C'era una Volta il West (1968)

Waar ik wel een beetje van baalde, toen ik hem vorige week maandag in Dordt ben gaan zien, was dat hij werd vertoond in het meest kleine zaaltje mogelijk, met slechts 8 rijen van tien stoelen en een relatief klein filmdoek.

Ik had gehoopt dat hij op een lekker groot doek zou draaien.

We zaten er overigens met zo'n twintig man.

thunderball Dat is echt jammer

Gelukkig was dat hier niet het geval.

Merkwaardig dat de juiste naam van het stadje, ondanks je oplettendheid, je ontgaan is:

Flagstone.

Lavrot

Dank voor de terechtwijzing

Waarschijnlijk zit Flagstaff zo ingebakken in mijn herinnering (het komt regelmatig voor in westerns en western songs, en er is een western museum gevestigd) dat het automatisch een tijdelijke leesblindheid veroorzaakte

En zelf zit ik bij Flagstaff juist altijd weer te denken aan Shakespeare's dikbuikige Falstaff, de spreekwoordelijke opschepperige bon-vivant uit Henry IV en The merry wives of Windsor (bij muziekliefhebbers misschien eerder bekend vanwege Verdi's opera, bij bourgondiërs vanwege een bekend Brussels restaurant...). Deze voetnoot just to muddy the waters.

Er is overigens wel een overeenkomst tussen Flagstaff en Flagstone > Flagstaff (Arizona) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

En nu we toch bezig zijn met plaatsnamen uit de film https://en.wikipedia.org/wiki/Sweetwater,_Texas

Deze klassieke film van grootmeester Sergio Leone is misschien wel een van de beste films ooit gemaakt. Leone maakte deze eerste film die bestaat uit een serie van drie. Het tweede deel Duck You Sucker, die ook wel bekent is onder de naam A Fistful Of Dinamyte uit 1971, was toch een stuk minder. Het werd gevolgd door Once Upon A Time In America in 1984, die misschien net zo’n impact had en op gangsterfilm gebied zeker aan de top staat. Met Once Upon A Time In The West begon het epos over de drie periodes die Amerika raakte. Aangevuld met een van de mooiste en beste soundtracks aller tijden van eveneens een grootmeester op filmmuziek gebied: Ennio Morricone. Het is een gebrek aan je opvoeding als je deze tijdloze western nooit hebt gezien.

Hoewel Charles Bronson niet de eerste keuze was van Sergio Leone, zet hij de beste rol uit zijn carrière neer. Het was Leone’s eerste opzet om Bronson in de Dollar-trilogie de rol van de man zonder naam te laten spelen. Bronson wees de rol af omdat hij het het slechtste script vond wat hij ooit had gelezen. Uiteindelijk ging de rol naar Clint Eastwood die meteen naam maakte met die rol. De opzet van Leone was uiteindelijk om Clint Eastwood, Eli Wallach en Lee van Cleef als de drie moordenaars te laten opdraven in de openingsscène. De bedoeling hiervan was om de Dollar-trilogie voor eens en voor altijd de symbolische doodssteek te geven. Helaas voor Leone wees Eastwood de rol af om zijn eerste hoofdrollen in de Amerikaanse films Hang ‘Em High en Coogan’s Bluff te spelen.

De show wordt gestolen door Henri Fonda die de rol van Frank speelt. Zelden heeft iemand de rol van een rot schoft beter gespeeld dan dat Fonda dat deed. Als het gezin van McBain wordt vermoord en Frank in zijn lange cowboy jas en zwarte hoed in beeld verschijnt weet je al direct dat het foute boel is. De scène doet de haren rechtop in je nek staan, want als de muziek van Morricone in je oren klinkt en het jochie van McBain ziet hoe zijn vader en zussen zijn afgeschoten is cinematografisch subliem geschoten. Als de muziek wegebt en een van de bandieten vraagt wat ze met hem moeten doen en dan Frank’s naam noemt, maakt Fonda zichzelf direct onsterfelijk in de film. Het vreemde was dat toen Leone Henri Fonda zag, hij zichzelf rotschrok. Hij dacht dat deze oude man kan de rol van Frank niet gaan vertolken, maar na een bezoek aan de kapper en het zwarte cowboypak wist Leone dat hij de goede keuze had gemaakt. Gewaagd was het zeker, want Fonda heeft niet de uitstraling van een schoft. Toch vertolkte Fonda de rol van Frank zoals niemand dat kan.

