Shutter Island (2010)

Het begin (met die boot in de mist) deed me wat denken aan King Kong , maar de rest van de film is natuurlijk heel wat anders. De muziek was in het begin erg bombastisch en dramatisch ('k hield m'n hart al vast), maar gelukkig was dit maar in het begin.

De cast was goed op dreef en het verhaal was ook dik in orde. Toen ze zeiden dat de vrouw verdwenen was (opgegaan door de muren) vreesde 'k nog dat het een soort geestfilm zou worden, maar dit is het gelukkig niet geworden. Veel speciale effecten bevat de film niet, maar die die er inzitten, zijn wel erg goed en realistisch (het omarmen met z'n vrouw).

Best niet te veel lezen over de film qua verhaal, dan is de verrassing des te groter.

'k vond dit zeker een aanrader. Zelfs een tweede kijkbeurt valt niet tegen, want Bianca had het boek al gelezen en ze zei dat je dan op andere details let.

Meer Hitchcock dan de verwachtte Film Noir en in ieder geval een hele fijne constatering dat Scorsese het maken van op-het-puntje-van-de-stoel-films nog steeds in de vingers heeft.

Ik had een soort van aardige "Cape Fear"-variant verwacht, maar dankzij alle geweldige twists en het fantastische camerawerk lijken we regelrecht op een meesterwerk af te stevenen!

Dat wordt het jammer genoeg net niet omdat zo rond het laatste half uur het allemaal net iets te veel over-the-top gaat.

Anderzijds de beste Scorsese sinds "Goodfellas" is geen slechte score.

Een interessante psychologische thriller. Een verhaal met aparte details, in een aparte setting en gevuld met mysterieuze zaken en spanning, allemaal zaken die ik waardeer. Acteren is goed en de sfeer eveneens.

Which would be worse - to live as a monster, or to die as a good man?
Dit is mijn tweede Scorsese film die ik heb bekeken en ik ben vooral benieuwd naar dat hij het nog steeds heeft na twintig jaar na Goodfellas, een film die nog steeds bij mijn persoonlijke top van bekeken films hoort. En ik kan nu al gerust dat hij het nog steeds heeft, al heeft deze film nooit de potentie gehad om Goodfellas van de troon te schoppen. Een meer dan degelijke film die de grootste mindfuck herbergt in de vorm van een enorme plotwending. Dat deze film veel discussies zal en heeft laten doen oplaaien is eigenlijk een presentatie an sich. Maar dat verdient het ook.

De film volgt twee US Marshals die worden opgeroepen na een mysterieuze verdwijning van een patiënt op Shutter Island. Shutter Island is een eiland waar degene naartoe moeten die door hun waanzin en/of andere psychologische ziektes een criminele daad hebben gedaan waarbij er slachtoffers zijn gevallen. De patiënt die op het eerste zicht 'ontsnapt' is heeft haar drie kinderen vermoord, dus dat zij een gevaar is voor de buitenwereld is een feit. Wanneer Edward Daniels (Leonardo DiCaprio) en Chuck Aule (Mark Ruffalo), de twee US Marshals, het eiland bereiken steekt er een orkaan de kop op die er voor zorgt dat de twee voor een lange tijd het eiland niet kunnen verlaten. De film heeft genoeg mogelijkheden om zich tot een thriller om te vormen die genoeg spanning creëert die er voor zorgt dat men op het puntje van hun stoel zit. En die mogelijkheden neemt de film dan ook om tot een soortgelijkend resultaat te bekomen.

Al van in het begin zorgt de soundtrack er voor dat de spanning van een hoog niveau is. De soundtrack werkt zich naar een qlimax, maar de verwachte qlimax komt er nooit. Plots stopt de muziek en kan er weer rustig gekeken worden. En op de één of andere manier zorgt dit er voor dat deze film iets unieks in handen heeft. Het is totaal niet origineel, want bijna elke thriller heeft zoiets, maar toch is de manier dat deze film dit brengt heel uniek. Dit blijft trouwens heel de film tot aan die enorme plotwending.

Naast de soundtrack zorgt het verhaal er ook voor dat er genoeg spannende momenten de kop op steken. Het thema zorgt er sowieso voor dat het spannend zal worden. Want zeg nu zelf, een eiland die net lijkt als Alcatraz, maar dan enkel voor de mentale zieken ten tijden dat lobotomie nog maar een experimenteel onderzoek was levert genoeg spannende momenten en stof tot nadenken op. Maar ook de keuzes dat de regisseur neemt om tot een geweldig resultaat te bekomen maken ook daar deel van uit.

