Avalon (2001)

Toch best een aardige film. Het verhaal was best boeiend en met de uitvoering zat het ook wel goed. Zelfs visueel mocht de film er wezen want de overgangen naar de verschillende levels en naar de min of meer reële wereld op het einde waren best fraai. Dat laatste geldt overigens ook voor hoofdrolspeelster Malgorzata Foremniak (ze lachte nergens in de film) als Ash, Ze speelde overigens ook goed. De muziek (aan opera heb ik echt een broertje dood) vond ik overigens vreselijk en ik heb de uitvoering op het einde ook maar snel doorgespoeld. De film wordt hier vergeleken met films als "The Matrix" en "Gamer" maar persoonlijk deed hij me soms ook denken aan de film "Nineteen Eighty-Four".

Het is overigens geen opera, maar ik snap dat sommigen moeite hebben met klassieke zang.

Voyage to AVALON

Het mooiste wat filmmuziek ooit heeft voortgebracht.

Ik hou toch meer van het snellere werk. De enige klassieke muziek die ik wel kan waarderen zijn de uitvoering door "The Great Kat" zoals "Beethoven Mosh 5th Symphony in C Minor".

Beethoven Mosh

Alsof klassiek niet snel hoeft te gaan. Hier is overigens ook een versie voor elektrische gitaar van. Ik ben eigenlijk niet echt dol op dit soort alternatieve versies, maar dit vind ik wel stukken beter dan die Beethoven Mosh van die Kat.

Die The Great Kat (ze was trouwens een talentvolle violiste) was anders wel een pionier op het gebied van klassieke muziek in een heavy-metal uitvoering. En dan heb ik het over de eind jaren 80 en begin jaren 90. Ze heeft ze overigens wel niet allemaal op een rijtje Maar het is wel een pittige tante.

Moet zeggen dat ik sowieso niet zit te wachten op klassieke muziek in heavy metal uitvoering. Ik hou van klassiek, ik hou van metal, maar de combinatie is vaak worst of both worlds.

Blijft mijn favoriete film.

Altijd een beetje lastig, je favoriete film herzien. Het kan eigenlijk alleen maar achteruitgaan. Gelukkig behoudt Avalon z'n status quo. Het blijft een audiovisueel meesterwerk. Het slimme gebruik van sepia zorgt ervoor dat de effecten niet verouderen. Daarnaast zijn de effecten ook eerder esthetisch dan simpele flash, waardoor ze mooi blijven ogen.

Soundtrack is ook perfect, een geweldige combinatie van opera en ambient. Zeker één van de beste Kawai/Oshii collaboraties. Het verhaal blijft ook boeiend, genoeg om na te denken en uit te pluizen voor de mensen die daar hun interesses leggen, maar voor mij blijft dit uiteindelijk toch een oog- en oorverblindende trip.

Behoudt z'n status dus. Geen film die zo'n geweldige sfeer weet neer te zetten.

5.0* en een uitgebreide review

Ook ik hem hem vandaag herzien en blijf net als Onderhond zwaar onder de indruk.

Deze film kun je keer op keer herzien, je ontdekt steeds nieuwe dingen.

Vandaag bijvoorbeeld die overal stilstaande passanten (als een beeldentuin).

Ook die vreetscene van Stunner en de kookscene van Ash (prachtig gefotografeerd) zijn een lust voor het oog. Door de donkere en sombere sfeer zullen ook de gebruikte special effects minder snel gedateerd overkomen. Ga vanavond die extra disc eens bekijken, want die Pools Japanse samenwerking intrigeert me.

De extras zijn geweldig, vooral als je ziet wat het bronmateriaal is waarmee Oshii aan de slag is gegaan. Het verschil tussen de initiële beelden en de uiteindelijke shots zijn als dag en nacht. Verder ook veel interessante info over de samenwerking tussen Oshii en acteurs (en cinematograaf). Die disc is eigenlijk de enige reden waarom ik de A-Film release nog bijhoudt.

Zijn die extra's toevallig ook online te bekijken?

Van Avalon heb ik de 'two disc special edition' met de extra's die maar liefst meer dan 4½ uur duren, maar de moeite van het bekijken meer dan waard zijn. Online zullen ze wel niet te bekijken zijn denk ik.

Maar dan blijft het gewoon nog altijd "je favoriete film".

