Avalon (2001)

Ik vind het een film met veel vorm, maar weinig inhoud. Veel diepzinnig gedoe, maar 't komt over als interessantdoenerij.

1,5*

Ik geef toe dat het zoveelste verhaal over het nauwelijks te maken onderscheid tussen de reële en een virtuele wereld misschien niet echt interessant is. Vandaar dat ik met behoorlijk wat scepsis aan deze film begonnen ben. Maar mijn god, wat stort Avalon veel moois over de kijker uit! De spanning ligt niet zozeer in veel rondfluitende kogels, maar juist in die lang uitgesponnen scènes, de zinderend mooie muziek van het philharmonisch orkest van Warschau, het constante Lynch'esque gebrom en geruis op de achtergrond. Zoals in 'Vive l'amour' zit de film niet vol met dialoog en schonk de regisseur veel aandacht aan het geluid. De film modderig en grauw? Ik vond de beelden juist ongelooflijk mooi. Scènes zoals die waarin Ash een maaltijd bereidt (die later voor haar hond blijkt te zijn) - het mag voor het verhaal misschien nauwelijks ter zake doen, maar van een dergelijke combinatie van beeld, geluid en muziek krijg ik echt kippenvel.

Misschien niet het interessantste verhaal aller tijden, al deze schoonheid maken veel goed. Met 4 sterren slechts één ster hoger dan The Matrix, maar ik zie Avalon er nog wel een halve ster bij krijgen mocht ik 'm weer zien.

Matig filmpje. Visueel ziet het er erg redelijk uit, maar het quasi-diepzinnige verhaal is ten eerste totaal niet orgineel en het loopt dan ook nog eens op helemaal niks uit.

2,5*

viel tegen, deze film. ik had er best wat van verwacht. ik vond de stijl te overdreven, het verhaal te standaard. het verhaal neemt erg rare sprongen in een poging interessant te worden. helaas lukt dat alleen tegen het eind een beetje.

ik zal een voorbeeld geven van een moment dat ik de film vervelend vond om naar te kijken. op het moment dat Ash zit te praten met die vreemde snuiter in dat restaurant. die gozer zit erg smerig te eten en dat wordt enkele minuten in close-up in beeld gebracht. waarom in godsnaam? het was niet alleen onsmakelijk, maar ik vond het ook erg slecht bij de verder redelijk klinische film passen.

2,5 sterren.

Een film met een haast hypnotiserende werking en af en toe met een akelige precisie gemaakt. Ik ben het eens met Onderhond (de wonderen zijn de wereld nog niet uit) over het feit dat deze film een leuke draai geeft aan het zo langzamerhand uitgekauwde realiteitsverhaaltje. Doordat Oshii zelf veel betekend heeft voor dit "genre" kan ik het ook alleen maar meer waarderen dat hij het nog een x via een ietwat ander uitgangspunt laat zien.

Daarnaast ziet het er natuurlijk over het algemeen fascinerend uit met een paar briljante vondsten die ik nog niet eerder zag (bijvoorbeeld die ontploffing aan het begin waar de camera doorheen gaat, en je de ontploffing in 2d ziet zeg maar). Wel jammer dat dit een beetje om zeep wordt geholpen door een paar rare effecten, laag budget of niet.

De muziek draagt perfect mee aan de druilerige/mistige sfeer die wordt neergezet. Daarnaast heb ik nog nooit iemand zo hoog horen zingen . Is ook wat waard.

Avalon krijgt 4*. The Matrix vooralsnog een * meer, deze bezit nog iets meer troeven (vooral de toegankelijkheid speelt een rol). Trouwens, misschien dat juist daardoor de verhouding Avalon:The Matrix voor mij later zal veranderen (als stoere actiescènes niet meer zo belangrijk zijn bijvoorbeeld ).

Ben benieuwd naar meer van Oshii, die het, met een gemiddelde van 4,25 zeker niet slecht doet voor mij .

Ik weet het niet met deze film. Het ziet er mooi uit en er zijn enkele originele en mooie effecten gebruikt (hoe de mensen doodgingen in het spel bijvoorbeeld en het spook) maar soms is de film traag als dikke stront die tegen een berg omhoogkruipt. Vooral ergens in het begin als dat stuk over Avalon gezongen wordt. Bijzonder onboeiend. De actiescenes leveren enkele mooie effecten op maar zijn een beetje loos omdat het lijkt alsof het de spelers totaal geen moeite kost om hun doel te bereiken.

Het verhaal op zich vond ik wel aardig (toch een iets andere invalshoek op het bekende verhaaltje) maar wordt slecht verteld. Het verhaal is dan ook het enige punt waar je deze film zou kunnen vergelijken met The Matrix, de uitwerking is totaal anders.

