Stalker (1979)

Mijn eerste kennismaking met Tarkovsky, en het is meteen raak.Ik heb denk ik niet zijn meest toegankelijke film gepakt om mee te beginnen, maar ik moet zeggen dat Stalker mij erg goed is bevallen.

Het begin met de muziek over de begin titels met het sepia effect zet meteen al een lekker sfeertje neer.Het post apocalyptische komt meteen goed over als ze richting "The Zone" gaan.Het voelt nergens gedateerd aan en het lijkt wel of de film bijv. een jaar geleden is gemaakt.Als ze er eenmaal zijn vond ik het toch wel erg spannend worden.Je gaat als het ware het onbekende in met de karakters.Je weet niet wat er te wachten staat in het gebied en wat er nou precies mee aan de hand is en wat daar in het verleden is gebeurd.Dat laat Tarkovsky aan de toeschouwer zelf over om daar een interpertatie over te maken.Hetzelfde geld voor het verhaal wat naarmate de film vordert steeds dieper en dieper gaat en de regisseur vragen aan de kijker voorschoteld over oa. de betekenis van het leven ed. waar je zo direct geen antwoord op weet en je daarmee stof tot nadenken meegeeft.En dat doet Tarkovsky zeker want de film blijft in je hoofd rondspoken en vraagt, voor mij iig. om een herziening.

Waarmee Tarkovsky je mee de film insleept zijn berust op een aantal factoren.Het goede verhaal is daar natuurlijk 1 van.Maar het is "The Zone" die een beetje de show steelt.Een ongerept stukje natuur vermengd met uitgestorven tekenen van een beschaving.De manier waarop hij alles in beeld brengt met het geweldige camera werk.Lange uitgerekte, mooie shots volgen elkaar op.De muziek is mooi en tegelijkertijd erg onheilspellend.Een ding wat ook genoemd mag worden is toch wel het geluid.Ik weet niet of het meer mensen is opgevallen (vast wel) maar dat is de constante aanwezigheid van water en het druppelen van water.Dit viel mij zo erg op dat ik me vaak afvroeg of Tarkovsky hier een diepere betekenis aan mee heeft gegeven, dat zelfde had ik ook met de voetstappen op vaak beton/steen en glas.

Ik zit nog wel met veel vragen over deze film en ik wil hem dan ook snel eens weer gaan zien.De eerste keer is mij iig. erg goed bevallen en ik heb zeker zin in meer van deze regisseur, Solyaris staat als volgende op de lijst en ik ben erg benieuwd hoe deze mij gaat bevallen.Voorlopig 4* met een grote kans op verhoging bij de volgende kijkbeurt.

4*

Ivan's childhood misschien zijn meest toegankelijke film maar ook zijn beste

Ook eindelijk gezien dankzij de pakketservice.

Een indrukwekkende film, vooral het 1e deel met prachtige shots, belichting ,en een indringende sfeer. Ik werd er behoorlijk in mee gezogen. Jammer dat het 2e deel in mijn optiek me steeds meer losliet en het gezwets te vaak in herhaling viel. Sommige scenes duurde zeker te lang naar het einde toe, echt zonde!

Deel 1 4.5*

Deel 2 3.0*

Bedankt voor de tip, meteen even besteld.

Ik begon zelf ook met Stalker, waarna Solyaris volgde, maar na Zerkalo had ik het wel even gezien met Tarkovsky, de rest staat nog wel op mijn lijst. Krijg op zich wel zin om Stalker weer eens te zien, vooral door dat magistraal sfeertje, nog altijd mijn persoonlijke #11, mooie film.

Misschien dat ik die dan binnenkort maar eens ga kijken om weer een beetje in de Tarkovsky-mood te komen

Mijn tweede film van Tarkovsky is me weer totaal niet bevallen.

Na een leuk begin, waar ze de verboden zone intreden, had ik nog wat hoop, maar dat werd al vlug tenietgedaan door wat er allemaal achter kwam. Het tweede gedeelte leek wel in dubbel slowmotion gefilmd, zo tergend traag. Als ik zie hoe hoog deze film hier gewaardeerd wordt vraag ik me toch af of de meesten hier gewoon niet durven lager dan 4 stemmen omdat de film "intellectueel" is?

