C'era una Volta il West (1968)

Grappig hoe een vrij korte scène toch zoveel verschillende reacties en interpretaties kan oproepen... Overigens, als ik probeer te verklaren waarom Harmonica als (de) "good guy" geldt, dan zou dat kunnen zijn omdat ik als kijker toch vaak naar een identificatiepunt zoek, en omdat hij een romantische en mysterieuze figuur is die bovendien verder geen evident misdadig gedrag vertoont (in tegenstelling tot Frank en Cheyenne) zie ik hem onbewust al gauw als sympathiek hoofdpersoon. Maar inderdaad, een klassieke held is hij zeker niet, net zo min als The Man With No Name. (Neemt natuurlijk niet weg dat de bevrediging groot is wanneer hij tenslotte met Frank afrekent, zeker wanneer de lange flashback eindelijk goed in focus is gekomen...)

Inderdaad. Bedankt trouwens voor alle bijdragen aan iedereen hier.
Ik heb inderdaad niet meteen rekening gehouden met de tijdsgeest. Het standaard idee inzake relatie tussen man en vrouw; en wie de baas is ...

Dat in combinatie met de mogelijkheid dat Harmonica Jill als lokaas wil gebruiken, verklaart natuurlijk één en ander.

En laat ik nu net nog iets anders zitten overpeinzen ... Sorry guys ...

De zakenman, Morton wil met de hulp van Frank het land van McBain kopen, omdat zijn spoorlijn doorheen diens land zal lopen.
Nu, wat noch Morton, noch Frank weten, is dat McBain zelf voorstander is van die spoorlijn. We zagen al, hoe dit duidelijk wordt.

Er kan dus nooit een conflict hebben bestaan tussen Morton en McBain inzake het gebruik van dat stuk grond, gezien beiden er hun heil in zagen. Morton krijgt zijn spoorlijn en McBain kan gaan bouwen aan o.a. een station.

Dit in acht genomen, is er voor Morton geen enkele reden om het land te willen kopen, gezien dat een onnodige kost is. McBain zou nooit tegen de spoorlijn geweest zijn; en Morton als zakenman zou nooit zomaar kopen, zonder met McBain gesproken te hebben.

Of er zou me een stuk moeten zijn ontgaan natuurlijk ...

Ik denk dat Morton Frank had gestuurd om McBain te intimideren en zo de verkoopprijs laag te houden, maar Franks intimidatietechnieken gingen een stapje verder dan Morton had ingeschat...

Ja, ... toch, ik blijf wat op mijn honger zitten.
Ik probeer het zo helder mogelijk te formuleren.

Veel hangt natuurlijk af van wat Morton wist op het moment dat er sprake is van een verkoop. Ook is het mij niet duidelijk, wie de eerste stap heeft gezet.

1) Morton (McBain, verkoop mij jouw land, want mijn treinspoor loopt er doorheen)

- In dat geval zou McBain gezegd hebben dat het geen probleem was; en dat zijn treinspoor wat hem betreft gerust doorheen zijn land mag lopen.

2) McBain (Morton, als je je treinspoor doorheen mijn land wil zien lopen, dan zal je het eerst moeten kopen; en dit is mijn prijs ...)

- McBain laat Morton zijn plannen weten en waarom aldus de prijs zo hoog is.

Met beiden heb ik een probleem.

Als in geval van optie 1, McBain niet wil verkopen, dan zal hij toch niet tegenwerken. Hij kocht het stuk grond immers met oog op de komst van die trein. En Morton heeft dan zijn treinspoor.

Als in geval van optie 2, Morton niet wil kopen, dan komt dat treinspoor er toch, omwille van dezelfde reden. McBain, kocht die grond met oog op de komst van dat treinspoor.

Morton moet gewoon op de hoogte zijn geweest van de plannen van McBain, anders zou hij nooit zomaar een stuk land willen kopen, wetende dat zijn treinspoor er toch doorheen zou mogen lopen.

Lavrot, nog even over Jill en Harmonica, vergeet niet dat Jill op het punt stond te vertrekken, met koffers in de hand, dus Harmonica moest wil even enige 'overredingskracht' aanwenden om haar te laten blijven. Maar de manier waarop hij de kleren van Jills lijf rukt is erg weloverwogen, wat maakt dat ik het met de rest van je verhaal wel kan instemmen.

