[Rec] (2007)

Poeh..

Was alweer een tijd geleden dat ik een horrorfilm zag waarbij ik echt schrok. [Rec] heeft dat voor elkaar gekregen.

Film bouwt de spanning erg goed op en strooit (af en toe) met van die schrikeffecten waarbij ik inderdaad even uit de bioscoopstoel omhoog sprong.

Dat hij wordt vergeleken met Blair Witch vindt ik eigenlijk onzin, want die stelde helemaal niets voor vergeleken met [Rec].

Het bekend gemaakte deel 2 is in ieder geval een film waar ik naar uit kijk!

3 en een halve dikke sterren!

Ik ben juist bang dat dat een tegenvaller wordt... Wat mij betreft was deze film toch echt af. Maar goed, wie weet valt het mee, natuurlijk.

Een ongelovelijk slechte "horror". Deze mist alle spanning, vooral omdat de schrikmomenten echt van mijlenver ziet aankomen. Ook wist ik al from second one wie er zou overleven.....En ik kreeg gelijk.

De film probeerde iets orgineels neer te zetten maar was niets meer dan een hopeloos stukje film met nog hopelozere acteurs die alleen vanwege de handycam-benadering zogenaamd serieus genomen dient te worden door de in de wei staande horror-kudde.

Wat mij het meest dwars zat was het non-stop, grotendeels overbodige, geschreeuw van de complete cast dat begon na het eerste "ketchup-oma" moment. Sindsdien ging iedereen beserk.

Ik kon ook geen enkel moment filteren of eruit pikken wat er bovenuitstak, er was geen piek-moment, eigenlijk heb ik alleen maar met een virus besmette types op "gewone" mensen af zien rennen/happen.

Kortom; een film die zogenaamd cool is omdat 'ie met een handycam is opgenomen, maar die zonder die facade niets meer is dan een hele.....hele slechte horrorfilm.

Mooi verwoord Hectometerpaal. Het is een aantal maanden geleden dat ik [Rec] in de bioscoop heb gezien en ik dacht er destijds net hetzelfde over. Maar met al die positieve commentaren hier vroeg ik me af of ik iets gemist had. Maar nee, jouw review bevestigt wat voor een holle drukdoenerij dit allemaal is. Ongelofelijk dat sommige mensen er met open ogen in trappen .

Nog iets....de film exclusief aftiteling duurde precies 70 minuten.....15 minuten aftiteling lijkt me wel erg overdreven....die 85 minuten hierboven kloppen dus niet.

off-topic: Thx Halcyon!

Omdat 2 mensen deze mening delen trapt de rest van de users (die de film goed tot erg goed vinden) er met open ogen in? Ik ben het totaal niet eens met hectometerpaal, maar het ligt ook zeker aan de instelling waarmee je de film kijkt. Aan de review te zien was deze instelling in het begin verkeerd.

Mijn instelling was anders optimaal. Verwachtingen waren hoog gespannen, want de trailer viel uitstekend mee en het genre ligt me sowieso. Ik had er echt zin in met andere woorden. Maar zoals ik in m'n eerdere review aanhaalde ben ik ondanks alle goede intenties een keertje in slaap gevallen. Schrikeffecten hadden geen enkele impact op me en dat hysterisch heen en weer geloop vond ik dermate storend dat het op den duur verlammend begon te werken.

Ik had destijds ook een filmpje gezien van een publiek dat zich meerdere malen rot schrok tijdens [Rec], dus ik kan aannemen dat zij een leuke tijd hadden. Maar neem die thrills weg en er schiet in mijn ogen weinig tot niks over. En als die thrills op de kijker geen enkele invloed hebben, dan blijf je (in dit geval Hectometerpaal en mezelf) met lege handen achter.

Dit vind ik de nagel op de kop. Een kunstje dat nog niet te vaak vertoond is en precies daarom dat nogal wat mensen er in trappen in mijn ogen. Want voor de rest hangt het script (welk script?) als los zand aan elkaar.

