Shutter Island (2010)

Goeie thriller waarin niets is wat het lijkt. De twist waar het allemaal om draait heeft nogal wat weg van The Game. De film ziet er zeker mooi en vakkundig gemaakt uit met een sterke cast, maar vond hem toch wat aan de lange kant en wist me niet de hele tijd te boeien. Verder vond ik dit materiaal een vreemde keuze voor Martin Scorsese

Fraaie film die uiteindelijk toch wat gebukt gaat onder z'n eigen gewicht. Zolang de focus ligt op de voortgang en de sinistere locatie is het best wel genieten geblazen. Een geheimzinnig sfeertje heeft Scorsese zo voor elkaar. Eigenlijk al vanaf het moment dat het eiland opdoemt en de score zich flink roert. Ook op het eiland is het prijsschieten en de tijdsetting past bij Scorsese's min of meer klassieke aanpak.

Bovendien geeft 't hem de ruimte om weg te komen met een paar behoorlijke stereotiepen in z'n ensemble. Kingsley, von Sydow en Levine zijn bijna of misschien wel helemaal karikaturaal, maar dat maakt ze als afleidingsmanoeuvre wel functioneel. Zoals het scenario nog enkele van dergelijke facetten heeft die het mysterie nog iets weten op te kloppen. Bloedstollend of claustrofobisch wordt het daarentegen stukken minder.

Teddy's hallucinaties en dromen geven al vrij veel weg, maar het komt ook allemaal wat overdadig en gestuurd over. Gooit toch wat de rem er op en blaast veel illusie de film uit, terwijl DiCaprio net iets te glad blijft of kan blijven om zijn kwelling echt vorm te geven. Zo'n zinderende scène als in celblok C met Noyce geloof ik ook wel zonder Dolores. De overtreffende trap ergens in het laatste half uur is wat dat betreft knarsetanden.

Aan sfeer en stijl geen gebrek, intrinsieke verhaalkracht ruim voldoende (ik zat toch nog enige tijd stiekem te hopen dat..), maar part van het raffinement dat Scorsese in het eerste deel opbouwt, gaat stilaan verloren in het tweede deel. Eigenlijk net zo geruisloos als de pleister op Teddy's voorhoofd. Zijn slotzin is dan wel weer een plusje waard. Grotendeels boeiend, maar wat mij betreft niet de topper die er onder de ontknoping sluimerde.

Een echte 'mindfuck', een heerlijke thriller van het begin tot aan het eind toe. Er wordt ontzettend goed geacteerd door de gehele crew, maar m.n. het duo DiCaprio & Ruffalo zijn lekker op dreef. De duistere sfeer wordt eigenlijk meteen aan het begin van deze film weggezet, wanneer Teddy & Chuck Shutter Island betreden. Hierbij had de score wel wat minder prominent op de voorgrond mogen staan. Je wordt tijdens de film goed aan het denken gezet over wat er nu mogelijk aan de hand zou kunnen zijn: is er nu werkelijk sprake van een echt complot om de lugubere medische onderzoeksgeheimen van dit eiland te bewaren OF heeft Teddy zelf een geestesziekte die met hallucinaties gepaard gaat en is hij dus feitelijk zelf een patient? De dialogen zijn veelal scherp van snede en zoals hier al eerder is aangehaald, de laatste woorden van Teddy zijn brilliant.

Wederom een heerlijke film van Scorsese. Een dikke 8.5, oftewel 4,5*!

Matige film. Twists werkten voor mij voor geen meter en had geen gevoel met de spelers, hoewel ik over het algemeen LDC wel kan waarderen. Het begon allemaal vooruitstrevend en het eerste uur was dat ook zeker, daarna kakt de film in en een aantal gapende mislukkingen zijn een feit.

Ook viel mij de slechte belichting op en de zwakke regie had ik misschien in een andere film verwacht, maar niet in deze. Teveel cuts, continuiteitsfoutjes en andere losse dingetjes. Meestal let ik daar niet zo op, maar hier kon ik er niet omheen.

Tegenvallertje dit, afgezien van de mooie plaatjes zo nu en dan. Geen voldoende wat mij betreft.