Roger Thornhill, (is het niet Roger O. Thornhill ?), Jill zegt ergens letterlijk tegen Harmonica: "you don't look at all like the noble defender of poor defenceless widows"

Cohiba, mijn idee is simpelweg dat Morton niet afhankelijk wil zijn van een derde wat betreft de watervoorziening voor zijn locomotieven.

Dat zou het wel eens kunnen zijn. Dan is duidelijk waarom Morton wil kopen. De reden waarom McBain niet wil verkopen kennen we ook ... En dus schakelt Morton Frank in ... Perfect.

Thanks.

Zuster Stein, leuk dat je mijn naam kan plaatsen, maar op MovieMeter mag je gebruikersnaam maar 16 lettertekens lang zijn, en toen ik dus iets moest aanpassen liet ik maar die O weg, want ach, je weet waar die voor staat...

"Now that you've called me by name"

Leone's meesterwerk binnen het (spaghetti) western genre. Een aantal mannen wacht, en wacht en wacht. Het geluid van een kapotte windmolen, de vlieg die constant rond zoemt, de stof die opwaait, het water wat op een hoed druppelt. Alleen Leone komt weg met een scene die zo lang door gaat. En wat een grandioze opening is het toch. Dan arriveert de trein en begint het pas echt. Leone laat ons niet los, want kort daarna worden we getrakteerd op de schitterende scene op de McBain boerderij. De hele film blijft dat hoge niveau vasthouden. Scene na scene.

Alles in deze film is perfect. De cinematografie, acteerwerk, setting, locaties, de mysterie, de stand-offs en de tijd die Leone neemt naar elke shoot-out toe. Alles gechoreografeerd rond de wonderschone, meeslepende score van "Il Maestro" Ennio Morricone, wat misschien wel het beste werk is wat hij in zijn geweldige carrière heeft geleverd.

En dan te bedenken dat deze film bijna niet gemaakt zou worden. Leone wilde niet nog een western doen en wilde liever zijn droom werkelijkheid maken door het epische Once Upon a time in America te maken. Die film werd uitgesteld voor dit meesterwerk. Je kunt je nu bijna niet voorstellen dat dit niet een deel van de grootse geschiedenis van de cinema zou uitmaken.

Erg blij dat Leone besloten heeft nog een western te maken.

Een van de beste films allertijden. De volgende quote is me altijd bijgebleven.

Frank: Morton once told me I could never be like him. Now I understand why. Wouldn't have bothered him, knowing you were around somewhere alive.

Harmonica: So, you found out you're not a businessman after all.

Frank: Just a man.

sorry maar vind de film een beetje hyped, het uitzicht en de stijl bevalt me wel , maar het verhaal is langdradig en een beetje saai.

Ik geloof niet dat je na 48 jaar nog van een hype kunt spreken. Dat hij nu nog zo gewaardeerd wordt is eerder het kenmerk van een echte klassieker. Maar vergeleken met de meeste films van nu ligt zijn tempo inderdaad erg laag. Naar mijn mening komt hij er echter uitstekend mee weg. Bovendien is hij op andere gebieden fenomenaal.

De film kon mij in ieder geval niet boeien, ik viel al binnen een kwartier al in slaap, en na ongeveer een uur heb ik 'm maar afgezet.

Er is zoveel over deze film geschreven. Leuk is bijv. dat Leone dacht de drie hoofdrolspelers uit The Good The Bad & The Ugly te gebruiken als de drie gunmen die aan het begin van de film ten tonele verschenen... Vond Eastwood maar niks. Ging dus niet door.

Eastwood die verslagen wordt in een duel is natuurlijk ook ondenkbaar!

Als nieuwkomer op movie meter hebben alle deelnemers aan dit forum mij voor een onmogelijke opgave geplaatst, probeer maar eens 86 pagina's aan commentaren op deze film te lezen.
Ben na een paar bladzijden gestopt, wat mij opvalt, is dat heel veel filmgekken deze film als hun favoriet hebben, ik sluit me bij hen aan.
In zijn genre is deze, samen met the good, the bad and the ugly, de ultieme western. Ik besef dat dit ook weer subjectief is, want er zijn zoveel geweldige westerns, mijn favoriete filmgenre, gemaakt.

