Gake no Ue no Ponyo (2008)

Heerlijke film weeral! Schitterende beelden ook, vooral de onderwaterwereld (eat this, Pixar!) en de hele storm-sequentie vond ik absoluut indrukwekkend. Het verhaal vond ik mooi, al ging het mythologische gedeelte me iets te ver, zo zonder enige introductie (waarom per se de hele wereld bijna moest vergaan en zo, gaat er bij mij niet zo in. Ook de watergodin vond ik net iets te veel kitsch naar mijn smaak. Maar goed, dat heb ik wel vaker bij Ghibli-films: ze zijn gebaseerd op een hoop dingen waar je gewoon als westerling niks van afweet... )
Vond de beelden ook echt mooi, waar de vorige Miyazaki-films echt naar perfectie op zoek gingen, is het hier vooral de schetsachtige stijl die de film maakt. en Ponyo is ook gewoon een heerlijk figuurtje, kan voor mijn part gerust naast Totoro staan.

Jammer genoeg heb ik hiermee weeral de laatste Ghibli-film gezien die ik nog niet kende, het wachten is andermaal op de nieuwe Takahata, of die film van Yonebayashi...

Vermakelijk, maar niet zo super als ik had gehoopt. De animatie is prima in orde, ik ben het er niet mee eens dat dit een sprong terug is, de animatie is in mijn ogen een flink stuk beter dan bijvoorbeeld Laputa. Muziek was okee, bij de ontsnapping van Ponyo leek het wel een beetje erg op de Walkürenritt van Wagner.

Verhaal was grappig, een beetje Kleine Zeemeermin-achtig, maar dan veel lieflijker. Het hele gedoe rond die vader van Ponyo had geschrapt kunnen worden. Ik snapte er ook helemaal niets van waarom de wereld zou vergaan. Dan wordt er ineens bijgehaald dat de maan op de aarde gaat vallen, kwam allemaal nogal random op me over. Nou ja, het zal wel zijn omdat hij zijn dochter niet kan missen. Het hele vader-verhaal verstoorde het evenwicht van de film, omdat er de hele tijd met een drama werd gedreigd dat nergens tot uiting kwam. Haal of die dreiging weg, of werk het juist uit (met de voorkeur in dit geval voor het eerste), want dit verstoort ook de sfeer.
Ik dacht eerst dat Lisa de oudere zus van Sousuke was. Ik heb geloof ik nog geen Japanse film gezien, waarbij de ouders bij de voornaam aangesproken werden. Grappig. Wat vervelend was, was het stemmetje van Ponyo. Dat begon op een gegeven moment toch wel te irriteren.

Al met al vermakelijk, maar niet geweldig.

Enigszins met tegenzin duw ik de dvd in de speler. Normaal gesproken moet je me toch wel vastbinden bij veel wat in de buurt komt van schattig. Aangezien er niemand was om me vast te binden, waaroom deed ik dit? Ach, ik ben niet vies van het martelen van mezelf.

Al vanaf het moment dat ik een oranje klein mensvisje in het water zie spartelen, vergezeld van 100en andere kleine kloontjes, verschijnt er een glimlach rond mijn gezicht. Waarom? Dit is niet leuk! Ik haat vrolijk. Doe normaal, stomme kinderfilm!

Toch word het steeds leuker. Een jongetje komt met haar in contact, er komen vreemde figuren bij kijken en meer nog dan in het begin moet ik steeds meer denken aan De Kleine Zeemeermin. De zeemeermin, maar dan wel op zijn japans en met een veel meer magische invulling.

Ja, want de film heeft iets magisch. Niet zozeer dat de film heel bombastisch of groot is, maar juist de simpele dingen gecombineerd met kleine, aparte gebeurtenissen zorgt dat de film iets wonderlijks en speels krijgt.

Mijn eerste Ghibli en hij is veel beter bevallen dan ik verwacht had. Leuk!

