Shutter Island (2010)

Aangename thriller van Scorsese, met vooral een ijzersterk eerste anderhalf uur. Er wordt een fenomenaal sfeertje opgebouwd, geholpen door de sterke cast en soundtrack. Wanneer de twist uit de doeken gedaan wordt, kakte het geheel echter naar mijn gevoel een beetje in. Vond vooral de scène waarin Kingsley DiCaprio in die vuurtoren haarfijn het hele plot uitlegt, met behulp van een bord waarop de oplossing van een van de mysteries letterlijk wordt uitgeschreven vrij onelegant. Als dat eenmaal uit de weg is bouwt Scoresese toch weer op naar een indrukwekkend einde, dus echt een groot probleem is het ook niet. Voorlopig 3,5*, maar kan me goed voorstellen dat dit een films is die bij een herziening (minstens) een halfje omhoog gaat.

Mooie mengeling van andere klassiekers zoals The Sixth Sence, A Beautiful Mind.

Niet echt origineel, maar wel mooi gemaakt, beklemmend spannend en goeie muziek.

Zag het plot (gelukkig) niet aankomen. Lekker nog eens kijken.

Lekker donker.

Shutter Island is een film die ik al na 45 minuten doorhad. Ik wist precies dat er een plottwist zou zijn en wat die zou inhouden. Er word veel weggegeven in het verhaal waardoor het best wel logisch werd.

Maar wat niet de zaak was in Haute Tension waarbij de twist niet helemaal klopte ( was wel heel vermakelijk ) klopte hij hier wel wat beter. DiCaprio zet opnieuw een goede prestatie neer. Ook was hij op sommige stukken wel goed spannend, en dat einde liet me toch wel met open ogen achter.

Een van de vermakelijkere en betere mysteryfilms die ik heb gezien. Hij deed me trouwens erg denken aan A Cure for Wellness

Ik ben vandaag nog één dag thuis gebleven van wege ziekte en ik had eens zin om op een andere manier een film uit te kiezen, dit keer zocht ik via MovieMeter op wat de beste film is die op ‘Film1’ staat, op de score van de MM gebruikers. ‘Shutter Island’ schiet snel om hoog en dit werd aangeduid als dé beste film van ‘Film1’ dus dan heb ik hem gelijk maar op gezet aangezien ik al een aardig tijdje benieuwd was naar deze film, en hij van Netflix verdween en ik hem toen langzamerhand uit het oog was verloren.

Toen ik hem opzette had ik er nog best wel een fijn idee bij, de film kwam best fris over maar met een tikkeltje hardheid en vooral duidelijkheid wist je wat je langzamerhand te wachten stond, een spannende film met een hele gave setting, dat was in ieder geval wel het idee wat ik vooral bij ‘Shutter Island’ kreeg, met wat mooie sfeerbeelden van de omgeving geeft Scorsese gelijk weer met wat voor mooie beelden hij kan werken, een uitgelezen plaatje voor een type film als ‘Shutter Island’.

“Sanity's not a choice, Marshall. You can't just choose to get over it.”

De film voelt zijn hele lengte spannend aan, de spanning is aanwezig en dat word mooi verwerkt. Hoewel de film gaaf begint word hij langzamerhand steeds mysterieuzer, vreemder en vooral donkerder waarbij een psychologisch spel niet uitgesloten word. We openen de film goed met een algemene introductie van de faciliteit waar we zo’n beetje 130 minuten in rond hangen. We zien 3 gebouwen met daar in psychisch zieke mensen. We hebben gebouw A, B en C waarbij er een scheiding word gemaakt tussen mannen, vrouwen en geschriften en de laatste zitten in gebouw C. Na een kleine rondleiding word ons snel de zaak voorgelegd waarvoor Marshal Teddy Daniels mee maken krijgt: een vermist persoon.

Tijdens de uitleg krijgt Teddy last van hoofdpijn, uitdroging werd er gezegd en na het nemen van een pijnstiller gaan ze verder. Er is iemand ontsnapt en Teddy krijgt de taak om samen met zijn partner Chuck een vermiste dame te zoeken die ontsnapt is uit de instelling. Na wat onderzoek gedaan te hebben zoeken ze iets verder, en gaat men opzoek buiten de instelling.