Vind het een uitstekend in elkaar gezette film die de aandacht prima weet vast te houden. Misschien is de plotwending dat DiCaprio zelf de patiënt blijkt te zijn niet zo heel verrassend voor de doorgewinterde filmkijker maar toch vond ik dat niet storend. Het acteerwerk is uitstekend, evenals de uitwerking van de personages. Het feit dat alles door elkaar begint te lopen, dingen uit Laeddis' verleden, dingen uit het heden, en dat het allemaal nog goed te volgen is geeft aan hoe goed het plot in elkaar steekt. Psychotische mensen zijn uiteraard zo verward als maar kan en uiteindelijk is daarvan goed gebruik gemaakt in Shutter Island.

Ik ben het niet echt eens met de meest gedeelde mening dat heel de film wordt uitgelegd op het einde en er hierdoor geen ruimte meer is voor interpretatie.

Oke er wordt veel uitgelegd maar vind dit een welkome verrassing in dit soort films. Beter dan dat je met al die vragen blijft zitten en je jezelf begint af te vragen of je het zelf niet snapt of dat het eigenlijk aan de regisseur ligt die door het bos ook al niet meer de bomen ziet.

De ruimte voor interpretatie ligt hem dus even briljant als subtiel in de laatste zin. Is de cyclus dus gestopt of niet.

Beklemmende muziek bij een beklemmende film. Ik dacht eerst bij de scene op weg naar het eiland 'nee he, weer een kloon van de theme van Inception', maar het betreffende nummer tijdens die scene 'Passacaglia - Allegro Moderato' bestaat al veel langer

Ingenieuze film!

Mosterd na de maaltijd, maar zeker lekkere mosterd. Het moest mij denken aan The Others. Een uitstekende film, maar een formule die in die periode iets te vaak is gedaan.

Dicaprio is briljant, zwaar onderschat zoals wel vaker de laatste jaren.

Voor diegene die weinige oudere thrillers heeft gezien is het verhaal interessant en zeker spannend op sommige momenten.

Het is mij niet geheel duidelijk wat Scorsese met deze film wil zeggen, misschien is het alleen maar een hommage aan ouderwetse spannende cinema. Zelfs het psychologische thema en de visie op het menselijke brein is ouderwets. Psycho 1960?

Ik krijg nu in een keer zin om een Hitchcock film te zien!

Uitstekende verfilming van een geweldig boek. Toen ik hoorde dat Leonardo Dicrapio de hoofdrol zou spelen was ik toch aardig sceptisch maar het pakt uiteindelijk toch goed uit. Martin Scorsese en zijn team blijven toch vrij dicht bij het boek en daar ben ik erg blij om. Ik ben niet zo’n fan van Dicrapio maar hij speelt toch een meer dan uitstekende rol. De andere acteurs zijn ook prima gecast en Ben Kingsley was precies de ‘John Cawley’ zoals ik mij hem had voorgesteld. Visueel is de film ook prima in orde, alleen is de score soms iets te bombastisch. Zeker bij aankomst op het eiland is de muziek iets te veel van het goede.

Het verhaal is ook goed en de terugblikken in het verleden van Teddy zijn ook erg sfeervol in beeld gebracht. De zoektocht naar de vermiste patient en het proberen te ontmaskeren van ‘nazi-praktijken’ op het eiland zijn ook erg spannend. Dat Teddy eigenlijk Andrew blijkt te zijn en dat hij al een tijdje een patient op het eiland is word mooi in beeld gebracht. Er word ook wel wat ruimte vrij gehouden voor je eigen interpretatie van het einde en dat vind ik wel mooi.

De slotzin van de film is ook nu al legendarisch ‘Which would be worse, to live as a monster, or die as a good man?’. Hieruit concludeer ik dat Andrew/Teddy zich toch volledig bewust is van zijn verleden en zijn daden, maar dat hij toch in de waan wilt blijven dat hij een US Marshal is en daardoor zal sterven als een ‘goed mens’. Maar de meningen verschillen hier nogal over.

Wat een vreselijk saaie film zeg en wat een slechte special effects!! Die beelden op die boot en vanuit die open auto zien er echt vet nep uit!! Verschrikkelijke muziek ook!

Ik dacht alleen maar "wanneer is deze film afgelopen"? Het eerste uur is gewoon dodelijk saai. Het 2de uur is ook niks aan, maar daar gebeurd al wat meer. En ja de ontknoping kan ik dan weer wel waarderen, als blijkt dat hij ineens de gek is die daar patient is.

