Gake no Ue no Ponyo (2008)

Net een zeer goede CAM versie bekeken en ik ben niet zo onder de indruk als ik had verwacht.

Eigenlijk doet de film helemaal niks fout. Ik voelde alleen niet zoveel bij de film, maar dat kan aan mij liggen.

Zoals we gewend zijn van Miyazaki kent ook deze film prachtige, kleurrijke beelden en knotsgekke fantasie. Zo zal je bij een paar scenes versteld staan hoe Miyazaki in hemelsnaam op zijn ideeën komt. Scenes zoals alleen hij ze kan maken.

Het verhaal vond ik wat wazig. Misschien moet ik er niet zoveel achter zoeken omdat deze film ook is gericht op het jongere publiek maar ik vond de motieven van de ouders van Ponyo niet erg duidelijk. Op het eind wordt het een beetje uitgelegd maar er bleef toch iets knagen. De muziek vond ik ook niet fantastisch.

De personages, met name Ponyo en Sasuke, zijn schattig getekend net als in de andere Ghibli films kinderen altijd schattig zijn. Ponyo was alleen soms een beetje irritant aan het worden.

Kan nooit tippen aan Miyazaki's beste, Spirited Away, maar doet zoals gezegd eigenlijk niks fout. Het probleem is alleen dat ik bij een Miyazaki verwacht opgeslokt te worden in de film en dat was hier niet het geval. Samen met Nausicaä zijn minste, wat nog steeds uitkomt op een ruime voldoende met kleine kans op ophoging.

Best wel een schatte en mooie film, echter vond ik hem niet zo geweldig als de andere werken van Hayao Miyazaki. Het verhaaltje lag me denk ik niet zo.

Het is wel een erg schattig filmpje met wat leuke originele vondsten, vooral die golven waren wel erg leuk De animatie over het algemeen goed, maar had voor mijn gevoel beter gekund.

Wel leuk dus, maar had wel iets meer gehoopt. 3*

Minste Miyazaki.

Op zijn eerste en tweede film na alles van de man gezien en ik had met cijfers variërend tussen 3,5-4,5 natuurlijk wel enige verwachtingen.

Viel helaas toch wat tegen. Het verhaal was niet al te boeiend en er komt iets te veel fantasy aan te pas. Qua looks deed het me in het begin vooral aan (oude liefde ) Shin Chan denken Er zitten zeker wel wat leuke scènes tussen, maar al met al was het toch wat mager.

3.0*

Nadat een paar jaar geleden m'n eerste ervaring met Miyazaki (een nagesynchroniseerde Princess Mononoke) niet erg beviel, is dit inmiddels alweer de derde die ik wel leuk vond, moet er maar eens werk van gaan maken om meer te zien uit deze hoek.

Klein persoonlijk minpuntje was dat de regeltjes van de wereld mij niet duidelijk werden (blijkbaar kan zo'n beetje alles?) waardoor er niet echt spanning of betrokkenheid onstond, gevalletje cultuurverschil misschien. Ik kon me daar echter wel overheen zetten, en dan hou je een heel erg schattig filmpje over vol leuke familietafereeltjes afgewisseld met een paar geweldige scènes, zoals bijvoorbeeld het bootreisje of de autorit naar huis.

Sinds lange tijd haalt Miyazaki weer het niveau van voorheen.

Lekker terug naar de tijd van de simpele maar hartverwarmende verhaaltjes. Nét waar Miyazaki het best in is. Ben blij dat hij dat luidruchtige, epische ecogedoe even heeft laten varen.

Ponyo is een simpel filmpje, waar meteen ook z'n kracht ligt. Ponyo en Sosuke zijn een geniaal koppel, de tekenstijl is wat eenvoudiger maar de animatie zelf des te indrukwekkender, en afgezien van Ponyo's vader is er lekker helemaal niks aan de hand. Ook meteen mijn enige puntje van kritiek. Waar Totoro zo lekker dramaloos was, voelt het zijverhaaltje met Ponyo's vader hier overbodig.

Gelukkig valt er echt met hopen te genieten van de twee kindjes. Voor mij hoefde Miyazaki niet meer zo nodig na z'n drie laatste films, maar als hij weer op deze toer verder blijft gaan mag hij ze nog een tijdje blijven maken.