Of jij bent gewoon dom, kan ook.

Respect voor de forumleden siert de mens.

Enfin, wat "Stalker" betreft, ik heb hem lang geleden eens gezien en vond deze existentiële griezelfabel ook niet bepaald een meesterwerk. Eerder langdradig. En ik geef toe, ik heb er niet alles van begrepen.

Ik zal later misschien de film nog een kans geven, om een duidelijker beeld te krijgen.

Ik lees dat het één van Tarkovsky's meest toegankelijke films is. Wel dan zijn zijn andere vermoedelijk niet aan mij besteed.

Respect moet je verdienen.

Deze opmerking slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Ach, joh.

Gewoon niet op reageren.

Sommige mensen houden nu eenmaal niet van nadenken.

Ach, het is toch duidelijk dat hooggewaardeerde films hoge stemmen uitlokken door het kuddegedrag van veel users.

Dit is niet alleen bij deze film.

En als je mij dom noemt omdat dit niet mijn soort film is oogt dit enorm elitair.

Wat je nu beweert kan natuurlijk tegen jezelf gebruikt worden. We hoeven alleen maar een bekend voorbeeld te nemen uit jouw top 10 lijstje.

Maar goed, ik ga nu off-topic. Het gaat hier om "Stalker".

Dus omdat het niet jouw film is moet iedereen het maar niks vinden? Dat jij je niet kunt inleven in het feit dat sommigen deze film wel kunnen waarderen is toch echt jouw probleem. Misschien zijn er hier wel mensen die juist houden van een lekkere trage film met filosofische gedachtenspinsels en vraagstukken. En daarbij heeft deze film heel wat meer te bieden dan alleen het bovenstaande, of wat jij noemt in je commentaar. Dus om dan gelijk maar te roepen dat iedereen deze film hoog waardeert omdat 'iedereen dat nou eenmaal doet' of omdat ze bang zijn een 'intellectuele film' naar beneden te halen is je reinste onzin. En ja, users die dit soort dingen roepen vind ik vrij dom ja, want het getuigt duidelijk aan een gebrek aan inlevingsvermogen en intelligentie.

Dat heb ik nooit beweerd. Ach, ik was misschien wat impulsief met mijn reactie want ik voelde me echt belazerd na het kijken van deze film.

Toch heb je volgens mij gelijk..

Toen ik deze film voor het eerst zag, vond ik het juist fantastisch.

Ik was dolblij dat er ook een film als deze bestond. Ik hem een paar dagen later weer gekeken, en nog eens. En toen heb ik Andrej Rublov gekocht, waar ik ook heel enthousiast over was. En toen heb ik alle dvd's die er van en over Tarkovski zijn gekocht. En toen zijn boek. Ik heb altijd stapels dvd's liggen die ik nog kijken moet. (ik koop sneller dan ik kijk!) Maar een film van de big T. wil ik graag tussendoor nog eens herzien.

Dat Brucecampell zich belazerd voelde na het zien van deze film kan ik dan ook echt niet begrijpen. Maar smaken verschillen nu eenmaal.

Ik kan wel begrijpen dat je zo reageert, ik snap ook nooit waarom een ander mijn favoriete films of muziek niet mooi vind!

Ik vind dit helemaal geen 'intellectuele film'.

Traagheid met super mooie shots, die eigenlijk het begin van de film niet meer kunnen overtreffen en waar het geklets nogal irritant wordt op een gegeven moment. Gefilosifeer over iets wat er misschien niet is wordt op den duur vervelend. 90 min was voldoende geweest.

Daar kan ik volledig inkomen. En het siert jou als user dat je altijd vriendelijk blijft.

Pff als dit al niet meer intellectueel is wat dan nog wel. Hoef deze echt niet in een studentenhuis op te zetten Vind het alleen een misverstand dat er aan intelectueel meteen zo'n negatieve bijsmaak kleeft. Net als bij alle films is de ene intelectuele film ook interessanter en beter.