Je blijft wel met een hoop vragen zitten, maar dat is nou eenmaal met een mystery film. Ik begrijp de hoge waardering voor deze film absoluut niet. Duidelijke afrader voor mij, maar zo te zien zijn er niet veel mensen die het met mij eens zijn....

Ik vond een goede film...

Een redelijke goed verhaal...

Prima acteerwerk...

Acteur Leonardo DiCaprio speelt wel goed...

Onderhoudende thriller met goed acteerwerk en een mooie setting. Groot nadeel vond ik echter het scenario. Waarschijnlijk is het boek briljant maar in deze verfilming zag ik de ontknoping al mijlen ver aankomen en dat zuigt je niet echt mee in de film.

Desondanks staan de kwaliteiten van de regisseur en de cast buiten kijf.

Gemiddeld.

Moeilijk om een lapje tekst neer te pennen zonder spoilertags te moeten gebruiken. Enfin, sfeervolle thriller met een kanjer van een ontknoping en een daverende eindscène. Het moment op de trappen had even tijd nodig om begrepen te worden, maar achteraf gaf het blijk van de enerzijds dappere en anderzijds machteloze beslissing van Leonardo. De naam van het personage vermeld ik bewust niet. Misschien maar best ook dat hij definitief tot inkeer is gekomen en zijn lot onder ogen zag, want zo'n drastisch genezingsproces ondergaan zonder positief eindresultaat te bekomen zou maar al te gek zijn. De vele flashbacks worden na afloop uiteraard anders geïnterpreteerd, alsook zowat elk gesprek en elke gebeurtenis. Een herziening in de nabije toekomst is daarom niet uitgesloten. Tevens speelt DiCaprio naar goede gewoonte schitterend en had ik geen enkele moeite me in te leven in zijn rol. De volle vier sterren worden vooralsnog niet uitgereikt, mede te wijten aan een slappe soundtrack en een paar ergerlijke clichés.

3,50 (3,75)

Bijzonder sfeervolle thriller van Martin Scorsese maar heeft ie hem niet 10 jaar te laat gemaakt? Vind dit echt een typische jaren '90 film het tijdperk waarin de plottwist hoogtij vierde. Op zich heb ik geen apathie tegen de jaren '90 en zijn films, ben er in opgegroeid en het heeft enkel briljante films voortgebracht. Maar... Op de een of andere manier is het effect van de plottwist toch beperkt houdbaar. De kijker raakt erin getraind waardoor je de twist al ziet aankomen of dat het effect toch niet zo sterk meer is.

Maar goed Scorsese is een vakman en hij werkt ook met proffesionals en dat straalt zeker van de film af. De setting is erg sterk, erg sfeervol maar helaas niet helemaal vrij van cliches. Visueel ziet het er prachtig uit, acteerwerk is prima en het verhaal is boeiend genoeg om bij de les te blijven maar toch mis ik iets.
Het is vooral een bepaalde eigenzinnigheid of iets memorabels wat ik bij Scrosese wel verwacht. Van zijn recente films had bv The Departed dat wel maar Gangs of New York dan ook weer niet.
Het is een prima film waar ik technisch weinig op aan te merken heb behalve dan dat het net wat te 'middle of the road' is.
De film heeft zijn momenten hoor. De scenes in bv de graftombe of die in sectie C (trappenhuis ) zijn goed gedaan. En natuurlijk is het altijd leuk als een razende storm voor isolatie zorgt op een eiland met gevaarlijk looney's. De Holocaust verwijzingen vind ik niet overbodig, ze geven een inzicht in het getraumatiseerde verleden van Teddy/Andrew en maken de beweegreden van zijn karakter duidelijk. Vooral in het licht van de slotscène toch van belang...
Wat ik me wel afvraag is het begin van de film; Wat doet Teddy/Andrew in godsnaam op die boot? Hoe komt hij daar als hij eigenlijk niet van het eiland af mag?

Shutter Island, is een goede film van Scorsese maar behoort in imo toch niet tot zijn topwerken. Wel goed voor een mooie 3.5* (net geen 4*).