Dat hangt er van af hoeveel het achteruitgaat. Maar ik kijk mijn favoriete films ook alleen terug als ik er echt weer zin in heb, en vooral niet om ''te kijken wat ik er nog van vind''. Maar het kán tegenvallen, dat is waar.

Voor mij helaas een herziening die niet helemaal positief uitpakt.

Ik merk dat ik niet zo in de film getrokken word, en dat het laatste gedeelte toch wel erg matig is, begint toch ook steeds zwaarder te wegen. Geen sepia meer, het acteerwerk van Gudejko, die Murphy speelt, is werkelijk tenenkrommend, en met de orkestscene krijg ik ook steeds meer moeite. De filmmuziek van Kawai echt fantastisch, maar wel als filmmuziek, niet als muziek in een concertzaal. Verschil: goede filmmuziek is voor mij sfeerverhogend, en als zodanig slaagt de soundtrack tijdens het sepia-gedeelte met vlag en wimpel. Tijdens een concert wil ik echter muziek met meer diepgang horen, anders werkt het niet voor mij. Nu kan het best samen gaan, een filmmuziek die als losstaand veel diepgang heeft (neem bijvoorbeeld de soundtrack van Tenshi no Tamago), maar dat is hier niet het geval, en dat merk ik vooral als ik die muziek hoor met beelden van orkest erbij. Dan waan ik me toch even in die concertzaal en dan valt het ineens erg tegen.

Over het sepia-gedeelte, dat toch veruit het grootste gedeelte van de film beslaat, ben ik veel positiever. Het sepia vind ik echt een prachtige kleur, de belichting is echt schitterend, en hier werkt de muziek stukken beter. Kortom erg sfeervol. Jammer van de normale kleuren aan het einde, maar verhaaltechnisch begrijpelijk. In z'n geheel genomen blijft het nog steeds een erg mooie film, maar niet meer de maximale score waard. 4,5*.

Tot nu toe heb ik films van Oshii alleen nog maar hoger gewaardeerd na herziening. Avalon is de eerste die ik afwaardeer. Hopelijk blijft het daarbij.

Een hele goeie, mysterieuse en intrigerende film. Verbluffend mooi gefilmd.

De locaties (decors) zijn heel mooi en mysterieus; die ruins, zo'n flaktower, maar ook de kamer van Ash heeft een bizondere sfeer.

De soundtrack is echt perfect, heel mooi en roept een weemoedig gevoel op. Het hele verhaal en sfeer roept een ondefinieerbaar gevoel van weemoedigheid op.

De mooiste scene, of eigenlijk shot (foto) vind ik als Ash uit de tram stapt op weg naar huis, na het gevecht in de ruinsC66; die wit-grijze wolkenhemel, het avondlicht wat op de wolken valt, het afstekende blauw van de tram, de schaarse straatverlichting, het lijkt wel een schilderij van Willink!

Ook het "tweede deel" in de reele klasse vond ik heel mooi en goed passen. De uitvoering door het orkest ook supermooi en maakte voor mij de film helemaal compleet.

Een heerlijke film die ik meerdere malen kan kijken zonder te vervelen.

Film zegt mij tot nu toe niets maar nieuwsgierig geworden door de vaak goede comments toch maar eens gaan kijken, ben benieuwd.

Avalon dus, de nummer één van Onderhond (om die naam maar gelijk te noemen, ’t schijnt te moeten) eindelijk gezien.

Gameverslaving dus. Althans, dat is een thema. Het staat sowieso voor alle verslavingen waaraan mensen zich overgeven en langzaamaan in gaan leven en van afhankelijk zijn. En deze is dus toegespitst op de gameverslaving, en het beeld dat Oshii heeft van mensen en kinderen die liever gamen dan een potje voetballen (dit is pas 2001, maar zijn tijd al ver vooruit).

Sowieso is de tijd waarin Avalon uitkwam tekenend: zo rond de periode van de milleniumbug en de opkomst van internet, gamende kinderen en goed twee jaar na The Matrix (al schijnt die film weer geleend te hebben van GitS) die ook het een en ander had te vertellen over de technologie in de toekomst. Al met al een goed actueel en tijdloos thema en bovendien erg origineel uitgewerkt. En zeker ook de conclusie (leef waar je je lekker voelt) is best prettig. Dat alles is geplaatst rondom ene Ash, een jongevrouw die niets anders doet dan illegaal de game Avalon spelen en daarmee geld verdienen. Sowieso wordt het verhaal knap verteld, zonder veel uitleg, maar wel zodanig dat langzaamaan duidelijk wordt hoe het spel werkt, alsmede de wereld waarin Ash leeft.