4.5* en een uitgebreide review

Totoroïaanse pracht!

Net zoals in Tonari no Totoro houdt Miyazaki ook hier het verhaaltje luchtig. Toch baadt wederom de gehele film in een gezellig drukke sfeer, gecreëerd door een uitermate koddig kleuterduo. Hun overenthousiaste gedrag zou mij grijze haren en een beroerte bezorgen, maar op 't scherm werkt het des te aanstekelijker. Geanimeerde ADHD-kinderen lijken iets magisch te bezitten en Miyazaki beseft dit.

Net als het verhaaltje ademt ook de tekenstijl kalmte uit. Ghibli weert nog steeds alle computereffecten en blijft zweren bij handgetekende animaties. Gake no Ue no Ponyo is hierdoor stilistisch een zeer charmante animatiefilm geworden, wat bovendien nog eens wordt benadrukt door z'n magnifieke inkleuring en overdonderende Big Band soundtrack.

Hoewel Ghibli steeds meer en duidelijker op zijn succesformule terugvalt, oogt deze film toch nog fris en creatief. Hopelijk herhalen ze deze truck niet al te vaak, want het zou jammer zijn om Miyazaki & Co. te zien overschakelen op Disney-achtig bandwerk.

4.5*

Wel een schattig filmpje maar niet zo cute als andere Miyazaki's. Vooral het setting stijltje werkte bij mij niet zo. Bij bvb een Totoro is de cuteness overweldigend, valt er genoeg te genieten ondanks het ontbreken van een verhaaltje en bij Ponyo gaat dat eigenlijk mis. Eerste helft vond ik vooral erg ondermaats, de film barst open in de tweede helft en dat is dan weer typisch Miyazaki. Erg mooi en magisch maar de matige en sobere eerste helft verpest het voor mij waardoor ik niet kom op een bovengemiddelde score.

Weer een erg lief, eenvoudig verhaaltje. Werkt voor mij als en frisse douche na een klamme, warme dag. Heerlijk ongecompliceerd, maar o zo mooi vormgegeven!

Ook dit is weer zo'n prachtig werkje met een heel eenvoudig verhaal maar toch zo ontzettend mooi.

Ben blij dat het vakantie is en ik genoeg tijd heb om mijn lijstje een beetje af te werken, vooral het werk van miyazaki staat bovenaan en na gister My neighbour totoro te hebben gezien en een tijdje geleden Spirited away ben ik alleen nog maar razend enthousiast.

Want ook Ponyo is een prachtige film.

Weer gevuld met dromerige muziek, veel drukte, veel gelach en prachtige animaties.

Dit maakt een regenachtige zondag middag helemaal goed, hier word je vrolijk van.

4*

Miyazaki gaat met Ponyp on the Cliff by the Sea weer terug naar zijn oudere films als My Neighbour Totoro en Kiki's Delivery Service. Hoewel ze nog steeds aanwezig zijn bevat Miyazaki's laatste toch een stuk minder tovenarijen en vreemde creaturen dan zijn laatste paar films. Het is een minder epische, meer lieflijke en kinderlijke film geworden. Ik kan beide soorten films waarderen, maar na een paar grootse films als Spirited Away is dit een aangename afwisseling.

Visueel is Ponyo erg mooi. Qua detail redelijk simpel maar wel met een eigen stijltje dat er geraffineerd uit ziet. Ook het verhaal is weer van het niveau dat we gewend zijn. De fantasiewereld van een kind, die later ook geaccepteerd wordt door volwassenen, staat hier weer centraal. Alle elementen zijn weer aanwezig om te zorgen voor een erg vermakelijke en vrolijke kijkervaring, zowel voor jong als voor oud publiek. Ik ben benieuwd of deze film kan rekenen op voldoende populariteit in de Nederlandse bioscopen als hij volgende week in premiere gaat.

ik hoop dat Miyazaki nog lang dit soort animaties maakt. Buitenom het feit dat deze man een studie van kinderen moet hebben gemaakt (My Neighbour Totoro eensgelijks) is zijn oog voor gestileerd detail verbluffend. Veel andere filmmakers centreren hun aandacht (of de aandacht van de kijker) vaak op een klein gedeelte van het scherm terwijl Miyazaki alle X- en Y-coördinaten gebruikt. Het is elke keer weer leuk, aan het einde van de film, om terug te spoelen en te kijken of je niets hebt gemist. En altijd is dat weer het geval. Zo wordt het parkeren van een auto al een meesterwerk.