Wat een spannende thriller was dit met een heerlijk creepy sfeertje dat ook de gehele film goed vastgehouden word. De setting op het eiland helpt het enge sfeertje ook goed in stand te houden. Alsmede het troosteloze gebouw waar de patienten in wonen. Het plot zag ik halverwege de film wel een beetje aankomen en toch vond ik de scène in de vuurtoren wel heel verassend als "Ted" wordt geconfronteerd met het feit dat hij "Ted" niet is.

Het acteerwerk vond ik van iedereen ook heel sterk. Van Di Caprio, Ruffalo, de psychiaters, de patienten etc. Ik vond het over all een hele sterke cast.

Ook ik was heel erg onder de indruk van de laatste scène omdat je inderdaad ziet dat hij faked waarschijnlijk omdat hij het in feite heeft opgegeven en van al zijn verschrikkelijke herinneringen af wilt komen door die lobotomie.

Ik heb hem zojuist gekeken, en ben er echt van onder de indruk.
WAUW !

Wat een verhaal, de spanning wordt perfect opgebouwd. Vele commentaar hier (dat het plot enzo al snel duidelijk was / is ) vind ik niet terecht.
Je krijgt veel de indruk dat alles "voorspelbaar is, maar dat gevoel wordt ook weer net zo snel teniet gedaan..

De film heeft me van begin tot eind kunnen boeien, ongetwijfeld.
En WAT EEN EINDE.

Hiervan het ik echt genoten, S U P E R !!

4.5*

Een onverwachte verhoging bij herziening. Dit is verreweg Scorsese's beste sinds Goodfellas. Ik heb het nog niet eerder gezien; een script dat eindigt met een twist, maar bij herziening moeiteloos overeind blijft staan. Dit door het ingenieuze script, dat ook, en misschien zelfs vooral, de tweede keer een uitdaging blijft/is. Fantastisch.

4,5*

Scorsese is de laatste tijd vooral een vakman, bijna op een ambachtelijke manier. Zijn films zijn op een bepaalde manier heel klassiek van opzet geworden en tot in de puntjes verzorgd. Deze film heeft dat nog meer dan zijn vorige twee. Sterke casting, knappe belichting en mooi camerawerk, niet vernieuwend, eerder erg beïnvloed oor een hele rij klassieke Hollywoodregisseurs. maar wel heel knap. Het is verder een film die vooral bezig is sfeertjes op te roepen en dat moet vooral de aantrekkingskracht van Scorsese zijn geweest op het script, want hij heeft duidelijk weleens sterkere scripts verfilmd. De afloop zag ik van mijlenver aankomen, zoals wel meer mensen hier. En de film is wel heel erg een pure genrefilm en heeft behalve dat ambachtelijke niet al te veel persoonlijkheid. En dat is precies waar ik op hoop bij elke nieuwe Scorsese en al een tijdje niet meer krijg.

Beetje bedenkelijke Dachau en vooral in het begin ook de droom en hallucinerende scenes. Die laatste balanceerden erg op het randje van kitsch.

Toch wel behoorlijk van genoten. Een film die altijd mijn aandacht wist vast te houden en bewonderenswaardig op bepaalde vlakken, maar ik snak naar een film van Scorsese die wat persoonlijker is.

Vooruit, 3.5*

Wereldfilm, goed verhaal, goede acteurs, origineel, goed camerawerk, kortom: zeer goed dus!

Wat een fantastische film. DiCaprio is echt een meesterlijke acteur. Zowel in What's Eating Gilbert Grape, Titanic en Inception is hij erg goed bezig. Ook hier doet hij het erg goed net als de rest van de cast. Het verhaal is op sommige momenten redelijk ingewikkeld maar uiteraard word alles duidelijk na de climax.

Ik dacht meteen van het begin al dat ik wist wat er aan de hand was maar ik had het mis. Ik dacht die vrouw die Teddy in het begin van de film tegenkomt, wanneer hij voor het eerst naar binnen gaat op dat eiland, dat zij Rachel zou zijn. Die vrouw die hem aankijkt en zo'n ssst gebaar maakt. Ze leek wel erg op de foto qua gezicht.

Ongeveer op driekwart van de film begon me al iets te dagen. Ik had al zo'n vermoeden dat hij daar zelf een patient was en dacht dat hij gehersenspoeld was in die vuurtoren. Ik was wel een beetje trots op mezelf dat ik daar achter was gekomen

Ik zat zelf te twijvelen tussen een 4* en een 4,5* want dit is echt een super goede film. Boeiend en spannend en het steekt goed in elkaar. Ik werd wel achtergelaten met een aantal vragen maar dat zoek ik wel even op het internet op.