Geweldige Ghibli weer,

Heb nu de 3 meest recente films gezien van Miyazaki en ben toch wel voor de Ghibli's gevallen. Wat een magische film is dit weer.

Ik kon deze film kijken door film1 Geweldig dat ze ook wat meer laten zien dan alleen hollywood.Al heeft deze ook een aardige release gehad in Amerika in samenwerking met Disney. Er is via film1 een Japanse versie tezien met NL ondertiteling en een NL gesproken. Ik heb uiteraar de japanse versie gezien.

Miyazaki zet hier weer een magische wereld neer. En maakt daarmee de meest toegankelijke Ghibli voor kinderen naar mijn mening. Hij weet 2 geweldige karakters te creëren. Sosuke is echt geweldige en zijn kinderlijke bewegingen en manier van doen worden perfect uitgebeeld. Dit is bij Ponyo niet anders. Geweldig die speelsheid die je goed kan zien als ze bijvoorbeeld het rugzakje van haar rug haalt

Het is allemaal heel kleurlijk en er word een lading van schattigheid op je afgevuurd. Het havenstadje ziet er weer fantastisch uit evenals de onderwaterwereld. Het verhaaltje lijkt misschien een moderne versie van de Prinses en de Kikker. Maar de geweldige animatie's maken dit weer een zeldzaam meesterwerkje.

4.5* En scoort hiermee evenhoog als Howl's Moving Castle.

Wat een schitterend mooie tekenfilm. Alle details zijn zo mooi uitgebeeld. Een van de vele voorbeelden is bijvoorbeeld de "zee" die het jongetje probeert te pakken als die Ponyo voor het eerst heeft gevonden. Zo kan ik nog veel meer voorbeelden bedenken. Het zit hem in deze film echt in de details.

Het verhaal is daarbij ook nog superspannend. Mijn dochtertje van 4 zit ervan te genieten en ik geniet met haar mee. Het is echt een film voor alle leeftijden. En dat vind ik heel knap gedaan.

Lief filmpje natuurlijk deze Ponyo. Miyazaki weet altijd met zeer gedegen films op de proppen te komen die zich onderscheiden door een zeer kleurrijke en levendige fantasie. Heb nu een aantal films van hem gezien ( 5 stuks) en daar zit niets van zelfs maar een matige kwaliteit bij. Toch moet ik zeggen dat tot nu toe voor mij persoonlijk slechts 1 film er echt bovenuit steekt en dat is Laputa .

In Ponyo spelen twee schattige kleuters de hoofdrol en de hele film lijkt wel te zijn geschreven rond die belevingswereld. Dat is al terug te zien in de eenvoudigere animatiestijl (die daardoor zeker niet minder indrukwekkend is) waarin de wereld is vormgegeven in deze film. Geniaal zijn zeker de nog wat motorisch onbeholpen bewegingen en de logica van de kinderen, erg goed gedaan en behoorlijk realistisch. Toch heeft het ook zo zijn nadeel dat alles zo ontzettend zoet gesuikerd is. Persoonlijk heb ik het idee dat dit meer een echte pure kinderfilm is dan het ander werk wat ik van Miyazaki gezien heb. Alles is lief, onschuldig er is wel een soort van gevaar aanwezig maar een echte dreiging gaat er niet vanuit. Het heeft zijn charme maar het is voor mijn smaak ook net wat te gezapig en te kinderlijk. En dat wordt vooral duidelijk in het imo nogal wat slome einde.

Vooral het tweede gedeelte van de film waarin de hele magische fantasy onderwaterwereld echt loskomt en de 'echte' wereld overneemt kon mij wel bekoren. Hierin wordt duidelijk waar de kracht van de animaties uit de koker van Ghibli vandaan komt. Om een wereld te creëren zonder echte vastgelegde regels. De ongebreidelde fantasie die vaak de logica tart maakt het daarom zo leuk en aangenaam.

3.5* voor deze Japanse versie van de Kleine Zeemeermin zijn wel verdient.