Zoet pareltje.

Mierzoet dat wel. Erg leuke animatie voor de kiddo's en een ieder die tekenfilms kan waarderen. Een lief en origineel verhaaltje rondom het mensvisje Ponyo. Heb gelukkig het origineel mogen aanschouwen en weet dus niet of de gedubde versie bevalt.

Een klein feestje voor het oog.

Zeer goed.

De bezieling van een Miyazakiprent schuilt in de ogenschijnlijk onbelangrijke momenten die juist heel veel inhoud hebben. Samen moedersgekookte noodles eten op een stormachtige avond, je pasgevangen goudvis verbergen voor klasgenootjes, of een beetje geplaagd worden door omaatjes: de regisseur maakt het ongekend gemakkelijk om je te verplaatsen in een kind.

In Totoro kwam dat tot een hoogtepunt, maar ook hier piekt Miyazaki met zijn koddigheden. Zijn kracht schuilt in het vermogen om zich te verplaatsen in de kindergeest, wat tot nu toe altijd resulteerde in vertederende animatiefilms. En juist de terugval naar een veel simpelere tekenstijl draagt bij aan de kleinschaligheid die Ponyo uitstraalt. Dit is verfrissend en zondermeer schattig. Nog niet zo leuk als Totoro (dat blijft toch wel Miyazaki's beste), maar Ponyo komt aardig in de buurt.

Een stukje uit de recensie van Veronica. Hier de link. Genant stukje tekst zeg, ai.

Sinds vandaag is de nieuwste van Ghibli dan eindelijk in de Nederlandse bioscopen, Ponyo on the cliff!

Het verhaal op sich is niet heel spectaculair, een visje wilt heel graag een mens woorden. Haar vader is hier op tegen omdat hij de mensenwereld verafschuwd. Dit wordt met zoveel geloofwaardigheid gebracht dat je gewoonweg wel mee moet gaan. Dat het verhaal wat diepgang mist maakt daarom ook niet uit.

Bijna de hele film heb ik met een grote glimlach op m'n gezicht gezeten, wat is het weer een heerlijke film.

Het is allemaal met zo veel liefde en oog voor detail gemaakt. Een overvloed een beelden en details zorgen ervoor dat je rustig achterover kan gaan zitten en genieten. Van het onschuld van de kinderen en een overload aan liefde.

Weer een parel uit de Ghibli stal, een die zich kan meten met Whispers of the Heart en My Neighbour Totoro.

Gewoon weer erg geslaagd. Animaties zijn weer wat meer basic maar nog altijd erg mooi. Liefelijk verhaaltje, leuke aanstekelijke soundtrack en komische personages. Het is nergens vernieuwend of opzienbarend maar wel weer gewoon meer dan geslaagd.

3.5*

Ik verwachtte een minder spectaculaire Ghibli te gaan zien met een niet al te boeiende premisse; na de eerste 5 minuten besefte ik dat ik er in eerste instantie helemaal naast zat. Wederom weet Miyazaki van iets simpels iets groots te maken.

Favoriete scene: de stormachtige achtervolging van Ponyo.

Schattige Miyazaki. Misschien iets te schattig.

Op het gebruikelijke gevlieg na zitten alle Miyazaki-elementen er wel weer in, van het kleine meisje in de hoofdrol tot het gevoel van ontdekking. Het verhaal doet vaag denken aan The Little Mermaid en veel elementen worden gerecycled uit eerdere Miyazakifilms, maar de tekenstijl is net ietsje anders, wat met name bij de opening opvalt. Het ziet er simpeler uit, maar daardoor niet lelijker. Knap werk weer.

Het is boeiend om te zien hoe de relatie tussen Ponyo en Sosuke groeit en bijrollen als de oma's en de moeder van Sosuke hebben de gebruikelijke Miyazakicharme. Wel moet ik toegeven dat Ponyo en Sosuke beide niet zoveel karakter hebben als andere hoofdfiguren in films van dezelfde regisseur. Misschien dat ik daarom ook voelde dat de film flink in een dip begon te raken. Op een gegeven moment had ik het wel gezien. Ponyo on the Cliff by the Sea heeft niet minder diepgang dan Totoro, maar toch kwam het verhaal hier wel te mager op mij over voor een lange speelduur. Sommige dingen heb ik misschien ook iets te vaak gezien bij Miyazaki, met name kinderen die verbaasd op iets simpels reageren. Dat is mooi, maar de verrassing is er een beetje af en deze film steunt er veel op. Ponyo's reactie op een baby kon me dan ook niet meer zo boeien. Gelukkig zit er nog wel een leuk slot aan de film.

