Wat de film origineel en opvallend maakt is de postmoderne hybriditeit. Strikt genomen is het geen science fiction, die toekomstscenario’s schetst, maar wil het een sprookje of mythe zijn die aldus niet in een bepaalde tijd of een bepaalde plek te plaatsen is: het verhaal speelt zich af “a long time ago in a galaxy far, far away” en heeft de eeuwige strijd tussen het Kwade en het Goede als thema. Bewust gooit de film alle tijden en genres door elkaar. In sommige opzichten lijkt het zich af te spelen in de prehistorie, dan weer in het heden (met de film als metafoor voor de strijd tussen het ‘vrije’ Westen en de dictatuur van de Sovjet-Unie) en dan weer in een verre toekomst als we in ruimteschepen “anderhalf keer de lichtnelheid” reizen. De film is een avonturenroman zoals Odysseus waarin onze helden aldoor nieuwe gevaren moeten overwinnen (zoals iets later de films van Indiana Jones), een fantasieverhaal zoals The Lord of The Rings met een tovenaar die een hybride gezelschap leidt maar ook een middeleeuwse ridderroman waarin een schone jonkvrouw moet worden gered uit het kasteel van haar kwaardaardige ontvoerder en er met (laser)zwaarden wordt gevochten, science fiction waarbij vreemde planeten en wezens worden ontmoet en zelfs iets van James Bond nu de kwade macht de wereld (of eigenlijk: werelden) wil vernietigen en dat moet worden voorkomen (dat appelleert aan de toenmalige politiek waarbij de Sovjet-Unie als kwade macht de wereld bedreigt met kernwapens). Ook de wezens zijn hybride: robotten die menselijker dan de echte mensen zijn en talloze kruisingen tussen mens en dier. Veel van de charme van de films wordt geleverd door al die grappige en vaak schattige fantasiewezens die deze wereld bevolken. Tot slot is de actie nieuw en opwindend omdat wordt aangesloten bij het videospel en de gamecultuur die toen net aan het opkomen was.

Dan eindelijk met de al lang op de planning staande Star Wars reeks afgetrapt te beginnen met deel 4, een volgorde die mij aangeraden was door liefhebbers van het genre. Zien deed ik de drie oudere delen, 4, 5 en 6, al in mijn jeugd, meerdere keren zelfs waarvan een geremasterde versie in de bioscoop zo rond 1998. Van de nieuwere delen zag ik alleen het eerste deel waarbij ik vreselijk afknapte op Jar Jar Binks en daarna de nieuwe delen liet voor wat ze waren. Maar goed, tijden veranderen met nu dus plannen om de hele reeks te kijken.

Uiteraard is er ter inleiding een lap tekst om uit te leggen wat we nog niet gezien hebben in de delen 1 tot en met 3, en je zou zeggen dat je er daarna nogal invalt, maar het tegendeel is waar, en als snel toont A New Hope toch wel waarom de film terecht in de top 250 staat. Want hoewel het verhaal die eerste 10 minuten een kwartier vrij plotseling tot stand komt met het kapen van het schip en de vlucht van R2D2 en C-3PO straalt het geheel absoluut een bepaalde charme en aangename vlotheid uit. Het is zo'n typisch voorbeeld van een film te noemen die eigenlijk het genre ontstijgt net als bijvoorbeeld Dune 2021 en de Lord of the Rings reeks dat doen om maar een paar te doen. Het is dermate overtuigend qua verhaal setting en karakters dat het er eigenlijk niet meer toe doet dat het fantasy is en of het je genre is.

En zo weet A New Hope te overtuigen met een behoorlijk complex verhaal wat nog slechts de druppel is van het grotere geheel, de meeste uitzinnige figuren en aliens, kleurrijke karakters, en een prima mix van humor, actie en een beetje spanning. Uiteraard mogende we de bekende Star Wars Theme niet vergeten en andere prima muziek. Is de cast goed met onder meer Harrison Ford, Alec Guinness en James Earl Jones met zijn iconische rol, of is het toch slechts de stem die we horen...? Het maakt niet uit want A New Hope vermaakt en valt gelukkig als eerste film die ik zie in deze reeks niet tegen, in mijn collectie hoeft het niet, maar een best wel knap gemaakte film het jaartal in gedachten genomen is dit toch zeker. Om als laatste de fraai filmposter nog even te benoemen, ja dat konden ze toen wel, een mooie poster ontwerpen. Afijn, op naar deel 5 volgende week.