Zeer lieve, schattige en vooral ook erg mooie Ghibli productie weer aan de hand van Miyazaki. Waar de inspiratie soms vandaan gehaald wordt is me een raadsel, elke keer wordt er weer iets verzonnen waarbij je weer heerlijk kan genieten.

Zo ook het uitgangspunt van Ponyo, in tegenstelling tot veel andere Ghibli films uit de laatste tijd wordt er toch een beetje terug gegaan naar de basis. Dit is echt een kinderfilm pur sang, alles straalt dit ook uit. De extreem vrolijke kleuren die de film sieren, de superschattige Ponyo en het extreme feel good gehalte. Qua spanningsboog moet Ponyo hierdoor wel een boel inleveren en soms is het net even te zoet. Maar dat maakt verder niet zoveel uit, want je blijft je ogen uitkijken en juist dat kinderlijke is af en toe ook erg fijn.

De animatie is niet het meest hoogstaande wat ik tot nu toe heb gezien, maar juist dat simpele geeft de film een fantastische look en kenmerkt Ponyo ook heel erg. Dat maakt het weer erg mooi.

De muziek is me helaas niet heel erg bijgebleven, dat heb ik ook wel is beter gezien in een Ghibli/Miyazaki productie.

Niet de beste Miyazaki die ik tot nu toe heb gezien, maar door de extreme schattigheid van de film toch een ruime voldoende.

3,5*

Leuke kleurrijke en zeer blije "feelgoodfilm". De film kwam het best tot z'n recht als het verhaal zich boven water afspeelde. Onder water interesseerde me het een stuk minder en zag het er vaak ook minder mooi (qua kleuren en stijl) uit. Nu blijf ik steken op 4 sterren, terwijl er met een iets constanter niveau een 4,5 in had gezeten voor dit uiterst schattig filmpje.

Heb wel zo'n beetje de hele film een stiekeme glimlach gehad, iets dat maar weinig films voor elkaar kunnen krijgen.

Schattig.... Dat is het.

Deze film ging in drie delen voor mij. Eerste deel (45 minuten) was het best. Het vermaakte en het verhaal was interessant. Het tweede deel (20 minuten erna) waren nog redelijk maar zeker veel minder pit. Laatste deel (laatste 30 minuten) waren erg saai en teleurstellend.

De animatie is deze film is interessant. Het is niet zozeer mooi maar wel veel speelser dan de grotere werken van Miyazaki (Spirited Away, Moving Castle). Het is fijn om naar te kijken en past erg goed bij de kinderlijke sfeer van de film. De personages zijn leuk met Ponyo natuurlijk bovenaan. Het is echt een leuk figuurtje om naar te kijken!

Helaas verliest het filmpje zijn snelheid na dat eerste uur. Het wordt verassend oniteressant op dat moment en het verhaal werkt alleen nog maar tege voor mijn gevoel. De laatste vij minuutjes zijn nog wel oké en laten mij dan ook net een kleine 3 geven.

* 3,0

Normaal gesproken is dit totaal niet mijn ding, ik hou niet zo van dit soort films en deze stijl, ze weten me dan ook lastig te (blijven) boeien. Ponyo on the Cliff by the Sea deed dat wel. Nu moet ik bekennen dat ik nog niet veel van dit soort filmsheb gezien en dat ik ze nodig eens een kans moet geven om er écht over te kunnen en mogen oordelen. De westerse animatiefilms kijk ik tenslotte ook.

Het is schitterend geanimeerd, mierzoet en ontzettend schattig. Het verhaal kabbelt rustig door, soms wat té rustig, maar de prachtige beelden houden je tevreden. Het is wederom een gevalletje: de strijd tussen goed en kwaad, maar gelukkig is dit niet de rode draad van het verhaal, het draait meer om Ponyo en Sosuke en dit is erg mooi in beeld gebracht. De flink aanwezige educatieve boodschap die overgebracht wordt is niets nieuws, maar het kent wel een verfrissende manier van vertellen. In het begin moest ik regelmatig denken aan 'De kleine zeemeermin', waar het natuurlijk ook geïnspireerd door is, maar dan in een nieuw jasje gestoken.