Wat maakt deze film nu zo uniek, beginnen we bij het tempo van de film, soms lees je veel te traag, maar een van de handelsmerken van Leone was juist het trage ontwikkelen van het verhaal, afgewisseld met korte felle actie.

Dan het geluid, door het soms ontbreken van, overigens briljante, muziek, zijn de geluiden heel indringend denk alleen in de openingsscènes maar aan de windmolen, het druppelen van water en het zoemen van een vlieg, dat maakt dat je, ondanks het trage tempo, al beseft dat dit de opmaak is tot een actiemoment.

Nog steeds in die eerste scenes, geen muziek maar wel een trein waaruit stoom ontsnapt, een deur van een wagon die wordt geopend, onmiddellijk verwacht je de revolvers die losbarsten, je ziet ook de spanning die toeneemt bij de bad guys, maar nee er wordt slechts een pakket op het perron gegooid, de trein vertrekt en de bad guy’s willen ook vertrekken, maar dan voor het eerst muziek. De actie kan beginnen. Zo gaat het de hele film door.

Dan de prachtige landschapsopnames deels geschoten in monument valley, welke zichzelf respecterende western heeft daar geen opnames gemaakt, in een woord subliem.

De diverse karakters, toen de film uitkwam had menigeen moeite met de rol van Fonda, meestal speelde hij in westerns de man met de witte hoed, oftewel the good guy. Maar deze rol speelt hij met verve, als je zijn openingsscene ziet, hij glimlacht tegen het jochie waarvan hij zojuist mee heeft geholpen de familie te vermoorden. Hij is nog niet zeker wat hij met het kereltje gaat doen, tot de vraag komt "what are we gonna do with this one Frank" dan verdwijnt de glimlach en hij weet wat hij moet doen, daarbij legt hij als een echte psychopaat de schuld neer bij de ander omdat die zijn naam heeft genoemd, maar hij glimlacht als hij de trekker over haalt. Dat Frank een psychopaat mag duidelijk zijn.

Deze scene, zoals alle belangrijke scenes in de film, moet het vooral hebben van de extreme close-up van het gezicht, waarbij de ogen vooral belangrijk zijn, maar in alle scenes waarin dit gebeurt, werkt dat totaal, daarbij moet ook worden opgemerkt dat de mannen allemaal van die ruige koppen hebben wat doet beseffen dat zij in een harde gevaarlijke tijd leefden terwijl al duidelijk was dat die tijd ten einde liep.

Cheyenne, een crimineel met een zachte kant voor verdrukten, Robards zet hem heel geloofwaardig neer. Al gelijk in het begin als hij in de pleisterplaats duidelijk maakt aan iedereen dat hij geen man is om mee te spotten. Zijn eerste kennismaking met harmonica daarvan spat de spanning af, geholpen in die scene door het prachtige effect welke de slingerende lantaarn veroorzaakt. Ook brengt hij de nodige humor mee, denk maar in de trein,” Hee mr. Choochoo” of de scene waarin hij zichzelf laat inrekenen door harmonica en hij aangeeft dat Judas het voor heel wat minder deed, Harmonica zegt dan “there were no dollars in them days” Cheyenne reageert met “but sons of bitches yeah”.
Zelfs als hij sterft dan zegt hij tegen Harmonica “when they do you in, pray it’s somebody who knows where to shoot”.




Harmonica is de wreker die niet zo maar op een missie is om Frank te vermoorden, hij wil dat Frank weet waarom, getuige de enkele malen waarop hij de namen van door Frank gedode mannen noemt.
Daarmee Frank in verwarring latend. Bronson moest bewust emotieloos acteren, bij zijn rol is duidelijk in de close-ups te zien dat de ogen niet spreken, ze staren in de camera en je kunt er niets aan af lezen. Zelfs niet wanneer hij de harmonica bij een stervende Frank in de mond stopt en zijn wraak is voltooid.
Behalve drie keer, de eerste keer wanneer Jill hem verwijt dat hij Frank in leven laat, hij geeft dan aan dan hij hem niet laat vermoorden en dat dit niet hetzelfde is. De andere keer is dat hij zegt dat Sweetwater een prachtige stad wordt, wanneer Jill hem vraagt of hij terugkomt, kijkt hij haar even aan en dan heeft hij een zachtere blik in zijn ogen, hij staart dan weer vooruit en zegt “someday”.
De laatste keer is wanneer hij bij een stervende Cheyenne zit en die hem vraagt om weg te gaan, ik kan het mij verbeelden, maar dan lijkt het net of hij een traan in zijn ogen heeft.

