Shutter Island (2010)

Sanity's not a choice, Marshall. You can't just choose to get over it.

Shutter Island is een fantastische psychologische thriller van Martin Scorsese en zijn nieuwe "muse" Leonardo DiCaprio. Ik geef eerlijk toe dat ik tot de groep behoor die de plottwist de eerste keer niet aan zag komen. Ik heb dan ook de hele film op het puntje van me stoel gezeten en ging met een leeg, onbestemd gevoel de bioscoop uit. Niet omdat ik het einde slecht vond, maar juist omdat het zo'n perfect einde voor de film is.

Gelukkig heeft Shutter Island bij meerdere herzieningen voor mij niets aan kracht ingeboet. De eerste paar scènes met die bombastische muziek waardoor je gelijk in de film zit, het claustrofobische, donkere en regenachtige eiland, de prachtige acteerprestaties van onder andere Leonardo DiCaprio, Michelle Williams, Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Max von Sydow, het onderzoek naar de vermiste patiënte, de herinneringen die Teddy heeft van de oorlog en zijn vrouw ( een geweldige, creepy Michelle Williams), de uitleg van Dr. Cawley op het laatst, alles klopt. Ik wil nog speciaal de scene tussen Teddy, Dolores en de kinderen benoemen. Ook al weet je een beetje wat er komt (zelfs bij de eerste kijkbeurt) toch ben je er niet op voorbereid. Een stomp in de maag, een brok in me keel, een klap in me gezicht. Ik weet niet precies wat ik nog steeds voel als ik die scene zie maar het is waarschijnlijk een combinatie van alle drie tegelijk. Dikke pluim voor DiCaprio en Williams die grandioos acteren. In het laatste gedeelte legt Scorsese alle puzzelstukjes in elkaar en het past perfect. Je zou kunnen zeggen dat alles iets te perfect past. Er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten en alles wordt netjes afgerond. Het laatste gedeelte is misschien ook het enige stuk waarin de film iets aan kracht heeft ingeboet door de wetenschap die je nu als kijker hebt na meerdere kijkbeurten. Kleine minpunten die voor mij niet te zwaar wegen omdat alles wat daar aan vooraf gaat zo goed is.

Ik sla me soms voor me hoofd dat ik de plottwist niet eerder zag aankomen maar ergens ben ik ook blij dat ik die eerste, zonder voorkennis, spannende, geweldige bioscoopervaring heb meegemaakt. Shutter island verdient dat ook.

Ik vind de film te gecompliceerd, en te langdradig, en het zit vaak met losse eindjes aan elkaar, waardoor de spanning ver te zoeken is, en dit is een gemiste kans van Scorsese, ik vond het acteerwerk goed, behalve van Mark Ruffalo dat vond ik zeer matig!!

Ik heb tot nu toe niemand hier kunnen vinden die zich afvraagt of Andrew op het einde donders goed weet dat hij Andrew is en niet Teddy, en simpelweg liever een kasplantje wordt en daardoor dus als een goed mens sterft in plaats van als een monster verder leeft, óf dat hij écht weer denkt dat hij Teddy is. Of ik moet een beetje dommig zijn en de enige die dit als mysterie ziet.

Ik kan alleen voor mezelf spreken natuurlijk, maar ik vond het heel duidelijk inderdaad.

Nee, voor mij was er ook weinig mysterie. Het was wel duidelijk dat Andrew weet dat hij Andrew is en niet Teddy.

Wauw dit is absoluut een ijzersterke film. Van de setting krijg ik überhaupt al kippenvel. De film moet eventjes over het dode punt heen maar halverwege zijn de plotwendingen even voorspelbaar als steengoed.

Weer een erg goede film van Martin Scorsese.

Halverwege de jaren '50 krijgen U.S. Marshall Teddy Daniels en zijn nieuwe partner Chuck Aule de opdracht om een ontsnapping uit het Ashecliffe Hospital voor de crimineel-gestoorden op Shutter Island te onderzoeken.

Vind dit, samen met Inception, de sterkste rol van Leonardo DiCaprio. Hij gaat hier helemaal in zijn rol op en weet heftige emoties erg goed uit te beelden. Verder waren ook Mark Ruffalo, Ben Kingsley en Max von Sydow bijzonder goed.

Aan het begin van de film zat ik me enorm te irriteren aan de nogal slecht afgewerkte greenscreens (het water, de randen en de onrealistische belichting), de vage geluidseffecten en de nogal vreemde camera bewegingen. Maar uiteindelijk kreeg de film er een erg mooie onwerkelijke sfeer door, wat het plot ook erg ten goede deed. De film is soms bijzonder goed opgenomen, naar het schijnt nog op 65mm film, maar toch vind ik dat Scorsese teveel CGI heeft gebruikt. Die ene George Noyce leek in mijn ogen volledig CGI. Veel had makkelijk op-locatie opgenomen kunnen worden en sommige shots zijn te slecht voor woorden (als Chuck van de rots is afgesprongen en we hem beneden zien liggen bijvoorbeeld). Maar zoals ik al zei word de heerlijke onwerkelijke sfeer van de film er niet door verpest. Wat ik ook geweldig vond waren de beelden van de concentratiekampen met muziek als Lonanto en Rothko Chapel Part 2 eronder in de dromen van Daniels.