Op een gegeven moment begon ik toch wel een band te creëren met het hoofdpersonage en werd ik volledig opgezogen in de film. Leuk weetje, toen de film gedaan was had ik toch nog even een gevoel dat ik nog in de film zat. De band die ik had gecreëerd met het hoofdpersonage zorgde er voor dat ik op een gegeven moment zijn gedrag begon te analyseren. Opmerkingen dat hij waarschijnlijk het posttraumatisch stresssyndroom had, omdat hij steeds die doden van dat concentratiekamp bleef herinneren en steeds nachtmerries daar omtrent had. Ook het feit dat zijn overleden vrouw een belangrijke rol speelde in die nachtmerries en dat hij op een gegeven moment hallucinaties kregen versterkte toch dit gevoel dat hij dit syndroom zou hebben. Ook begon ik op een gegeven moment zijn verantwoordelijkheid in twijfel te trekken en vond ik dat hij op een gegeven moment teveel procedurefouten aan het maken was. Maar dat hij eigenlijk zelf een patiënt is had ik nooit durven denken. Vooral het feit dat de film jouw liet denken dat het ziekenhuis er voor iets tussen zat zorgde er voor dat ik nooit zo een einde in gedachten had.

En toen had ik nog een betere band met het hoofdpersonage. Ik begreep al zijn daden op een gegeven moment en ik dacht bij mezelf 'wat als zoiets gebeurt bij mij ?' Zou ik dan rationeel handelen ? Of zou ik ook doen wat hij deed ?

Het is trouwens een hele prestatie om mij op het puntje van mijn stoel te houden, medeleven te laten krijgen voor een fictief hoofdpersonage en me opgezogen te laten worden in een film. Goodfellas deed zoiets soortgelijkends en daarom weet ik dat dit misschien wel eens het handelsmerk is van Martin Scorsese. Al betwijfel ik dat, want er staan ook heel wat biografieën op zijn naam en ik ben eigenlijk nog nooit opgezogen geweest in een biografie van iemand. Sympathie, respect en fascinatie heb ik sowieso al voor dat ik een biografie gezien heb. De beste film van 2010 zal dit waarschijnlijk niet zijn, maar een meer dan goede film is het sowieso. Alles zit goed. Acteerwerk, het verhaal, die enorme mindfuck van een plotwending en het feit dat deze film me heeft opgezogen zorgt er voor dat dit een vier een half krijgt. Voor mij is dit de beste film die ik tot nu toe heb gezien afkomstig uit 2010. Mijn respect, beste, die heb je zeker!

De film is zo helder als wat als je het mij vraagt, ook de tweede keer.

Gisteren herzien dus. Zelfde euvel als de eerste keer. De film is voorspelbaar, en dat helpt niet bij een film als deze. Begint al op de boot, wat al de wenkbrauw doet fronsen, want wie maakt er nou halverwege op de boot pas kennis. En nog steeds blijft staan dat de flashbacks icm patient 67 wel erg duidelijk maken hoe de film gaat lopen. Maar dat is nog niet het ergste, want hoe haal je het in je hoofd op een eiland vol met psychiatrische patienten een rollespelletje te gaan spelen, met interviews ook onder andere. Hoe kun je nou verwachten dat compleet gestoorde patienten daar aan gaan meewerken.. En dan moet DiCaprio natuurlijk wel precies alles zo vinden en doen en tegenkomen zoals ze bedacht hadden. Dat is wel het meest vergezochte wat je als artsen kunt bedenken lijkt me.

Daarbij is het hele stuk vanaf 'de openbaring' filler. Eerst legt het personage van Kingsley uit hoe het zit. Om dan ook nog even een scene van 10 minuten te zien waarin het eerder uitgelegde getoond wordt. Niet bepaald sterk voor je film om eerst volledig het perspecief van DiCaprio's personage te kiezen, om daar dan op het einde van af te stappen. Als kijker voel je je toch wel behoorlijk infantiel behandeld door zo'n uitleggerig einde. Wat had de film leuker kunnen zijn als het allemaal nog voor interpretatie vatbaar zou zijn

Verder nog wat kleine dingetjes, muziek viel me flink tegen dit keer, kon me herinneren dat ik dat nog wel fijn vond de eerste keer. Vooral in het begin is het belachelijk aangedikt. Daarnaast blijft DiCaprio een degelijk acteur, maar kan hij niets toevoegen aan het personage. Gewoon saai gespeeld, geen moment heb je het idee naar een getroubleerde geest te kijken.

Sfeertje is verder nog steeds wel in orde, en de film zit verder vakkundig voor elkaar. Goed genoeg voor een redelijk cijfer nog.

Wat het einde betreft, snap nog steeds niet dat hier enige twijfel over bestaat. DiCaprio doet in eerste instantie net alsof ie is teruggevallen, vraagt zich af of het beter is te leven als een beest of te sterven als een goed mens.. om vervolgens vrijwillig mee te lopen met de artsen. Tsja..

