The Tree of Life (2011)

Het is nu de 3de keer dat ik deze film kijk, en met elke keer vind ik hem beter worden. In mijn ogen een geniaal meesterwerk, en als filmliefhebber ben ik Malick heel dankbaar. Hij staat absoluut in de top 5 van mijn favoriete film top 100. Prachtige beelden en Pit, Penn en Chastain op hun best. Niet echt een film die je persé zou moeten proberen te begrijpen. Laat gewoon de beelden en de soundtrack op je inwerken, en als je ervoor open staat dan zal het zeker impact hebben. Pas als je hem vaker kijkt begint het duidelijker te worden waar het over gaat. Maar zelfs nu ik de 3de keer ernaar kijk begrijp ik hem niet helemaal. Ondanks dat raakt de film me, hij maakt iets in me los en ik vind hem gewoon erg mooi.

Ik heb vanavond weer gekeken, en wederom direct "gepakt" door de film. De beelden in combinatie met de muziek zijn voor mij prachtig. Het verhaal: veel tegenstrijdigheden, geprobeerd er meer van te snappen, maar of dit na de 2e keer echt gelukt is..... maar desondanks genoten van de beelden en muziek. Voor mij een topper... 5!

Dino’s? Serieus? Nou ja, als je vanaf de oerknal wat van de evolutie wil laten zien, horen die er ook bij, maar voor mij had het niet gehoeven. Ze zagen er overigens wel aardig geanimeerd uit.
Verder een aantal mooie natuurbeelden in de film. Eigenlijk zag de hele film er mooi uit. Goed gedaan. Fijn om naar te kijken. ‘De steen geworden schreeuw’ is overigens ook te bewonderen in Mondo Verde, naast allerlei andere interessante dingen daar. Tip voor de liefhebber, en zorg dan ook dat je je camera bij hebt.

Ik was blij dat na een aantal enigszins irrelevante zaken en iets te bombastische muziek men wat dichter bij het verhaal bleef. Zonder nog heel vaak religieus uit de hoek te komen. Want dit is een behoorlijk ingrijpend persoonlijk verhaal. Toch raakte het me niet op een level waarop ik op een hoog punt uit zou komen.

Netjes geacteerd door iedereen. Ook door de kids.

3,5*

Ik was niet overtuigd door de natuurbeelden met klassieke muziek eronder. Als ik dat wil zien kijk ik wel naar een natuurprogramma, niet naar een speelfilm. Ik snapte de toegevoegde waarde ook niet, want het ging maar door met de lava. Het duurde ook veel te lang, ik heb wel eerder een supernova of lava gezien.
Voor mij zag het eruit als een grote hoop onsamenhangende beelden na elkaar. En dan meer dan 2 uur lang.
Ik snap ook nietwie Sean Penn was, wie dood ging (en waarom?). Ook snap ik niet, dat toen ze te horen kregen dat die ene zoon (wie van de 3) dood is, ze in dat oude huis zaten. Maar ze waren toch verhuisd?
Wel vond ik de jurken van Jessica heel mooi. Dat is het enige positieve dat ik kan bedenken.

Prachtige beelden mooi gefilmd alleen het verhaal vond ik te vaag. Het had van mij ook allemaal iets sneller gemogen. Nee voor mij zeker geen topper

Onsamenhangend, onsamenhangend... ik snap wel waar het vandaan komt, maar ik vond de verzameling beelden júist zwanger van betekenis.

Een film die je naar mijn mening ook niet hoeft te begrijpen. Het lijkt er namelijk op dat de makers de beelden belangrijker vonden dan het verhaal en ik kon dat eigenlijk wel voor een keer waarderen. En toch... lijkt het om de één of andere manier zo... "logisch" (de keuzes die de makers hebben gemaakt).

Een film die waarschijnlijk veel mensen niet zullen kunnen waarderen, maar ik moet zeggen dat ik er volop van genoten heb.

Onsamenhangend... Het is in de sfeer van een gedachtestroom opgebouwd. De volwassen Jack, Sean Penn, blikt terug op een manier die -tenminste in mijn hoofd - misschien niet samenhangend, maar wel heel logisch zou kunnen zijn. Hmm, ik moet de film toch weer over een tijdje voor de derde keer zien.