Deze deed me zelfs aan The Wizard of Oz denken en in mindere mate aan Roodkapje...

Nogmaal het 1e deel was super, dikke 4.5* maar daarna een veel mindere herhalingsoefening imo, ik kan de post van brucecampbell

wel begrijpen, alleen heb ik wel van de decors en mystiek genoten in deel 1.

Dat is een groot misverstand.

Respect verdienen of afdwingen...
Het verschil tussen achterdochtige en agressieve eikels .

Respect werk bij mij net als de wet, je krijgt/hebt het, totdat er genoeg bewijs ertegen is. Als je het omdraait heb je het weer over verdienen en afgedwongen respect leidt imo altijd naar het tegenovergestelde ervan.

Okee, nu Stalker, mijn eerste Tarkovsky:

Toen ik er lang geleden met een vriend aan begon, hebben we 'm na een kwartiertje al uitgezet. Tergend langzaam begin, met krijsende irritante acting van die vrouw, visueel mwoah, resulterend in een te lange vreselijke rol-op-de-grond huil scene. Dat was wel genoeg van dat.

Later nog eens aan begonnen, m'n pa vindt hem geweldig, hier en overal de hemel in geprezen. Ik zette me schrap voor een lange zure zit.

Het begin werkte dit keer iets minder op m'n zenuwen, maar nog steeds iets té. Daarna begint het eigenlijk al gelijk goed, het introductie gesprekje van die schrijver met die chick is lollig en zet de filosofische toon op een leuke manier. Zo ook de intro van de andere chars, de sfeer zit er goed in en de tocht begint.

Hoe ze in de zone moeten komen is onverwacht spannend en hard. Erg mooi, de security omzeiling stress met daarna de rust van de trein rit. Het is erg langzaam, maar door de timing en mooie beelden, blijft het boeiend. Prachtige shot dat.

En dan komen ze in de zone en is alles groen, of beter normaal gekleurd, wat opeens ontzettend indrukwekkend overkomt. De gecreëerde spanning met het gooien van de schroeven, is cool. Net als de 'gasten' twijfel je of het gevaar wel echt is, net zoals ik op dat moment twijfelde of het nou wel zo geniaal was of gewoon goedkoop. Mooie natuur, maar what's the big deal? Bos met een oud wrak en wat props... Zit het geniale in more with less?

Dan komt voor mij het beste punt van deze film. Als de mannen dan bij de waterval aankomen, had ik nog niks door, maar langzaam zie je, als bij een escher tekening dat het beeld totaal onlogisch is. De waterval lijkt bijna uit het niets te komen en de architectuur lijkt alsof 'ie er al eeuwen staat. Dan pas zie je de pracht van de decors, nergens is de menselijke inmenging zichtbaar, het lijkt een natuurlijk iets, hoewel het totaal surrealistisch is.

De diepere reis into the zone die volgt is afwisselend mooi, eng, rustig, filosofisch en bevreemdend, maar niet surrealistisch, hoewel de beelden dat constant zijn. De mannen blijven, ondanks, maar zelfs in, hun filosofie, droog realistisch. De beelden van oa de rustplek en de daarop volgende 'water-montage' is prachtig. Magisch mooi.

Dan het einde, had hier ergens gelezen dat Tarkovsky nieuw licht wilde werpen op het mytisch zelfbegrip van het Russische volk. Dat kan, maar imo werpt hij daarmee automatisch een nieuw licht op zelfbegrip van de mensheid. Niet dat de filosofieën nou zo baanbrekend zijn, maar door het verhaal en het eindshot, berijkt hij (en jij als kijker) een hoger niveau als de mannen zelf.

