The Tree of Life (2011)

Weer zo'n film zonder verhaal die nergens over gaat. Dat kennen we nu wel. Geen verhaal en nietszeggend staat NIET gelijk aan artistiek en diepgaand ( wat vele wel denken).

Dit soort nietszeggende verhaalloze films ben ik kotsbeu, zonde van je tijd. bah.

Lol, geen verhaal. Wellicht, maar wel veelzeggende film op een prachtige manier gefilmd.

Tip: ga niet to the wonder kijken.

Als een film geen of weinig verhaal bevat betekend dat natuurlijk niet per definitie dat het nergens over gaat. Sterker nog, in dit geval probeert de maker niet eens het minste: namelijk de zin van het leven te vangen.

Mocht je je ertoe kunnen zetten The Tree of Life nog eens een keertje te kijken, dan kan ik je als tip geven de film te benaderen zoals je naar een schilderij zou kijken: probeer er geen verhaal in te zoeken, maar probeer het simpelweg te ervaren. Die ervaring zou zomaar eens veelzeggend kunnen zijn.

Nee dank je ik houd ook niet van schilderijen. Ik kijk een film in eerste plaats voor de verhaalsvertelling.

De zin van het leven vangen pfffffff De enige zin van het leven is de zin die je er misschien in hebt, verder is er geen zin.

Haha, nee dan is het inderdaad verspilde moeite. Toch jammer, film kan als medium zoveel meer dan alleen een verhaaltje vertellen.

Inderdaad, film heeft zo ontzettend veel mogelijkheden. Poezie, literatuur, filosofie, theologie, beeldende kunst, muziek....allemaal elementen die samen kunnen komen in de film. Denk dat Malick bij uitstek een regisseur is die deze potentie ziet en belangrijk maakt in zijn werk.

Daarbij denk ik dat The Tree of Life ook wel gewoon een prima verhaal biedt dat nog relatief straight-forward verteld wordt, voor de mensen die de rest oninteressant vinden.

Soort van experimentele film van dik twee uur, niet voor iedereen weggelegd. Het begin vat ik samen als een documentaire, vrijwel uitsluitend verteld door middel van beelden, over het ontstaan van het heelal en het leven. Begeleid door klassieke/kerkmuziek en losse kreten van voice-overs, en overgoten met een prekerig Christelijk sausje. Het middenstuk, als soort van coming-of-age-filmpje, staat daar toch wel los van, dat gemis aan aansluiting is jammer. Ook het einde staat weer los en, laten we het als kunstzinnig omschrijven.

De beelden zijn mooi, al is een deel ervan het resultaat van cgi. Het is daardoor lastig om te zien wat echt is en wat gephotoshopped is. Een film om aan je muur op te hangen en af te spelen, wel terwijl je wat anders doet. Tempo en inhoud vereisen een lage concentratie waardoor dat prima kan. Dit vind ik een zwakte van de film, het prikkelt me eigenlijk niet of nauwelijks, niet qua verstand, niet filosofisch, en ook niet qua religie/spiritualiteit (ook vanwege het prekerige, dat laat geen ruimte over voor eigen inzicht). Ook trekt het de kijker niet mee de film in.

Gedurfd, helemaal voor Amerikaanse begrippen, vond ik wel hoe de film poogt om de evolutieleer en het Bijbels creationisme samen te voegen, waarbij de grote afwezige uit de Bijbel niet geschuwd wordt: de dinosaurus. Alleen het tonen van een aapje zou waarschijnlijk vloeken in de kerk zijn geweest.

Arthouse made in Hollywood, die ik in het rijtje schaar van films als Life of Pi (2012), The Secret Life of Walter Mitty (2013), en Moonrise Kingdom (2012). Daarmee verschilt het van de "echte" arthouse, die vaak wel filosofisch de diepte in gaat, complex in elkaar steekt, de kijker prikkelt en uitdaagt, religie op de proef stelt, met montage weet te verrassen, en zelden gebruik maakt van CGI. Deze film is een (w)aardige poging in die richting. Goed op weg, blijven oefenen. 2,5*

Ik zal het doorgeven.

Eindelijk een boekje (interpretatie) gevonden dat niet zomaar oppervlakkige onzin over de 'schoonheid' of 'universaliteit' van The Tree of Life wil benoemen, maar dieper in gaat op de (duidelijke) inspiratiebronnen van Terrence Malick. Het is een theologische visie, waarbij de schrijver weet dat hij wellicht soms doorslaat, maar wie de biografie van Malick een klein beetje kent zal de toegevoegde waarde van deze visie wel inzien. De bijbel, Kierkegaard, Augustinus, Dostojevski, Heidegger en anderen passeren de revue. (en vast nog wel meer, ben nog maar net begonnen met lezen).