De film heeft helemaal geen originele soundtrack. Normaal gesproken zou ik dat slecht vinden maar hier werkt de gebruikte muziek toch bijzonder goed. Moderne klassieke muziek van o.a. Brian Eno en Ingram Marshall en klassieke muziek van bijvoorbeeld Mahler vormen een bijzonder sterke en sfeervolle soundtrack.

Hoewel ik wel voelde dat er iets niet in de haak was en een twist te verwachten viel, werkte het plot voor mij toch bijzonder goed. De setting van de film alleen al geeft je kippenvel. De film liet me een beetje achter met een zelfde soort gevoel als Vertigo. Martin Scorsese heeft zich dan ook laten inspireren door Vertigo, Val Lewton's films en thrillers uit de jaren '40.

Shutter Island is een bijzonder meeslepende en goede film. De film heeft zeker zijn schoonheidsfoutjes maar staat garant voor een uitstekende kijkervaring. Echt een lekker mysterieuze film die je even alles doet vergeten, daar hou ik van.

Aanrader.

Na herziening toch een vol punt afgetrokken. De film is eigenlijk vrij langdradig en de 2/3 van de film komt niet erg overtuigend over. Ook Di Caprio had ik in mijn geheugen sterker zien spelen in de film. Ik vermoed dat het komt door het weergaloze sterke slot van de film dat je helemaal wegblaast en waardoor ik de film beter quoteerde dan hij uiteindelijk echt verdiende. Het einde is effectief top en maakt de film uiteindelijk wel nog de moeite waard om zien.

Kan er kort over zijn: veel gedoe richting een slappe, twisty afdronk. 3 * voor het vakmanschap. Maar dat viel te verwachten van een man als Scorsese. Wanneer gaat die man zich nu eens toeleggen op verhalen die er echt toe doen? Genoeg materie. In plaats van een eigen versie willen neerzetten van films als The Others en Sixth Sense.

Gisteren opnieuw bekeken en de twee punten die ik de vorige keer gaf om mijn teleurstelling te uiten zijn wel erg laag. Verhoogd naar 3,5.

Donkere robuuste mindfuck, waar er karrenvrachten van gemaakt worden.

Vaak met a acteurs en groot budget. Niet zelden duren ze veel te lang.

Niet aan mij besteed.

Ver gezochte en vermoeiende blockbuster.

Een mooie film met een zeker sterk einde. Het begin was voor mij wat onduidelijk door die flashbacks en dromen van Daniels. Als hij uiteindelijk Rashel ontmoet in de grot, lijkt het alsof er een complot tegen hem is gesmeed. Maar op het einde was ik niet zo zeker of hij wel iemand ontmoette wegens zijn ziekte.

Vermakelijke film al had ik hem nog iets beter verwacht. Verhaal zit goed in elkaar maar vond de film misschien een kwartiertje te lang duren. Acteerwerk is goed, maar kan ook moeilijk anders met deze bekende namen. Spijtig genoeg had ik de twist redelijk snel door, die eigenlijk niet echt origineel te noemen is en al vaak in dit soort films gebeurde. Eigenlijk verliep de film zoals ik hem op voorhand voorspelde, ondanks dat blijft het een redelijk sterke film die nooit echt inzakt. Erg mooie en pakkende scene wanneer zijn vrouw zijn kinderen dode en in de rivier legde. , ook paar keer benauwde sfeer zoals wanneer hij langs de gevaarlijke cellen loopt, leuke afwisseling van scenes. Hou ook wel van het einde: het moet niet altijd goed aflopen, ik geniet vaak meer van een slecht einde. Bovendien is de muziek enorm goed tijdens de film.
3.75/5
****

1 van mijn favoriete films. Martin scorsese heeft een flink aantal klassiekers gemaakt. Denk hierbij aan taxi driver, raging bull, goodfellas, casino enz. Stuk voor stuk zeer goed films, die ik na 5 keer, gewoon nog een keer kan zien en er vervolgens ook nog net zo veel van kan genieten. Toch betreden deze films geen van alleen mijn top 10, shutter island wel.

