Gake no Ue no Ponyo (2008)

Hele matige van Miyazaki, ik denk wel zijn minste. Het verhaal wist me maar matig te interesseren, de personages boeiden niet en dat wereldje waarin dit speelt wilde maar nooit gaan leven voor mij. Visueel soms aardig, soms zelfs mooi (als de kleine Sosuke vanuit de regen een ouderenhuis instapt, dat ziet er dan prachtig sfeervol uit daarbinnen) maar vaak ook weinig bijzonder of soms zelfs wat goedkoop ogend (vooral op zee waar alles beweegt en de achtergronden en omgeving dus ook vrij kaal en in één kleur is getekend). Enkele kleine momentjes zijn nog wel mooi, maar als geheel verveelde de film al snel. Ergens denk ik ook dat deze film veel meer op kinderen is gericht dan andere films, zo voelde het wel althans. 1,5*.

Ik heb nu wel de nodige Miyazaki-films gezien, vooral dankzij de toevoeging op Netflix toch voor de massa ook te vinden, maar dit is wel een vrij zwakke. Het ziet er allemaal wel mooi geanimeerd uit met mooie kleuren en sfeervolle achtergronden, maar als verhaal is het gewoon aan de saaie kant. Het is een soort opgepoetste versie van De kleine zeemeermin, maar dan met een Japans sausje. Waar een hoop van Miyazaki zijn films me wisten te raken, vermoeide Ponyo me vooral. Er zit niet echt een interessante diepere boodschap in en na een tijdje raakte ik er op uitgekeken. Geen voldoende.

2,5*

Ponyo is het sprookje van The Little Mermaid door een Studio Ghibli bril. Wel mooi dat ze er een eigen draai aan geven. En Ghibli zorgt ook regelmatig voor een andere tekenstijl, zodat het minder op bandwerk lijkt dan bij Disney of Pixar regelmatig toch het geval is. Ponyo zet een 5-jarige jongen centraal, zodat je wel snel het gevoel krijgt dat dit voor een jong publiek gemaakt is. Alhoewel Ghibli wel meer kinderen centraal zet in hun films.

Ponyo is zeker geen slechte film en visueel zeker de moeite. Een sterk verhaal met de nodige drama en charme. Het oogt wel heel de tijd als een kinderfilm ipv een warme fantasierijke familiefilm. Het duurt even voor je er in zit, maar Ponyo is best genieten. Al is het niet de beste film uit de Ghibli stal.

Wat is Ponyo weer een leuke, hartverwarmende Ghibli-film. Het is wellicht een tikkeltje ongecompliceerder en 'infantieler' dan de meeste andere films die Miyazaki gemaakt heeft, maar het raakte wel weer de juiste snaar bij mij. De Ghibli-werelden voelen altijd als een warm bad aan, dat is één manier waarop ik het zou kunnen omschrijven. Het wezentje Ponyo is aandoenlijk, maar ook protagonist Sosuke is schattig en leuk om te volgen. De kleine glimpjes in de meer realistische kant van de gezinssituatie zijn Miyazaki op z'n best, ik noem maar de scène waar moeder boos met de lichten zit te communiceren met de vader op zee. Verder zitten er weer veel typisch Japanse mythologische elementen in, die ik niet allemaal meteen even goed kon plaatsen, maar die wel oneindig fascinerend zijn. Het is een beetje het verhaal van de Kleine Zeemeermin inderdaad, maar dan in een geheel ander jasje en met duidelijk andere invloeden en insteken. Veel blijft onverklaard en onduidelijk, maar dat ambigue vind ik juist het mooie aan (de meeste) Ghibli-films. Die drang om alles tot in de kleinste details uit te leggen en te verklaren is ook iets typisch 'Westers'. Het is juist mooi dat sommige dingen open voor interpretatie kunnen en mogen blijven.

Ondanks dat ook ik het zeker niet de beste film uit de Ghibli-verzameling vind, of Miyazaki's beste werk, heb ik me er wel weer anderhalf uur heerlijk in kunnen laten onderdompelen. Erg mooi getekend ook weer, maar dat is bijna overbodig om nog te vermelden. 3.5*.