The Amityville Horror (1979)

In het geheel heeft de film een lekker sfeertje maar Amityville mist duidelijk suspense. Eigenlijk nergens een echt eng moment en das best jammer want de film had potentie. Goed acteerwerk, redelijk goede muziek, paar leuke ideeen maar nergens overtuigend. Einde was echt belachelijk. 2 uur opbouwen naar een climax die binnen enkele seconden voorbij is.

2,5*

Ondanks de veelal negatieve commentaren was ik toch aangenaam verrast door deze spookhuisprent uit '79. Er gebeurt inderdaad erg weinig en ook de climax kan je bezwaarlijk een climax noemen, maar op een of andere manier bleef ik immer geboeid door hetgeen zich op het scherm afspeelde. Wellicht door de puike acteerprestaties, maar ook door de langzaam opgebouwde suspens en het gevoel van paranoia dat naarmate de film vorderde steeds meer diens karakter ging bepalen. De wijze waarop bijvoorbeeld de plaatselijke dominee steeds verhinderd wordt "het huis" te zegenen en hoe het dochtertje een bizarre kwaadaardige evolutie doormaakt, zijn overtuigend in beeld gezet. Maar algemeen genomen ontbreekt het The Amityville Horror toch aan een duidelijke richting, waardoor het allemaal fragmentarisch en relatief betekenisloos blijft. Dat is uiteraard niet persé negatief, maar je moet van die aanpak houden.

Zeker naar het einde toe vertoonde de films nogal wat gelijkenissen. De vent die doordraait, de bijlscene inderdaad, de begraafplaats. Hoewel een aantal zaken natuurlijk ook gewoon genreclichés zijn. Ik moest er in ieder geval ook aan denken.

Begint allemaal wel aardig, de shots van het huis zijn wel tof (maar worden wel té vaak herhaald) en er hangt een aardig onbehagend sfeertje. Eens het dan moet beginnen spoken wordt het jammer genoeg nogal goedkoop. Effecten zijn toch wel erg pover en er zitten nogal wat scenes in die gewoon niet overkomen (jongetje dat vastzit met z'n hand).

Film duurt te lang en het einde laat veel te wensen over. Daarnaast ook niet al te best in beeld gebracht. Acteerwerk is ook matig, zeker die verloren Bee Gee brengt het er maar slecht vanaf.

Het sfeertje is vooral het eerste uur wel aardig, daarna is het een beetje wachten op het einde en de typische zaken voorbij zien komen. De spanning ontbrak en dan wordt het af en toe toch iets teveel klokkijken.

2.0*

paar jaar geleden remake gezien en vandaag de originele, en ik moet zeggen: ik vind de remake toch wel iets beter eigenlijk. Niet enkel de spanning en actie, maar ook het einde zijn iets minder verzorgd. En ok... deze is iets ouder enzo, maar toch... de remake bracht meer creepygevoel bij mij...

Nuja, dat neemt niet weg dat in deze film de basis wordt gelegd, en dat ie bij momenten best wel ok is, en daarom dat ie ook 3* verdient

Aardig tussendoortje met een erg leuke Seventies sfeer. Vanaf de begin scene krijg je al de indruk dat dit een film is met erg veel sfeer. De opening met de slachting in het creepy huis is erg goed, de storm/bliksem die zich buiten afspeelt zorgt er ook voor dat dit een zeer geslaagde opening is.

Jammer genoeg wordt de sfeer in die ene scene nergens in de film geevenaard. Het blijft allemaal zeer braafjes en de film kent ondangs de lange speelduur geen enge/ scenes meer.

Toch zijn het ongeloofelijke creepy huis, de spookachtige soundtrack, en de leuke seventies sfeer genoeg voor 3* en dus voor leuk vermaak.

Schmierende Steiger.

Een onderhoudende, te lang durende en rommelige spookhuisfilm die het enigszins verliest ten opzichte van zijn genregenoten. Ondanks zijn beroemde status. Het repetitieve camerawerk is keurig en de griezelige sfeer draagt ook bij aan een iets boven het gemiddelde uitstekende cliché-horror. Het zijplotje met Steiger, die het begrip schmieren een nieuwe impuls geeft, komt totaal niet uit de verf. Ook Brolin is op zijn minst wisselvallig en Kidder, die zich hier uiterlijk presenteert als een soort Pippi Langkous, voldoet vaak beter als gedwee slachtvee.