Ook heeft Once Upon A Time In The West een van de langste openingsscènes ooit. Deze scène is legendarisch geworden door de lange stilte waarbij de achtergrondgeluiden bijdragen aan de sfeer. Het geluid van de windmolens en het zoemen van de vlieg. Het zorgt er in ieder geval voor dat je direct in de film meegezogen wordt. Natuurlijk kunnen we de prachtrol van de prachtige Claudia Cardinale ook niet achterwegen laten. De chemie tussen haar, Henri Fonda en Charles Bronson is fenomenaal. Vooral de scène waarin Jill ontvoerd is en verkracht wordt door Frank is op een geniale manier geacteerd. Al met al is deze western het neusje van de zalm en de enige western die hierbij in de buurt komt is The Good, The Bad and The Ugly.

Once Upon A Time In The West is een klassieker die elke zichzelf respecterende filmliefhebber gezien moet hebben. Als je hem nog niet hebt gezien, dan is het aan te raden om dat als nog te doen. Het is het begin van een trilogie over de drie gebeurtenissen die Amerika raakte. Leone zette met deze tijdloze klassieker de beste western ooit gemaakt neer. Mede door de prachtige muziek, een geniale schurk en natuurlijk old stoneface Charles Bronson.

Merci m1chel! Je hebt me dat laatste halfje ook nog laten geven.

Heb niks toe te voegen aan je voortreffelijke bespreking.
Dan val ik maar even in herhaling.
De beginscène is echt van een onovertroffen niveau wat sfeer en spanning betreft. Wat een prachtige beelden. En welk genie heeft beslist om zo'n enorm plateau met spoorwegbielzen aan te leggen? Geweldig. ook het sounddesign is subliem. De piepende windmolen, een windje, een vlieg, een druppende druppel… details die het allemaal af maken. Die sfeer wordt natuurlijk de facto gebroken door het aankomen van de trein. Want heel even is er animo. En dan de anti-climax… even willen ze afdruipen… tot die harmonica…

Dan krijgen we een film die niet nodeloos complex is, maar toch nog net geraffineerd genoeg, met de ooien rol van Jason Robards en de kreupel treineigenaar… dat het niet té rechtlijnig en voorspelbaar wordt. Tussendoor nog even vermelden wat een verbluffende wijde shots er van de woestijn geschoten zijn, met rotsformaties die door de wolken her en der volledig in een betoverende schaduw liggen…

Hoe knap wordt hier ook het verhaal verteld, de crux van de film krijgen we via onheilspellende flashbacks in stukjes en beetjes opgediend. Zelf maakt 'Harmonica' er geen woorden aan vuil, maar duwt hij de onthulling van het raadsel droogjes tussen Franks tanden.

En wat een meesterzet om de brave Henry Fonda voor deze rol te casten. Deze maakt gelukkig (en uiteraard) niet de fout om een 'slechterik' neer te zetten. Dat doen zijn daden wel voldoende voor hem. Ik bedoel maar: hij spéélt geen sadist, hij ís het.
Wat heb ik heerlijk zitten smullen van dé ultieme western. Toch wel.

Mooie film, goed verhaal, prachtige muziek, maar het totaal wordt een beetje teveel gerokken, bij momenten het gevoel of de film speelt in slow motion. Dat is mijn mening.

Na een herziening (zo'n 6 jaar later) score verlaagd. Ja, het wordt allemaal mooi in beeld gebracht, en ja de film wordt met geweldige muziek ondersteund en de personages zijn op zich goed uitgewerkt en differentiërend. Ok, de film is zo'n 50 jaar oud (wat je er in elk geval niet van zou zeggen), maar toch blijf ik niet overtuigd. Het verhaal gaat wat mij betreft te traag, en kan me niet blijven boeien. Ligt het aan de film? Ligt het aan het genre? Aan de regisseur? Ik weet het niet. De film zal me sowieso altijd bijblijven, dat verdient ie zeker en vast. Maar helaas niet als de klassieker die iedereen moét gezien hebben (ook al stoot ik nu waarschijnlijk veel mensen tegen de borst)

Ben je niet een vraag vergeten, ligt het misschien aan jezelf, dat dit toch niet je genre is??