Vandaag weer herzien. Blijft een film die vooral mensen die zich bezig houden met psychologie veel zal doen, zij zullen de waarde er het meeste van inzien. Het blijft een film, alles is geromantiseerd, maar de clue is beangstigend realistisch. Er zijn honderdduizenden mensen op deze aardbol die leiden aan de verschijnselen van Teddy Daniels. Hetzij als bijwerking (verdrukking als afweermechanisme/psychose) of als symptoom van een stoornis. Wanneer men geen tot weinig verstand heeft van psychologie, verliest de film zijn waarde voor een deel. We willen films altijd kunnen plaatsen en dat is in dit geval tijdens de eerste helft lastig. Het einde is dan weer alles verklarend.

Nogmaals gezien en dat de ontknoping bekend is boeit weinig, echt weer genoten van de sfeer en suspense. Ben niet eens zo'n Scorsese-fan maar wat hij hier neerzet is klasse. Neem alleen al de onheilspellende soundtrack met bijvoorbeeld Passacaglia die regelmatig als een scheepshoorn uit de mist opdoemt en verwarring en duisternis inleidt, belachelijk goed en eenvoudig

Camerawerk en opbouw dragen ook sterk bij aan de toonzetting. In de opening voert de camera je zwevend vanaf open zee naar Shutter Island, steeds dichter tot de inrichting en vervolgens tot in álle uithoeken van het grimmige rotseiland en de gebouwen. Het gaat hand in hand met de verkenning van Teddy's gedachtenwereld en hersenspinsels van waaruit ook geen ontsnapping mogelijk is.

Bijna dezelfde finesse als The Shining dat begint met de helikoptervlucht boven kronkelende wegen richting waanzin op een afgelegen locatie, die daarna ook tot in detail in beeld wordt gebracht.

Hoewel de plotwending tegenwoordig niet bijzonder is blijft de aanloop ernaartoe knap gedaan. De keuze om iedereen op het eiland in eerste instantie als wantrouwend op te stellen, maar dat vervolgens uitpakt als de partij die het beste voorheeft met Teddy (alles om lobotomie te vermijden), pakt perfect uit. Een van de sterkste scenes wat dat betreft is de ontmoeting met 'Rachel' in de grot en wat zij hem daar vertelt. Knap staaltje overtuigende schizofrene paranoïa en hoe vastgeroest Teddy is in zijn belevingswereld. Dat hij vervolgens de instelling zelf voor de gek houdt is volledig in lijn met de rest van de film.

De credits daarvoor gaan natuurlijk uit naar de boekschrijver, maar om dat te vertalen naar het witte doek is een tweede. Het enige wat me van de volle score weerhoudt zijn enkele scenes met zijn vrouw die te geforceerd dromerig zijn en tegen kitsch aan zitten. Maar verder heeft Shutter Island alles wat bijvoorbeeld die andere Leo-film uit 2010 (Inception) mist: sfeer. Had ik niet verwacht van zo'n bombastische blockbuster.

Deze film heeft m.i. een (groot) minpunt maar is verder een film van topkwaliteit!

Het minpunt van de film is dat het barst van de visuele 'slordigheden/foutjes'. Zoals bij de scene waar de vrouw 'Run' op het papiertje van Leonardo schreef, hier zette zij het glas met rechterhand neer, maar bij het veranderen van de camera is het ineens haar linkerhand. Bovendien zag ik op het moment dat zij een slok van haar drinken neemt geen glas in haar handen. Ook een vlek in het gezicht van 'Chuck', die in een volgende camerashot verdwenen is. Een ander voorbeeld is het papier rechtsboven de 'stervende nazicommandant'. Zo zijn er (helaas) nog tal van voorbeelden.