2.5* blijven staan

Je hebt helemaal gelijk. Je kan een beetje aanvoelen/gissen waar het ongeveer naartoe gaat maar daar is dan ook alles mee gezegd. Want je kunt van te voren niet bedenken dat de psychiater een rol meespeelt, en dat zijn partner een hulpverlener is, je hebt op een gegeven moment het idee dat hij thuis hoort op het eiland (patient), maar de clou, nee dat had ik ook niet kunnen bevroeden dat komt omdat je constant op het verkeerde been wordt gezet. En dat maakt de film zo onvoorspelbaar en dus zeer goed.

Sterke thriller die ik eindelijk heb bekeken. Het komt niet vaak voor dat ik letterlijk vanaf de eerste minuut geboeid was, maar dat was hier zeker het geval. Wanneer ze met de boot naar Shutter Island varen moest ik spontaan aan mijn boottochtje van San Francisco naar Alcatraz denken, twee jaar geleden. Enorm indrukwekkend wanneer het eiland echt goed in zicht komt en meteen flitsen flarden historie door je hoofd heen.

Een gekkenhuis is sowieso één van de beste locaties die je maar bedenken om een duistere film zich te laten afspelen. Enorm fascinerend altijd zijn de achtergronden van de inmates, waarom ze er terecht zijn gekomen. Dit levert zonder moeite onheilspellende scenes op. Wanneer de Marshalls dieper en dieper graven in de duistere geheimen van Ashecliffe komen ze steeds verder in de problemen. Goed geacteerd van de hele cast, met uitschieter DiCaprio voorop. Ik heb het al vaker gezegd; vroeger een hekel aan hem door zijn rol in Titanic, maar hedendaags één van de betere acteurs in Hollywood.

Hoe de vork precies in de steel zit, leek me al vrij snel duidelijk. Ted ziet ook steeds 'spoken' en op een gegeven moment zegt zijn overleden vrouw dat hij Laedis moet vermoorden; een stem in zijn hoofd zegt dat dus als het ware. Dat Leo zelf koekoek was kwam dus niet als een verrassing. De climax was verder best goed, al voel je je toch een beetje bedrogen dat je steeds naar een vooropgezet stuk hebt gekeken. Het einde is dan weer wel mooi. Erg genoten!

Goede film met in feite een simpel verhaaltje dat soms onnodig complex wordt opgediend.Wel met prima acteer prestaties en erg mooi camerawerk.

Voor mijn smaak zat er te weinig verhaal in, het werd te lang uitgemolken en ik had hem bijna niet afgekeken ware het niet dat het spel van Kingsley en Sydow net iets te goed waren om te laten schieten en ik de hoop had dat er toch nog een onverwachte dubbele twist in het verhaal zou komen. Helaas bleef die uit. Ik zal hem niet nogmaals bekijken.

Ik heb deze film lang weten te vermijden omdat iemand het einde al verraden had en ik geen groot liefhebber ben van dit soort mindfuck-films. Wat schetste echter mijn verbazing: Shutter Island is verrassend goed. Zoveel stijlvoller en esthetisch prettiger om naar te kijken dan het overgehypete inception. Voor de twists en turns hoefde ik het niet meer te doen, maar van de schitterende beelden en de impliciete verwijzingen naar zoveel filmklassiekers heb ik toch genoten.

Tweede keer gekeken, en hij wordt er veel beter op. Mooie locaties, prachtig vormgegeven.

Sterke rol van DiCaprio. Prachtig personage zet hij neer. Verder ook een prima film. Qua 'mindfuck' kan die (voor mij) niet tippen aan de werken van Nolan (Memento, The Prestige). Vind die twee toch nog stukken sterker op dat gebied. Toch goed vermaakt.

Shutter Island

Zoals al vele hier op MM zeggen is de film vergelijkbaar met Memento. Er zijn hier terecht discussies gaande over deze film. Ook ik zou graag mijn inbreng hierin willen hebben. Maar allereerst wil ik even kwijt dat dit weer een geniale productie van Martin Scorsese is waarin hij zijn kwaliteiten als regisseur weer zeer duidelijk naar voren laat komen. Scorsese laat zijn goede films ook echt heel goed zijn.