Echter gaat het vaak niet beter met Teddy en hij krijgt de nodige aanvallen. Ook tijdens zijn verzoek om broodnodige informatie te krijgen, krijgt hij geen inzicht in de documenten. Teddy is het zat en wil het eiland verlaten, wat maar niet lijkt te gebeuren en dan kan je het weer de schuld geven maar voor iemand die zo graag wil verdwijnen blijft Teddy toch wel extreem lang op het eiland hangen. Dan word het ook best snel duidelijk waar het einde na toe wil.

We gaan gewoon rustig door met het verhaal en de twee zoeken ook verder. Ze besluiten naar een begraafplaats te gaan waar ze mogelijk zou kunnen zitten en op weg er na toe is het goed te zien dat het weer met maten sterk afneemt, en ruiger word tot dat de windkrachten de boel even naar beneden haalt. Hier in word steeds meer duidelijk, en krijgt Teddy een ander doel dan het zoeken van de vermiste vrouw namelijk het doel om een man te zoeken met de naam Laeddis, de man die er van beschuldigd word dat hij de vrouw van ‘Teddy’ vermoord had in een gebouwbrand, hij word gezien als pyromaan en Teddy wil hem het liefste zoeken. Ze worden weer terug mee genomen door de beveiliging van de faciliteit en daar slaat alles om. Het weer word heftiger en Teddy blijft maar hallucinaties zien, vooral van zijn vrouw. Hem word verzocht om op een meeting te komen waar de hoge leden van de opvang aangeven het weer niet zien zitten en wanneer een stroomuitval is, ze in diepe problemen zitten.

Jammer genoeg voor hun valt de stroom ook echt uit en ziet Teddy de kans om in gebouw C te verblijven waar hij waarschijnlijk Laeddis kan vinden. Tijdens het onderzoeken stuitten ze op veel andere zaken en verdwijnt Teddy’s partner Chuck opeens uit het niets. Hij zoekt nog verder en komt even later een vrouw tegen die hem verteld dat hij geen pillen, eten of iets dergelijks mag aannemen van de leiding want daar zit iets in wat je gek kan maken. Teddy gaat verder en krijgt ook nog een migraine aanval en besluit om geen pilletje te nemen.

“This is a game. All of this is for you. You're not investigating anything. You're a fucking rat in a maze.”

Het einde speelt zich af in de vuurtoren, de beruchte vuurtoren waar word verteld dat men met je hoofdspelen, ook wel hersenchirurgie. Hierbinnen probeert Teddy de dokter te vinden om even duidelijk te maken dat hij zijn maatje Chuck onmiddellijk terug wil hebben en dat ze samen van het eiland af willen. Dan word al snel duidelijk in wat voor situatie Teddy verkeerd, of laat ik eerder zeggen ‘Laeddis’, want die vonden ze niet in het C deel. Het is dus zo dat Teddy eigenlijk Laeddis is en we de hele film voor gek zijn gezet, Teddy leeft deze scéne dag op dag en word stapel gek.

Om het plot even verder te vertellen word alles haar fijn uitgelegd voor de mensen die het niet door hebben gehad eerder in de film, Laeddis vrouwtje had hun kinderen vermoord waarna Laeddis haar had vermoord, en zo werd hij dus knetter gek in dat koppie van hem.

Toch vertelde de film al hier en daar wat hints, en de hints kwamen vooral voor uit de visioenen van Teddy. Wanneer hij haar vriendin in de woonkamer van een flatgebouw ziet staan en deze langzamerhand overlijd komt er ook bloed uit haar maag, een tip denk ik naar wat het einde gaat leiden. Ook zien we drie dode kinderen die op dat moment nog onverklaarbaar dood zijn gemaakt waarin te zien is dat Teddy lichtelijk ontroerd raakt maar er word nergens naar hem gewezen op dat moment en ik denk dat we dan wel erg veel hints en tips hebben gezien waaraan we kunnen merken dat het plottwist al veel eerder is geweest. Jammer dat ze dit dan allemaal op het eind uitleggen en blootstellen, ik had er liever nog een beetje met een puzzeleinde aan willen werken.

De film draait op een ijzersterke kast die het verhaal veelal mysterieus over weten te brengen. Dan kijk ik toch het meeste naar Leonardo DiCaprio die een ijzersterke rol weet te spelen in ‘Shutter Island’. Echter doen Mark Ruffalo en Ben Kingsley het ook prima, en krijg je vooral bij Ben constant een twist in je maag, omdat je juist hem niet vertrouwd in de gehele film, net zoals Teddy dat had. En dan is ‘Shutter Island’ een film met veel spannende en ontroerende momenten waarvan het einde toch wel spelletje speelt met je maag, een brok in je keel kreeg je er ook nog van. Super gaaf!