Erg gaaf om de film op het grote doek gezien te hebben. Had hem al eerder gezien natuurlijk, al moet ik zeggen dat ik het verhaal een beetje vergeten was.

Een keer geen Eastwood en Van Cleef. Bronson zet een sterk personage neer als Harmonica, die voor de nodige oneliners zorgt. Henry Fonda is een prima badguy en Claudia Cardinale is natuurlijk prachtig als Jill. Toch heb ik zelf een zwak voor outlaw Cheyenne (Jason Robards) en Mr. Norton (Gabriele Ferzetti) die zo graag de zee wil zien. De achtergronden van de personages zijn allemaal heel goed uitgewerkt en de film heeft wat drama betreft meer te bieden dan de gemiddelde Western.

Zoals altijd bij Leone is het fenomenaal geschoten met lekker veel close-ups en een lekker langzaam tempo. De film gaat prima met zijn tijd mee en is voor die tijd ook erg modern geschoten, vergelijk het maar eens met een Hollywood Western van de zelfde periode. Sommige shots waren echt onmogelijk goed uitgevoerd, die met de treinen bijvoorbeeld.

Ook de magistrale muziek van Ennio Morricone was weer van de partij en bezorgde me regelmatig kippenvel in de bioscoopzaal. Een beetje herhalende thema’s maar ik geloof niet dat iemand zich echt daar aan stoort.

De film is veel minder avontuurlijk als de andere Westerns van Leone en bevat ook minder actie, maar daar staan goed acteerwerk en ijzersterk drama tegenover. Ik moet wel zeggen dat ik het ondergewaardeerde A Fistful of Dynamite helemaal niets slechter vond dan deze film.

Sergio Leone maakt hier eigenlijk wat Quentin Tarantino zijn hele leven probeert te maken, maar waar hij nooit in slaagt; de perfecte Wraak-film. Een erg dubbel wraak-thema aangekleed met zowel actie, drama als cinematografische perfectie. Wat wil je nog meer.

Een klassieker.

"They wanna hang me, the big black crows. Idiots. What the hell? I'll kill anything, but never a kid. Be like killin' a priest. Catholic priest, that is."

Geniale quote van Cheyenne die ik in mijn recensie was vergeten.

daar zijn er in deze film veel meer van

Mijn eerste film van het nieuwe jaar, zoals altijd een film die ik normaal niet snel zou kijken, is dit jaar met recht een out-of-comfortzone film te noemen. Het is de eerste (oude) western die ik ooit heb gekeken.

Altijd tegenaan gehikt door de lengte en door (de verwachting van) langdradigheid. En dat bleek inderdaad goed ingeschat. Een film die er echt prachtig uitziet, enorm ambitieus en groots is van opzet en qua beeld en geluid echt heel sterk is, maar die qua verhaal toch wel enig doorbijten vereist. Zeker als je, zoals ik, nogal moeite hebt met het herkennen van gezichten en personages en houdt van een beetje tempo en vlotte dialogen. Ik was toch wel redelijk vaak het spoor bijster wat er nou eigenlijk aan de hand was, en vond het soms erg lang aanslepen, hoewel het tegen het einde gelukkig wel mooi op zijn plek valt allemaal.

Ook wel leuk om te zien, als fan, waar Tarantino zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, nu ik eens een originele oude western zie. Los van uiteraard de algehele sfeer vind ik de ontknoping rondom de mondharmonica ook typisch zoiets dat hij in zijn films kan stoppen.