Ook visueel heeft Oshii nagedacht. Hij gebruikt een geijkte truc die al in 1939 werd toegepast, maar ook in deze film wonderwel goed werkt. Zo is de gamewereld in sepia, vertoont de echte wereld iets meer kleur (rood, groen, donkerblauw) maar is nog overwegend duister en is Class Real volop in kleur te bewonderen (dat voor even echt prachtig is dan). En niet alleen de kleuren tellen, ook het hele design. Ash woont immers in een naamloze grauwe stad, zoals we kennen uit de werken van Kafka; niet echt een plek om thuis te zijn. Op straat lopen weinig mensen, er zijn geen aanknopingspunten te vinden waar de stad ligt en het is allemaal metaal en beton uit een of andere dystopie. Maar Class Real is overduidelijk gesitueerd in Warschau, de echte wereld dus. Met meer mensen op straat, reclame (ik zag een bord van Grolsch) en een stad die ook levend aanvoelt. Overigens is er nooit muziek te horen op de achtergrond, enkel omgevingsgeluiden, om maar aan te geven dat dit Class Real zou zijn. En net als met Dorothy in Oz is die wereld eigenlijk veel fijner om te zijn, ook al is het niet echt.

Maar wat nog het meest opvalt is de schitterende score. Zowel ambient die sfeer creëert als prachtige operamuziek die ook wondermooi wordt gezongen en tot het diepste van jezelf doordringt. Ook tezamen met de vertraagde beelden is dat echt heel fraai om te zien. Het mooiste shot was overigens in de metro, die net lang genoeg duurt en door het geluid van het rijden je in een soort trance brengt.

Dat neemt allemaal niet weg dat een enkele scène wat traag verloopt en het acteerwerk niet echt daverend is – noem het gerust slecht- en hoewel montage wel goed getimed is voelt het niet altijd even ritmisch aan binnen een scène. Of net als met lange shots, dat je wat mist. Dat het te vroeg wordt afgekapt. Denk aan al die mensen die opstaan om te applaudisseren, met twee cuts naar het publiek en terug naar het toneel – alsof de derde cut verdwenen is. Maar dat is gezeur is de marge, verder is dit gewoon een hele fijne en goede film. 4,0*.

Nu dan eindelijk maar eens Avalon, oftewel de nummer één film van Onderhond, gekeken. Heb de film een aantal maanden geleden gewonnen van stfuympos via een weddenschap.

Ik vind dit soort films altijd moeilijk te beoordelen. Visueel ziet het er mooi uit, de muziek was prachtig (voor mij het hoogtepunt van de film, vooral in combinatie met de gangscène). Maar, het dramatische acteerwerk en het verhaal wat me niet erg boeide kan ik dan niet omheen kijken. Zonde, want de film heeft toch ook wel iets mystieks om zich heen.

Wow!! zeer aangenaam verrast door deze film!

Lekker dromerige film.

Mooi experiment. Lekker compromisloos.

Deze film is naïef op een leuke manier. De makers kleuren zodanig buiten de lijntjes dat het best verrassend is dat ze dit project ooit gefinancierd kregen.

Mamoru Oshii gaat voor een duister 1984-sfeertje, doorspekt met cyberspace-elementen. Tijdens de gamescènes gaan alle remmen los. Een shitload aan visuele effecten zorgen bij momenten voor een cool kitsch-festijn.

Ook de muziekkeuze is op zijn minst eigenzinnig te noemen. Ambient en operamuziek wisselen elkaar af en het werkt! De score past perfect bij de industriële, dystopische stemming.

Het totaalplaatje klopt dus, maar een echte "trip" vond ik het niet. Daarvoor zijn er te veel saaie tussenstukjes. Ook de actie was net niet imposant genoeg. 3*

Kon me niet boeien, tenenkrommend slecht geacteerd en bij vlagen ronduit saai...muziek maakte nog wel een beetje goed, maar hup de prullenbak in en nooit meer kijken.