4.0*

Sterke psychologische thriller met goede acteerprestaties van alle castleden, ik genoot vooral van het acteerwerk van Leonardo DiCaprio en Ben Kingsley. De uiteindelijke ontknoping had ik eigenlijk niet zien aankomen, ik had dan ook voor het bekijken van deze film alle informatie en trailers opzettelijk vermeden. Ik had enkel gelezen dat het een goede film was en dat kan ik nu beamen. De soms overdonderende muziek zet al aan het begin van de film, als U.S. Marshall Chuck Aule (Mark Ruffalo) en zijn nieuwe partner Teddy Daniels (DiCaprio) van de ferry afstappen, de dramatische toon. Ik werd meteen op het verkeerde been gezet en dacht dat de vreemde vrouw met haaruitval, die de Marshalls zien bij het intreden van de tuin van het psychiatrisch ziekenhuis, iets met het mysterie te maken zou hebben. Hoe meer Teddy aan vreemde dromen en hallucinaties gaat lijden, hoe meer je je als kijker vragen gaat stellen over wat hier nu precies aan de hand is.

Echt wel één van mijn lievelings films. Als je van spannende films houdt met een onverwachts eind is dit zeker een aanrader!

Precies 8 jaar geleden heb ik deze film voor het eerst gezien . En gisteren eindelijk dan een hernieuwde kijkbeurt in 4K. Gek genoeg kon ik me weinig details herinneren alsof ik deze film pas voor het eerst bekeek. Dat was natuurlijk niet zo en de afloop dat hij zelf patient was was me nog wel bijgebleven. Maar veel (helaas) niet. Ik vind Shutter Island een ijzersterke psychologische thriller die veel plotwendingen heeft, maar uiteindelijk wel te begrijpen valt. Zo niet dan verwijs ik je even naar Wiki Shutter Island waar het hele plot wordt uitgelegd. Er is misschien maar een dingetje die niet vastomlijnd is. "Leonardo zegt op het eind dat hij niet goed heeft geluisterd naar de signalen van zijn vrouw. Zij zou een soort vleesetende bacterie hebben in haar hoofd hebben gehad die tot deze daad heeft geleid. Dit horen we hem zeggen, maar dit wordt verder niet uitgelegd Als dit klopt is het verhaal verder 100% duidelijk. Hij zit lang niet zo moeilijk in elkaar dan Inception. Wie trouwens van Shutter Island houdt moet zeker ook naar Eliza Graves kijken (Stoneheart Asylum) uit 2014 ook met Ben Kingsley.

Begrijp best dat sommige niet veel snappen van Shutter Island. We zien fictie en feiten namelijk nogal door elkaar heen lopen. Dat maakt het complex, maar uiteindelijk moet je hem wel kunnen begrijpen. Zeker nu naar 2 kijkbeurten.

Voor mij is Shutter Island een heerlijke psychologische thriller. Misschien wel een van de beste in zijn soort!

Gisteren herzien, topfilm

Op het puntje van mijn stoel gezeten bij deze rolprent. Begin inmiddels fan te worden van Martin Scorsese. De sfeer, de regie, de acteurs, de locatie... alles goed verzorgd. Minpuntje vond ik wel de vaak wat vet aangezette soundtrack. Had ook verwacht dat hij op het eind weer met een nummer van de Stones of een 70's rockband aan zou komen zetten, maar hierin wist de meester zich te beheersen. Gave film die ik zeker nog een keer ga zien.

“Sanity's not a choice, Marshall. You can't just choose to get over it.”

Shutter Island blijft een fantastische psychologische thriller van Martin Scorsese. De gehele film zit je op het puntje van je stoel, en het einde blijft indrukwekkend. Een perfect einde van een bijzondere kijkervaring. De eerste paar scènes met die bombastische muziek, waardoor je gelijk goed in de film zit. Het claustrofobische, donkere en regenachtige eiland, de geweldige acteerprestaties van Leonardo DiCaprio, Michelle Williams, Mark Ruffalo en Ben Kingsley, het onderzoek naar de vermiste patiënte, de herinneringen die Teddy heeft van de oorlog en zijn vrouw, de uitleg van Dr. Cawley op het laatst etc. Alles klopt.