Tja, kan je een film een echt hoog cijfer geven als je toch wel soort van opgelucht bent dat hij afgelopen is? De kwaliteit zie ik zeker wel, en dat hij hoog in de top 250 regionen staat snap ik ook best, maar om nou te zeggen dat ik de volle speelduur genoten heb, mnee. Misschien als ik vaker tripjes buiten mijn comfortzone ga maken dat ik dit soort dingen wat meer ga leren waarderen, wie zal het zeggen.

3,75*

Ste*, het is bewonderenswaardig dat je je buiten comfortzone bent gaan begeven, geen gemakkelijke opgave zeker niet bij Sergio Leone die veel tijd nodig heeft om zijn verhaal te vertellen. Zijn twee hierna volgende films zouden alleen maar langer worden, maar daarbij moet worden gezegd dat Leone die tijd ook echt nodig heeft. Knippen in een Sergio Leone film levert geen film op die korter wordt maar wel een die te kort schiet.

Als je van plan bent om je nog vaker buiten je comfortzone te begeven dan kan ik je Per Qualche Dollaro in Più (1965) - MovieMeter.nl, eveneens van Sergio Leone aanraden. Dit is eveneens een western maar wel korter.

Bedankt Wataru, zal eens gaan kijken of ik daar een keer zin in heb Was ook van plan om The Good, the Bad and the Ugly een keer te kijken, maar dan moet ik weer eens zin hebben in een lange zit.

Graag gedaan Ste*, misschien is Per un Pugno di Dollari (1964) - MovieMeter.nl ook wel interessant voor je. Het is de allereerste in de Leone's Dollar Trilogie en de kortste.

The Good, the Bad and the Ugly is een schitterende film maar heeft door recentelijk nieuw toegevoegde scene's nu een speeltijd van ruim drie uur. Niettemin verveelde ik me geen moment.

“He not only plays, he can shoot, too.”

Ik heb van deze klassieker eigenlijk altijd alleen maar bepaalde fragmenten gezien. Nu ben ik er echt eens voor gaan zitten en wat een film! De film duurt ruim tweeënhalfuur, maar als je me had vertelt dat het anderhalf uur was had ik je ook geloofd. Vanaf de allereerste langgerekte scene zit je in een bepaalde flow waar je pas na de allerlaatste prachtige scene met Claudia Cardinale, die de werklui water brengt, uitkomt. Ik heb nog nooit een film gezien waar beeld en geluid zo goed samenkomen.

Ik heb ergens gelezen dat Morricone eerst de muziek heeft gecomponeerd, waarna de acteurs moesten leren bewegen op het ritme van de muziek. Dat zie je ook wel in de film. Vooral bij de Claudia Cardinale/Jill theme kreeg ik spontaan kippenvel, terwijl de Cheyenne theme me vaak aan het lachen bracht. Knap als muziek dat kan doen. Leone staat bekend om zijn langgerekte scènes en gezichtsshots en ook hier zitten er een paar pareltjes tussen. Het script zit ijzersterk in elkaar en er word niet veel gepraat, maar wat uit de monden van de acteurs komt is allemaal raak. Fonda speelt een legendarische schurk en Bronson speelt een man vol ambiguïteit en tegenstrijdigheden. Nors, onvriendelijk, heldhaftig, wraakzuchtig… Je krijgt geen vat op hem. Maar Robards is toch wel mijn favoriet als sarcastische en kleurrijke Cheyenne. En over Claudia Cardinale hoeven we het denk ik niet te hebben… Wauw. Once Upon a Time in the West is niet alleen een westernklassieker, maar ook één van de beste films ooit gemaakt.

Opnieuw bekeken en mijn punt blijft in stand. Blijft een prachtige klassieker waarvan de muziek nog altijd je kippenvel geeft. Natuurlijk het is niet echt spannend en behoorlijk traag, maar daarvoor leent deze film zich niet. Voor veel spanning moeten we wegduiken naar Yuma (hierin overigens nog even genoemd) en The Wild Bunch. Claudia Cardinale is inmiddels alweer 78 jaar oud. De rest van de cast is nog maar weinig over. Vooral de oudere onder ons blijven dit een geweldige western vinden.. Grappig is dat de meeste locaties niet zijn veranderd.