De muziek is vrij surrealistisch en maakt het geheel tot een waar sprookje. De warme, vertrouwde sfeer zorgt voor een waar kijkgenot.

Veel kleur. Veel creativiteit. Bijzondere creaties. Sfeervolle pianomuziek. En een hoog aaibaarheidsgehalte. De eerste minuten van Ponyo laten al zien dat de standaard- ingrediënten van Ghibli weer aanwezig zijn. En toch is Ponyo niet het beste dat ik van Miyazaki en zijn studio heb gezien. Ponyo doet eigenlijk alles wat het moet doen, maar vond het allemaal net niet het niveau van een Mononoko of Tortoro halen. Bepaalde elementen, zoals die massa onderwater- creaties of de band tussen Sosuke en Ponyo waren geweldig om te zien, maar op bepaalde vlakken deed de film me weer iets minder. Maar goed, een mindere Miyazaki is nog steeds alles behalve slecht. En ook Ponyo was wat dat betreft weer erg leuk.

3,5 sterren.

Leuke aandoenlijke animatie die vooral gericht is op de allerkleinste maar ook het volwassen kind kan bekoren.

Een mystieke waterwereld vol vreemde creaties geven het verhaal zijn sprookjesachtige setting. Het verhaal is leuk maar ik vond het, op een paar mooie scenes na, allemaal toch net wat te kinderlijk om me te raken. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik de Nederlands gesproken versie heb gezien en de stemmen daar minder dan in het origineel zijn.

Voor het oog een geslaagde film met een Ponyo (en Ponyotjes) die je geheid laten glimlachen.

3*

gisteren gezien (NL gesproken), en ik vond het best wel een goede film. Is overigens mijn 2de film in dit genre, na het superieure Spirited Away.

Graphics zijn mooi, schattig en verbluffend bij momenten. En het verhaal is een kleine adaptatie van de Kleine Zeemeermin (of toch bijna). Maar het einde steekt me een beetje tegen; daarom 3.5*

Wat een ontzettend blije film is dit. En hoe heerlijk is het om daarnaar te kijken. De film is heel duidelijk voor kinderen gemaakt, getuige het simpele verhaaltje (alhoewel ik wel even kwijt was hoe dat nou zat met het redden van de aarde), maar als volwassene heb ik er zeker ook van kunnen genieten. Je wordt er op een bepaalde manier gewoon heel vrolijk van. De muziek vond ik in deze film niet zo memorabel (op de aftiteling na dan), maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met de prachtige animatie. Het hoogtepunt is zeker wanneer je Ponyo op de golven ziet , maar ook de rest is gewoon mooi en met detail getekend. Hopelijk mogen we in de toekomst nog een film van Miyasaki verwachten.

Het was een mooi, lief filmpje. De animaties waren mooi getekend en liggen wel wat in de stijl van z'n vorig werk (Spirited Away, Howls Moving Castle, ...). Het verhaal is niet zo bijzonder, maar wist toch de 100min aangenaam te vullen. Alleen het einde vond 'k wat vlug vlug, maar voor de rest een leuk filmpje.

Ghibli films hebben veelal één groot minpunt en dat is een overdaad aan (milieu) moraal. En ook nu is dat met Ponyo niet anders. Toch wel erg vervelend als je bij voorbaat al weet dat zoiets je weer te wachten staat zonder ook maar iets omtrent de film te weten. En ook nu staan de opdringerige moraaltjes redelijk snel en constant aan je deur te kloppen. In combinatie met bombastische emo-muziek altijd een goed recept voor irritatie.

Pluspunten aan de film zijn de animatiestijl, enkele absurdistische scenes (de scene waarin de man uit de zee komt met een watersproeier) en natuurlijk de grote "wild water vs auto" achtervolging halverwege. Hierdoor heeft het wel wat sfeer en weet het zo nu en dan een glimlach op je gezicht te toveren. Daartegenover kent Ponyo een fors aantal inzakmomenten en een erg matig (en iets te emo) einde.