Ik wil nog speciaal de scene tussen Teddy, Dolores en de kinderen noemen. Het is weerzinwekkend en triest, maar ook schitterend gefilmd door Scorsese. In het laatste gedeelte legt Scorsese alle puzzelstukjes in elkaar en het past perfect. Je zou kunnen zeggen dat alles iets te perfect past. Er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten, en alles wordt netjes afgerond. Maar op één of andere manier snakte ik daar ook naar, en sowieso is alles wat ervoor komt filmmagie. Een naargeestig meesterwerk van Scorsese.

Love it.

Met de kennis na je eerste zit, brengt de herziening van de film je bijna een volledig nieuwe ervaring.
Het einde is ook subliem; weet hij nou dat hij Andrew is of niet?

Met The Irishman in het vooruitzicht nog maar eens besloten een film van Martin Scorsese te bekijken. Goodfellas of Casino waren waarschijnlijk logischere keuzes geweest, maar die komen nog wel eens een andere keer aan de beurt. Het verhaal van deze Shutter Island sprak me erg aan.

En het blijkt inderdaad dat deze film mij wel ligt. Ik houd van mysteries en deze film is, net als bijvoorbeeld The Game (1997), één grote puzzel. De film heeft best een behoorlijk speelduur, maar daar heb ik weinig van gemerkt. Ik vroeg me constant af wat er precies gaande was op het eiland en waar Teddy Daniels in godsnaam in beland was. Op een gegeven moment begon het wel te dagen dat Teddy zelf al eens eerder op het eiland was geweest, misschien zelfs wel als voormalig gevangene zonder dat hij het zich herinnerde. De uiteindelijke revelatie bleek daar in grote lijnen mee overeen te komen, maar gaat nog wel wat dieper en was daardoor evengoed een fantastische twist. Heerlijk hoe zo'n effect alles wat je tot dan toe gezien hebt op zijn kop zet. Sterk schrijfwerk!

Over de cast ben ik zeer te spreken. Leonardo DiCaprio draagt de film met verve, maar ook onder meer Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Patricia Clarkson en Jackie Earle Haley leveren goed werk. Tevens vind ik de locaties op het eiland en in de gevangenis geweldig, aangezien deze bijdragen aan het mysterie en de spanning. Tegen het einde zat ik op het puntje van mijn stoel. De pijnlijke onthulling omtrent Dolores en het lot van de kinderen van Andrew is daarnaast hartverscheurend. Wederom valt het sterke acteerwerk op in deze scène. Het duurde even voordat de eindscène bezonken was (Andrew is weer terug bij af... Of toch niet?), maar het is me wel duidelijk. Bovendien een mooie manier om deze film af te sluiten.

Shutter Island is naar mijn mening een geslaagde film, maar het zal niet voor iedereen zijn. Ondanks dat uiteindelijk weinig aan de verbeelding wordt overgelaten, weet je wel het grootste deel van de film niet precies wat er aan de hand is. Dat moet je aanspreken. Bij mij zorgt het er, mits goed uitgevoerd natuurlijk, voor dat ik gemakkelijker bij de les blijf. Misschien hielp het ook wel dat de film me ergens wat aan Lost deed denken, een van mijn favoriete series. Ik vond het een boeiend avontuur met op het einde enkele mooie twists en onthullingen. Zou ook zomaar kunnen dat ik hier bij herziening een nog hogere score aan kwijt kan.

4*

Een herziening. Ik vond Shutter Island de eerste maal al vooral traag en ook niet echt de hersenkraker die sommigen beweren dat het is.
Vanaf het gesprek met de vrouw in de grot lijkt het me al heel duidelijk. Het gesprek met Noyce weer een behoorlijke clue in die richting. En zo zijn er vast nog sleutelmomenten die je in de juiste richting sturen.

Het acteerwerk van DiCaprio wordt alom geprezen maar ik vind hem hier eigenlijk niet echt speciaal. Hij heeft wel veel sterkere rollen op zijn naam staan dan hier wat verward staan te kijken.

Visueel vond ik precies dat er meer in had gezeten. Nu het belangrijkste dat ik miste was sfeer. Het was ook niet de typische drukte van Scorseses maffiafilms en ook geen voice-over voor een keer. Qua verhaal is de film eigenlijk wel sterk, maar het is niet altijd even vlot gebracht.