De film lijkt op het eerste gezicht niet eens zo opzienbarend. Een US Marshall gaat naar een psychiatrisch eiland om daar de verloren vrouw Rachel Solando te vinden. Een paar geweldige scènes worden gelijk al naar je toe geslingerd, zoals de scène met Dr Jeremiah Naehring en de directe overschakeling naar het Duits. Prachtig! Samen met zijn deputy Chuck gaat hij uiteindelijk de strijd aan. Naarmate de film vordert wordt het echter steeds obscuurder. De vrouw Solando blijkt niet te zijn wie zij is, en ook Ward C is een plek om je vraagtekens bij te zetten. Dan hebben we ook nog de mysterieuze vuurtoren. Wat gebeurd daar in? Niemand die het weet.
Uiteindelijk lijkt de film vast te lopen. Toch weer Scorsese er een geweldig onverwachte wending in te gooien. Dit speelt zich allemaal in de vuurtoren af. Een gigantische mind fuck is het gevolg en je weet niet wat je nou moet geloven. Alles lijkt elkaar tegen te spreken. Tot slot denk je alles te begrijpen. DENK je alles te begrijpen. De laatste zinnen van de film brengen je dan weer helemaal in verwarring... Een positieve verwarring echter. Die laatste zinnen maken de film nog krachtiger dan hij al was. De kers op de taart. Echt schitterend gedaan!!

Leonardo DiCaprio; eigenlijk ben ik nooit zo'n superfan van hem geweest. In deze film weet hij echter een formidabele prestatie neer te zetten. Hij geeft zo'n goede invullen aan het verhaal met zijn rol dat het echt een prijsje waard is. Hij brengt alles met zulke overtuigen dat het net lijkt alsof je naar een echte psychopaat zit te kijken. Mede door zijn overtuigend acteerspel is de film zo'n succes.
Niet alleen DiCaprio, maar ook Mark Ruffalo en Ben Kingsley spelen het spel zeer overtuigend mee. Het feit dat alles een rollenspel was kan je alleen ontdekken doordat ze het noemen. Ik had geen moment getwijfeld of er niet meer achter stak. Geweldig gedaan!!

Ook het eiland is zeer mooi in beeld gebracht. Beelden tijdens de storm zijn echt goed genomen. Ook de kliffen en het opvangcentrum zelf zijn mooi weergegeven. Misschien valt het niet veel op, maar ook het weer draagt zeer goed bij aan de spannende en benauwde sfeer van de film. Donkere wolken, dan weer lichte zon. Alles past precies. Je ziet dat het weer echt is afgestemd op de situatie en de sfeer van de film op dat moment. Bij opluchting zon, bij spannend donkere lucht. Het viel mij gewoon op. Ook de vuurtoren was in zijn eenvoud zeer sfeervol. Het had de gehele tijd iets mysterieus om zich heen hangen, terwijl als je nagaat hij eigenlijk heel gewoon was.

Een geweldige productie. Jammer dat ik niet meer kan geven dan dat deze film zou moeten krijgen.

5*

Ongelooflijk, hoe kan deze film zo laag in de top 250 staan? Ik schat deze film even hoog in als Se7en, Memento en A Beautiful Mind, het speelt zo erg met je gedachtes, je word gewoon dom verklaard door deze film, ik leefde helemaal met Teddy Daniels mee, ik vond hem zo intelligent en ik wist dat hij het zou oplossen, maar dan zit er zo'n prachtige twist in wat het verhaal gewoon geweldig is.

De spanning is ook zo ontzettend hoog in Shutter Island, al op het moment dat Teddy en Chuck aankomen op het eiland hangt er een eng sfeertje, en dat sfeertje verlaat de film op geen moment.

Shutter Island is één van de allerbeste films die ik ooit gezien heb, het is een film die je met gemak 2 of 3 keer kan zien, het maakt de film alleen maar mooier, je gaat je op andere aspecten letten die je bij de eerste keer niet opvielen.

Goeie film die het waard was eens gezien te hebben.

Leonardo DiCaprio vind ik hierin weer erg goed spelen. Het verhaal zit goed in elkaar, en het einde was lekker onvoorspelbaar.

Moeilijk om er verder iets over te schrijven, je moet hem gewoon gezien hebben.

3,5 sterren

A cuckoo's nest on an island

Schitterend psychologische thriller waarbij niks lijkt zoals het zou moeten zijn. Je wordt wel echt op het verkeerde been gezet de hele film. De ontknoping is uiterst verrassend en plausibel, maar draait dan toch weer terug naar een open einde die dezelfde vraag doet rijzen. Zit Ted nog in zijn van alle realiteit afschermende waanwereld of is hij zich nu echt bewust van zijn uiteindelijke identiteit en pleegt hij daardoor vrijwillig zelfmoord om verlost te worden van de kwellende trauma's die hem al jaren najagen ? Inderdaad, een echte "mindfuck" is deze film.