Shining Glory: Theological Reflections on Terrence Malick's Tree of Life

bol.com | Shining Glory, Peter J. Leithart | 9781620324134 | Boeken

Uitstekende film waarbij ik het al snel opgaf om het te proberen te snappen. Deze film kun je dan ook beter ondergaan. Gelukkig is dit niet al te moeilijk want de beelden, het camerawerk en de muziek zijn werkelijk prachtig. Wellicht iets te spiritueel en poëtisch naar mijn smaak, maar de onconventionele aanpak van Terrence Malick verdient gezien te worden.

Nou, ik vond het maar een droevige bedoening. Weet ik meteen dat ik ook geen energie meer hoef te steken in de films van Terrence Mallick. Wat is het allemaal weer leeg en semi-intellectueel. Het enige waar ik blij mee ben, is het halen van de aftiteling, want dan ben je eindelijk van de dode blik van dat jochie af. Sowieso is er niemand die de moeite van je aandacht waard is, Maar nee, daar zal het allemaal ook wel niet om draaien. Als je gewoon wilt zitten, kijken en vooral niets anders, kun je net zo goed in een aquarium staren.

Met de volle aandacht heb ik uiteraard niet gekeken. Nee, er is geen voetbal tussendoor gekomen, maar de zogenaamde mooie beelden tussendoor zijn wat mij betreft niet meer dan beeld- en speelduurvulling. Het enige interessante vond ik nog de (overigens flink misplaatste) minidocu over het ontstaan van de aarde. Waarom je dat er tussenpropt, is me een compleet raadsel. Ook dat zal wel weer een briljante betekenis hebben die mij compleet ontgaat. Nee, The Tree Of Life is een film van Chagerijnige blikken en willekeurige, losse filmfragmenten.

Intellectueel? Integendeel: The Tree of Life is zo spiritueel en intuïtief als het maar zijn kan. Het interpreteren komt na bezinking wel...

Als we aanvaarden dat The Tree Of Life helemaal in het teken staat van 'zingeving' dan is het toch een behoorlijke intellectuele bedoening. Maar inderdaad, dat hoeft het niet te zijn tijdens het kijken. Gewoon alles op je af laten komen kan volstaan.

Ik heb het laatste half uur gister op tv gekeken en het viel me op dat er best wat "Islamitische.Koranische" elementen in zitten...

Zo komen de mensen "aan het eind der tijden" "uit hun graf", de doden gewikkeld in een laken precies zoals de moslims hun doden begraven: Linkje foto

Ook is de aarde uitgestrekt plat zonder bergen of enige inzinkend gebied, dit is uit de Koran. Last but not least deed het allerlaatste fragment aan dit stuk uit de Koran denken:

" Allah is het Licht van de hemelen en de aarde. De gelijkenis van Zijn Licht is als een nis waarin een lamp staat. De lamp is door een glas omsloten; het glas is als een schitterende ster. Het wordt, aangestoken met olie van een gezegende boom, een olijfboom, die van het Oosten noch van het Westen is, welks olie bijna zou lichten, zelfs al raakte vuur haar niet. Licht op Licht. "

Anyway even los daarvan een erg interessante film die ik zeker een keer van begin tot eind ga kijken.

Waarom stem je als je alleen het laatste half uur hebt gezien?

Ik kan me niet voorstellen dat het wat anders word. Maar mocht het onwaarschijnlijke zich toch voordoen beloof ik je mijn stem te veranderen;) Ik denk trouwens dat em langer heb gekeken maar ik weet niet meer precies hoelang

Ja joh kijk maar

Deze kan samen met August Rush en Into the Wild in mijn top drie van allerslechtste films ooit.

En de motivering daarvoor is?

Dat ik niet hou van pretentieuze pseudospirituele flutfilms.

Heb je toevallig ook een voorbeeld van een spirituele film die in jouw ogen niet pretentieus is etc.?

(ben benieuwd welke film in dit 'genre' het volgens jou wel goed weet te doen)

Kijk eens in mijn top tien.

Dharmaga Tongjoguro Kan Kkadalgun.

Ik hou niet van actiefilms maar dat is geen reden om te gaan verkondigen dat het de allerslechtste films ooit gemaakt zijn. Ik snap zelfs niet wat er zo "pretentieus" is aan Into The Wild. Mij lijkt het alsof je onnodig sterk reageert.

Of deze

Sri Ramanujacharya- part 1 with English subtitles. - YouTube

Dat zijn drie woorden die totaal niet bij August Rush passen (Into The Wild heb ik niet gezien dus daar oordeel ik niet over). Dat je dat over Tree of Life zegt kan ik wel begrijpen, maar over August Rush? Zeg dan dat het niet je smaak is.

Dat doe ik ook niet over een bepaald genre.

Mijn mening over Into the Wild staat te lezen bij die film.