Het acteerwerk in het algemeen was niet zo heel erg goed. Foremniak irriteerde me soms zelfs. De laatste scene wordt zelfs verpest door dat acteerwerk, de tegenspeler van Foremniak acteerde echt abominabel slecht.

Ongeveer evenveel negatieve als positieve punten voor deze film. Geef m nu een 3 maar dat kan bij een volgende kijkbeurt een 0,5 schelen, naar boven of beneden.

neh, dit werkt echt totaal niet voor mij. Het duurt en duurt maar, en dan gebeurd er nog niks. Het leek wel een aflevering van dragonballZ daar staan ze ook uren tegen over elkaar. Alleen als het bij dbz losbarst, barst het goed los. Daarnaast vind ik de grauwe kleuren totaal niet fijn kijken en complete stiltes van minuten lang werken ook al niet positief. Pas toen ze de kleuren wereld ingingen werd ik iets meer geboeid. Met name omdat ik toen een link naar de Matrix vond. Maar toen kwam weer dat lied over Avalon en toen haakte ik echt af.

Tuurlijk het is niet de slechtste film die ik ooit heb gezien, maar hoger dan 1* kan ik helaas niet geven

In deze recensie wil ik twee dingen vermijden: een vergelijking met The Matrix en het noemen van de naam Onderhond.

Ik was erg benieuwd naar deze film, die tot mijn stomme verbazing in de bibliotheek aanwezig was. Meteen maar geleend en tevoren even alle berichten van Onderhond (oh, shit) doorgelezen. Een goede film heeft immers recht op wat voorbereiding.

En een goede film is het. Continu zindert de spanning door de lucht, de broeierige sfeer en de verbluffende effecten maken de beelden bij vlagen tot een soort visuele hallucinatie. Camerawerk en montage zijn prachtig. Speciaal wil ik nog even noemen de suggestie van een point-of-view shot in het begin van de reele klasse, die doorbroken wordt wanneer het personage ineens door het beeld loopt. Leuk, had ik nog nooit eerder gezien.

Dat geldt sowieso voor de gehele film. Qua opzet voor mij toch behoorlijk uniek: de combinatie van game-scenes en de trage takes daartussen, de manier waarop de eindscene wordt gecombineerd met muziek, de stilering. Het is een film met vele gezichten. Ineens bijvoorbeeld die kookscene tussendoor, met extreme close-ups, snelle montage en de heldere kleuren. Bijzonder.

Ik kan het niet laten nog iets te zeggen over de inhoud. Volgens Onderhond (dat is twee) vormt een opmerking over de waarde van realiteit, dat je je eigen realiteit kunt bepalen omdat het niet uitmaakt of iets echts is of niet, een verdieping van het bekende thema. Juist dat vond ik echter het interessantste aspect van de thematiek van The Matrix ( ). Ook daarin is er de keuze om te leven in de leugen. Wat maakt de waarheid tenslotte uit als je gelukkig kunt zijn zonder de realiteit te beseffen?

Al met al een erg fraai filmpje. Hiermee is definitief bewezen dat het mogelijk is om zowel Avalon als The Matrix (ahum) goed te vinden. Op zich niet zo gek: het zijn twee hele verschillende films. Ruime 4*

Welcome to Avalon...

'Avalon' verdient tonnen vol met lof wanneer we spreken over zijn fabuleuze fotografie en gebruik van kleur, de inventieve montage en precieze kadrering. Foutloze shots domineren deze film en creëeren zodoende een sfeerbeeld dat de perfectie benaderd. Het geheel bekomt moeiteloos een uiterst dromerige sfeer, afgewisseld met post-oorlogse en quasi apocalyptische taferelen.

Qua algehele sfeerschepping zit het met andere woorden helemaal snor. Qua inhoud en thematiek krijgen we voldoende aangeboden om onze hersenen op volle toeren te doen draaien, een stevige 'mind blowing'-trip bij momenten.

Toch heb ik bij een eerste visie een zekere kilte en terughoudendheid ervaren, die me weerhoudt om 'Avalon' te bestempelen als een meesterwerk. Een tweede visie zal alvast met meer openheid gebeuren en zo enkele belangrijke details en emoties extra in de verf zetten. Slechter zal het er ongetwijfeld niet op worden.