Ik weet niet of ik het al eens gezegd heb, maar het blijft me verbazen dat hij zo geprezen wordt: ik vind Brad Pitts acteerwerk hier "ok", hij verbleekt bij het prachtige werk van zijn filmkinderen. Ik word me bij Pitt ineens bewust van het feit dat er camera's in het spel zijn.

De Tree of Life is als een abstract schilderij waar je naar kunt blijven kijken tot je een ons weegt, maar is voor iedereen anders en heeft voor iedereen weer een andere betekenis.

Hoofdpersonage Jack ging wel erg ver terug naar de essentie van zijn leven en het leven an sich. De 20 minuten durende lava, dino's heelal etc... ging mij te ver boven de pet en werkte op een gegeven moment enigszins op mijn zenuwen. De film kent geen hapklare brokken en gooit de kijker vogelvrij in het diepe, waarbij je moet oppassen dat je niet verzuipt.

Veel mensen zeggen dat je hem meerdere keren moet kijken of dat Tree of Life een kunstwerk is, maar voor kunstwerken gaat men over het algemeen toch naar het museum? Daarnaast voel ik mezelf ook niet geroepen om nogmaals deze lange zit uit te zitten. Er zijn leukere dingen te bedenken...

Voor kunstwerken gaat men ook naar de bioscoop cq art house. Het misstaat ook niet thuis aan de muur, of op de buis, lijkt me.

Jazeker ! Het is kunst ! The Tree of Life kunst review op het scherm

En ook meteen de diepte in of je het nu slecht of goed vond van wat je hebt gezien...

Ik mag geen cijfer geven over deze film want na amper 20 minuten ben ik afgehaakt. Maar mijn eerste indruk: pretentieuze nietszeggende film ,waarvan het gegeven te hoog gegrepen is voor de makers (hollywood?). Te lange loze beelden van lava,wolken,nova's,die de film inhoud moeten geven (daar waar het verhaal daar niet in slaagt,)...suffe teksten....en dat 2 uur lang.........Wat doet Pitt in die film eigenlijk?.....too much man. Een film waar je als trommel binnenkomt en als trompet er uit gaat....vrije vertaling uit het frans "tu rentres tambour et tu sors trompet"....hihihihi.

Knappe analyse over een 2 uur durende film waarbij je na 20 minuten bent afgehaakt.

Sowieso slaat onze trommelaar de plank flink mis met zijn eerste indruk. De beelden vertellen het verhaal.

Lubezki doet nu ook Karvan Cevitam reclames?

YouTube - Commercial Karvan Cevitam - Schaduw

Heb nog nooit een film gezien waarbij ik zo'n tegenstrijdig gevoel heb na het zien van de film. Wou hem na een half uur stopzetten, maar ben toch blij dat ik hem afgekeken heb. De film heeft zeker zijn sterke kanten, maar ook genoeg wat me tegen de borst stuit. Waar de film bewust vaag lijkt te doen betreft verhaalvertelling is het qua visuals en muziek totaal niet subtiel. Het ligt er audiovisueel allemaal nogal dik bovenop, met name de natuurbeelden aan het begin. En wat is de toegevoegde waarde dit zo lang te laten duren? Dan heb je de clichematige dingen als het overmatig gebruik van licht, maskers in het water, drie minuten de ramen in beeld bij de werkplek van Jack als metafoor voor de 'rede', omgekeerde camera's die schaduwen filmen etc. Dit in combinatie met de vaak bombastische muziek, de fluisterende stemmen en de beweeglijke cameravoering is allemaal too much. Het geeft me vooral het gevoel dat veel dingen om esthetische redenen zijn gedaan, en mis ik de inhoud in deze film, terwijl het thema echt wel interessant is. Om te zeggen dat het kunst is vind ik ook te makkelijk, want kunst mag ook evengoed wel communiceren, zeker als de helft van de film wel gewoon 'normaal' is.

Ik heb genoten van het verhalende tweede deel van de film, maar heb me tegelijkertijd ook vaak gestoort aan veel dingen. De film heeft zeker zijn mooie momenten, het moment dat de vader op reis gaat en de muizen op tafel dansen, hoe de twee broers met elkaar omgaan, etc..

Dat ze tegengesteld zijn betekent ook niet dat ze niet samen kunnen gaan. Het is ook niet voor niets dat de belichamingen in deze film van gratie en natuur met elkaar drie kinderen hebben. En dat is wat mij betreft ook de boodschap van deze film, hoewel hij jammer genoeg gewoon letterlijk door het vrouwelijke hoofdpersonage uitgesproken wordt op het einde: alleen door lief te hebben (en je dus ook te verzoenen met natuur) kan je gelukkig zijn.