Star Wars is, net als de Indiana Jones reeks, een franchise die van grote nostalgische waarde is voor mij. Als klein jochie keek ik de films regelmatig, zelfs de mindere prequels, en ik verzamelde een heleboel lego sets van Star Wars. Nu als volwassene ben ik niet meer zo'n fan, maar ik kan het nog steeds waarderen. Gisteren besloot ik om A New Hope maar weer eens te kijken. En ik was niet teleurgesteld. Deze review zal een beetje met een roze bril zijn, maar neemt niet weg dat ik A New Hope een film vindt die goed in elkaar zit.

De film zuigt je al direct in het verhaal vanaf het moment met de verschijning van de Star Destroyer en je merkt direct dat er iets spannends staat te gebeuren. Ook maak je kennis met een van de meest iconische schurken ooit, Darth Vader. De prequels ken ik goed genoeg, dus ik weet dat Darth Vader Anakin Skywalker is, en daarmee ironisch genoeg de vader van Princess Leia, achter wie hij aan zit voor de plannen van de Death Star. Dit neemt wel wat van het mysterie weg, maar neemt niet weg dat hij nog steeds dreigend is.

De robots C-3PO en R2-D2 ontkomen met de plannen en komen op de planeet Tatooine, waar zij gevangen worden door Jawa's en worden verkocht aan de oom van Luke, en zo maken wij ook kennis met Luke, een ongeduldige en ietwat zeurende jongeman die graag weg wil van Tatooine en die kans nooit lijkt te krijgen. Daar komt verandering in wanneer hij Ben Kenobi ontmoet, die, nadat hij het bericht van Leia heeft ontvangen van R2, op weg wil naar Alderaan en Luke graag wilt meenemen. Luke aarzelt, maar waarna zijn oom en tante worden vermoord, is hij overtuigd van dat hij weg wil en een jedi wil worden.

Het verhaal wordt best langzaam verteld, wat ik op zich prima vindt, want ik zelf ben niet zo van het haastige van tegenwoordig. Bij een film als alien stoorde mij dat ook niet. Het geeft mooi de tijd om alles goed te introduceren, van de hoofdpersonen tot de verschillende soorten wezens. Daarover sprekend, ze zien er mooi uit, en dat geldt ook voor ruimteschepen als de Millenium Falcon. De special effects vind ik meer dan prima, het is niet zo indrukwekkend als in modernere delen, maar voor die tijd zijn ze knap gemaakt.

Toch is de film wel enigzins gedateerd. De teksten die de personages zeggen klinken nogal knullig en oud, de special effects zijn natuurlijk wat oud vergeleken met tegenwoordig en het kan voor de moderne kijker best saai zijn om hierna te kijken, aangezien er weinig tempo in het verhaal zit. Verder is het lichtzwaard gevecht tussen Vader en Obi-Wan erg houterig, hoewel je ook best daar tegenin kunt brengen dat Vader in een harnas zit dat het moeilijk maakt om soepel te bewegen en Obi-Wan een oude man is.

De personages zijn verder ook nog niet zo ontwikkeld als in latere delen en minder sympathiek, en dat maakt het voor mij toch wel een van de mindere delen. Luke is nogal een zeurderig personage, Leia vertoont prinsessen gedrag en Han Solo is een egoïstische geldwolf. Vergelijk het maar eens met Return of the Jedi en je ziet wat ik bedoel. Ben Kenobi is natuurlijk de zeer wijze jedi en Darth Vader is kwaadaardig en mysterieus, over hem wordt later meer duidelijk, tenzij je de prequels al kent. Chewbacca en de robots zorgen voor wat humor samen met Han.

Ook vind ik niet elke scene even geweldig, zo is het stuk in de woestijn wat langdradig en de aanval op de Death Star is ook minder spectaculair dan ik mij herinnerde. Daartegenover staat wel een mooi opbouwend verhaal, en daarom beschouw ik dit toch als een goed Star Wars deel, ook al valt deze wel wat in het niet bij de volgende delen, die gewoon net wat beter zijn qua verhaal, personages en onthullingen (die ik niet ga weggeven) en toch ook de tand des tijds iets beter hebben doorstaan.