Maar het zijn die moraaltjes die het weer eens grotendeels verpesten.

Vandaag deze film bij toeval gezien met gelukkig ook de Nederlandse stemmen eronder i.p.v. die vreselijke Aziatische stemmen. Hoewel animatie me niet echt ligt was dit best wel een leuke en soms ook aandoenlijke animatiefilm. Het verhaal was leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de kleurrijke uitvoering. Het einde is misschien wat afgerateld maar was best goed. Het leukste karakter in deze animatie vond ik eigenlijk nog de stoere en dappere moeder van Sosuke.

Een simpel en lief verhaaltje waar je niet te veel bij hoeft na te denken. Zo heb ik ze heel graag af en toe.

Zeer leuke Japanse animatiefilm!

Ik heb hem gezien op Nederland 3, waar de stemmen nederlands waren ingesproken. Volkomen begrijpelijk, maar toch jammer. Ik stoorde me daar net iets teveel aan.

Mooi was het in ieder geval, Miyazaki speelt hier in Ponyo on the Cliff by the Sea héél mooi met water. Meer bepaald wanneer de schattige karakters Sosuke en Ponyo met hun boot op de ondergelopen stad varen, zijn de beelden erg fraai!

Minpunt vind ik het verhaal.. opzich wel leuk tot betoverend, maar wat mij betreft net iets té simpel.

Ponyo is mijn tweede Miyazaki-film, na Totoro. Het niveau van dat meesterwerk haalt deze film niet, maar het was toch weer genieten.

Ponyo is een vrolijk sprookje over de 5-jarige Sosuke die vriendschap sluit met de goudvis(?) Ponyo. Miyazaki snijdt grootse thema's aan - het voortbestaan van de hele aarde staat op het spel - maar eigenlijk is de kindervriendschap waar het echt om draait. Net als bij Totoro valt op hoe realistisch en liefdevol de personages worden neergezet. Sosuke is een échte kleuter en ook in zijn moeder Lisa, met al haar onhebbelijkheden, kun je je helemaal inleven.

Visueel is Ponyo prachtig. De scènes met de krioelende dieren, de Walkürenritt en de golven en het water zijn indrukwekkend. Ik kon de zilte zeelucht haast ruiken.

Ik heb de film de afgelopen weken een aantal keer gezien, samen met mijn dochter van 3. Ook zij vindt hem geweldig. De scènes met de woeste golven jagen haar wat angst aan.

De Nederlandse nasynchronisatie is prima, al is het Japanse origineel natuurlijk sfeervoller. Alleen de Nederlandse stem van Ponyo's vader Fujimoto vind ik minder goed getroffen. (In de Amerikaanse versie, die je verder gerust links kunt laten liggen, is dat trouwens een leuke rol van Liam Neeson.)

Mooi getekend zoals altijd, maar dit vond ik in tegenstelling tot de meeste films van Miyazaki wel eentje voor de échte kleintjes, met een verhaal die voor volwassenen weinig te bieden heeft. Omdat ik in deze film een element mis die volwassenen aan kan spreken hou ik het op 2,5*. Wel fraai getekend en uitstekend voor kleine kinderen.

Weer een draak van een animatie bekeken. Niet leuk, niet grappig, en een verhaal van likmetoges. Het verhaal zwabbert alle kanten heen. Het verschil in hoofdzaken en bijzaken doet er niet toe... zelf dingen die er überhaupt niet toe doen, voegen iets toe.

Het is stuntelig getekend. Nauwelijks of geen vertedering in te bekennen. Achterlijke wezentjes en potsierlijke figuren zie ik... heel erg veel zelfs. Maar je krijgt nergens een band mee.

De muziek slaat ook al vreselijk de plank mis. Los dat het erg slecht geent is op bekende klassieke werken, wordt het ingezet op de verkeerde momenten. Ach laat ook maar... het rammelt aan alle kanten. Wanstaltig zijn deze creaties.