Niet helemaal Miyazaki op het hoogste niveau dus. Duidelijk mijn minst favoriete tot nu toe. Toch blijft het nog altijd de moeite waard door veel vondsten en ligt dit boven de standaard van de animatiefilms.
3,5*

Ik ging er overigens blindelings vanuit dat de Lux in Nijmegen hem in het Japans zou vertonen (Coraline werd daar immers ook netjes ondertiteld). Het bleek echter om de Nederlands nagesynchroniseerde versie te gaan. Jammer, maar ik moet toegeven dat de stemmen er goed pasten bij de karakters en ik me nooit heb geërgerd.

Hartverwarmend en oh zo lief filmpje!

Hayao Miyazaki lijkt met zijn nieuwste film terug te gaan in de tijd en dat is helemaal niet erg, want net als zijn vroegere films bevalt ook Ponyo mij erg goed. Het verhaal is simpel en het lijkt allemaal wat minder magisch dan zijn vorige films, maar toch boeit de eenvoud enorm.

Ponyo en Sosuke zijn allebei schattig om te zien en vooral de chemie tussen de twee is erg leuk om te zien. Verder ziet de animatie er gewoon erg goed uit. Simpel, maar toch ook vaak gedetailleerd. Helemaal niets op aan te merken.

Verder is het allemaal erg zoetsappig, maar Miyazaki weet het altijd zo overtuigend te brengen dat het nooit storend is of wordt. Enige punt van kritiek is dan wel dat het avontuur wat aan de magere kant is. Miyazaki mag dan inmiddels al oud zijn, versleten is hij nog niet zo bewijst hij met deze film. Ik hoop dan ook stiekem dat hij zijn pensioen nog eventjes uitstelt, al zou het wel een waardige afsluiting van hem zijn.

4,0*

Erg leuke film. Het deed mij ook aan het oudere werk van miyazaki denken, en ook ik ben hier erg blij mee.

De simpelere tekenstijl levert niks aan kracht in. Ponyo is echt geweldig om naar te kijken: de golven die veelvuldig in beeld zijn zien er prachtig uit, de karakters zijn leuk en de kleurtjes... Ook, zoals we gewend zijn van Ghibli, veel aandacht voor detail. Dat is toch ook hier wel weer het sterkste punt van de film.

Het verhaal vond ik wel een beetje vreemd. Het heeft niet de intimiteit van Kiki of Totoro en ook niet het epische van Mononoke, Nausicaa of Spirited Away. Dat leverde voor mij wel een vreemde issue op. Zo gaat de film over grootse gevolgen bekeken vanuit een klein verhaal. Het grootse aan de film kwam niet echt lekker uit de verf, maar het schattige van de relatie tussen Sosuke en Ponyo heb ik ook beter gezien. Dat vond ik toch wel een minpuntje. Maar al met al is het niet slecht hoor. Ik zie het buiten Miyazaki sowieso al niet gebeuren dat iemand een onderlinge relatie zo goed opbouwd, dus misschien ben ik wel te verwend geworden na alle andere miyazaki's...

Opnieuw een pareltje van studio Ghibli en de oude meester Hayao Miyazaki. Dit is niet zo gek, want de meeste personen op deze site weten wat voor schitterende films Ghibli steeds weer weet af te leveren. Maar de andere 99 % van de bevolking heeft hier nog nooit van gehoord en dat was te merken ook in de bioscoop, dat terwijl de film pas een dag uit is en zelfs Nederlands gesproken is.