Inderdaad kippenvel! Nog steeds een bijzondere film. Niet echt spannend? Hmm, tja ik weet niet. Ik heb hem al vaak gezien haha.

Pure perfectie deze film. Muziek, beelden, omgeving, verhaal en de acteurs waren stuk voor stuk van een hoog niveau. Helemaal Frank met zijn wrede uitstraling.

De scene waarin de hele familie dood op tafel ligt en de muziek die dan speelt, die scene zal ik nooit vergeten. Kruipt na al die jaren nog steeds onder mijn huid en toegegeven, ik word nooit verdrietig van films, maar het is deze film gelukt.

Hier is al 88 bladzijden over deze klassieker geschreven dus ik ga gewoon snel mijn mening wat neerpennen.

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik het eerste anderhalfuur een beetje tegen mijn zin aan het kijken was. Het verhaal kon me amper interesseren en het was enorm langgerekt. Ik besloot dus om hem een andere dag af te kijken. Het werden geen dagen maar het heeft misschien 2 weken geduurd voor ik verder keek.

De stijl en sfeer van Leone waren al wat meer bezonken en ik merkte dat ik er ondertussen meer appreciatie voor had. Het is overigens mijn eerste film van Leone (de film is namelijk meer dan dubbel zo oud als ikzelf). Dat deuntje op de mondharmonica viel in de eerste helft van de film ook een beetje teveel in herhaling. Nu ik terugkeek wist ik het wel, dit is eigen aan deze film en iets wat je niet snel vergeet. Toch blijf ik erbij dat het iets te langgerekt is allemaal, maar als je eenmaal in de flow zit, ga je niet meer op een klok zitten kijken natuurlijk.

Wist je dat Sergio Leone deze film eigenlijk helemaal niet wilde maken? Hij had begin jaren ’60 de Italiaanse filmindustrie gered met drie zeer succesvolle westerns die zowel voor hem als voor hoofdrolspeler Clint Eastwoord zorgden voor de internationale doorbraak. Nadat hij “A Fistful Of Dollars” [1964], “For A Few Dollars More” [1965] en “The Good, The Bad and The Ugly” [1966] had afgerond, was hij naar eigen zeggen klaar met de western en klaar voor Hollywood. Daar hoopte hij het epos “Once Upon a Time in America” te maken, maar de filmbazen eisten feitelijk dat hij eerst ng een western zou maken, want dat betekende zeker geld in het laatje. Leone maakte toen een dubbel besluit. Ten eerste zou deze western onderdeel uitmaken van een trilogie over de geschiedenis van de VS, een trilogie die een vervolg zou krijgen in 1971 met “Once Upon A Time... the revolution” – beter bekend als A Fistful Of Dynamite – en die in 1984 alsnog zou eindigen met “Once Upon a Time in America”. Ten tweede moest deze western totaal anders zijn dan de drie voorgaande westerns die hij had gemaakt, een breuk in stijl, vorm en inhoud.

De openingsscène zet meteen de toon. Drie duistere figuren – hier gespeeld door Woody Strode, Jack Elam en Al Mulock – arriveren op een afgelegen treinstationnetje. De stationsbeheerder probeert ze een kaartje te verkopen, maar tevergeefs: deze mannen zijn er niet om met de trein te reizen, ze wachten op iemand. Strode laat waterdruppels op zijn hoed vallen en drinkt het een paar minuten later op, Elam wordt lastig gevallen door een rondzoemende vlieg die steeds op zijn gezicht gaat zittenen Mulock kraakt z’n knokkels. Het enige andere geluid dat we horen is het ritmische gepiep van een windmolen op het dak... totdat we de trein in de verte horen. De mannen begeven zich naar strategische posities, de trein stopt... maar niemand stapt uit op het perron. De drie mannen zijn verbaasd, maar op hun hoede. De trein rijdt door en we zien het silhouette van een man die de trein aan de andere kant is uitgestapt. Dan horen we voor het eerst de melancholieke klanken uit de harmonica van de man [Charles Bronson] en komt deze opening, die zo langzaam en zo zorgvuldig is opgebouwd tot een abrupt, schokkend einde dat ik niet zal verraden. Vervolgens maken we kennis met de andere hoofdpersonen: Frank Morgan [Henry Fonda], een immer in het zwart geklede, meedogenloze huurling die er niet voor schroomt om een weduwnaar en zijn kinderen in koelen bloede te doden, want “people scare better when they’re dying”, Claudia Cardinale als de vrouw met wie de weduwnaar in het geheim was getrouwd, en Jason Robards als “Cheyenne”, de man die verdacht wordt van de moord op de familie.