Wat een fantastisch sprookje uit de Ghibli-stal. Een jochie vindt in de zee een goudvis, dat graag een mens wil zijn. Haar vader (een soort cross-over tussen David Bowie en een stereotiepe heks) ziet dat niet zitten en doet er alles aan om dat te laten gebeuren. Het ziet er fantastisch uit en het verhaal is ook gewoon leuk en charmant om te volgen. Bij dat laatste gaat het voor mij nogal eens mis met deze soort films. In de tweede helft gaan alle remmen altijd bizar los en dat is hier ook wel het geval, zij het dat het wel in dienst is van het verhaal en misschien dat ik het nu ook beter trek.

Een behoorlijke film van Miyazaki, al heeft hij ook beduidend betere films gemaakt. Het verhaal is het grootste minpunt, dat is behoorlijk kinderlijk en heeft weinig te bieden. Pluspunten zijn echter de animatie, de fantasierijke wereld die gecreëerd is en de vlotte wisselwerking tussen hoofdrolspelers Ponyo en Sosuke. De film is door deze pluspunten het aanzien wel waard.

Mindere Miyazaki.

Zijn Spirited Away vond ik een stuk, en dan ook echt een stuk beter dan dit. Dit vond ik vooral flauw, waarbij ik maar weinig sympathie kon krijgen voor een enkel personage en ze meer irritant vond dan echt lief of schattig.

Vooral die Ponyo is irritant op een ongelooflijk niveau soms. Sowieso vond ik haar maar een lelijk karakter waarbij ik hard zal wegrennen als ik haar zag, maar sommige zien daar dus iets anders in. De animatie blinkt nog steeds heel flink uit, en dat is ook het beste aan de film.

Vooral het stuk met de vloedgolven was wel genieten, voor de rest vond ik hier bitter weinig aan te beleven. Blijft een kinderfilm, met een irritant personage en een kind en moeder waar ik ook vrij weinig voor voelde. Absoluut mooie scenes hier en daar, maar dit blijft niks voor mij, dat dit een 2,5* krijgt zegt dus eigenlijk al positieve dingen.

Leuk als je ervan houdt, dan raad ik hem aan. Ikzelf kan hier maar weinig mee.

The Little Mermaid meets Finding Nemo meets wat Japanse folklore/godsdienst?

Had hier nooit zo'n zin in. Zag er wat kinderachtig uit met een wat simpele stijl, maar uiteindelijk was het wel een schattig verhaal wat wel bijna heel de speelduur vermakelijk was om te volgen. Alleen op het einde zo het laatste kwartier ging het een beetje lang duren. Had niet zo gek veel met die 'moeder Oceaan' en al het magische, maar dat geldt eigenlijk voor alle Japanse animaties die ik kijk.

Het jongetje (en meisje) en en het schattigheidsgehalte van alles is dan wel weer heel erg vermakelijk. En wat me toch altijd weer opvalt bij Japanse animaties, en zeker bij deze, is hoe realistisch de geluiden zijn. Draagt echt in hoge mate bij aan de beleving.

kleine 4*

Ook ik had het gevoel een beetje naar De kleine zeemeermin te kijken. De oceaanpracht is mooi om naar te kijken en de kleine rebelse Ponyo doet eveneens wat denken aan de opstandige eigenzinnige Ariel die uit nieuwsgierigheid meer wil te weten komen van de mensenwereld. Dit in tegenstelling tot de vader die het menselijke ras veracht met zijn vervuiling en drang tot overheersing.

Vriendschap en liefde staan wat centraal in deze eerder kinderfilm, maar daarom is het nog niet niet-geschikt voor volwassenen. Fijne animatie zoals de beelden van de golven die vervaarlijk op het jongetje afkwamen. Een filmpje om bij weg te mijmeren. Ook mijn dochter genoot er duidelijk van!

