Stalker (1979)

Dit zal voor veel mensen zo werken maar ik denk ook voor heel veel niet.

Hier ben ik het tegelijkertijd helemaal mee en helemaal niet mee eens!

Ik kan er alleen maar naar gissen, maar ik denk dat de voornaamste bedoeling die Tarkovsky had met zijn films en bepaalde scenes was dat je als kijker gaat nadenken en filosoferen. En zo dus je eigen interprestatie van het geheel gaat vormen.

Volgens mij heeft Tarkovsky wel eens gezegd dat kinderen zijn films het beste snappen. Niet zo gek, want kinderen fantaseren er over het algemeen op los en maken zich helemaal niet druk of hun interpretatie nou de juiste is of niet....

Volgens mij ben je het wel met me eens, want wat jij schrijft onderschrijf ik. Misschienheb ik het alleen niet zo mooi verwoord als jij

Als jezelf maar uigedaagd wordt er in te zien, wat je er zelf van maakt is het volgens mij geslaagd.

Het eerste half uur, dat is stripvorm is geschoten met sterke bruin/wit contrasten, heeft visueel gezien duidelijk een hele grote invloed gehad op films als Sin City.

Leuk bedacht, maar nogal onzin. Sin City heeft de stijl vrijwel volledig uit de strip, dat weer heel erg gebaseerd is op de film noir, dat erg met zwart/witte tinten speelde omdat er in die tijd simpelweg geen kleur was. Het lijkt mij zelfs onwaarschijnlijk dat Rondriguez überhaupt van Stalker heeft gehoord.

Ja ik zie er ook totaal geen stijl van Sin City in. Dat is hetzelfde als een zwart/wit klassieker vergelijken met een cult/grindhouse film.

Schitterende film, maar niet de makkelijkste. Deze moet je echt meer dan een keer gezien hebben.

De vraag is of je deze film met het gezonde verstand kan beoordelen. Ik denk dat je deze film gewoon moet ondergaan.

Hoewel, er zit natuurlijk wel een filosofie achter. Waar staat de zône eigenlijk voor? Voor het "niets"? Dat de waarheid niet onderwezen kan worden, maar slechts gevoeld kan worden?

Voor mij is Tarkovsky nog steeds een van de meest interessante filmmakers van de vorige eeuw.

Zeker weten, mischien wel belangrijkste regisseur van heel Rusland.

Stripvorm??? Het is gewoon door een sepiafilter gegaan...

De visuele pracht moet voor mij opboksen tegen een plot dat mij zelden wist te raken of boeien. De ellenlange dialogen en het tot 160 minuten uitgerekte plot waarin eigenlijk maar erg weinig gebeurd gingen me soms wat tegenstaan, het duurde me gewoonweg allemaal te lang.

En tóch wist de film mij bij ieder klein inzakmoment even later weer volledig te overtuigen en in de film te trekken met een aantal fénomenale shots. Vooral in combinatie met een voortreffelijke soundtrack stikt Stalker echt van de prachtige plaatjes. Bepaalde scènes waren echt voortreffelijk, de sfeer spatte er van af. Zelden zoiets moois gezien. Stalker is me in ieder geval véél beter bevallen dan Tarkovsky's Solyaris, waar ik maar erg weinig mee kon. Ik denk zelfs dat een eventuele herziening nog wel meer kan doen. Maar voorlopig hou ik 't bescheiden met een kleine voordeel van de twijfel.

3,5 sterren.

Het eerste deel vond ik adembenemend. Ik liet mij meeslepen met de soundtrack en de beelden. Het verhaal volgde ik wel enigzins, maar het had voor mij een ondergeschikte waarde. De beelden, de muziek, de sfeer. Wauw! Echter, na anderhalf uur leek het wel alsof de film ineens omschakelde. Het werd mij te filosofisch en veel te abstract. Op een gegeven moment ging het mijn pet te boven en had ik zoiets, nu mag het wel afgelopen zijn. Maar hij duurde nog 20min.

Toen de aftiteling rolde slaagde ik en een vriendin een zucht van verlichting. We hebben snel nog een stuk van het interview met de art director (ook op de dvd) bekeken waarin de film tot mytische proporties werd opgeblazen en zijn toen maar snel gaan slapen.

Ik heb overigens de remastered dvd met NL ondertiteling bekeken. De encoding kwaliteit was niet al te best. Veelal trillende beelden waardoor het net leek alsof bepaalde opbjecten in een scene zweefden.