Componist Ennio Morricone componeerde voor de opnamen voor elk van deze vier karakters een muzikaal thema. Deze thema’s werden vaak op de set gespeeld, enerzijds om de acteurs te helpen in karakter te komen, anderzijds om zo het ritme van hun bewegingen te sturen. Elk van deze thema’s zijn wereldberoemd: Beats International samplede het harmonica-thema in hun wereldhit “Dub Be Good To Me” . De muziek speelt dan feitelijk ook de hoofdrol en blijft dan ook nog dagen nadat je de film hebt gezien in je hoofd zitten... en wat een prachtige muziek is het! Maar de film is ook een feest voor het oog, met voortreffelijke make-up, de wonderschone Claudia Cardinale en prachtige longshots van de woestijn en van Monument Valley. En dan is er natuurlijk nog de beroemde extreme close-up van de ogen van Charles Bronson! Maar het emotionele hoogtepunt komt in de sublieme finale, waarin Leone – net als in de openingsscène – de spanning en de emotie enorm opbouwt en op onvergetelijke wijze laat zien wat de ware identiteit is van de mysterieuze “Harmonica Man” en waarom hij de confrontatie zoekt met Frank Morgan.

een van beste western

'Mannen, het spijt me jullie te moeten teleurstellen, maar ik heb echt het langste pistool.'

'Nietes, ikke!'

'Pff, mijn mondharmonica verslaat allebei jullie pistolen.'

'Hé, jongens, mijn trein is anders ook niet mis, hoor!'

'Mmm... laten we elkaar heel lang intens gaan aanstaren, dan komen we er vast wel uit.'

'Goed idee! Maar moeten we ook niet een vrouwelijk karakter hebben?'

'Vooruit dan maar. Maar dan moet ze wel een heel laag decolleté hebben, en halverwege het verhaal moet duidelijk worden dat ze een verleden heeft in de prostitutie.'

'Oké, kunnen we het nu weer over mijn pistool hebben?'

Zoek een kamer, jongens.

2,5*

'Jongens, zal ik ook eens een recensie schrijven ?'

'Ja maar dan moet ie wel grappig zijn.'

'En in Jip en Janneke taal zodat iedereen het snapt.'

'Doe maar iets wat je gelijk op elke film kunt doen, da's makkelijk voor later.'

'Ok doe ik, wat zullen de mensen hiervan smullen.'

Krijg een leven, jongen

Op jouw aanraden heb ik vanmorgen even mijn levenskeuzes geëvalueerd (het was immers toch zondag).

Ik kan je melden dat ik nog steeds volledig tevreden ben over de stijl, toon en inhoud van mijn recensie hierboven, en nog meer over het feit dat ik op deze site zelden of nooit te betrappen ben geweest op zielepoterig op de man spelen, op het moment dat er iets kritisch werd geroepen over een film die ik goed vind.

Maar bedankt voor de bezorgdheid, en een fijn Pinksterweekend nog

Ik vind dat Sandokan jhet leuk verpakt heeft en niet omdat ik het met hem eens ben. Als iemand fan lange tenen heeft en niet tegen iemanfs kritiek kan, vind ik pas sneu....ar maak je trouwens druk om (het lijkt hier wel Musicmeter zo.... )

Alhoewel ik het absoluut oneens ben met Sandokan, vond ik het wel grappig, dat kun je soms hebben toch dat je een grap hoort die eigenlijk niet kan omdat deze racistisch, seksistisch of op een andere manier istisch is, maar er stiekem toch wel om moet lachen, zo heb ik dat met het commentaar van Sandokan, helemaal niet mee eens, maar wel grappig.