Gelul in the Zone: Door het verhaal van die vent die the room heeft betreden met zijn geliefde broer in gedachten en terug kwam met geld, waarna hij zelfmoord pleegde, zijn de mannen bang om zichzelf tegen te komen, ze kennen zichzelf helemaal niet goed genoeg. Maar toegeven en bij zichzelf te raden gaan, ho maar, ze overtuigen zichzelf ervan dat het het beste is om niet de kamer te betreden en besluiten in ignorance door te leven, maar weten het zo te filosoferen dat het geenzins een tekortkoming is, maar zelfs een verrijking. Doordat je in het eindshot wel ziet dat de magie en kracht van de zone echt is en prachtige krachten met zich meebrengt, besef je dat het eigenlijk trieste koppige mensen zijn, niet in staat zichzelf te kennen en zich erbij neerleggen dat dat niet de bedoeling of zelfs mogelijkheid is. Drie lege glazen die zouden shatteren als ze in aanraking kwamen met de 'echte' realiteit. Daarmee ook een statement makend over geloof in iets hogers/meer, op wat voor manier dan ook. En dat logica een domme dooddoener is in dat geval.

Maar zo zwart wit is het niet, de stalker zelf geloofd in de magie van de zone, maar kan er niks mee en wordt zelfs erdoor gekweld, een soort junkie, die steeds die fix wil, maar het brengt hem niks, hij heeft de magie bovendien thuis zitten! Mischien is het wel een statement over filosofie op zich, om te filosoferen over niet waar te nemen dingen, moet je af en toe logica en ratio uitschakelen... Maar dat tast de zekerheid van je bestaan weer aan. Blind geloof en sceptisch ongeloof zijn beiden niet de deal, gulden middenweg dan? Maar dat leidt in dit geval tot dualisme, bijna niet te doen, aangezien de menselijke geest dwangmatig hokjes en rechtlijnige zekerheid nodig heeft.

Conclusie is dat je er veel achter kan zoeken, of (zoals ik ooit las zei Tarkovsky kids begrijpen mijn films het best), alleen het simpelere gegeven van de magie bestaat (maar volwassenen zijn niet in staat het te erkennen of ermee om te gaan).

Abstract gezien is eigenlijk de keuze tussen wel of niet geloven de conclusie van films als deze, die juist altijd die keuze meer in het mdden laten. Dan komt je eigen vermogen om het te interpreteren erbij (door je hokjes drang ) wat onherroepelijk leidt tot filosoferen over mogelijke (of het erbij verzinnen van) betekenis. Dat zal veel mensen storen, die a) zich door de film niet voelen aangezet dit te doen, of b) er zich aan frustreren dat de film geen uitsluitsel biedt. (of c) het is gewoon je smaak, snelheid, verhaal, of visuele stijl niet.)

Ik heb er uiteindelijk van genoten en de film z'n visuele pracht en filosofische vraagstukken hebben nog lang na het gezien te hebben door mijn hoofd gespookt. Maar dat begin was toch net iets té .

PS: Sorry voor de lap tekst, ik was 'in the zone' , guess I'm rambling again...

Mooi geschreven Mad Man Mundt

Ik moet de film nog even bezinken..

Echt prachtig,, maakte mijn verwachtingen zeker waar!!

Kon me beter boeien dan Solaris en gaat ook misschien nog wel een halve punt omhoog, maar voorlopig even 3,5*, een lage waardering als ik kijk naar de rest van de cijfers hier.

Een mooie film, dat zeker, maar Tarkovsky overdrijft soms wel heel erg met het extreem lage tempo. Lange dialogen, tergend langzame trackingshots...niet altijd is het heel erg boeiend.

Wonderschoon verhaal, maar de symboliek zal me waarschijnlijk heel vaak ontgaan zijn. Hoeveel films ik ook kijk: symbolen zullen voor mij altijd moeilijk te doorgronden zijn. Ik kwam wel opvallend vaak een Jezus-figuur tegen. Dan doel ik op de tekeningen die we onder water zien, alswel de scene waarin een van de mannen, volgens mij Schrijver, een doornenkrans op zijn hoofd zet. Kan iemand mij dit uitleggen?

Voorlopig 3,5*

Een paar maanden geleden eens gezien, Tarkovsky maakte indruk, maar na een halve film viel ineens die %@!!*''/ ondertiteling uit. Balen!