Scorsese plaatst het hele verhaal op een afgelegen eiland. Schitterend in beeld gebracht als een geïsoleerde,desolate,ruwe rots waar ontsnappen onmogelijk is. Behalve via de ferry en deze is totaal in handen van het instituut. De film begint als de ferry aankomt op het eiland met Ted (Leonardo DiCaprio) en Chuck (Mark Ruffalo) aan boord. Ik ben niet zo'n enorme fan van Leonardo, maar ik moet toegeven dat ik zijn vertolkingen in Django en Inception wel kon appreciëren en hem niet meer zie als de jeugdige Jack uit Titanic , maar meer als een kameleon-achtige acteur die langzaamaan zijn plaatsje gevonden heeft tussen de andere grote jongens. Shutter Island is dan wel al een oudere film, maar dat was dan ook een reden om een poging te wagen.

De andere mede/tegenspelers zijn ook niet de minste. Mark Ruffalo speelt een degelijke rol als partner annex persoonlijke psychiater van Ted. Persoonlijk vind ik hem hier meer overtuigen dan als Bruce Banner in "The Avengers" en recent als Dylan Rhodes in "Now you see mee".
Ben Kingsley is een klasse acteur die hier met bravoure en souplesse de hoofdpsychiater neerzet die een eigenzinnige kijk heeft op het behandelen van psychiatrische "patiënten". Het is meesterlijk om te zien hoe dezelfde uitgestreken gelaatsuitdrukking kan overgaan van medelevend naar terechtwijzend.
Max von Sydow is een gevestigde waarde met een pietluttige kleine bijdrage. In die split seconde laat hij echter zien hoe superieur zich psychiaters voelen t.o.v. andere medemensen.

Wat begint als een blijkbaar simpel detective verhaal met als leidraad de zoektocht naar een ontsnapte patiënte draait uit op een wervelstorm van claustrofobische omvang. De dreiging en krankzinnige sfeer stapelt zich systematisch op. De inrichting van Blok C is hallucinant en past uitstekend bij de gedachte dat hier de meest gevaarlijke individuen opgesloten zitten. Ver weg afgesloten van de buitenwereld. De vuurtoren is een luguber bouwsel dat afsteekt tegen de donkere oceaan en zou inderdaad wel eens de plaats kunnen zijn waar onmenselijke experimenten worden uitgevoerd.

Geleidelijk aan stelt zich de vraag of Ted nu inderdaad krankzinnig is of dat hij betrokken is in een groots complot om dit alles te bedekken. Zijn flashbacks van Dachau en de dromen over het vermeende dramatisch overlijden van zijn vrouw, de waanbeelden van ratten op de rotsen , het trillen van zijn handen en zijn soms psychotische manier van doen, wijzen op het eerste. Het verhaal van de zich verborgen houdende vrouwelijke psychologe Rachel doen je dan weer twijfelen. Het verhaal over de stempel die je krijgt na een internering is geloofwaardig. Wat je ook doet om het tegenovergestelde te bewijzen, het wordt telkens weer herleidt naar het feit dat je krankzinnig bent.

Fifty years from now, people will look back and say, "Here, at this place, is where it all began. The Nazis used the Jews, Soviets used prisoners in their own Gulags. And we - we tested patients on Shutter Island.

De uiteindelijke onthulling was dan ook voor mij toch een verrassing en verklaarde alles wat voorafging. De ommezwaai naar totale bewustwording en het toegeven dat hij in al die jaren in een waanwereld leefde, bleek het succesvolle resultaat van het in scene gezette geheel. Enige minpuntje inderdaad is dat dit in realiteit niet zou kunnen worden toegepast. Alleen indien alle psychiatrische patiënten ook gespeeld zouden worden door "normale" mensen. In dit geval zouden er meerdere trauma's worden gecreëerd bij de overige patiënten.

De slotzin zet dan alles weer in een heel ander daglicht : Which would be worse - to live as a monster, or to die as a good man? Is Ted nog steeds het monster of is hij de genezen tot inkeer gekomen patiënt die bewust euthanasie pleegt door lobotomie te laten toepassen op hem ?

Schitterende film en dus wel echt 4* waard.

'' Which would be worse - to live as a monster, or to die as a good man? ''

Ik weet niet waarom, maar elke keer als ik Shutter Island kijk val ik al vrij snel in slaap. Niet omdat ik de film niks vind of omdat hij saai is, integendeel, maar het lijkt een vloek. Gisteravond een poging gewaagd om de film op blu-ray te herzien, na een half uur in slaap gesukkeld en vanochtend afgekeken. Op blu-ray is het nog mooier, beter en indrukwekkender dan ik me herinnerde.