Overigens is de kwaliteit van import-DVD's nagenoeg gelijk, want alle DVD's van Stalker zijn op dezelfde transfer (van Riscico) gebaseerd. dat geldt voor bijna alle DVD's van de Russische films uit de Sovjettijd. Op een enkele uitzondering na (Criterion) zijn de DVD's overal op de wereld ongeveer aan elkaar gelijk.

Die laatste scène blijft maar door mijn hoofd spoken. Ik kan mij grotendeels wel vinden in wat Queto 6 jaar gelden al zei.

In mijn ogen is de laatste scène inderdaad een metafoor (reflectie) op de film. De drie glazen - de drie mannen - gaan op weg naar het onbekende, een manier om hun wens uit te laten komen. Hierbij worden zij beïnvloed door de allerlei facetten die op hun beurt weer verklaard kunnen worden door rationalisme, spiritualisme en religieuse invloeden (en natuurlijk nog veel meer, deze drie komen echter het sterkst naar voren). Het is in feite de zoektocht van de drie mannen (en glazen) naar verklaringen, verklaringen voor alles. In hun zoektocht raken zij verstrikt met hunzelf en op het eindpunt waar naar verlangd werd vallen zij, ze kunnen de vraag naar verklaringen niet loslaten en gaan eraan onderuit.

De scène komt op mij over als een paradox, een visie van Tarkovsky tegen het willen verklaren van de mens op wat voor manier dan ook. Deze visie kan echter alleen opgemaakt worden door de scène zelf te verlkaren, wat zichzelf dan weer tegen zou spreken, maar ook bevestigen; de scène hoeft niet verklaard te worden. Waarom zou het?

Weet iemand iets over de band van Tarkovsky met het extensialisme/nihilisme?

Hoe dan ook blijf ik er sowieso bij dat het een van de meest briljante (zo niet de briljanste) scène is die ik tot nu toe gezien heb.

Aan het verhaal te zien is het pc-spel S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl hierop gebaseerd.

Klopt!

Ik vond 'het offer' toch wel beter.

Volgens mij is deze film nooit uitgegeven als een Criterion.

Dat klopt, maar ik bedoelde Russische DVD's van films uit de sovjettijd in het algemeen en daarvan zijn er wel enkele via Criterion verschenen..

Best jammer eigenlijk. Ik denk dat Criterion deze film wel mooi kan oppoetsen.

Heb de film gisteren gekeken. Ik had het spel S.T.A.L.K.E.R. gekocht, en was danig onder de indruk van de sfeer. Het schijnt dus zo te zijn dat dit spel grotendeels gebaseerd is op de film (en het boek 'Roadside Picnic' waar de film weer op is gebaseerd), wat je ook wel kunt zien. Anyway, ik zag de 2-disc deze week voor weinig staan, dus heb ik hem blind gekocht.

Ik vond het een uitermate vage film, maar zeker wel interessant genoeg om hem nog eens te kijken. De sfeer is erg griezelig, en The Zone zelf is fantastisch. Heel bizar. Leuk om te zien dat bepaalde elementen klakkeloos zijn overgenomen in het spel, zoals het gooien met bouten en moeren om te zien of het veilig is. Ook het acteerwerk was uitmuntend, vooral van de Stalker. De muziek was geweldig atmosferisch; het deed me af en toe denken aan Tangerine Dream. Naarmate de film vorderde werd ook de film vager en vager. Van het einde begreep ik niet echt veel, en het duurde me ook wat te lang. Het was in ieder geval erg filosofisch en spiritueel. Toch had Ik graag gezien wat er in die kamer was! Ondanks dat de hoofdpersonen hun hart hebben kunnen luchten en zichzelf weer terug hebben gevonden, voelde ik me als kijker toch ietwat genaaid. Ook het stuk met het meisje en de tafel hielpen niet echt veel om het te verduidelijken. Toch een dikke 4* vanwege de fantastische sfeer, beelden, acteerwerk en muziek.

Tja, een vreemde film en erg lang maar heb me geen moment verveelt. Het camera werk is echt geniaal. Het verhaal is goed en interessant al vond ik de dialogen een beetje teveel worden. Wel jammer dat je niet alles te weten krijgt maar dat maakt de film wel meer interessant en je gaat er veel over nadenken.

Klopt wel ja, maar slechts heel vaag gebaseerd op de film/het boek.

In 1979 was de kernexplosie @ chernobyl (1986) nog niet gebeurd bijvoorbeeld (ook al verwijst de kernexplosie chernobyl in de game naar een 2e explosie in de toekomst, ik meen 2010)..