Maar genoeg over het bovenstaande. Qua acteerwerk, sfeer, verhaal, spanning etc is de film zeer sterk! Ik vond het van begin tot eind een (meer dan) boeiende film. Zelfs zo boeiend dat ik op kort termijn de film voor de tweede keer heb bekeken (wat voor mij een uitzondering is). Toen ik de film voor het eerst zag, vond ik de film vooral spannend. Bij de tweede keer kon ik genieten van de subtiele details die (vooral) waarde krijgen door het einde te kennen. Zoals: - de onhandigheid waarop Chuck zijn pistool inlevert, - de blik van Chuck als over hem wordt gezegd dat hij 'not hard on the eye' en 'a good man' is, - de reden waarom dezelfde vrouw (die ook 'run schreef) reageerde toen werd gevraagd of ze 'Andrew Leadess' kent.- De hoeveelheid muizen die ik met terugwerkende kracht interpreteer als een psychose in plaats van werkelijkheid. - Maar vooral ook de wijze waarop je in de wanen/psychoses van Leonardo wordt meegenomen, zoals bij het gesprek met de 'echte' Rachel waarmee ik persoonlijk helemaal op het verkeerde been ben gezet.

Het einde was voor mij verassend. Een aantal dingen had ik correct voorspeld, maar het plot werd mij pas aan het einde van de film duidelijk. In mijn ogen dus niet zo voorspelbaar zoals sommigen hem hebben ervaren.

Voor mij is het zeker vier sterren waard (zonder de visuele slordigheden zou ik het waarschijnlijk 4,5 sterren geven).

Van Scorsese mag je altijd wel het één en het ander verwachten en ik keek dan ook erg uit naar Shutter Island. Het genre is wel niet echt gebruikelijk voor hem, maar met een goede regisseur, cast en een leuk verhaal moet er wel altijd iets van te maken zijn.

Shutter Island begint erg sterk. De film is al meteen erg sfeervol en je wordt onmiddellijk meegezogen in het verhaal. 2 Marshalls komen aan op een eiland met als opdracht een ontsnapte patiënte terug te brengen. Maar algauw wordt alles mysterieuzer en verwarrender.

Het eerste gedeelte is nog erg spannend. Tot dan staat de zoektocht naar Rachel, de ontsnapte patiënte, centraal. Tot het moment dat Teddy Daniels zich afvraagt wie patiënt 67 is, terwijl er maar 66 patiënten zijn. Dan kreeg ik het ook wel in de smiezen dat hij zelf een patiënt is. Vanaf dan valt de spanning voor een groot deel weg en is het enkel nog een zoektocht naar “De waarom”.

Leonardo DiCaprio doet het uitstekend. Hij zet een prachtige rol neer en is duidelijk één van de beter acteurs van zijn generatie. Ook Ben Kingsley, die Dr. Cawley speelde, deed het erg goed.

Zeker geen topper van Martin Scorsese (wat ik wel had gehoopt/ verwacht), maar wel een goede thriller.

3.5*

Aardige film.

Scorsese heeft mij nog altijd niet overtuigd met zijn films.
Taxi Driver vond ik aardig, The Departed weinig bijzonder en te lang en The Last Temptation of Christ saai en té langdradig. Ook vind ik veel van zijn films visueel weinig prikkelend. Zo ook Shutter Island. Er zitten wel mooie shots in en camera bewegingen, maar over het algemeen was ik niet onder de indruk.

Het verhaal is best interessant en weet een groot deel van de film te boeien. Ondanks dat het wel wat voorspelbaar dreigde te worden, had ik hoop dat er nog een paar mooie twists zaten aan te komen. Niet dus. Na de grote 'twist' (of onthulling) valt de film dood. De bevestiging is er en er lijkt niets meer te gebeuren. We krijgen nog een flashback waarin we zien hoe het allemaal is gelopen, iets wat we al meerdere keren te horen hebben gekregen. Film is een visueel medium, maar het is niet fijn om alles mondeling en visueel herkauwt te krijgen.
Het laatste half uur had niet gehoeven, evenals het feit dat DiCaprio's personage soldaat was, dat leek er bijgesleept te worden om de kijker er extra van te overtuigen dat hij écht genoeg trauma's had om te ontsporen. Het trauma van zijn vrouw en overleden kinderen is meer dan genoeg vond ik.

Ook deze film duurt onnodig lang, met name de laatste twintig minuten.
Volgend jaar is Good Fellas aan de beurt, het zal mij benieuwen wat ik daar van vind.

DiCaprio heeft deze rol verrassend goed weten te vertolken en het verhaal geloofwaardig weten neer te zetten. Originele film en zo neergezet dat je zelf als kijker al snel constand aan het twijfelen bent over hoe het in elkaar zit. Mooi gedaan, ook de effecten en het camerawerk is dik in orde.