Dat het tijdperk van die harde mannen plaats aan het maken was voor het meer zakelijke tijdperk wordt duidelijk in de figuur van Morton, toch ook een harde man, getuige het feit dat hij nog steeds zijn doelen nastreeft ondanks zijn levensbedreigende ziekte, maar dat op een meer zakelijke manier doet dan Frank. Ook kun je de trein als metafoor daarin zien, kostelijk is te zien dat de koetsier zijn gram haalt door de spoorwegwerkers de stuipen op het lijf te jagen, maar tegelijkertijd beseft dat de spoorwegen er zijn en niet meer weg zullen gaan.
In diverse scenes en dialogen wordt ook verwezen naar het einde van het wilde westen, zo geeft Cheyenne aan dat hij nog harmonica de juiste man zijn om de plaats naast Jill McBain in te nemen, daarna geeft harmonica aan dat Sweetwater een prachtige stad zal worden, maar hij vertrekt wel en laat open of hij ooit terug zal komen. Legendarisch is het gesprek tussen Frank en Harmonica in deze, “so you found out that you’re not a bussinesman after all zegt Harmonica, Frank antwoord”Just a man, waarop Harmonica hem aankijkt en zegt “an ancient race.”
Of de scène waarin de sheriff aan Cheyenne vertelt dat hij naar een modernere gevangenis gaat in Yuma, meer tralies, meer bewakers en dikkere muren.
De dood van Frank en vooral Harmonica accentueert nog eens die overgang, in die laatste scenes zie je de camera zwenken van harmonica die op het laatst buiten beeld wegrijd naar de bouw van de spoorwegen en de stad, dat alles geleid door een vrouw wat toen al helemaal een unicum was.

Jammer genoeg geeft Claudia Cardinale niet veel diepgang aan haar rol, daar waar de andere acteurs het beste in zichzelf naar boven haalden, maar goed haar prachtige verschijning maakt ook wat goed, dat was waarschijnlijk de reden dat zij in deze film werd gecast, op zeker waren er in die tijd betere actrices.

Sinds ik once upon a time heb gezien ben ik filmmuziek gaan verzamelen, de elpee van deze film was de allereerste elpee die ik ooit kocht en tegenwoordig staat de cd regelmatig bij mij in de auto vaak op.
Later leerde ik dat sommige terugkerende thema’s in de film geschreven waren voor karakters in de film, het duidelijkst komt dat naar voren in ‘l homme en ‘l harmonica en adio a Cheyenne.
Hoewel Morricone verschrikkelijk veel muziek heeft gemaakt, zowel voor films als voor tv, en veel van die muziek steengoed is, kijk daarbij maar naar films als the mission of the untouchables, is dit, naar mijn bescheiden mening, zijn beste werk. Iedereen, ook al ben je geen film kenner, herkent de melodie van deze film. De Duitsers hebben er een prachtige titel aan gegeven, Spiel mir das lied vom tod

Leone en Morricone twee ware meesters in hun vak hebben voor het ultieme meesterwerk gezorgd, once upon a time in the west

Dit was een goede recentie en plezier om te lezen, W.V.

Ik kan het niet laten om te reageren op de uitgebreide recensie van W.V., ik waardeer het altijd als iemand met argumenten zijn mening geeft, dan kan ik er weer met argumenten op in gaan. Ik ben het er niet mee eens dat Frank een psychopaat zou zijn. Het neerschieten van dat jochie is volkomen rationeel, als hij dat nou ook met de jonge Harmonica had gedaan, had Frank aan het eind van de film nog geleefd. Hij deed dat nl. om wraak te voorkomen.