De rukkende remake dient men te vermijden.

Redelijk.

Wel weer een vermakelijk 70s horrorfilmpje. Alleen word het wel nergens spannend (behalve het einde dan een beetje) Tja, wat zal ik erover zeggen: het concept is wel goed en de acteerwerk is ook nog best te doen. De vele bovennatuurlijke momenten zijn ook weer standaard en cliche. Tis eigenlijk een beetje een soort van Poltergeist. De opening is inderdaad wel goed en de vele verwijzingen ernaar ook.

3,0*

Na 2 maal de remake te hebben gezien, nu toch ook eens het origineel gekeken. Het is niet vaak dat ik de remake beter vind dat het origineel, maar dit is zo een geval. Er zit zeker genoeg sfeer in de film en er is ook wel degelijk opbouw. Maar na een tijd begint de spanning toch een beetje te stagneren en het einde vond ik eigenlijk echt wel zwak. Het was allemaal net niet eng of spannend genoeg. Dat het huis of de demonen ook hun invloed een heel stuk buiten het huis konden laten gelden vond ik ver gezocht. Ook de ontdekking wat er precies in het huis was gebeurd kwam pas naar het einde, terwijl dat eigenlijk al van het begin duidelijk was maar dat kan natuurlijk zijn omdat ik de remake al eerder had gezien. De verklaring van waar de stemmen en demonen komen zijn bijzonder simplistisch. Wanneer het duidelijk wordt waarom en waar ze vandaan komen, wordt er eigenlijk zo goed als niets mee gedaan. De remake doet het toch allemaal een stuk beter vind ik. Dit was toch maar afgeraffeld. Ondanks de lange speelduur gebeurt er toch maar weinig interessants in deze film. Ook het zijplotje van de dochter

, is heel mager uitgewerkt. Ook dit deed de remake zoveel keer beter.

"GET OUT!"

The Amityville Horror vond ik toch een behoorlijke tegenvaller. Op het eerste gezicht is er niets mis met de film, het begon ook allemaal wel aardig.

Het acteerwerk was prima. James Brolin en Margot Kidder (Jezus, dat haar in het middenstuk... Wat zou Dr. Jones daar van zeggen) speelden samen erg sterk. We krijgen ook een goede introductie in het begin en de opbouw is allemaal wel goed. Het probleem is echter dat de film eigenlijk helemaal nergens spannend of eng word. Uiteindelijk krijgen we een sub-plot met een priester maar dat word niet goed uitgewerkt, en ook de oorsprong van het huis word aan het einde verwaarloosd. Ook het hele "gebaseerd op een echte gebeurtenis"-gedoe vind ik maar niets. De echte familie Lutz beweert namelijk nog steeds dat het echt een spookhuis is, er zijn diverse 'documentaires' over gemaakt en voor de grap moet je eens kijken hoe dom die zijn. De filmmakers geloven in ieder geval dat ze de boel bij elkaar hebben verzonnen om geld te verdienen met het boek.

Het huis heeft een geweldige uitstraling maar helaas heeft de film niet genoeg sfeer en spanning om je interesse vast te houden. Het is ook eigenlijk allemaal te lang en veel te psychologisch.

De film straalt de jaren '70 uit, de typische beeldkwaliteit en de enorm schelle en luide geluideffecten en schreeuwen. De muziek van Lalo Schifrin was best te doen. Aan het einde van de film moest ik een aantal keer aan The Shining denken, erg grappig.

Amityville is zeker geen slechte film, maar faalt als horror-film en is verder ook niet bijzonder vermakelijk. Een veel betere film over spoken/geesten is bijvoorbeeld Poltergeist, een film met wel een heleboel spanning.

Tegenvaller.

Had hier net even wat meer van verwacht. Buiten enkele momenten, viel er verder niet heel veel te genieten. De film is al meteen veel te lang. Alles wordt zo erg uitgerekt, dat de hele spanning van de film verloren gaat. Ook gebeurt er over de lange speelduur te weinig om interessant of onderhoudend te blijven. Acteerwerk is niet van een heel hoog niveau, al probeert Brolin er nog wat van te maken. Steiger laat een slechtste staaltje overacting zien. Qua horror is het buiten het toch best sterke begin heel erg tam, en wordt het nergens echt eng. Het katholieke aspect en het karakter van Delaney is hier behoorlijk overbodig. Toch heeft de film enkele vermakelijke momenten en zitten er nog best aardige ideeën in en is de muziek van Lalo Schifrin erg goed.