Ík heb gisteren, zonder al te veel verwachtingen, shutters island gekeken. Ik was behoorlijk teleurgesteld. De volgende dag kijk ik eens op moviemeter om te kijken hoe andere hier over dachten, en tot mijn grote verbazing is iedereen compleet lyrisch over deze film (veel van deze mensen lijken het verhaal niet eens gesnapt te hebben). Verder heb ik sterk de indruk dat heel veel van de stemmers fan zijn van Sorcese/diCaprio en nogal subjectief/irrationeel stemmen.

Wat betreft de film (ik heb het boek niet gelezen, ik zie net pas dat die er een schijnt te zijn);

Al na een klein half uur kijken is het volkomen duidelijk dat de hoofdpersoon zelf een patient moet zijn. Ltterlijk ong. om de 2 minuten is er iets te zien waaraan dat duidelijk is, en dus hoop je de hele film lang dat het verhaal een leuke plotwending krijgt waarin er wel sprake is van een complot of nog een andere verrassing; tevergeefs.
De film gaat op deze manier geleidelijk naar het einde toe zonder echt een climax, alleen een bevestiging dat wat je de hele tijd al dacht klopt in de scene in de vuurtoren en de scene daarna. Dan is de film afgelopen...
Ik voelde me als kijker een beetje onderschat. De film pretendeert op een aantal manieren een onoplosbaar mysterie te zijn, en als kijker zou je je constant af moeten vragen hoe dit in godsnaam af gaat lopen. Het is echter helemaal geen mysterie maar heel de film lang voorspelbaar tm het eind.

Dit is nou eens een zeer sterke film waarbij je tegen het einde zelf denkt dat je gek aan het worden bent, zo leef je mee in de film.

Het acteerwerk is verbluffend sterk gedaan van heel de cast.

De spanning druipt van het scherm af mede door de bij passende muziek.

Deze film verdiend dan ook de volle

5 sterren

De film zojuist gezien. Moet zeggen dat ik (net als vele anderen) achteraf gezien veel meer op die details ben gaan letten (die soms pas echt tot uiting komen wanneer je hem voor de 2e keer ziet) Zeer goede film, waar er laatste tijd maar weinig van gemaakt zijn.

4 sterren

Sterke psychologische thriller.

Het eerste uur moet het meer hebben van de beleving dan van het verhaal, want veel gebeurt er niet. Uiteraard rijzen er wat vragen, maar echt spannend wordt het niet.
Met het ingaan van het tweede uur komt er behoorlijk wat vaart in het geheel. Er zijn wat meer vragen over Teddy en je moet als kijker je aandacht erbij houden. Het plot is niet onoverkomelijk, maar steekt gewoon goed ineen.
Ook de ontknoping, en dan doel ik op de laatste scène, is zeer goed. Ook voor mij is Teddy/ Edward genezen en wil hij sterven.

Leonardo DiCaprio's acteerwerk is wisselvallig. In het eerste gedeelte is hij behoorlijk saai en toont hij weinig meer mimiek dan wat gefronste wenkbrauwen. Wanneer zijn personage in het tweede deel wordt uitgediept, stijgt ook zijn acteerniveau. Er komt wat emotie aan te pas en het aantal gefronste wenkbrauwen neemt af. 2010 blijft evenwel niet z'n beste (film)jaar. Ook in Inception haalt hij zijn hoogste niveau niet.
Ben Kingsley en vooral Mark Ruffalo acteren wel heel de film lang op een hoog niveau. Van Mark Ruffalo had ik dat niet echt verwacht. Hij zet hier zonder twijfel zijn beste acteerprestatie totnogtoe neer.

Martin Scorsese weet wederom een leuke sfeer te scheppen. (De omgeving rond) het eiland is lekker mysterieus. Dat mysterieuze gevoel wordt nog wat kracht bijgezet door de kostumering en zo nu en dan een aangenaam stukje muziek.
Wat ik Scorsese wél kwalijk neem, is het ongelooflijk amateuristisch in beeld brengen van de scènes op de boot en in de auto. Hier is het glashelder dat hij met een scherm - of hoe doen ze dat? - gewerkt heeft. Zoiets kan ik hebben als het een film van 50 jaar geleden betreft, maar niet een film uit 2010.

4