De sfeer is zó sterk, om nog maar te zwijgen over het script. Scorsese is een van de beste directors die er op deze aardbol rondloopt, dat bewijst hij maar weer. Hij maakt er zo'n indrukwekkend, intrigerend en adembenemend werkje van dat hij je bij de aftiteling beduusd achter laat. Het kruipt onder je huid, iets wat niet veel films lukt.

Leonardo zet -voor mij- waarschijnlijk de beste rol van zijn carriere neer. Het wordt tijd dat ik meer films van hem ga kijken, want hij is allang niet meer de aandoenlijke 'Mr Babyface' van Titanic. De manier waarop hij de kijker meetrekt in zijn verhaal, ons kennis laat maken met zijn personage en zijn verleden en hoe hij voor interactie zorgt met de andere personages is subliem. Nu scheelt het wel dat met name Ruffalo en Kingsley zich niet in de schaduw laten drukken, zij zetten ook erg goede personages neer. Tel daarbij op dat de soundtrack ontzettend sterk is, de donkere, onheilspelllende en creepy soundtrack bezorgt je op sommige momenten kippenvel, en je hebt een geweldig stuk cinema.

Ik kan dan ook niet anders dan met lof over deze film spreken. Iets negatiefs kan ik dan ook niet bedenken. Een film die zo'n sterk verhaal heeft, een ijzersterke sfeer weet over te brengen, prachtig geschoten is (Die shots bij de rotsen en de vuurtoren, adembenemend!) en ook nog eens acteurs heeft die zó overtuigend spelen kan niet anders dan een geweldige kijkervaring zijn.

De film begon echt heel veelbelovend; de sfeer was fantastisch; erg goed geacteerd; in eerste aanleg een goed verhaal; geweldige beelden; ik ging er eens goed voor zitten. Maar helaas... de film kon mijn verwachtingen niet waarmaken. Er werden teveel zaken bij de haren bijgesleept, en er werden teveel beelden voor het effect van de shock toegevoegd, waardoor er in plaats van een opbouw in spanning (waarin je zou kunnen blijven steken) telkens langs dat ultieme moment van suspense weggleed. De twist ebde eveneens weg in de bonte (en steeds ongeloofwaardiger) brei aan al hetgeen de kijker werd voorgeschoteld. Het had even de schijn van een klassieker, maar dat werd 't niet.

3 *

Heerlijke film, van begin tot eind heb ik genoten (en niet voor 1x ). Eindelijk kwam DiCaprio weer natuurlijk over. Prachtige beeld en sound. Scorsese heeft weer een meesterwerkje gemaakt. De laatste stukje kon wel wat sterker, maar dat zie ik wel door de vingers.

Martin Scorsese bewijst met deze film maar wel weer wat hij allemaal kan. Zitten veel mooie elementen in die hij heeft aangebracht. Zoals de stilte met zijn lopende dochter, die naar zijn vrouw toe loopt, en dat dan die auto ontploft. maar ook het laatste zinnetje van Edward.

It's better to die like a good human, than to live like a bad human. Verbeter me als ik die quote niet helemaal goed geciteerd heb.

Dat zinnetje geeft de nodige stof tot nadenken over de film, want hoe leg je hem dan uit..?

Film met goede sfeer, origineel verhaal en goed acteerwerk. Jahoor lekkere film.

Goede maar ietwat verwarrende thriller. Het scenario is ook niet echt origineel want iets dergelijks hebben we al gehad in A Beautiful Mind, waar deze film jammer genoeg niet kan aan tippen. In A Beautiful Mind klopt alles als een bus, bij Shutter Island blijf je met tal van vragen zitten. Je hebt als het ware een tweede zit nodig met voorkennis van de afloop om alles beter te vatten. In afwachting van die tweede zit blijft deze film dan ook steken op 4 sterren. Toch iets meer van verwacht. Verder nog even vermelden de schitterende acteerprestatie van Ben Kingsley.

Wauw dit is absoluut een ijzersterke film. Van de setting krijg ik überhaupt al kippenvel. De film moet eventjes over het dode punt heen maar halverwege zijn de plotwendingen even voorspelbaar als steengoed.

Weer een erg goede film van Martin Scorsese.

Halverwege de jaren '50 krijgen U.S. Marshall Teddy Daniels en zijn nieuwe partner Chuck Aule de opdracht om een ontsnapping uit het Ashecliffe Hospital voor de crimineel-gestoorden op Shutter Island te onderzoeken.

Vind dit, samen met Inception, de sterkste rol van Leonardo DiCaprio. Hij gaat hier helemaal in zijn rol op en weet heftige emoties erg goed uit te beelden. Verder waren ook Mark Ruffalo, Ben Kingsley en Max von Sydow bijzonder goed.