Het gaat hierbij uiteraard om persoonlijke voorkeur, maar andere klassiekers van Martin zijn spannend, heftig en vermakelijk, waar weinig op valt aan te merken. Een film als deze is ook mysterieus, houd je voor de gek en neemt je echt mee in het hoofd van de hoofdrolspeler. De nachtmerries, het verlies, het persoonlijke belang tijdens het onderzoek, de interviews en de geweldige muziek. Het is op en top genieten. Na het einde was ik echt even met stomheid geslagen, geniale ontknoping!. Bij een eerdere review van memento heb ik deze film ook benoemd. Ze hebben naar mijn mening dan ook een hoop overlappingen. Nolan is natuurlijk ook een regisseur op hoog niveau, die een ijzersterke film weet neer te zetten, maar hij verliest het hier toch echt van de koning; Martin Scorsese!

Dat einde bezorgt me telkens weer kippenvel!

Doet mij een beetje denken aan Sin City. Kon nooit in deze film komen, lag me eigenlijk niet echt. Ik vind dat Scorsese het niveau van Taxi Driver in al zijn latere films gewoon niet meer haalt. (The Wolf of Wall Street, deze film, Gangs of New York en ook wel zijn tweede beste film tot nu toe The Departed door die film eigenlijk gewoon een soort remake was).

They're experimenting on people here.

Weer een meesterwerk van één van de beste regiseurs in mijn ogen de heer Martin Scorsese.

Dat Scorsese zijn films een flinke laag suspence en geweldige muziek hebben weten we al langer en ook al die elementen zijn zeker aanwezig hier.

Een zeer geweldige Dicaprio die meestal wel geweldig is in de films van Scorsese en ook altijd geloofwaardig overkomt.

De muziek was al meteen een rake klap in het gezicht in het begin als Ruffalo en Dicaprio op de boot zitten. Zo spannend en zo sfeervol, nog over de sfeer gezwegen die ook zo geweldig was dus de muziek vormden zeker één met de sfeer

Visueel heel erg krachtig en dan heb ik het over de flashbacks van Teddy (als Williams in as verdwijnt of de stukken over het leger, en de scenes op de rots en de storm) Dat was één van de sterkste dingen aan deze film.

Verder als Teddy opzoek gaat in de instelling wordt het al helemaal spannend en duister, dat wel echt nagelbijtend spannend was.

Mijn tweede herziening was me weer erg goed bevallen en net als de eerste keer was elk moment snoepend genieten !

Ook weer een boel bekende gezichten als o.a. Ben Kingsley, Ted Levine, Michelle Williams, Elias Coteas, en Jackie Earle Haley die weeral onherkenbaar was.

De ontknoping is fantastisch en er wordt voldoende uitgelegd hoe het nou allemaal echt in elkaar zit, dus de kijker blijft niet meteen met een groot vraagteken zitten.

4,5 sterren.

2e keer herzien, wat een hoogbegaafde triller zeg. Keer op keer word je op het verkeerde been gezet waardoor je steeds iets anders doet vermoeden. Opnieuw een meesterlijke prestatie van Martin Scorsese, dit is zelfs een van de beste die hij heeft gemaakt. De muziek bracht me terug naar Taxi Driver, en de sfeer in de film van decor tot acteer prestaties zijn echt zeer indrukwekkend, Leonardo Di Caprio speelt hier magnifiek! Leg je kruiswoordpuzzel maar weg, en bekijk gewoon eens deze film desnoods 2 of 3 keer.

5,0 en een plek verdient in mijn top 10!

Ik heb hem pas 1 keer gezien, maar vraag me af of die de tweede keer net zo sterk is..

Wat denk jij?

Veel films kun je meerdere keren kijken alleen bij Shutter Island gaat denk ik de spanning eraf. De spanning als onwetende is natuurlijk vele male groter. Daarom zou het de 2de keer misschien langdradiger en minder spannend aanvoelen

Waarschijnlijk. Maar de vraag is dan, is ie daardoor minder goed? Of heb je dan juist meer tijd om van andere dingen te genieten?

Ik ging volledig blanco deze film in en zit nu met het gevoel van 'wow, wat heb ik zojuist gezien'. De film is een geweldige ervaring, ik zou hem nu zo weer opzetten om met de kennis van het einde de film opnieuw te bekijken.
Het plot is fantastisch, ik heb me op sommige momenten, zoals het gesprek in de vuurtoren, echt op zitten vreten en achteraf blijkt alles anders in elkaar te steken. Het bewijs dat een happy end niet nodig is.. Shutter Island doet het genre Thriller echt eer aan, op sommige momenten is de spanning ongelofelijk intens. Tijdens de 'dromen' van DiCaprio hoopte ik soms dat ze zo snel mogelijk voorbij waren omdat ze zo 'verschrikkelijk' zijn.

Het plot vormt samen met het jaren 50 sfeertje en de fantastische locatie een sterk geheel, het is knap hoe er van een veelvoorkomend thema zoals vast op een eiland zitten zo'n originele film gemaakt wordt.
De acteurs zijn goed gecast. DiCaprio doet het zoals altijd fantastisch en Ben Kingsley is gemaakt voor de rol van Dr. Cawley.