Wat een herziening wel niet kan doen. Zwaar teleurgesteld was ik jaren geleden (2,5*) met de ontknoping van de film. Nu zag ik pas echt het vakmanschap van Scorsese. Die inderdaad niet hard zijn best doet alle aanknopingspunten verborgen te houden gedurende je film. Je krijgt als kijken best aanknopingspunten naar de clou al wordt je geregeld op het verkeerde been gezet. De kracht daarvan heb ik die eerdere kijkbeurt niet of verkeerd ingeschat.

DiCaprio is weer fantastisch, dit keer als Teddy Daniels. Dat einde waarbij hij thuiskomt en zijn kinderen verdronken in het water vindt… Letterlijk kippenvel. Sowieso een waanzinnige en huiveringwekkende scène. Leo op zijn best. Bijrollen zijn eveneens goed neergezet met goede karakters. Sterkte openingsscène (heerlijk bombastische soundtrack wanneer we Shutters Island oprijden) en dito slot.

4,0*

Het idee van de film is best wel goed, al is het de vraag of dat voldoende is voor meer dan 2 uur filmplezier. De film kent de nodige spanning en je wordt wel wat meegesleept in het verhaal met de nodige plotwendingen. Al ontspoort het wat mij betreft wel na een tijd. Maar zeker geen slechte film. Al zal het nooit mijn favoriet worden.

Shutter Island is een film die mijns inziens meer credits krijgt dan dat het waard is. Het is zeker een prima film om te zien maar de trucjes zijn weinig vernieuwend. Om nu te zeggen dat het acteerwerk hierbij ook allemaal zo fantastisch was dat laat ik ook zeker in het midden. Mijn conclusie: niet slecht maar zeker niet goed.

Kort na WOII reizen US Marshalls Teddy Daniels [Leonard DiCaprio] en Chuck Aule [Mark Ruffalo] af naar een inrichting op Shutter Island om onderzoek te doen naar de verdwijning van patiënt Rachel. Tijdens het onderzoek wordt Teddy steeds vaker geplaagd door herinneringen aan de bevrijding van Dachau en andere flashbacks die hij niet goed kan plaatsen. Hoewel scenarist Laeta Kalagrodis de troefkaarten pas tegen het einde speelt, is het mysterie in grote lijnen niet zo moeilijk op te lossen. Scorcese regisseert met de gebruikelijke visuele flair, maar het is vooral dankzij het intense spel van DiCaprio en de indrukwekkende ondersteunende cast dat dit de middelmaat ontstijgt.

Laat mij ook is een review plaatsen over een film die eigenlijk gewoon helemaal niet de moeite waard is!

Ik zie hier reviews voorbij komen bij hele goede films en daar geven mensen dan 1 ster voor!

En bij hele slechte films zoals deze film Shutter Island daar doet toevallig Leonardo Dicaprio in mee. Ojee dan moet het wel een hele goeie film zijn! Want Leonardo Dicaprio doet er in mee. Ik weet zelfs niet of ik de naam goed spel.

Maar sorry, ik vind dit Shutter Island echt een hele slechte film! waar gaat dit verhaal over?

Ik heb expres een profiel aangemaakt om ook eens review te geven! Want zoals Nederlandse films: De slag om de schelde ( The Forgetten Battle) worden met zo weinig sterren gewaardeerd! Omdat het Nederlandstalig is?

Sorry hoor ik schaam me vooral voor de Nederlands hier op bij Moviemeter.nl die een Engelstalige review geven!

Je leest het goed is een domein extensie met .nl op het laatst!

Zouden jullie alsjeblieft niet zo interessant willen doen? Je plaatst een review op een Nederlandse site!

Maar dat zal wel aan mijn liggen en ik zal nu wel afgeschilderd worden als lompe boer. Maar volgens mij is Nederland nog steeds 2 talig: Nederlands en Fries ( Ik ben zelf geen Fries ik ben gewoon een brabander)

Maar laten we alsjeblieft stoppen met allemaal zo de dikke nek uit te hangen.

ik vond het maar een heel vaag verhaal maar wel lekker scary op z,n tijd

Na vele jaren maar weer eens herzien. Toendertijd in de bioscoop gezien en een grote indruk achtergelaten.
Ik ben sowieso erg gecharmeerd van het werk van Scorsese, dat deze film bij zijn besten behoort is wel duidelijk.