De instelling om een film te kijken zou natuurlijk weinig van doen moeten hebben van de kwaliteit van de film. Goede films hebben dat namelijk helemaal niet nodig....

Horrorfilms zonder facade zijn doorgaans hele, hele .... héle slechte films. Diegene die wél wat proberen zijn, zijn doorgaans nog, nog .... nóg slechter.

Duidelijk. Ik kan het me nu ook grotendeels voorstellen. Maar als mensen zich dus wel rotschrikken, en visueel steekt het best aardig in elkaar, blijf ik jou mening dat het ongeloofelijk is dat mensen hier met open ogen intrappen nog een beetje vreemd vinden.

Een facade op zich is al een teken van zwakte. Wie niets te verbergen heeft hoeft geen facade op te trekken.

Hangt er vanaf of je belang hecht aan wat achter die facade ligt. Horrorfilms hebben steeds een hoop leegte te verbergen. Het is (waarschijnlijk met sf) één van de meest zinloze genres die er bestaan. Maar vaak wel met de meest interessante facade.

Kan je enkele voorbeeldjes geven, want ik begrijp niet helemaal wat je bedoelt. Bv. welke film heeft een interessante facade en een holle kern en andersom? Zie je de facade als synoniem voor de uitwerking?

Persoonlijk vind ik het horrorfgenre het meest vruchtbaar op het vlak van goede en creatieve ideeën, vandaar ook mijn teleurstelling over [Rec] omdat die in mijn ogen niets om het lijf had. Behalve dan die facade .

Zowat elke door mij hoog gewaardeerde horrorfilm heeft wat mij betreft een interessante facade en holle kern. De hele Franse wave met A l'Intérieur, Ils, Haute Tension, Frontière(s) uiteraard, maar wat mij betreft gaat het over zowat 99% van het horrorgenre.

Facade zie ik dan vooral als uitwerking inderdaad. Veel creativiteit zie ik niet bepaald terug in het horrorgenre, is toch vaak gewoon een herhaling van 100 horror films voorheen.

Zelfs bij de horrorfilms die ik wel goed vind is de uitwerking ook niet hoogst origineel, enkel binnen het genre zelf dan.

Enige leegte die men doorgaans nog probeert op te vullen is gemaakt van slechte moraal en verrotte maatschappijkritiek. Niet mijn ding.

À L'Intérieur en Ils vind ik dan weer films met een sterk idee. Er zit inderdaad veel herhaling in het genre (in welk genre niet trouwens?), maar je hebt toch ook een behoorlijk wijde range aan origineel bronmateriaal. Kijk naar een Cronenberg, een Romero die de hoedanigheid van de zombie heeft bepaald, films als Alien, Hellraiser, de verfilmingen van Lovecraft of een Wes Craven, ... en ga zo maar door. Toch allemaal namen die het genre van creatieve en geloofwaardige inhoud hebben voorzien. Althans, dat vind ik toch. Als je dan bekijkt wat [Rec] aan creativiteit te bieden heeft vind ik dat maar armzalig. En in dat opzicht kijk je al snel door die facade heen.

Ik heb talloze – ik denk zelfs honderden – horrors gezien en [Rec] staat zonder twijfel in de top vijf qua spanning en creepyness. Ben ik er nu met open ogen in getrapt?

Letterlijk een veel geschreeuw, weinig wol film. Het vrijwel contstante geschreeuw werkt echt irriterend, het gebrek aan verhaal en ontwikkelingen ook. Geen wonder dat de film nauwelijks meer dan een uur duurt. Jammer, want met een beetje fantasie was er veel meer van te maken geweest.

Je zit opgesloten in een flat met zombies, wat zou jij doen?

Niemand is kalm in zo'n situatie, dus beetje raar als ze allemaal rustig waren.

Schreeuwen mag jij dan irritant vinden, het is nou eenmaal zo.