Echter staat de natuur in deze context voor het egoisme en de menselijke zwakheid (natuur wil alleen zichzelf plezieren, zie begin film), je moet het niet letterlijke zien als 'natuur'. Hoewel de natuur altijd voor zichzelf zal kiezen en de mens ook. Om compassie en liefde onder natuur te scharen is een beetje kort door de bocht.

Tja, wat zal ik er van zeggen. Ik schep nooit zoveel plezier in het kijken van abstracte films met veel symboliek die door de kijker ontrafelt dient te worden. Mijn persoonlijke smaak in films ligt toch meer bij de pure realiteit zoals we die kennen. Misschien apart, aangezien films er zijn om aan de realiteit te ontsnappen, en het bij uitstek een medium is om visueel en verhalend creatief te zijn, maar zo is het nu eenmaal.

Uiteindelijk was het nog wel wat verhalender en concreter dan ik had verwacht, en viel de stortvloed aan abstracte beelden me nog alles mee, maar alsnog kan ik niet zeggen dat ik dit ervaren heb als een epische kijkervaring of meesterwerk. Die pathetische fluisterstemmen gaan me op een gegeven moment op de zenuwen werken, en een speelduur van een half uur korter was ook zeker niet erg geweest.

Ik heb vaak genoten van de beelden, dat zeker, en ik ontken ook niet dat er met veel vakmanschap sfeer en schoonheid getoond wordt, zeker de gezinssituaties zijn allemaal erg interessant en leuk om te kijken, maar ik blijf dan uiteindelijk toch met te weinig achter. Heb uiteraard wel wat dingen opgepikt, maar zo'n laatste scene op het strand, tja. Ik snap in grote lijnen best de symboliek erachter hoor, maar om nou te zeggen dat het me diep raakte, tot inzichten bracht, of dat dit een film is die het leven zelf 'gecaptured' heeft, mwa. In mijn ogen wil de film wat meer zijn dan het geworden is.

Opvallend dat er dan toch veel mensen (hier) zijn die het slikken als zoete koek en er voor zichzelf vanalles uithalen. Nou ja, prima voor hen.

Al met al dus best mooi om eens te bekijken, zeker prachtig gemaakt, en met wat extra kijkbeurten valt er vast nog wel meer uit te halen. Maar denk niet dat dat in de nabije toekomst gaat gebeuren.

Bescheiden 3,5*

Mooie film voor als je niet kan slapen.

Grappig, wilde hem zelf een keer kijken om bij in slaap te vallen (ga niet ontkennen dat ie vrij traag is), maar het lukte niet omdat ie gewoonweg te mooi is

Even ambitieuze als mislukte poging om klein huiselijk drama te situeren in een soort Koyaanisqatsi-achtige macro-kosmos.

De reden dat het uiteindelijk niet werkt is omdat de hoofdmoot van de film, het eigenlijke verhaal omtrent Brad Pitt en zijn gezin, geen sterke 'narrative drive' heeft, geen voortstuwend plot.

De film blijft steken in een opeenvolging van losse scènes, soms wonderlijk maar veelal te onbestemd. Er is dan ook weinig ruimte voor mij voor identificatie of empathie voor de karakters.

Een hoop filmisch los zand dus eigenlijk.

Sean Penn heeft daarnaast ook nog eens weinig meer te doen dan met een verwilderde blik rondlopen.

Van alle gemiste-kans-films moet deze wel absoluut de nummer 1 zijn.

De zweverige camera van Malick, de bloedmooie beelden, hemelse muziek...... tja het blijft werken. Opnieuw plat tegen het canvas.

Scene met het zolderkamertje dat een aantal keer teug komt.... iemand een uitleg ?

Saai. In alle opzichten saai. Enorm saai zelfs.

Tijdens de eerste vijftien minuten had ik nochtans goede hoop. Het plot boeide me niet en de muziek vond ik storend, maar door de bij momenten bloedmooie shots wist de film toch mijn aandacht vast te houden. Maar de kosmos- en evolutiesequentie die daarna komt deed me niets, en daarna wordt het alleen maar erger.