Aan het begin van de film zat ik me enorm te irriteren aan de nogal slecht afgewerkte greenscreens (het water, de randen en de onrealistische belichting), de vage geluidseffecten en de nogal vreemde camera bewegingen. Maar uiteindelijk kreeg de film er een erg mooie onwerkelijke sfeer door, wat het plot ook erg ten goede deed. De film is soms bijzonder goed opgenomen, naar het schijnt nog op 65mm film, maar toch vind ik dat Scorsese teveel CGI heeft gebruikt. Die ene George Noyce leek in mijn ogen volledig CGI. Veel had makkelijk op-locatie opgenomen kunnen worden en sommige shots zijn te slecht voor woorden (als Chuck van de rots is afgesprongen en we hem beneden zien liggen bijvoorbeeld). Maar zoals ik al zei word de heerlijke onwerkelijke sfeer van de film er niet door verpest. Wat ik ook geweldig vond waren de beelden van de concentratiekampen met muziek als Lonanto en Rothko Chapel Part 2 eronder in de dromen van Daniels.

De film heeft helemaal geen originele soundtrack. Normaal gesproken zou ik dat slecht vinden maar hier werkt de gebruikte muziek toch bijzonder goed. Moderne klassieke muziek van o.a. Brian Eno en Ingram Marshall en klassieke muziek van bijvoorbeeld Mahler vormen een bijzonder sterke en sfeervolle soundtrack.

Hoewel ik wel voelde dat er iets niet in de haak was en een twist te verwachten viel, werkte het plot voor mij toch bijzonder goed. De setting van de film alleen al geeft je kippenvel. De film liet me een beetje achter met een zelfde soort gevoel als Vertigo. Martin Scorsese heeft zich dan ook laten inspireren door Vertigo, Val Lewton's films en thrillers uit de jaren '40.

Shutter Island is een bijzonder meeslepende en goede film. De film heeft zeker zijn schoonheidsfoutjes maar staat garant voor een uitstekende kijkervaring. Echt een lekker mysterieuze film die je even alles doet vergeten, daar hou ik van.

Aanrader.

Kan er kort over zijn: veel gedoe richting een slappe, twisty afdronk. 3 * voor het vakmanschap. Maar dat viel te verwachten van een man als Scorsese. Wanneer gaat die man zich nu eens toeleggen op verhalen die er echt toe doen? Genoeg materie. In plaats van een eigen versie willen neerzetten van films als The Others en Sixth Sense.

1 van mijn favoriete films. Martin scorsese heeft een flink aantal klassiekers gemaakt. Denk hierbij aan taxi driver, raging bull, goodfellas, casino enz. Stuk voor stuk zeer goed films, die ik na 5 keer, gewoon nog een keer kan zien en er vervolgens ook nog net zo veel van kan genieten. Toch betreden deze films geen van alleen mijn top 10, shutter island wel.

Het gaat hierbij uiteraard om persoonlijke voorkeur, maar andere klassiekers van Martin zijn spannend, heftig en vermakelijk, waar weinig op valt aan te merken. Een film als deze is ook mysterieus, houd je voor de gek en neemt je echt mee in het hoofd van de hoofdrolspeler. De nachtmerries, het verlies, het persoonlijke belang tijdens het onderzoek, de interviews en de geweldige muziek. Het is op en top genieten. Na het einde was ik echt even met stomheid geslagen, geniale ontknoping!. Bij een eerdere review van memento heb ik deze film ook benoemd. Ze hebben naar mijn mening dan ook een hoop overlappingen. Nolan is natuurlijk ook een regisseur op hoog niveau, die een ijzersterke film weet neer te zetten, maar hij verliest het hier toch echt van de koning; Martin Scorsese!

Ik ging volledig blanco deze film in en zit nu met het gevoel van 'wow, wat heb ik zojuist gezien'. De film is een geweldige ervaring, ik zou hem nu zo weer opzetten om met de kennis van het einde de film opnieuw te bekijken.
Het plot is fantastisch, ik heb me op sommige momenten, zoals het gesprek in de vuurtoren, echt op zitten vreten en achteraf blijkt alles anders in elkaar te steken. Het bewijs dat een happy end niet nodig is.. Shutter Island doet het genre Thriller echt eer aan, op sommige momenten is de spanning ongelofelijk intens. Tijdens de 'dromen' van DiCaprio hoopte ik soms dat ze zo snel mogelijk voorbij waren omdat ze zo 'verschrikkelijk' zijn.

Het plot vormt samen met het jaren 50 sfeertje en de fantastische locatie een sterk geheel, het is knap hoe er van een veelvoorkomend thema zoals vast op een eiland zitten zo'n originele film gemaakt wordt.
De acteurs zijn goed gecast. DiCaprio doet het zoals altijd fantastisch en Ben Kingsley is gemaakt voor de rol van Dr. Cawley.