Wat ik echter net als W.V. ook fantastisch vind is de manier waarop Cheyenne geïntroduceerd wordt. Even later zie je ook Harmonica voor de tweede keer opduiken. Oorspronkelijk was dit echter zijn introductie! Echter ook een fantastische manier om een personage te introduceren! De gehele openingsscène met het verschijnen van Harmonica van achter de trein was oorspronkelijk niet zo gepland. Het wachten op het station is pas op het laatst door Leone toegevoegd, de schietpartij zou later pas vertoond worden als een flashback! Oorspronkelijk was Leone dus van plan geweest de beide personages Cheyenne en Harmonica in de bar te introduceren. Zelf vind ik het nog steeds jammer dat het iets anders is gelopen.


W.V., je schrijft ook dat Harmonica wil dat Frank weet waarom hij hem achterna zit. Welnee! Uit de film: Frank: I came here to see you. ‘Cause I know that now you’ll tell me what you’re after.
Harmonica: …Only at the point of dyin’. .... Pas als Frank stervende is en nog een keer vraagt 'why' duwt Harmonica hem de harmonica in z'n mond, en pas op dat moment, net voor hij zijn laatste adem uitblaast, weet Frank het waarom..kijk naar zijn ogen... Ik denk dat Harmonica het niet eerder wilde vertellen om te voorkomen dat hij als zwak of meelijwekkend zou overkomen.

Je zegt nee, maar :
Dus hij wil wel dat hij het weet, zoals W.V. al zegt.

"only at the point of dying" zoals Harmonica zegt. W.V. suggereert veel meer. Als Harmonica per se had gewild dat Frank het zou weten had hij het hem gewoon kunnen vertellen. Dan ga je niet eerst iemand neerschieten om vervolgens vlak voor zijn laatste doodsrochel hem het nieuws te vertellen. Vertellen? Hij vertelt het hem niet eens, krijgt het niet uit zijn mond, hij plaatst alleen de harmonica in Frank's mond

Vreemd om te vernemen dat rationaliteit als een soort tegenhanger wordt gebruik om min of meer aan te geven dat er geen sprake kan zijn van psychopathie. Niet het ontbreken van cognitieve vaardigheden, maar juist de afwezigheid van inlevingsvermogen, schuldgevoel en een geweten maakt van iemand een psychopaat; Frank voldoet daar zeker aan.

Zonder woorden krijgt de antagonist de persoonlijke lamentabele familie geschiedenis van zijn kwelgeest, de protagonist, door de strot geduwd, daarbij vormt zijn laatste ademtocht door de mondharmonica letterlijk de weerspiegeling van zijn eigen gruweldaad. De ultieme ontknoping in de vorm van een lang gekoesterde en al maar uitgestelde wraak werd zelden beter in bijna perfecte beeldtaal (en geluid) gevangen.

In Once Upon A Time In The West draait de gehele wereld om die nietige mondharmonica.

Volgens mij past het allemaal binnen zijn manier van wraak nemen. Dat hij het niet eerder wilde vertellen om te voorkomen dat hij als zwak zou overkomen lijkt mij helemaal niet juist. Hij lijkt geen gebrek aan zelfvertrouwen te hebben. Nee, hij laat hem in het ongewisse over het waarom, door de namen te noemen maakt hij niet alleen duidelijk dat er meer speelt maar naait ie Frank tegelijkertijd ook nog op. Natuurlijk wil hij dat Frank het weet, anders is het nauwelijks wraak. Hem pas op het allerlaatste moment duidelijk maken wie hij is, is zijn moment van voldoening, zijn ultieme wraak. Ik denk dat het voor Harmonica zelfs cruciaal is dat hij het uiteindelijk weet.

Geweldig Lavrot die laatste zin, ik wou dat ik die bedacht had

Nakada en zuster Stein, bedankt voor jullie reactie, goed onderbouwd, Nakada hanteert ook mijn stelling dat Harmonica bewust Frank in verwarring brengt door het noemen van de namen, en wat denk je van de reddingsactie van Harmonica t.o.v. Frank en vergeet niet dat Frank pas in zijn stervens minuut de harmonica krijgt te zien en te proeven, had hij de harmonica eerder te zien gekregen, dan had Frank de link, n.a.w., eerder gelegd.