Het plot boeide me helemaal niets en de fragmentarische vertelstructuur vond ik warrig overkomen. Geen van de personages interesseerde me, en soms vond ik ze zelfs behoorlijk irritant. De jaren '60-setting vond ik ontzettend duf: de kleding, de inrichting van huizen, de verhouding tussen ouders en kinderen en man en vrouw ... ik kon er helemaal niets mee. De poëtische, metaforische teksten die af en toe gefluisterd worden vond ik irritant en kitscherig. Maar bovenal ergerde ik me aan de muziek. Die is namelijk zeer aanwezig, en als je het - zoals ik - zeurderige, melige kitsch vindt, dan wordt het na verloop van tijd zeer vervelend.

Vanwege de mooie shots in het begin wil ik niet lager dan 1* gaan, maar tijdens de rest van de film varieerde mijn emotionele toestand tussen verveling en irritatie. 1* dus. Één van de slechtste films die ik in lange tijd gezien heb, met een einde dat zo kitscherig is dat het een parfumreclame had kunnen zijn.

Een van de 4 films die ik op http://www.whatiwatch.net uiteindelijk een 10 heb gegeven, want wat een prachtige belevenis is deze film. Net als zijn andere meesterwerk The Thin Red Line. Jammer dat heel veel kijkers blijkbaar niet van trage, filosofische films houden en film dus blijkbaar alleen als een vorm van entertainment willen zien.

Zonde. Maar ik blijf hem een briljantje vinden.

Voor ik ‘Tree of Life’ zag, had ik enkel ‘The Thin Red Line’ gezien van Malick. Die film vond ik behoorlijk, maar de zaken die me daar stoorden: de fragiele voice-over, dromerige out-of-place beelden en personages die Malick als poppen gebruikt om zijn ideeëngoed over te brengen deden me het ergste vermoeden voor een film met een omschrijving en titel als deze. Die vrees bleek ongegrond, de stijl van Malick werkt voor mij veel beter bij dit onderwerp en deze setting.

Ik begrijp niet zo goed waarom men deze film een gebrek aan een (goed te volgen) verhaal verwijt. Het verhaal van het opgroeien van de jonge Jack is in het grootste deel van de film nadrukkelijk aanwezig ondanks de fragmentarische vertelstijl. Hierdoor ontpopt de film zich meer tot een herinnering dan een vertelling. Wanneer je je iets probeert te herinneren gebeurt dit ook niet in de vorm van een lineaire opsomming van gebeurtenissen maar als een verzameling specifieke beelden en uitspraken verder ingekleurd door je huidige positie ten opzichte van die periode en gebeurtenissen.

Het enige deel dat visueel losstaat is de ‘natuursequence’ die het verhaal van Jack en diens familie enerzijds toont als minieme schakel binnen het geheel van het universum(moest tijdens het kijken trouwens meteen denken aan het Charlie Kaufman in ‘Adaptation.’)en anderzijds toont als metafoor voor de contrasterende visies op het leven(Malick is zo vriendelijk om het uitganspunt van de film, grace vs. nature, expliciet te benoemen bij het begin van de film). Op zich een goed idee, het probleem zit ‘m echter in de uitvoering. Ik vond dat hele stuk eigenlijk enorm tegenvallen, audiovisueel duidelijk een stuk minder dan de rest van de film. Een geheel van de ongeïnspireerde, duf gefilmde beelden die gevoelloos aan elkaar werden geplakt. Dat mijn score niet hoger uitkomt is volledig te wijten aan dit stuk, vooral omdat het in de film duidelijk als visueel hoogtepunt zou moeten gelden.

Nee, geef mij dan maar de flowende cameravoering van de scènes doorheen het huis en de tuin. Malick weet als geen ander specifieke gevoelens over te brengen bij zijn publiek. Het geluk en plezier van de jonge kinderen en ouders wordt schitterend in beeld gebracht. Waarna de toon geleidelijk en op één of andere manier toch abrupt donkerder wordt. Dit wordt mooi geïllustreerd door de manier waarop we de vader leren kennen. In het begin zien we hem als gepassioneerde en getalenteerde musicus naarmate Jack ouder wordt leert hij hem kennen als harde en mislukte ondernemer(en wij dus ook). Het gezin en hun verhaal voelt vooral heel oprecht, dit is voor een groot deel toe te schrijven aan de uitstekende prestatie van de gehele cast. De rol van Hunter McCracken als de jonge Jack is imposant.