Moeilijk te beoordelen...


Aan het begin van de film had ik erg veel moeite om me hoofd bij de film te houden. Als je in zo een geval niet lekker in een film zit of word getrokken, dan gaan dingen je al snel tegen staan. In mijn geval was dat het visuele aspect van de film, het grauwe, soms zelfs vage (?) filmscene's irriteerde me lichtjes.

Gelukkig trok dat in het verloop van de film wel weer bij en kon ik zelfs op bepaalde momenten genieten van het rustige sfeertje die de film je te bieden heeft! De kook scene is daar een erg mooi voorbeeld van!! De special-effects mogen ook zeker genoemd worden, de ontploffing in het begin van de film en het neerschieten van het spook waren knap bedacht en gemaakt. Maar het grootste pluspunt is toch wel de filmmuziek, prachtig, het tilt de film echt naar een ander niveau...

Het verhaal blijft toch op veel vlakken wazig voor me, zeker op het eind had ik 'was dit het??'. Ik zal de film nog maar eens moeten kijken binnenkort, ongetwijfeld dat ik daaruit een hoop meer informatie opvang, wat me gisteravond allemaal is ontgaan.

Erg aparte, bijzondere film die na een herziening vast meer gewaardeerd word!

Vreemde film.

Het speelt zich af in een virtual reality spel, waar mensen tegen elkaar strijden. Maar wanneer je in het spel komt te overlijden, heeft dit ook gevolgen voor de realiteit en raak je in een cataconische staat.

De sepia-achtige beelden zijn sfeervol en ook de cgi is aardig, maar het verhaal doet er lang over om op stoom te komen. Ik zou zelfs willen zeggen dat de film mij iets te traag was. Hier staat dat het 106 minuten duurt, maar toen te aftiteling verscheen leek het op het dubbele.

Er zit wel actie in de film, maar een actiefilm zou ik dit niet willen noemen. Ook is de film doorspekt van filosofische vraagstukken.

Apart ook dat het een Japanse regisseur betreft, maar dat de gehele cast uit het oostblok komt en ook de taal bezigt.

De film heeft een prachtige soundtrack, die de sfeer ten goede komt.

Ik denk niet dat ik deze film snel weer zal kijken. Daarvoor boeide het me toch net te weinig. Als de film wat strakker geknipt zou zijn en zo'n 80 minuten zou duren, dan zou het perfect zijn. Nu kom ik niet verder dan een 2,5. Gamer is een stuk sneller en vermakelijker. Avalon weet niet goed wat het wil zijn.

Deze film vanavond voor de 3e keer bekeken en hij blijft gewoon mooi en niet in de laatste plaats door de prachtige oratoriumachtige muziek van Kenji Kawai, die voor mij met stip op de 1e plaats staat als componist van filmmuziek. De special effects mogen er natuurlijk ook zijn. Daar heb in mijn recentie van september 2008 trouwens al het een en ander over gezegd..

Tja, wat valt er verder nog meer te zeggen over Avalon? Niet veel eigenlijk. Avalon is gewoon een film waarvan je je niet te veel op het verhaal moet focussen maar die je gewoon moet ondergaan, net zoals "L'Année Dernière à Marienbad" van Resnais die ik gisteren herzien heb.

Avalon heb ik voorlopig maar even in mijn top 10 gezet net zoals die Resnais film trouwens.

De enorm saaie trailer met toch wel interessante soundtrack + de heerlijke discussies met Onderhond maken mij enorm benieuwd. Snel kijken deze!

Ieder zijn ding...ik ga zelf geen sterren geven

Ik had geen hoge verwachtingen van Avalon, maar dat hij zó slecht zou zijn had ik nou ook weer niet verwacht. Ten eerste ziet het er door dat goedkope sepia-filtertje spuuglelijk uit, zelfs de enkele mooie shots die de film kent worden daardoor teniet gedaan. Nog erger vond ik het vreselijk saaie plot. Geen moment wist het verhaal me te interesseren. Het bleef maar dooremmeren, van saaie dialoog naar saaie dialoog naar hondslelijke actiescènes naar saaie dialoog...

De 106 minuten voelden daardoor aan als 3-4 uur, met hangen en wurgen heb ik de eindstreep gehaald.

Zeer slecht, kortom.