Zuster Stein je geeft aan dat Frank rationeel handelt met het neerschieten van Timmy, maar als je die scene bekijkt dan zie je dat hij min of meer geamuseerd naar de jongen kijkt, net of hij bij zichzelf aan het overleggen is of de jongen moet blijven leven, dat is misschien in eerste instantie de opzet, omdat het de bedoeling is, later wordt dat duidelijk, om de moorden in de schoenen van Cheyenne en zijn mannen te schuiven. Nu echter zijn naam wordt genoemd wordt dat dus een probleem en dan komt, naar mijn mening het psychopathische om de hoek kijken, hij kijkt diegene aan die hem bij naam heeft genoemd en trekt dan pas zijn revolver, maar zegt dan wel tegen zijn kompaan "now that you called me by name"met andere woorden jij hebt nu de schuld, ook in de flashback wanneer hij de harmonica in de mond van de kleine broer stopt zegt hij "keep your loving brother happy" dat kun je ook zien als zijn handen wassen in onschuld.
Het kenmerk van een psychopaat is het totale gebrek aan invoelingsvermogen, nou dat wordt gedurende de film bij Frank wel duidelijk.

W.V., voor mij is een psychopaat, maar ik ben geen psycholoog, iemand die een hoop kwaad aanricht terwijl hij zich door emoties laat leiden, dus niet door welbegrepen eigenbelang. Frank weet altijd donders goed wat hij doet en waarom. Hij heeft wel psychopatische trekjes. Hij schiet dat jongetje dood niet voor de lol (psychopatisch) maar uit eigenbelang. Dat hij er plezier aan beleefd, dat noem ik dan een trekje, het was niet waarom het ging. Frank is ook helemaal niet met schuld bezig, zo denkt hij niet, dat is allemaal 'hineininterpretation'. Dat maakt hem nog geen psychopaat. Niet willen voldoen aan allerlei maatschappelijke normen maakt je nog geen psychopaat. Frank zou nooit een leidinggevende rol kunnen vervullen als hij geen inlevingsvermogen had. Ook Harmonica ziet hem gewoon als een man ('an ancient race)', een ouderwetse man, met wie hij toevallig iets te schaften heeft. Dat namen noemen doet hij m.i. om Frank duidelijk te maken dat hij weet wat hij allemaal op z'n kerfstok heeft, om hem van streek te maken, nieuwsgierig, en uiteindelijk komt hij daarom ook naar hem toe. Een psychopaat zou toch ook niet zo'n 'keurig net' duel aangaan, die zou Harmonica gewoon in de rug neerschieten.

Ik denk ook dat psychopaten (en criminelen) zich vaak juist heel goed in andere mensen kunnen inleven (niet allemaal), anders zouden sommigen ook niet succesvol kunnen zijn. Ze houden er alleen een andere mores op na. Frank is een doorgewinterde crimineel. Harmonica is niet iemand die aan de goede kant staat, hij neemt gewoon wraak voor zichzelf. Misschien is Harmonica nog wel meer een psychopaat dan Frank (maar nu strijk ik mischien wel bijna iedereen hier op de site tegen de haren in) omdat die zijn hele leven gericht heeft op deze wraakoefening die uiteindelijk voor hem nog nutteloos is ook, zie het einde. Frank dient nog zijn eigen belang, Harmonica's leven is allang zinloos geworden.

Het gebrek aan empathie is inderdaad een kenmerk van een psychopaat. Daarmee wil ik niet zeggen dat Frank daar onder valt, gebrek aan inlevingsvermogen wil namelijk ook niet zeggen dat je dan ook een psychopaat bent. Maar hij heeft toch wel duidelijke trekjes.

Harmonica's leven zinloos noemen vind ik wel hard. Hij heeft lange tijd een heel duidelijk doel ( zin ) in zijn leven gehad. Dat is weliswaar weggevallen, maar ik heb altijd mogen denken dat hij daarna gewoon verder is gegaan met leven en een ander doel heeft gevonden.