Dat ik deze film al twee keer heb gezien geeft bij deze film het voordeel dat je anders naar de film gaat kijken. Met de voorkennis die je hebt is het eigenlijk nog leuker om de film in te gaan.
Zonder teveel prijs te geven is het een aanrader om vooral op de mensen om Teddy heen te letten. Hoe het plot zich dan uiteindelijk ontvouwt is gewoon erg sterk vormgegeven.

Visueel is het een regelrecht pareltje. Een aantal scènes springen er wel uit. De aankomst op het eiland, ondersteunt door een geweldig angstaanjagende soundtrack, de orkaan en de scène dat de kinderen in het water door diCaprio uit het water gehaald worden. Een scène die door merg en been gaat en diCaprio maar weer eens aantoont wat een fenomenaal acteur het is.
Sowieso is de hele cast ontzettend sterk. Tel daarbij op het camerawerk en het script en je hebt bijna een meesterwerk te pakken.

4.5* stonden en blijven staan

Een dag na Inception ook deze Grote Film maar eens bekeken. Hij beviel me een stuk beter dan de eerste. Onderhoudend verhaal, lekker tempootje en een plottwist die ik wel ongeveer aan voelde komen, maar die desalniettemin verraste.

De locaties waren soms wat overdreven en ongeloofwaardig, vooral dat donkere cellencomplex waarin de allerzwaarste gevallen zitten, maar goed, zo'n donker doolhof is natuurlijk lekker voor de spanning. (Al mag dat wat mij betreft nooit een excuus zijn).

Bij het einde heb ik zo mijn bedenkingen, maar daar zal ik jullie niet mee lastigvallen. Een hoogst vermakelijk Hollywood-spektakel, dat is het.

Ik had wel eens zin in een herkijk van Shutter Island, in mijn ogen een zo goed als perfecte film gebaseerd op het al net zo goede boek van Dennis Lehane genaamd Gesloten Kamer en tevens ook een boek van Lehane dat echt indruk maakt, verder nooit zo kapot van deze meneer. Goh, is het alweer 13 jaar geleden dat ik met mijn ex deze film in de bios zag, en wat een indruk maakt de film ondanks dat ik de clou/ plotwending halverwege al vermoedde, het doet verder geen afdruk om de film met de huidige kennis te bekijken en behoort Shutter Island toch absoluut tot het neusje van de zalm van het genre psychologische thriller en wat mij betreft samen met The Departed de contender van beste Scorsese.

Sterk en mysterieus is het begin waar de boot in de mist aankomt, het eiland met de 'edgie' bewakers en de locatie spreken voor zich, en de muziek samen met het licht ontvlambare karakter Teddy Daniels maken het geheel compleet waarop het mysterie en onderzoek naar de verdwenen vrouw zich kan ontvouwen. En dat doet het dan ook in alle schimmigheid met mysterieuze clou's en een verpleging/leiding die iets lijken te verbergen, maar wat verbergen ze? Van de beide dokters worden we niets wijzer, daarnaast tonen de deja vu's en later nachtmerries van Daniels dat deze ook heel veel meesleept aan onopgeloste issues. De nachtmerries zijn op het hallucinante af en de fase met Dolores in combinatie met het dramatische On The Nature Of Daylight van Max Richter zelfs hartverscheurend.

Het geheel bouwt samen met de storm, de nachtmerries en deja vu's aan Dolores en Dachau, de zoektocht naar ene George Noyce, de mysterieuze moordenaar Laeddis, het vermoeden van onmenselijke experimenten en groeiende paranoia, op naar een hoogtepunt met een bijzonder sterk switch die de wereld doet kantelen en boven in onder verandert. En wat wordt deze climax goed opgebouwd en uitgelegd in de vuurtoren en daarmee een maar al te dramatische waarheid uit de doeken gedaan die zijn weerga niet kent, met recht een formidabele mindfuck. Andermaal zijn de flashbacks schrijnend, is het acteerwerk van zowel Kingsley als DiCaprio uitmuntend en mag ook zeker Williams niet vergeten worden. Je zou toch echt medelijden krijgt met het lijdend voorwerp die zijn ware trauma verdrongen heeft. Dan zou ik nog bijna sterke details/tijdsbeeld als de kleding met de stropdassen en regenjassen vergeten of van die momenten zoals de kalende vrouw met de vinger voor de lippen. Om als laatste de kritiek die ik hier boven lees over het visuele vlak weg te wuiven. Het zou namelijk lelijk zijn, ik zie toch vooral een grauw filter plus kleuren dat perfect bij het jaren '50 beeld en de sfeer in het beeld alleen maar compleet maakt.