Een niet heel erg spooky spookhuis film.

Toen ik deze film indertijd in de bioscoop zag vond ik het een zeer spannende en angstaanjagende griezelfilm. Zevenendertig jaar later begrijp ik daar niets meer van – nú is het een heel gewone en vrij matige haunted house-film met een stevig overacterende Rod Steiger, James Brolin die in de loop van de film steeds meer witte make-up en woeste extensions moet gaan gebruiken, en een gerenommeerde filmcomponist wiens reputatie het vrijelijk citeren uit Bernard Herrmanns muziek voor Psycho niet in de weg staat. Het engste zijn nog de Pippi Langkous-vlechtjes en de pervers kinderlijke rokjes van Margot Kidder. Nee, voor mij is van deze film niet veel overgebleven.

Een bekende "landmark" in het haunted house genre. Niet helemaal verkeerd vond ik, maar toch ook iets te braaf voor dit genre, en geen film die een grote indruk nalaat. Poltergeist pepte enkele jaren later dit soort films op met veel meer spanning. Toch enkele pluspunten. Rod Steiger is een geweldig acteur; je hoeft alleen maar die scène te bekijken waar hij zich kwaadmaakt tegenover zijn collega priester en ja... acteren in zijn essentie heet dat. Het heeft wat mee van The Shining, met George Lutz die stilaan agressiever wordt tegen zijn vrouw en kinderen .... tot en met de bijl die hij onrustwekkend en zorgvuldig scherper maakt! Alleen werd The Shining een jaar later geregisseerd. Van de afloop verwachtte ik meer.

Werkelijk niet om aan te zien deze film. Het verbaast me dan ook dat er zoveel remakes of vervolgen van zijn gemaakt. Er valt helemaal niks te beleven, sfeer is amper te herkennen en de spanning is ver zoek. Een paar heel matige horrorelementen zijn terug te vinden maar het is hemeltergend saai.

De acting van James Brolin is ongelooflijk passief alsof hij tegen zijn zin speelde. Er zit gewoon geen energie in deze film en dat wordt uitgestraald op de kijker die er met tegenzin naar zit te kijken. Begin hier niet aan dames en heren, het is een zonde van je tijd!

Nog net 1* voor sommige soundeffecten en de mooie benen van Margot Kidder.

In de loop der jaren zijn er misschien wel honderden horrorfilms gebaseerd op de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden in het beroemde huis in Amityville. Dat huis waarop deze film is gebaseerd, staat in Amerika bekend als "spookhuis" En het verhaal wat we krijgen te zien is gebaseerd op belevenissen van de familie Lutz, die ook echt in dit huis hebben gewoond. Of het allemaal is gebeurd weet niemand. Echter is de vraag niet of die vreselijke dingen echt zijn gebeurd, maar meer of er een vermakelijke film van is gemaakt.

Ja en vooral nee De film komt langzaam op gang is nogal chaotisch en we zien maar weinig choquerende gebeurtenissen Het is voornamelijk een reeks kleine onverklaarbare dingen die de bewoners van het Ocean Boulevard-huis overkomen. Ook ‘jump scares’ blijven uit en de film moet het vooral hebben van een naargeestige sfeer die continu aanwezig is. Het probleem is dat er in de echte zin niet veel is. We zien twee uur lang mensen bang zijn en ontzet worden, en we vragen ons af... waarvoor? In de slotfase zijn er nog een aantal speciale effecten die de paranormale activiteiten iets meer kracht bijzetten, maar echt huiveringwekkend wordt het nooit. Desalniettemin is het nog niet eens zo'n hele slechte horrorfilm. Maar uiteindelijk zijn de verhalen over Amityville angstaanjagender dan deze film.

Aardig.

In zijn soort ondertussen een klassieker en een status die niet geheel onverdiend is. Voor de meer recente kijkers zal dit niet meer heel eng zijn of überhaupt opgemerkt worden, maar ik kon er nog wel prima doorheen komen ondanks dat er wel enkele taaie stukjes in zaten.