Je stelt dat Frank alleen psychopathische trekjes vertoont en dat het vermoorden van Timmy een doel had, juist dat duidelijke schuld bij een ander leggen is iets wat psychopaten doen, later wordt dat nog een keer duidelijk in de flashback.
Daarnaast dicht je Frank wel inlevingsvermogen toe, wat denk je dan van de scene waarin hij Morton vernedert, om vervolgens doodleuk tegen zijn mannen te zeggen let goed op die vent. Het kwam niet bij hem op dat dat opletten wel eens tegen hem gebruikt kon worden, hij weet namelijk dat Morton over machtiger wapens beschikt dan hij. Later als hij verhaal bij Morton wil gaan halen, kan hij geen empathie voor de man opbrengen en hem uit zijn lijden verlossen, hij laat de man creperen. Toen hij Harmonica te pakken kreeg op de trein en via Wobbles er achter komt dat dit de man is met wie hij een afspraak had, als hij de zakelijke man was zoals jij stelt, dan had hij Harmonica daar direct op de trein vermoord, probleem opgelost. Dat hij zelf niet direct Harmonica heeft geprobeerd te vermoorden, wil nog niet zeggen dat hij geen poging heeft ondernomen, dat heeft hij wel degelijk, Frank send us en when you hear a strange sound. Daarna komen ze elkaar nog een keer tegen, maar daar durft Frank het waarschijnlijk niet aan om Harmonica te vermoorden met zoveel getuigen.

Om Harmonica psychopaat te noemen is een gedurfde uitspraak, ik ben het daar, uiteraard, niet mee eens, Hij toont namelijk wel empathie, hij helpt Jill en wanneer Cheyenne sterft neemt hij het lichaam mee, iets wat een psychopaat niet zou doen, op een paar momenten in de film laat Harmonica een meer emotionele kant van zichzelf zien, zo kun je denk ik concluderen dat Harmonica alles volgens een plan deed, om de demon die hij vanuit zijn jeugd meedroeg te verslaan, maar dat hij niet emotieloos was . Na het laatste duel als hij terug is in het huis, bergt hij zijn wapen op, symbolisch misschien??
Harmonica's leven zinloos na de dood van Frank, zou kunnen, ik denk, of hoop dat dit niet zo is, maar de zin van Cheyenne You don't understand, Jill. People like that have something inside... something to do with death doet toch anders vermoeden. Anderzijds laat zijn wegrijden uit het beeld die vraag een beetje open en mogen we er naar mijn mening lekker op los interpreteren, iets wat we de afgelopen dagen heerlijk hebben gedaan, geweldig om te weten dat er nog andere malloten zijn die deze film van haver tot gort kennen, respect voor jullie meningen, jullie weten tenminste waar je over schrijft, ik heb ook berichten bij deze film gelezen die de tenen in mijn schoenen kromden, zo zag ik een commentaar die de muziek van Tielemans zo mooi vond en wat denk je van deze dat iemand een deuntje uit west side story had gehoord, beschamend. Dan is het voor ander"filmgekken"een verademing als je dan bovenstaande leest.
Daarmee sluit ik van mijn kant de discussie, uiteindelijk gaat het om standpunten en niet wie gelijk heeft.

Mooi gesproken W.V.. Op naar de volgende film. Vanavond Leaving Las Vegas op TV, een gruwelijk mooi epos over de zelfdestructieve kant van een mens in nood, waarin de muziek van Mike Figgis (tevens regisseur en vriend van David Lynch) ook zo treffend uit de "verf" komt; met in de hoofdrol Nicolas Cage die de alcohol dwars door het witte doek speelt.

Misschien toeval of niet, maar ook in die film overwint de liefde net niet ; - )

Film is 95% fictie dus dat onderwerpen raakvlakken, onbedoeld, met andere films hebben is niet te voorkomen, maar vergroot tevens de kennis van een filmliefhebber.

Spaghettiwestern met verbluffend camerawerk, close-ups, mooie panorama's en fenomenaal mooie muziek.

Geweld is nooit uit de lucht en spanning evenmin.

Huurmoordenaar Henry Fonda op zijn best in het genre.

Na bijna 50 jaar nog steeds een curiosum.

Claudia Cardinale in Vlissingen.