Afijn het mag duidelijk zijn dat ik deze Shutter Island een zeer warm hart toe draag en zelfs in mijn persoonlijke top 10 gehad heb, maar daar is hij in de loop der jaren uitgeslopen. Laten we zeggen dat hij nu in de top 15 staat en dat ik toch iedere keer weer van deze Hitchcockiaanse film erg kan genieten. Topfilm wat mij betreft.

Na lange tijd weer eerzien op 4K met Dolby Vision, destijds nog in de bios mogen bewonderen. Gebaseerd op het boek van Dennis Lehane en alweer de vierde samenwerking voor Scorcese en DiCaprio. De Niro heeft alsware de fakkel overgegeven en DiCaprio blijft maar groeien onder de regie van de meester en zet hiermee misschien wel zijn beste rol tot dan toe neer.

Het verhaal speelt zich af in 1954. US Marshall Teddy Daniels wordt samen met zijn nieuwe partner Chuck uit Seattle naar het titulaire eiland gestuurd om een ontsnapte psychiatrische patiënte op te sporen. Dit eiland herbergt een psychiatrische instelling voor geestesgestoorde criminelen (of gewoon ‘patiënten’, zoals ze door het personeel genoemd dienen te worden), die in de verschillende afdelingen zitten. De opdracht lijkt niet al te moeilijk, maar de Marshalls ontdekken al snel dat de sfeer op het eiland vijandig is. Het personeel dat aangewezen is om de Marshalls in hun onderzoek bij te staan, lijkt er een eigen agenda op na te houden. Het wordt dan al snel helder dat het hoofd van de medische staf, Dr. Cowley, hier aan de touwtjes trekt, maar vooral dat er meer aan de hand is. Zoveel maakt de strenge beveiliging van de instelling en vooral de structuur van het eiland met zijn steile rotswanden tot het water, waar de haven als enige in- en uitgang dient. Als een felle orkaan de locatie dan vervolgens nog benauwender maakt, ontwikkelt het verhaal zich aan de hand van een reeks snelle twists en vervalt de zaak van de verdwenen patiënte naar de achtergrond, om plaats te maken voor een breder onderzoek en een mix van intrigerende en vooral beangstigende onderwerpen. Het vermoeden dat er in de mysterieuze vuurtoren lobotomie proeven worden gedaan met patiënten wordt steeds sterker als het duo wordt tegengewerkt door de hoofdarts ter plaatse. Bovendien is niets wat het lijkt en krijg je ook als kijker steeds meer moeite een onderscheid te maken tussen feit en fictie, droom en werkelijkheid.

Een ingenieus psychologische thriller met een naargeestige sfeer waar vooral wordt ingespeeld op het mysterie waar DiCaprio in verzeild raakt. Zo zien we in zijn flashbacks chronisch drankmisbruik en de demonen van een traumatisch oorlogsverleden. Ook een schuldgevoel over de dood van zijn vrouw speelt een rol, omdat hij zichzelf dat tragische ongeval verwijt en het niet kan laten rusten. Eén van de redenen dat hij zich zo vastzet in het lopende onderzoek, zo blijkt later. Hij doet dit uitmuntend en vormt samen met Mark Ruffalo een uitstekende basis als de twee US Marshalls. Wie ook uitblinken zijn de verwarrend kalme Ben Kingsley en Max von Sydow als artsen. Ze kennen het belang van hun rol en gaan daarin op. De scheve moraal die ze er wel of niet op nahouden maken ze invoelbaar in hun mimiek, stem en intonatie, hun betrouwbaarheid blijft twijfelachtig. Gesteund door make-upeffecten maken patiënten Jackie Earle Haley en Elias Koteas de naargeestige prent ten slotte compleet.

Tot slot nog een pluim naar de ijzersterke opening met de boot die uit de mist opdoemd, ondersteunt door de mystieke soundtrack die wel wat wegheeft van een sinistere misthoorn. Al bij aankomst op het eiland is duidelijk waar Scorsese heen wil. De Marshalls krijgen geen warm welkom van de gespannen bewakers en als het gietijzeren hek achter de twee agenten dichtslaat, lijkt er geen uitweg meer mogelijk.

Een meeslepende, uitdagende film van begin tot eind en hoog in de lijst bij mijn favoriete Scorcese films!