Geweldige film! Dit is nu de 2de keer dat ik hem zie maar dat doet niets af aan de film. Integendeel de 2de keer zie je juist hoe geniaal de film eigenlijk in elkaar zit. Als je goed kijkt kun je veel gebeurtenissen of 2 verschillende manieren interpreteren. 1 als eerste keer als kijker door de ogen van de Marshalls waarin je ziet dat er iets niet klopt. 2 als 2de keer waarbij je ziet dat de houding van de bewakers, patiënten en dokters precies klopt met het einde van het plot: teddy = een gevaarlijke patiënt gewoon weg geniaal!

De vierde beste film aller tijden in mijn lijstje. Het geniale ervan is de gelaagdheid en het briljante spel van werkelijkheid en psychose waardoor alles vloeiend door elkaar heen loopt zoals het niet kunnen redden van de kinderen in de concentratiekamp en het niet kunnen redden van zijn eigen kinderen of dat hij de waarheid over de instelling zoekt en de instelling wil dat hij de waarheid over zichzelf vindt. De kijker tuimelt als het ware steeds dieper mee in de psychose en tegelijk in een steeds diepere laag van de werkelijkheid: deze film is een briljante mind fuck.

Ik ben begonnen aan deze film zonder enige voorkennis behoudens dat Leonardo Di Caprio en Michelle Williams meespeelden en de heer Scorsese achter de camera's stond. Voldoende reden dus om me iets meer dan twee uur aan het scherm te laten kluisteren.

Ik geef toe dat ik eventjes moest doorbijten. Die vreemde dromen, de fragmenten die wel reëel bleken te zijn. Het was voor me wat verwarrend en het was moeilijk om een lijn te vinden in wat fictie en in wat realiteit was. Ik begon de grip te missen tot het moment van de kustscene. Alles begon in zijn plooi te vallen en ik kon alle mysterieuze puzzelstukjes plaatsen. Uiteraard is de plot geweldig. Ik zag hem niet zozeer aankomen, al lijkt het achteraf gezien nu ook niet ZO onvoorspelbaar. Het doet me wat denken aan A beautiful mind met Russell Crowe. Paranoïa, waanideëen,... De patiënt die ontdekt wie hij is en wat hij ziet. Alleen is deze versie stouter, meer gedurfd, spannender en intenser. Een echte thriller vol suspens en mysterie. Misschien moet ik mijn top 10 maar eens herzien ten koste van A beautiful mind?

Meesterlijk hoe de spanning en het mysterie in kaart wordt gebracht door Scorsese. Die geweldige muziek(toon) ook maakt het alleen maar indrukwekkender. Michelle Williams kan ik ook steeds meer en meer appreciëren. Toevallig zag ik haar de vorige dag ook in Manchester by the sea spelen: geweldige actrice! Ik kreeg echt de creeps van haar vertolking!

Ik moet het voorbeeld van Night's Watch hieronder beamen: ik wil deze film binnen een paar weken nog eens terugzien. Letten op Teddy en vooral de bewakers. I bet dat ik deze film nog meer zal weten te appreciëren al was het maar voor de vermoedelijke schitterende vertolkingen van die lui.

Duidelijk de beste film van Scorsese die ik heb gezien en gezien de andere films die ik van hem heb gezien zou het me niet verbazen als het ook echt zijn beste is.

Veel meer aandacht voor het audiovisuele aspect dan in zijn andere films en dat had ik niet echt zien aankomen. Dat betekent niet meteen dat het audiovisueel uitmuntend is, maar ik ben blij met de pogingen daartoe. Met name aan de flashback/waanbeeld scènes is aandacht besteed, al kan het zeker verfijnder dan hier. Muzikaal ook goed, dit is de eerste film waar ik het pianokwartet van Mahler voorbij hoor komen, maar de soundtrack doet ook goed zijn werk tijdens de spannendere scènes.

Leuk om acteurs als Kingsley en Von Sydow te zien. Over het algemeen was het acteerwerk dan ook in orde. Ook het plot kon me bekoren. Grotendeels spannend, de vraag wat er hier in hemelsnaam aan de hand is brandde in ieder geval ook in mij. Ik ben misschien vrij naïef, maar de twist zag ik niet aankomen. Bij veel films heb ik vaak na de twist het gevoel dat ik het eigenlijk een flauw trucje vind, maar hier vond ik het erg passend. Minpuntje: de scène met de dood van zijn kinderen; dat voelde een beetje oversentimenteel aan in de presentatie.

Behoorlijk goed bevallen dus. Ik denk dat ook ik deze film nog wel eens wil herzien. 3,5*.