Overkill

Aanvankelijk dacht ik nog wel positief te gaan worden over Ponyo: de prachtige tekenstijl trok mij al heel gauw in het verhaal. Een beetje jammer dat deze vervolgens naar mijn gevoel, echt alleen maar voor de allerkleinsten geschikt lijkt te zijn. Daarnaast kiepert deze Ghibli productie zo'n enorme vachtwagenlading aan schattigheid over de kijker heen, dat het voor mij echt overkill werd. Als daarnaast ook nog eens iedere vorm van spanning of humor ontbreekt, ben ik er al snel klaar mee. Ik zou iedere ouder met kleine kinderen deze anime warm aanbevelen, omdat kleintjes hier wel veel plezier uit zullen gaan halen. Wel maar voor kinderen tot een jaar of 10 schat ik zo, want ik denk dat veel kinderen boven deze leeftijd, deze titel ook al kinderachtig zullen vinden.

Ik zie het talent van de Japanse animatie studio wel terugkomen in de titels die ik tot nu toe van ze gezien heb (naast deze zijn dat Ocean waves en Howl's Moving Castle) maar ik vind ze tot nu toe allemaal op hun eigen manier sterk tegenvallen. Terwijl ik wel interesse voor Japanse animatie heb. Ik wou in eerste instantie niet meteen voor het bejubelde Spirited Away kiezen toen de gehele collectie op Netflix kwam te staan, maar denk dat ik dat binnenkort maar wel ga doen. Als ik die namelijk ook niks vind zijn dit denk ik gewoon niet de juiste producties voor mij.

2,5*

PONYO! HOU EENS OP MET DAT GEGIL!

Ook wat mij betreft een mindere Ghibli. Het is sowieso wat kinderlijker van toon, is mijn indruk - al zal ik binnenkort ook zeker weer eens een andere Ghibli herkijken die me toen beter beviel, en dan zullen we zien of dat echt zo is. Tja, fraai geanimeerd is het nog steeds, en ook Ponyo heeft wel z'n momenten. Maar op veel vlakken viel deze me toch wat tegen. Het verhaal vond ik al niet zo boeiend, maar als dat het enige was, dan had ik daar wel mee kunnen leven. Maar Ponyo is (als film, niet als personage) weliswaar af en toe charmant, maar eigenlijk nooit grappig. En zoals ik al eerder zei, bij deze film is het heel duidelijk dat hij puur op kinderen gericht is, en daarbuiten is er niet veel te halen. En wat de boel afmaakt: deze film is wel heel regelmatig best irritant - zeker Ponyo als mens communiceert alleen maar in luid kinderlijk gekrijs.

Een goudvis?!

Een paar collega's hadden het idee om deze film te checken, dus heb ik uit gezelligheid meegedaan. Plus deze Ghibli had ik nog niet eerder gezien.

Er wordt een simpel verhaaltje opgezet rondom de vijfjarige Sosuke die op een dag een visachtig meisje ontmoet. Ze bouwen een vriendschap op, maar haar vader, een soort van tovenaar gooit roet in het eten. Het lijkt te leiden naar een spannend avontuur, echter valt dit nogal tegen.

Hayao Miyazaki richt zich met 'Ponyo' duidelijk op de allerkleinsten. Dit is in alles eigenlijk te merken. Het wordt nergens al te spannend en het magere conflict dat er is wordt al gauw overboord gegooid. In plaats daarvan wordt er veel tijd besteed aan de - redelijk aandoenlijke - vriendschap. Op zich heeft het wel wat, maar al dat geschreeuw is too much.

Als geheel is de film zeker kleurrijk te noemen. Daarbij worden de sequenties met de vloedgolven erg prachtig in beeld gebracht. Ergens probeert men nog iets van een ecologische boodschap erin te verwerken, maar het is allemaal tevergeefs. Het gebeuren rondom de ouders is ook nogal vaag.

Al met al een mindere Ghibli, maar het is best te doen.

3,0 Sterren.