Ik ging redelijk blind de film in en was verbaasd om Brolin en Kidder zo te zien. Kidder is sowieso wel een favoriet van mij en Brolin deed het ook erg aardig. De andere rollen waren wat minder, met Steiger als negatieve uitschieter. Wat een dwaze rol was dat zeg, alsof hij op de verkeerde set stond te acteren.

De sfeer wordt aardig neergezet in het eerste uur van de film en het huis heeft meteen eigenlijk al een bepaalde dreiging. Nu is het aan de film zelf om daar iets leuks mee te doen, maar dat komt er dan weer niet helemaal van. De sfeer wordt namelijk niet voor de volledige en iets te lange speelduur van 117 minuten vastgehouden.

Na een uur kakt de film wat in omdat de gekte, chaos en spanning niet vastgehouden kunnen worden. De film neemt een aantal suffe wendingen en het gespook wil ook niet echt indruk maken. De sfeer begint te verwateren en dan heb je een iets saaiere film voor je netvlies. Jammer want de film was best aardig op weg.

In de finale komt de film weer terug, maar dan is het eigenlijk net te laat. De 40 minuten daarvoor zijn wat taaier en minder interessant. Die details zoals een demonenvriendje van de kinderen zijn ook vervelend ondertussen en de spanning wordt niet altijd even keurig opgebouwd. Toch weet het uiteindelijk een aardig sfeertje te hebben en is het eerste uur gecombineerd met de finale een prima duo. Hier en daar is de film wat dwaas en taai, maar in het algemeen best te doen.

The Amityville Horror is gebaseerd op gebeurtenissen rond de familie Lutz die plaats vonden in het bekende spookhuis in Amityville. Voordeel van deze spookfilm is dat de regisseur niet kiest voor overdreven schrikmomenten, maar kiest voor een geduldige opbouw met een naargeestig sfeertje dat pas aan kracht wint naarmate de climax nadert. Overtuigende rollen van Margot Kidder en James Brolin. 6/10

Heerlijke 70's horror. The Shining, Poltergeist en The Conjuring hebben duidelijk hun inspiratie hier uitgehaald.

The Amityville Horror is een film uit 1979 en dat valt eraan te zien. Het spookhuis ziet er vanbuiten lekker onheilspellend uit, maar vanbinnen lijkt het op een kleurloze studioset. Het verhaal verloopt erg traag en het acteren voelt nogal onnatuurlijk aan. Brolin acteert lusteloos en priester Rod Steiger doet juist enorm aan overacting. Margot Kidder loopt er soms bij als een schoolmeisje, compleet met staartjes in d'r haar en een kort geruite rokje. Ze laat ook haar borsten wat bewonderen in haar nachtjaponnetje. De film is nergens spannend of eng. Op sommige momenten zelfs eerder onbedoeld komisch, bijvoorbeeld als het huis met een schorre stem "Get out!" tegen de priester zegt. Dat deed mij meteen denken aan het huis in de Simpsons aflevering Bad Dream House (Treehouse of Horror I), dat liever zichzelf vernietigt dan de Simpsons familie als bewoners te tolereren.

Inderdaad, er lijkt nogal wat uit deze film gejat te zijn in latere horrorfilms.


Het einde is inderdaad erg mak te noemen en er gebeurt bitter weinig in het zogenaamde spookhuis. Maar ik vermoed dat de filmmakers zich aan het oorspronkelijke verhaal van de familie Lutz en het boek dat daarop volgde wilden houden, zonder er andere dingen bij te fantaseren. De familie Lutz had eigenlijk al genoeg dingen bij elkaar gefantaseerd. Naar ik vernam hebben ze met hun verhaal zo'n 30000$ verdiend. En de advocaat van de familie gaf later toe dat ze samen en tijdens het nuttigen van enkele flessen rode wijn, het hele verhaal hebben verzonnen.

Matige film over een pas getrouwd stel dat een huis heeft gekocht waarin moorden zijn gepleegd. Aan de ene kant wel goed opgebouwd, maar ook vrij repetitief waardoor het al snel langdradig wordt (de film had met gemak een stuk korter kunnen zijn). Ondanks de goed bijpassende muziek wil het nergens echt spannend worden.