Met de eerste 18 Marvel-films uit Phases 1-3 heb ik de fout (of de onhandigheid) begaan om ze niet in de juiste volgorde te zien, zodat veel van de verbindende lijntjes omtrent plot, personages en Infinity Stones mij eigenlijk zijn ontgaan, en pas toen ik de films in de juiste volgorde herzag kon ik ze op hun waarde schatten en waarderen. Met die ervaring in het achterhoofd, en geïnspireerd door de twee fabuleuze en zeer gedetailleerde "Making Of"-boeken van Paul Duncan (The Star Wars Archives Episodes IV-VI 1977-1983 en The Star Wars Archives Episodes I-III 1999–2005), heb ik nu ook de Star wars-saga vanaf het begin gekeken in plaats van lukraak de losse films in willekeurige volgorde tot me te nemen en dan te zeggen "dat ik ze allemaal wel heb gezien".
        Ik ben oud genoeg om de allereerste Star wars in de bioscoop te hebben gezien toen het woord Episode nog niet in de titel zat, maar ik vond het allemaal wat te flauw en te weinig serieus. Desalniettemin is het duidelijk waarom deze film zo populair werd en zoveel ikonische popcultuur-verwijzingen opleverde die zelfs een belletje zullen doen rinkelen bij wie deze film nooit gezien heeft: Darth Vader, "May the Force be with you", R2-D2, Yoda, de stem van James Earl Jones en het krakelingenkapsel van Princess Leia. Het evidente vertelplezier, het tempo, de bordkartonnen maar ijzersterke personages, het contrast tussen de gravitas van Alec Guinness en het cynisme van Han Solo, de humor, en last but not least de opzwepende muziekthema's van John Williams werkten allemaal samen om hier een onvoorstelbare blockbuster van te maken.
        Kritiekpuntjes heb ik genoeg: de dialogen en het acteren zijn soms wat simplistisch, de muzikanten in de kroeg in Mos Eisley zijn enorm flauw, de aanwezigheid van niet één maar twee personages met een onverstaanbare taal die een ander personage de gelegenheid biedt om daar met iets grappigs op te reageren is gewoon dubbelop, de manier waarop Ben de patrouille in Mos Eisley zover krijgt dat die hen doorgang verleent is melig, met die hele Force kan ik niet zoveel, en dat ene shot van het verkoolde skelet van een lid van Luke's familie is eigenlijk te gruwelijk voor de toon van deze film. Maar uiteindelijk vallen al die bezwaren toch weg in de flow van de film, zeker nu ik hem kijk met de voorkennis van wat er later zal gaan komen: het gepraat over de vader van Luke bijvoorbeeld krijgt een extra lading voor wie de rest van de saga kent, en het gekibbel tussen Leia en Han krijgt een extra dimensie als je weet hoe het hen later zal vergaan.
        In de twee voornoemde boeken over de eerste twee trilogieën gaat Paul Duncan dieper in op Lucas' beweegredenen om deze film(s) te maken, op zijn inspiraties (onder andere Joseph Campbells The hero with a thousand faces en Kurosawa's Hidden fortress) en op de thematiek. Wellicht zal de (jonge) bioscoopbezoeker de fijnere nuances van dat laatste aspect niet helemaal hebben meegekregen, maar de mateloze populariteit van de negen officiële films, de spin-offs en de televisieseries (om nog maar te zwijgen van de merchandising) en de mate waarin met name Mark Hamill en Carrie Fisher nooit van hun rollen in deze films zijn losgekomen duiden er allemaal op dat Star wars als fenomeen de film van die naam overstijgt. 48 jaar geleden kon ik hier niet veel mee, maar nu ik me er meer voor openstel voel ik me opeens het kleine jongetje dat ik indertijd had moeten zijn.

Deze wereld beroemde classic Star Wars film herzien op de 4k uitgave.

En die werkelijk van grandioze beeld kwaliteit is.

Een knap staaltje upgrade van beeld zonder grain.

Blijft een voor die tijd prachtig gemaakte film, met nog oude practical special effecten.

Heel wat beter als, de overload aan Cgi tegenwoordig.

En een uitstekend spelende cast, en schitterende film muziek.

Nog echte film kunst.

Blijft een hele leuke en uitstekende film, zeker voor de tijd, waar deze film uitkomt.