Avalon (2001)

Het is zover, mijn 2de kijkbeurt was raak.
5*****

LOL, nee. Een 2de kijkbeurt was al genoeg om te weten hoe charismatisch deze film wel is

Ja!! Ook Rabbits en Elephant vind hij goed dus

Deze film heb ik sinds deze op dvd uitkwam (videotheek, nu heb ik de dvd zelf) 3 maal bekeken en hij wordt in mijn ogen alleen maar beter. De eerste keer vond ik de kleur en sfeer zo ver van mij weg staan dat ik de film daardoor niet mooi vond en vele details mij ontgingen. Ik kon mij geen diepgang voorstellen in deze emotieloze en nogal kleurloze film. Later kreeg de film mij pas zover om eens te gaan nadenken over wat er getoond wordt. Hoewel ik altijd en overal over nadenk, vreemd...
Maar na de laatste keer kijken (een maand geleden) ging de deur wel op een kier.

Een paar dingen vielen mij op.
Ten eerste natuurlijk de naam Avalon, het mystieke eiland in de legende van King Arthur, versluierd in mist en alleen te bereiken door precies de juiste actie te doen op het juiste moment. Heel vaag, ja. Dit eiland was bevolkt door 9 godinnen (Morgens), eigenlijk door 1 godin met 9 gedaantes. Morgen Le Fay was de gedaante die contact had met King Arthur.
Nine Morgens
on the isle of Avalon
Nine Morgens
spin the wheel of time
Nine Morgens
live behind the shining veil
Nine Morgens
weave the web of life...

Wat mij verder opviel is de figuur Murphy. De hele film wordt gezegd dat alle te doden figuren niet echt zijn, gefabriceerde spelfiguren die je gerust overhoop mag knallen.
What about Murphy? In klasse Real ziet alles er voor ons 't meest realistisch uit. Je zou maar voor de keuze staan om je beste vriend of geliefde te doden? Ash houdt vast aan het feit dat het een spel is, heel knap (of juist niet?). Het brengt haar bij het spook en de poort naar level Avalon. Wat dat precies is blijft de vraag, blijft gesluierd, en zo hoort het ook .

Het eten met Stunner is ook opvallend. Ash is geneigd niets te eten of anders een grauwe grijze blubber. Eerder eten ze dat samen. Hoewel, Ash eet niet of nauwelijks. Stunner daarentegen eet verderop heel smakelijk vettig gebakken eieren in geur en kleur. Wat wil dat zeggen? Voor mij betekent eten leven, in de zin van met smaak de ervaringen die je voor je krijgt oppeuzelen. Stunner doet dat met heel zijn wezen en Ash doet dat het liefst helemaal niet. Ik zie haar als iemand die het leven afwijst en het als spel beleeft. Ze tracteert Stunner op lekker eten maar eet zelf niet.
Voor haar hond bereidt Ash een zalige voedzame maaltijd met alle vormen, smaken en kleuren van de aarde erin verwerkt. terwijl ze zelf de hondenkoeken eet. Ze begrjpt de behoeften van de dieren der aarde maar wijst ze zelf af. Ze ziet ook de schoonheid en voedzaamheid van de planten en vruchten, maar geeft ze aan de hond.

De hond is weg trouwens. Was deze er wel? Zocht Ash iets om haar ervaringen mee te delen? Ze hoefde de hond nooit uit te laten, viel mij op. Ash gaf haar hele wezen (al het goede eten) aan de hond. Deze is altijd op haar kamer als ze weer terugkomt van de strijd, behalve later in de film, dan is de hond weg.

Verder het emotieloze... De enige emotie die ik voelde is bij het prachtige lied Avalon. Dat veroorzaakt een flinke emotie en een soort heimwee of verlangen bij mij. Het kan voor mij dus zo zijn dat Ash dit zoekt, dat zij iets (haar emoties?) verloren heeft en dit te vinden is in Avalon. Ik hoop het voor haar
Kleurloos hangt hier dan ook mee samen. Qua kleuren dacht ik bij sepia aan het verleden, misschien de strijd die zij geleverd heeft om te komen waar zij nu is, ook nogal kleurloos en grijzig. Het kleurige deel in klasse Real staat misschien gelijk met emotie, hier is zij weer samen met Murphy en komt haar belangrijkste keuze: Blijft zij bij hem of gaat zij verder? Misschien is er dus een tijdbeleving met verleden, heden en toekomst in deze film. Terwijl daarnaast onduidelijk blijft wat precies realiteit is in de getoonde beelden.

Nog een wetenswaardigheidje: Geoffrey Ashe is de naam van de schrijver van 25 boeken waarvan het gros over de Arthur legende gaat. Toeval?
Britannia: Conversation with Geoffrey Ashe

Ik heb wat reacties gelezen over vergelijkingen met films als The Matrix en Existenz. De overeenkomst is de vraag: Wat is de echte, oftewel onze, realiteit?
Qua vergelijking met andere films kom ik eerder op Enter the Void. Beiden komen met eenzaamheid, een eentonig leven, een leegte (voor, tijdens en/of na het leven?) en een verlangen naar een hogere staat van zijn met daarnaast de vraag: Is dit het nu en is dit mijn realiteit en ik ben er niet gelukkig mee. Ook overeenkomstig is het feit dat in de herhalingen details net even anders zijn, waardoor je aan de getoonde realiteit gaat twijfelen.
Voor wat betreft deze onderdelen en de obsessie en de (mystieke) zoektocht staat Pi bij mij echter nog steeds op nummer 1.

Voorlopig een 4.0 want ik moet nog over de symboliek van de grijze blubber denken

Nou ik was in ieder geval geboeid tot het einde, waarschijnlijk toch door het verhaal of omdat het er soms echt hilarisch uit zag allemaal . Je kunt wel zeggen dat het zeer gedurft is, dat wel. Met explosies als sprites, kleine rotpistooltjes, neppe outfits (ze heeft op een gegeven moment een soort bril met een HUD waar ze geen steek door ziet) en momenten dat iemand tientallen seconden als bevroren voor zich uit staat te staren als in een jaren 80 film.. .
Ook heel apart is de muziek, je zou veel actie en snelheid verwachten in de sfeer van Gamer. Deze film gaat op de zweverige toer met epische opera zang en trage opnamen. Ook de het geluid tijdens de actie leek wel als gedempt of lag het aan slechte geluidskwaliteit?.
Het verhaal zelf spreek me wel aan en is leuk om te volgen tot de climax. Het is in ieder geval een originele stijl en het is eigenzinnig, maar verwacht geen Matrix want dan kom je van een koude kermis thuis