Vond het verder ook goed dat Malick het verhaal van het gezin niet voortdurend reduceert tot metafoor voor de evolutie van het leven. Het aantal zuiver symbolische scènes is erg beperkt, het(mooie) einde en de scène waarin Jessica Chastain en bruidsjurk naar boven naar het wateroppervlak zwemt zijn er twee die ik me zo voor de geest kan halen. De vragen die Jack zich in de voice-over expliciet stelt over opgroeien, god en lijden geven de ontwikkeling van Jack als kind die naar de wereld kijkt vanuit de door zijn ouders en omgeving gejusteerde verrekijker tot iemand die in staat is om de dingen rondom hem in vraag te stellen goed weer. Ik ben er overigens nog steeds niet uit of dit een film over het ontstaan van het leven gecamoufleerd als een coming-of-age film of een coming-of-age film gecamoufleerd als een film over het ontstaan van het leven.

Het inhoudelijke zwaartepunt ligt, voor mij, echter niet bij de expliciet uitgesproken vragen van Jack maar wel bij de impliciet getoonde gevolgen van beide levensvisies. De levensvisie van de vader(nature, vind dat verder geen ideale naam voor de ideologie van de vader) zorgt ervoor dat hij vervreemd wordt van zijn naasten. Bovendien slaagt hij er niet in om het door hem zo begeerde en aanbeden succes ook daadwerkelijk te behalen. Dit is, paradoxaal genoeg, misschien wel te wijten aan zijn visie op de noodzaak van succes. Wel verfrissend verder dat hij naar het einde toe tot inkeer komt. Meestal gaan dit soort personages koppig ten onder. . Daarnaast komt de broer die te ver meeging in het visie van de vader te sterven in een oorlog. Een fenomeen dat onvermijdelijk binnen de ‘nature’ visie. Hierdoor nemen veel kijkers aan dat Malick resoluut de visie van de moeder ondersteunt. Ik ben het hier niet mee eens, Malick laat volgens mij net zien dat de levensvisie van de moeder uiteindelijk even imperfect. Door haar ‘grace’ visie is de moeder volledig machteloos tegenover haar omgeving. Ze is niet in staat om haarzelf of haar geliefden te beschermen zowel tegen de woede van de vader als tegen de gevaren van de omgeving.

Jack blijkt uiteindelijk een succesvol architect geworden te zijn. Hij heeft dus bereikt wat zijn vader zo graag wou voor hemzelf( en ook voor Jack). Het is belangrijk op te merken dat Jack de visie van zijn vader net volgde door voor zichzelf op te komen en de strijd met zijn vader aan te gaan(inclusief milde verwijzing naar het Oedipuscomplex). Toch zien we hem in het begin van de film zich verontschuldigen tegenover zijn vader over iets wat hij gezegd heeft(beschuldigingen ivm de dood van zijn broer misschien?), dit is duidelijk de invloed van zijn moeder. Jack volgt niet resoluut de ‘way of nature’. De nonnen die de moeder vermeld in het begin hadden het mis. Malick stelt een evenwicht voor tussen de twee visies.


4*

Bijzondere, symbolische schets van het leven op aarde door verschillende ogen. Tal van laagjes vormen de prent tot geheel, hoewel alle laagjes an sich nooit een coherend geheel vormen. Dat vermeerdert de mystieke betekenis van de film, waarin Malick zeer veel verbeelding aan de kijker overlaat, maar ondertussen voelt het ook erg onsamenhangend aan voor diegenen die op zoek zijn naar een rode draad. Visueel bij vlagen schitterend, maar helaas slaat Malick op bepaalde punten ook door. Een kwartier staren met indringende opera-muziek op de achtergrond naar de evolutie van de aarde moet hij aan documentaire makers overlaten. Verder vond ik Pitt allesbehalve overtuigend en is de screentijd voor Penn te beperkt om zich te onderscheiden. Al bij al een film met twee gezichten en dus een score die in het midden daarvan zit: 2,5*

GEWELDIG!!!! Voordat ik deze film keek heb ik een paar slechte films achter elkaar gezien en dan krijg je dit. Heerlijk, vanaf de 1e seconde tot aan de laatste seconde heb ik genoten. Prachtige camerawerk, heerlijke sound en geweldig geacteerd.

Wat is Brad Pitt toch een onderschat acteur. In deze film bewijst hij dat maar weer eens..

Eindelijk gezien.

Een hele mooie film, prachtig camerawerk, goed geacteerd.

En een hele fijne boodschap in de film.

Wat was voor jou de boodschap?