Klopt helemaal Jeroen, schreeuwen is een heel normale reactie, alleen helpt het je geen meter verder. Als ik in zo'n ruimte zou zitten, zou ik echter alles doen behalve schreeuwen. Die zombies zijn niet doof, dus in plaats van hysterisch rond blijven rennen en gillen lijkt me dat stilte en een goede schuilplaats zoeken een betere optie had geweest. Maar ja, daarvoor kiezen zou een nog saaiere film opleveren natuurlijk.

Ik zat redelijk gespannen in de bioscoopstoel en schrok me tot 3 keer toe de kolere!

Eindelijk! Na vele jaren weer eens flink schrikken en het gevoel
hebben van weg willen kijken van het scherm.
Rond m'n 14de zag ik Evil dead, The beyond en The exorcist.
Iets eerder Halloween en Friday the 13th.
Superspannend, oprecht eng...soms proberen te verstoppen achter een zak chips, maar nooit helemaal, want ik moest zien hoe het zou aflopen.

Dead by dawn zag ik in de bios...met maar een handjevol bezoekers
en hij was, naast komisch, smerig en eng.
Een paar jaar later was het bijna stoer om horror te kijken.
De shock was er vanaf, het was gewoon tof om dood en verderf te kijken, hoe goorder hoe beter.

Hoewel ik nog steeds enorm van horror geniet, lijkt er qua gevoel toch iets te verschuiven. Ik sta er soms zelfs bij stil dat
bepaalde films erg ver gaan en vraag me een enkele keer af waarom ik me zo aangetrokken voel tot het genre.
Moord en doodslag: bloed, darmen afgehakte lichaamsdelen.
Duivelaanbidders, psychopaten, buitenaardse monsters
of......ik dwaal af.

Ik ben gewoon een vette horrorliefhebber die eindelijk weer eens
met z'n dikke reet een halve meter omhoog kwam in de bios van de schrik!

Orgineel? Nee, maar dat is natuurlijk niet altijd nodig om met iets goeds op de proppen te komen.
Moest qua camerawerk denken aan Cannibal holocaust.
Tijdens de laatste scenes spookte de clip van Aphix Twin's Come to daddy door m'n hoofd!

Dikke 4 sterren!
De enige die 'm enger vonden dan ik zijn Stephan 73 en mijn vriendin!!!

Interessant punt. Ik denk daar ook geregeld over na. Ik denk dat veel mensen zich tot horrorfilms voelen aangetrokken omdat ze je de mogelijkheid bieden bepaalde oerangsten te bezweren. Een goede griezelfilm appelleert aan zulke angsten, maar uiteindelijk blijft het een film, en kun je die angst dus veilig voelen, en bij het verlaten van de bios weer wegstoppen.

De laatste tijd is de nadruk in veel horror inderdaad meer en meer komen te liggen op het bloed en de ledematen. Persoonlijk vind ik dat jammer; hoe explicieter, des te minder je zelf kunt invullen, en naar mijn mening is wat je zelf bedenkt nog altijd het engst, omdat je je daarbij (in het geval van een horrorfilm) laat leiden door je eigen diepste angsten. Kijk naar Jaws: donker water, twee akkoorden en een hoop suggestie resulteren in veel meer spanning dan kaken die voor de camera stukken vlees uit mensen happen. Dat laatste is wel smeriger, maar goed, da's iets anders. Geef mij een aardig budget en een paar specialisten op het gebied van speciale effecten, en ik weet zeker dat ik een scène kan schrijven die mensen walgend van het scherm doet wegkijken. Maar een scène die mensen daadwerkelijk de stuipen op het lijf jaagt zie ik mezelf nog niet zo snel in elkaar knutselen. Daar komt toch echt méér talent bij kijken.

Bij [Rec] zie je dat ook weer. De engste scène is die waarin het licht uitvalt, en er iets rondsluipt wat wij en de hoofdrolspelers niet kunnen zien. Dat is beangstigend. Ook het geschreeuw en geren is wat mij betreft effectief, omdat het een gevoel van paniek weet over te brengen (of dat in ieder geval probeert) dat herkenbaar is. Ook irritant, inderdaad, maar ja: mensen zijn nu eenmaal irritant als ze massaal in paniek raken...