De dialogen vond ik eigenlijk nogal oninteressant in deze film. Na een het eerste uur merkte ik dat ik mijn aandacht niet meer goed erbij kon houden en dat het me verder weinig interesseerde wat er gebeurde. Diepgaand...tja ik weet het niet. Ik werd er in ieder geval niet door geprikkeld. The zone, een onheilspellende locatie, dat was wel een pluspunt. Het einde heb ik echter niet gehaald, met nog een half uur te kijken ben ik in slaap gevallen. Toch ben ik van plan binnenkort het laatste 1.5u nog eens te gaan kijken. Wordt vervolgd...

Hmm, dit vond ik nou een vreemde kijkervaring. Teleurstellend? Mwah, misschien wel een beetje, maar tegelijkertijd is dit een film die me wel bezig weet te houden. Dit is de eerste film van Tarkovsky die ik heb mogen aanschouwen en ik denk dat ik met deze film niet de makkelijkste start gekozen heb.

Het begint erg vreemd in de bar, vooral het oerlelijke uiterlijk van de film op dat moment doet wat vreemd overkomen. Erg somber allemaal, maar eenmaal een beetje gewend hieraan draagt het toch in positief opzicht bij aan de sfeer van de film. Stalker, die met twee mannen - de schrijver en de wetenschapper - op zoek gaat naar de verboden zone. ''Deze kamer kan de innigste wensen en de vurigste verlangens in vervulling doen gaan'', zoals in het plot hierboven geschreven. Erg interessant natuurlijk en genoeg voor mij om hier eens lekker voor te gaan zitten en hopen op een onvergetelijke climax, waar deze zone een grote rol in speelt. Wanneer de mannen na een spannend ritje in de auto beschoten zijn en vervolgens ontsnapt zijn naar de rails om hun reis te hervatten, begint het eigenlijk echt.

De sombere sfeer (beetje zwart-wit allemaal) maakt plaats voor heldere kleuren. Dit komt toch wel als een verassing, werkt prima en wekt zelfs de nodige indruk. Hierna komen voor mij toch wel de sterkste scénes. Ik was vreselijk benieuwd naar de zone en bleef gekluisterd aan beeld zitten. Het moment wanneer Stalker en één van de twee mannen denken dat ze de derde kwijt zijn vond ik geweldig. Er schijnt iets erg vreemds aan de hand te zijn, want ze staan ineens weer voor hem, op hetzelfde plek waar ze vandaan kwamen. Vreemd, maar fascinerend. Misschien zoek ik er teveel achter, maartoch. De reis word spannend en constant prima ondersteund door de goede score en steeds maar weer vallende druppen, vogels die geluid maken, duidelijke voetstappen en ga zo maar door. Erg leuk allemaal, maar al snel verloor ik een groot deel van mijn interesse jammergenoeg...

De dialogen zijn eigenlijk allemaal erg oninteressant en soms zelfs slaapverwekkend. Veel shots duren te lang en zijn ook nog eens nietszeggend wat mij betreft. Daarnaast blijf een zogenaamd hoogtepunt uit. En dat vind ik erg jammer. Ik had veel echt veel meer van de zone verwacht, terwijl het eigenlijk niet zoveel voorstelt. Misschien mis ik wat trouwens, maar dat zal bij meerdere scénes het geval zijn. Toch kon het me op een gegeven moment niet meer interesseren, wat ik erg jammer vond. Eenmaal terug, aan het eind van de film krijgen we nog wel een aparte shot te zien. Stalker zijn dochter (het aapje, mutant (?)), begint vreemde dingen uit te halen met de glazen potten en bekers op tafel. Hmm, wat moet ik me hier nou weer bij voorstellen? Vaag, dat zeker, maar ook wel iets wat weer de nodige vragen oproept. Erg jammer van het steeds saaier wordende stuk daarvoor.

Over het algemeen een kleine teleurstelling. Prima afwisseling van sfeer, een leuk en spannend avontuur, bange mannen die niet weten wat ze moeten verwachten van de zone en voor de rest veel wat me niet altijd kon boeien en vooral saai en oninteressant op me over kwam. Uit deze film valt wel veel te halen waarschijnlijk, maar ik heb het nog niet gevonden. Wie weet bij herziening, voor nu moet de film het doen met drie sterretjes.