In mijn eentje begon ik met het bekijken van deze film en het viel me meteen op dat Ghibli voor deze film weer deels terug is gegaan naar zijn oude tekenstijl. Niet hypergedetailleerd als zijn laatste films, waarvan Spirited Away zijn bekendste is, maar nu minder werkend met schaduwen e.d. in voornamelijk het characterdesign. Het lijkt er allemaal net wat eenvoudiger uit te zien op dit punt (net als Totoro) wat gezien het thema van de film niet onlogisch is. De achtergronden zien er wel weer fantastisch uit. Het kleurenpallet is ‘kinderlijk’ talrijk en maakt de omgevingen tot eye-candy. De manier waarop de personages zich voort bewogen was zeer realistisch en vloeiend gedaan. Misschien wel het beste wat ik ooit heb gezien in een animatiefilm. Zeer prettig om naar te kijken.

Het conflictloze verhaal (ook net als Totoro) gaat voornamelijk over vriendschap en Miyazaki’s stokpaardje ‘de relatie tussen mens en natuur’. Dit thema is dan wel veel onschuldiger gebracht omdat dit toch een kinderfilm is wat ook blijkt aan het soms op de hak en de tak springen van het verhaal. Maar dit definieert ook het kind zijn. Het is een gewoon een groot avontuur van twee jonge kinderen maar dan op zijn Ghihlis. Het is een en al fantasie en de creativiteit spat er weer vanaf. Je wordt ook niet verveeld met wijze lessen, het is gewoon genieten. De scene bijvoorbeeld waar Ponyo over de vissen springt is voor mij nu al een klassiekertje. Soundtrack is weer zeer prettig om naar te luisteren en alles bij elkaar is dit weer een ouderwetse Ghibli.

Totaal niet mee eens. Gake no Ue no Ponyo is een prachtig gemaakt filmpje dat vooral schitterend geanimeerd is. Het verhaaltje is echter zo zoetsappig als het maar zijn kan en heeft ook vrij weinig om het lijf. Mijn probleem met films als Ponyo is dat ze ook echt puur en alleen gemaakt lijken te zijn voor kleine kinderen.

Waar de gemiddelde Disneyfilm nog een flinke dosis humor kent, waardoor die films vaak zeer genietbaar voor volwassenen zijn, is dat bij een film als deze totaal niet het geval. Het gemiddelde tekenfilmpje op Nickelodeon is grappiger en interessanter (wat verhaal betreft) dan Ponyo.

Wel vind ik dat de animatie schitterend is gedaan. Ponyo is een zeer geslaagde kinderfilm, maar is in mijn ogen voor filmkijkers die niet heel bekend zijn met animé (zoals ik), niet echt bijster interessant om te volgen.

2,5/3,0*

Ik verwachtte schitterende animatie, en misschien verwachtte ik wel te veel van deze film. Ok, ik bedacht me regelmatig wat een enorm werk het maken van zo'n film moet zijn geweest. Ook waren er een paar momenten waarin ik de beelden en tekeningen echt wel mooi vond.

Maar... Het verhaal en tekeningen zijn zo zoet dat ik na zo'n 20 minuten al helemaal verzadigd ben. En dan die muziek: mooie orkestrale arrangementen, nagedaan van westerse stukken, maar niet van westerse filmmuziek. Deze muziek is zo voor de hand liggend, dat het alleen maar bijdraagt aan de totale onïnteressantheid van dit verhaal.

Oh ja, en die schreeuwerige japanse kinderstemmetjes kan ik na een tijdje ook niet meer verdragen. En waarom is een mooie godin altijd een Westers figuur? Of zie je er een Indiase in? In ieder geval geen Japanner. Is dat westerse schoonheidsidiaal in Japan nou nog niet aan het vervagen?

Sprookjes moeten wat mij betreft een diepere laag, een levensles bevatten. Deze Tsunami-uitleg is veel te bedacht voor mij.

Helaas, je merkt het, deze film was niet echt iets voor mij...

Zelden een film gezien waarbij de verdeeldheid zo duidelijk te verklaren is: sommigen missen het serieuze en het ambiteuze van 'Spirited Away' e n 'Howl's Moving Castle', anderen leven op bij dit nostalgische pareltje en wanen zich terug in het tijdperk dat Miyazaki nog films maakte als 'My Neighbour Totoro'.

Persoonlijk deden het verderlichte karakter en de milde humor die onstaat door de schattige klungeligheid van de personages mij sterk denken aan Takahata's 'Pom Poko'. Miyazaki legt zijn boodschap er echter niet zo dik op en laat zijn film gewoon luchtig zijn - zonder verdere pretenties.