Geweldige film! Dit is nu de 2de keer dat ik hem zie maar dat doet niets af aan de film. Integendeel de 2de keer zie je juist hoe geniaal de film eigenlijk in elkaar zit. Als je goed kijkt kun je veel gebeurtenissen of 2 verschillende manieren interpreteren. 1 als eerste keer als kijker door de ogen van de Marshalls waarin je ziet dat er iets niet klopt. 2 als 2de keer waarbij je ziet dat de houding van de bewakers, patiënten en dokters precies klopt met het einde van het plot: teddy = een gevaarlijke patiënt gewoon weg geniaal!

Same ?

De vierde beste film aller tijden in mijn lijstje. Het geniale ervan is de gelaagdheid en het briljante spel van werkelijkheid en psychose waardoor alles vloeiend door elkaar heen loopt zoals het niet kunnen redden van de kinderen in de concentratiekamp en het niet kunnen redden van zijn eigen kinderen of dat hij de waarheid over de instelling zoekt en de instelling wil dat hij de waarheid over zichzelf vindt. De kijker tuimelt als het ware steeds dieper mee in de psychose en tegelijk in een steeds diepere laag van de werkelijkheid: deze film is een briljante mind fuck.

Geweldige film!

Ik ben begonnen aan deze film zonder enige voorkennis behoudens dat Leonardo Di Caprio en Michelle Williams meespeelden en de heer Scorsese achter de camera's stond. Voldoende reden dus om me iets meer dan twee uur aan het scherm te laten kluisteren.

Ik geef toe dat ik eventjes moest doorbijten. Die vreemde dromen, de fragmenten die wel reëel bleken te zijn. Het was voor me wat verwarrend en het was moeilijk om een lijn te vinden in wat fictie en in wat realiteit was. Ik begon de grip te missen tot het moment van de kustscene. Alles begon in zijn plooi te vallen en ik kon alle mysterieuze puzzelstukjes plaatsen. Uiteraard is de plot geweldig. Ik zag hem niet zozeer aankomen, al lijkt het achteraf gezien nu ook niet ZO onvoorspelbaar. Het doet me wat denken aan A beautiful mind met Russell Crowe. Paranoïa, waanideëen,... De patiënt die ontdekt wie hij is en wat hij ziet. Alleen is deze versie stouter, meer gedurfd, spannender en intenser. Een echte thriller vol suspens en mysterie. Misschien moet ik mijn top 10 maar eens herzien ten koste van A beautiful mind?

Meesterlijk hoe de spanning en het mysterie in kaart wordt gebracht door Scorsese. Die geweldige muziek(toon) ook maakt het alleen maar indrukwekkender. Michelle Williams kan ik ook steeds meer en meer appreciëren. Toevallig zag ik haar de vorige dag ook in Manchester by the sea spelen: geweldige actrice! Ik kreeg echt de creeps van haar vertolking!

Ik moet het voorbeeld van Night's Watch hieronder beamen: ik wil deze film binnen een paar weken nog eens terugzien. Letten op Teddy en vooral de bewakers. I bet dat ik deze film nog meer zal weten te appreciëren al was het maar voor de vermoedelijke schitterende vertolkingen van die lui.

Duidelijk de beste film van Scorsese die ik heb gezien en gezien de andere films die ik van hem heb gezien zou het me niet verbazen als het ook echt zijn beste is.

Veel meer aandacht voor het audiovisuele aspect dan in zijn andere films en dat had ik niet echt zien aankomen. Dat betekent niet meteen dat het audiovisueel uitmuntend is, maar ik ben blij met de pogingen daartoe. Met name aan de flashback/waanbeeld scènes is aandacht besteed, al kan het zeker verfijnder dan hier. Muzikaal ook goed, dit is de eerste film waar ik het pianokwartet van Mahler voorbij hoor komen, maar de soundtrack doet ook goed zijn werk tijdens de spannendere scènes.

Leuk om acteurs als Kingsley en Von Sydow te zien. Over het algemeen was het acteerwerk dan ook in orde. Ook het plot kon me bekoren. Grotendeels spannend, de vraag wat er hier in hemelsnaam aan de hand is brandde in ieder geval ook in mij. Ik ben misschien vrij naïef, maar de twist zag ik niet aankomen. Bij veel films heb ik vaak na de twist het gevoel dat ik het eigenlijk een flauw trucje vind, maar hier vond ik het erg passend. Minpuntje: de scène met de dood van zijn kinderen; dat voelde een beetje oversentimenteel aan in de presentatie.

Behoorlijk goed bevallen dus. Ik denk dat ook ik deze film nog wel eens wil herzien. 3,5*.