A l'Intérieur en Ils zijn beiden gebaseerd op waargebeurde feiten. Alien op het werk van Giger, Lovecraft is sowieso al een schrijver en Hellraiser is ook gebaseerd op een boek. Zo origineel is het allemaal niet dus.

Daarbij vind ik Cronenberg en Romero nu net twee personen die beter gewoon horrorfilmpjes zouden maken ipv toogmoraal in hun films te steken. De echos van hun films zijn nog steeds hoorbaar, maar enkel omdat de zogenaamde maatschappijkritiek in hun films zo hol is. Die mensen hebben werkelijk helemaal niks te melden.

Van Craven heb ik nog niet veel gezien maar ook die heeft mij nog niet bepaald overtuigd.

Er zit verder zeker wel originaliteit in het genre, maar uiteindelijk is het toch vaak gebaseerd op bestaand werk en zit de vernieuwing in de facade. Verder blijven het onzinverhaaltjes met op z'n best een zwakke moraal.

Dat bedoel ik net, het bronmateriaal is wél origineel. Of een regisseur z'n scenario zelf verzint of het baseert op de schrijfsels van Barker, Poe, Lovecraft, Stoker, Shelley ... of wie dan ook boeit me niet zoveel. Het gaat erom dat z'n film vanuit een goed idee vertrekt en geen facade nodig heeft om een gebrek aan inhoud te verbergen.

En hoezo is À L'Intérieur gebaseerd op waargebeurde feiten? Ik heb in een interview met de makers gelezen dat ze het verhaal zelf verzonnen hadden. Hun originele idee was om een op placenta's verlekkerde maniak als killer op te voeren, maar dat hebben ze veranderd omdat ze het idee van een vrouwelijke killer sterker vonden. (Spijtige keuze vind ik trouwens...)

Oké, zo jij wil, maar dan zie ik niet hoe [rec] verschilt van een doorsnee Romero ? Dan vind ik het idee achter [rec] eerlijk gezegd nog creatiever en origineler.

(en wat A l'Intérieur betreft, ik had gelezen dat ze zich gebaseerd hebben op een krantenknipsel. Bij de film werd er al naar ééntje verwezen, maar het is zeker geen alleenstaand geval)

Het recept van de plaag en de isolatie is gelijkaardig, maar Romero investeert in personages, dialogen en groepsdynamiek. Dat is het essentiële verschil. Ik begrijp dat jij hier geen boodschap aan hebt, maar voor mij draagt het bij tot de uiteindelijke kwaliteit van een film. Ik vind het alleszins waardevoller dan mensen die een uur lang door beeld lopen te krijsen.

Hmm, leuk weetje in elk geval .

Mooi in een film als Magnolia maar bij een horrorfilm heb ik liever dat regisseurs investeren in spanning en sfeer. Sowieso is het acteerniveau in horrorfilms vaak beneden alle peil, dus een best aparte keuze om in zulke dingen te gaan investeren.

Hoewel ik moet zeggen dat ik verder ook moeilijk kan thuisbrengen wat jij over Romero schrijft, al heb ik nog niet zo veel van hem gezien.

Mee eens, al vond ik de onderhuidse spanning in Night of the Living Dead die voortvloeit uit de groepsdynamiek in dat opzicht erg efficiënt.

Ik doelde voornamelijk op Night en Dawn.

Dawn (nog steeds) niet gezien, maar in Night vernielt het de film. En niet in het minst omdat de acteurs er echt compleet niks van bakken. Ik zie ook liever een uur schreeuwende mensen dan een uur scheef-timmerende mensen.

Horror blijft voor mij een genre waar men veel met de facade mag doen, zolang maar niet de pretentie krijgt om er enige "inhoud" in te stoppen, dan loopt het voor mij vaak verkeerd.