Bijgestaan door een sfeervolle score (die de juiste komische en dramatische accenten legt), speelt het over-the-top-karakter van 'Ponyo on the Cliff by the Sea' de film alleen maar in het voordeel.

Werkelijk hartverwarmende cinema...en daar doet Miyazaki het toch voor?

3,25*

Ja, prachtig filmpje weer van Miyazaki hoor. Lief, schattig, vermakelijk en prachtig geanimeerd. Dit zie ik toch liever dan al die strakke computer effecten. Prachtig met de hand getekend dit allemaal.

Het verhaaltje is niet bijzonder en is érg zoetzappig, maar dat brengt z'n charmes ook weer met zich mee in deze Ponyo. Prachtige beelden van het dorpje, de heuvels (en het huisje erop), de zee, de gevaarlijke weg waar Sosuke's moeder overheen scheurt, maar toch vooral het laatste half uurtje waar het hele dorp ondergespoeld is en Sosuke en Ponyo er overheen varen op hun bootje. Geweldig om al die huisjes onder water te zien, prachtig gedaan. Ook de chemie tussen Ponyo en Sosuke was prachtig. Ik heb Miyazaki's ''magie'' niet gemist in ieder geval.

Erg fantasierijk gebracht weer door Miyazaki. Ik prefereer Ghibli nog steeds makkelijk boven Pixar. Prachtige stijl, heerlijke sfeer, ongelovelijk - en erg mooi gedetaileerde - beelden. Ik heb weer genoten. Hele dikke voldoende. Eén om op dvd te hebben.

Zoveelste erg leuke film van regisseur Miyazaki en zijn Studio Ghibli. Alle facetten die we inmiddels al gewend zijn uit onder meer Spirited Away, My Neighbour Totoro en Laputa: Castle in the Sky zijn dan ook weer aanwezig. Van de grappige en lieve kinderhoofdrollen tot de grote ontdekkingsreis die zij doormaken. Dat alles overgoten met de vrolijke muziek en de met veel gevoel voor fantasie gemaakte animaties zorgt voor wederom anderhalf uur een grote glimlach op je gezicht.

4*

Eigentijdse Ghibli magie.....

Ponyo on a Cliff overtreft mijn stoutste verwachtingen en blijkt een bonte, creatieve stoet aan schattigheid aan boord te hebben. De Ghibli magie weet gedurende de hele film flink huis te houden. Het begin in de onderwaterwereld oogt gelijk fabelachtig, de optiteling statig. Susuke, Ponyo en de zussen van Ponyo zijn allemaal weergaloos lief en prachtig vormgegeven. Magnifiek, zoals de zussen de tovenaar dwarsbomen, door hem te kietelen als hij voet aan wal probeert te zetten of als ze Ponyo helpen te bevrijden, wat een kettingreactie in werking zet.

Ik vond de manier waarop Miyazaki soms maar bleef voortborduren op het uitbouwen van een scene fenomenaal. De manier waarop de storm werd gevisualiseerd, maakte dat je intens bij de film betrokken was en geeft duidelijk het kwaliteit cq mentaliteitsverschil met Pixar aan. Ponyo on a Cliff baadt in een grandioze sfeer waarin een storm niet binnen een paar minuten afgelopen is om halsoverkop weer plaats te maken voor een duidelijk plot.

Ponyo on a Cliff blijft gedurende zijn hele speelduur luchtig aanvoelen. Zelfs als de storm ervoor heeft gezorgd dat de moeder van Susuke spoorloos verdwenen is en plots opdoemt in een luchtbel, ''die ik in het begin nog aanzag voor het hiernamaals'', heeft Miyazaki vooral veel oog voor mooie beelden van de onderwater gelopen stad, een schepenkerkhof dat herrezen wordt en de wonderbaarlijke avonturen die Sosuke en Ponyo samen beleven, al dan niet op de huid gezeten door een wat illustere figuur. De animatie ziet er knap verzorgd uit en de personages zijn allemaal schatten van mensen, met hun eigenaardigheden. De oude dames vond ik lief en goed passen binnen de toonzetting van de film.