Het spel is absoluut leuk, maar alle radioactieve wezens ed zie je niet terug in de film. Ik moet erbij zeggen dat ik het spel nog niet helemaal had uitgespeeld..had het in een week tijd zo'n beetje helemaal uitgespeeld en toen had ik geen zin meer Dus binnenkort misschien maar eens verder. (Ik had de film trouwens gezien vóórdat ik het spel speelde.)

Eureka misschien?

iig zo'n oude foto look.

En Avalon niet te vergeten.

Deze film verbaast mij, al weer enige tijd na hem te hebben gezien, meer dan toen ik hem zag. Ben er door een vriend heen gelokt aangezien hij het als één van zijn favourieten aanprees. Over het verhaal kan ik me nog steeds niet goed een mening vormen. Wel kan ik me nog steeds zeer goed scenes voor de geest halen inclusief de beklemmende sfeer van spanning en gevaar die nergens door actie wordt beantwoord maar constant aanwezig is.

Hele bijzondere film maar met voor mij net te weinig amusementswaarde.

Een kwestie van vaker kijken denk ik. Voor mij was mijn laatste kijkbeurt van de film alweer de vierde keer(telkens op het bioscoopdoek trouwens) en bij die gele letters en die zware muziek in het begin ben ik alweer waar ik wezen moet: in de Zone!

*Start S.T.A.L.K.E.R. Shadow of Chernobyl weer eens op*

Vreselijk. Het besef van twee en een half uur intellectuele cinema waar absoluut geen touw aan vast te knopen valt. Constant de vraag: “Wat wil Tarkovsky nu eigenlijk zeggen?”; “Waarover gaat dit tout court?” Vreemde personages met weinig dialoog in een al even schaarse setting. Speldenprikjes mystiek, via kreunende deuren of zompige gangen. Alles is constant in beweging, behalve de film zelf. 'Stalker' zit muurvast van begin tot eind. ‘Solyaris’, maar dan in extremum.

Prachtig. De sepiating buiten ‘De Zone’; de ontroerende composities van Tarkovsky (helaas verdwenen eenmaal we de kleurenwereld in stappen). En wat nog meer? De abstracte muziek, die de sfeer van de film perfect vat: eng, kil, en toch ergens wonderbaar. Maar ook dit blijft niet prikkelen.

Nu? Het net afspeuren naar een afdoende uitleg voor wat ik er zelf niet uit kan halen. De dialoog over de zin van het leven; Tarkovsky’s frustratie over het feit dat het geloofsorgaan van schrijvers en wetenschappers “geatrofieerd” is – is dat de kern? Of vormt de absolute menselijkheid – die aan het eind naar boven komt – het fundament voor ‘Stalker’, zijn bestaansreden en –recht? Ik lees het wel...

... en hopelijk zie ik de volgende keer wél “meester Tarkovsky” aan het werk in ‘Stalker’.

Voor nu: 2*

Tja, het heeft natuurlijk niet aan Tarkovskiy gelegen (die heeft zijn werk al af), maar hopelijk zie en voel je het de volgende keer wel. Ik kan me herinenren dat het slot het dochtertje met het glas mij niet raakte de eerste keer, maar als je de tweede keer weet dat dat uiteindelijk het magere en enige tastbare resultaat blijkt te zijn van de reis in de zone ( en de ontluistering van de lafheid van de overigen) opent zich ineens een heel andere film.

Succes ermee. Echt doen!

Erg mooi; het beeld sleept je er echter in. Ook mooi die sepiatinten. Dit is een van de mooiste van Tarkovsky, samen met Mirror en Solyaris. Prachtig.

Na deze film vandaag voor de tweede keer te hebben gekeken beginnen de puzzelstukjes al wat meer in elkaar te passen. Deze film lijkt de diepste gangen van het binnenste van de mens op een heel moeilijke manier te bewandelen, maar volgens mij behandelt de film vooral geloof.

Maar het is toch echt niet de filosofie of de diepgang die mij het meest bekoren aan Stalker. Nee, deze film onderscheidt zich voor mij vooral als een van de visueel mooiste films allertijden. De post-apocalyptische locaties hebben een prachtige sfeer en kleuren die perfect aansluiten op de film. Ook het camerawerk viel op, vele mooie dolley's of prachtige stilstaande shots, maar vooral de tergend langzame close-ups waren erg indringend.

Dit alles heeft ervoor gezorgd dat Stalker erg lang uitgesponnen is, maar vervelen deed hij nooit. Daarvoor is er gewoon teveel op het scherm te zien. Niets minder dan 5*

Leuk trouwens om te horen waar het muzikale gezelschap Stars of the Lid zijn sample van Requiem For Dying Mothers Part II aan het einde van dat nummer vandaan heeft. Moet je wel net dat nummer kennen natuurlijk.