Miyazaki slaagt er in om van een simpel verhaal een sensationele, met kleuren overgoten film te maken, zonder dat de aangename, luchtige sfeer waarin iedereen residenteert in gevaar komt. Joe Hisaishi bewijst het ongelijk van Takeshi Kitano om hem niet meer voor zijn filmkar te spannen. De muziek is spannend en schattig tegelijk en eenmaal de eindtune is ingezet is er geen ontkomen meer aan! Ponyo, Ponyo.....Ik zie mij genoodzaakt om na een periode van ruim een jaar film kijken, weer eens 5* van stal te halen.

Een warme film, die zich vooral richt op kinderen, maar voor mij als groot kind ook een waar genot is om naar te kijken.

Wat opvalt aan de films van Miyazaki is dat zijn films altijd iets vrolijks en warms hebben. Een kleurrijke wereld zet hij zijn eveneens kleurrijke personages in. Hij weet zijn verhalen zo goed te vullen en over te brengen, dat je er meteen vanaf het eerste minuut al een zwak voor hebt. Komt ook mede door de muziek van Hisaishi die weer geweldig werk levert om de wereld nog mooier te laten overkomen. Het verhaaltje van een jongetje wat een goudvisje vind en hiermee een vriendschap opbouwt is erg leuk gevonden. Dit zijn ook de 2 leukste karakters van de film. Miyazaki heeft ze gewoon erg goed geschreven. Je vraagt je echt af waar hij dit allemaal vandaan haalt. Het blijft de hele tijd erg leuk om de gebeurtenissen te volgen en je te verwonderen over de prachtig gedetailleerde animaties. Helaas gaat het net als andere films van de regisseur en studio Ghibli op het laatst weer een beetje de verkeerde kant op en wordt er voor gekozen om het einde teveel uit te rekken en de moraal er nog eens metersdik boven op te leggen. Is dit erg, nee want dit vergeven we hem na het laten zien van dit warme en schattige verhaal wat je tot dan toe helemaal heeft meegesleept, ontroerd en vermaakt. Weer een topper van Miyazaki.

Een dik verdiende 4*

Deze studio Ghibli film viel mij wat tegen.

De doelgroep voor Ponyo is overduidelijk een stuk jonger dan die van bijvoorbeeld Spirited Away en Howl's Moving Castle. De animatie doet ook een stap terug, deze ziet er namelijk simpel uit maar is gelukkig nog wel heel mooi en sierlijk.

Het eerste half uur vond ik nog wel leuk en boeiend maar daarna werd het allemaal iets te voor spelbaar en vooral té zoetsappig. Het glazuur van mijn tanden brak af.

Voor (jonge) kinderen is dit zeker een aanrader en voor animatie liefhebbers is zijn de onderwater scenes heerlijk maar voor het verhaal kunnen de meeste volwassen kijkers het beter laten.

De onderwaterscenes zijn geniaal, het laatste half overall erg goed en verder is het zeer aardig. Zweeft een beetje tussen het avontuurlijke en fantasierijke van Miyazaki zelf en de wat serieuzere kant die Takahata heeft. Deze komt in elk geval op nummer 7 in mijn Miyazaki top 10, maar dat zegt vooral veel over die eerste 6. 4 sterren.

Ondanks de slechte beeldkwaliteit en wel erg dubieuze ondertitels van een online versie heb ik dan toch de 'nieuwe' Miyazaki bekeken. Heb er achteraf weinig spijt van.

Ponyo on the Cliff doet af en toe in een flits aan Totoro denken, waarin de herkenbare huiselijke sfeer zich geweldig manifesteert.

Alles is ook zo vanzelfsprekend. Het verhaaltje mag dan wel wat mysterieus klinken (die commotie rond de vader), maar een uitleg voelt hier onnodig aan. Er zit tevens weer die subtiel verpakte moraal in, die eigen is aan Miyazaki. Alles in de zee leeft en moet gerespecteerd worden. Zelfs het water krijgt een gezicht.

Verder veel knappe scènes die weliswaar geen hoogstaande animatie bevatten, maar toch aanslaan. Eenvoud is troef. De scènes bij nacht bijvoorbeeld, wanneer ze morsetekens gebruiken, of die waarin de 'Godin' over het water glijdt. Studio Ghibli lijkt even een stap terug te zetten en eens diep in te ademen, wat absoluut geen slecht idee is.

Ik kon me er wel in vinden. Lekker ontspannend vertelseltje.