De inleiding fungeert als een soort tutorial waarin Oshii ons duidelijk wil maken wat hij technisch allemaal in zijn mars heeft, maar vooral een eerste duidelijk beeld wil scheppen van de stijl die hij gedurende de resterende tijd zal hanteren. Behalve in het slot, waar Oshii plots overschakelt naar pure theatraliteit. Sommigen zullen dit zien als een afbreuk op de voorafgaande stijl en een zwak moment van Oshii. Ik zie het echter als de ultieme mogelijkheid om deze klassieke manier van filmen onderuit te halen en zo de eigenheid van de regisseur extra te benadrukken. Dat kon je merken aan de lichte variaties qua camervoering, waardoor Oshii zich toch opvallend differentieerd van dit soort theatrale mise-en-scène.

Ook opvallend is de keuze voor slechts twee muzikale stukken. Twee uitersten, rustgevend en oppermachtig, die toch universeel bruikbaar zijn. De scenes waar het wordt gebruikt krijgen 'spontaan' een stevige boost.

Enige vergelijking tussen deze en 'The Matrix' vind ik een vrij typische vaststelling.

'Avalon' richt zich op een individu dat wenst een hoger doel te bereiken, zowel in het spel als in het leven. Iemand die bovendien haar grip op de realiteit verliest, wederom prachtig benadrukt door dé hond, een eeuwig symbool voor trouw. Tenslotte is de centrale vraag dan ook welke realiteit de echte is en welke realiteit uiteindelijk het meest ideaal is voor het verdere leven.

'The Matrix' is ook geconcentreerd op een individu, maar duidelijk gereflecteerd naar een gehele beschaving. Het doel is het redden van die beschaving, met de ultieme opoffering als resultaat (bijbelser kan haast niet).

Uiteindelijk komt 'Avalon' het sterkst naar voren, aangezien er hier meer emotionele en visuele impact wordt uitgeoefend op de kijker.

een voorlopige 3.5*

Dat zoveel mensen struikelen over het verhaaltje zeg! De helft van de film wordt er geen woord gezegd en stukken waarin over het spel wordt gesproken worden constant afgewisseld met rustige stukken die meer sfeerbeelden zijn. Ik heb me dan ook niet helemaal beziggehouden met het uitpluizen van de betekenis en toch had ik verhaalsgewijs een bevredigend gevoel op het einde.

Waarom dan maar een 3,5* zou je denken? Er zitten enkele langdradige stukken in, iets te weinig variatie. De film zit overigens ook dicht tegen de 4* aan. Trouwens nog even een eervolle vermelding voor Malgorzata Foremniak, sterke acteerprestatie.

Moeilijk te beoordelen deze film....

Ik had zoals velen gezegt iets als de Matrix verwacht, dus veel slo-mo schietpartijen waarbij de betonbrokken in het ronde vlogen enz, maar dat niveau haalde de film niet eens. Er zitten maar twee-drie korte schietpartijen in, wel spectaculair af en toe maar het is jammer dat die personages dan vervagen als ze neergeschoten worden. Maar ok. De sfeer was wel goed. Die gelige beelden in de videogame en het grauwe futuristische Warschau. Vooral dat met die tram vond ik mooi en Malgorzata Foremniak speelde het ook goed. Het was een beetje anders dan verwacht. Er zaten nog wel leuke dingen in en die opera ertussenin was ook goed. Wat ook wel erg wennen is in de film is dat overgang van het gelige beeld naar het gewone kleurenbeeld. Die rol van die zwerver vond ik ook goed.

Ik vind de combinatie van de film wel erg raar, dat een Japanse regiseur vanuit Japan een Poolse film maakt. Zoiets zie je maar weinig. Was die script die Mamoru Oshii nou schreef nou ook in het Pools geschreven?

Toen de film was afgelopen dacht ik, hmm beetje saai ik denk dat ik hem een 2,5 geef maar ik zal er eerst wel een nachtje over slapen.
en uiteindelijk wed het 3,5 sterren.

Altijd even wachten voor je stemt.

Niet mijn ding. Wat ik hier lees van de mensen die er van houden is dat het om de sfeer gaat.

Er zit inderdaad veel sfeer in, maar wel een erg vervelende sfeer, totaal niet interessant om naar te kijken mijns inziens.

Paar interessante losse scenes (kookscene is idd mooi), maar ook erg veel lelijkheid.

De muziek doet me ook echt helemaal niks.

Science Fiction gecombineerd met een sage over King Arthur en het in nevelen verborgen oord, slechts bereikbaar voor diegenen die de magische boot kunnen roepen en het eiland kunnen bereiken (ben zo vrij geweest wikipedia te citeren). Een combinatie die mij wel heeft kunnen bekoren.

Heerlijk hoe realiteit en fictie/"spel" zich vermengen dmv retouchisme (da's nieuw) en een sterk verhaal, tot een surreëel schouwspel waar de kijker goed aan het denken gezet wordt. Dit icm een schitterend gezongen en orkestraal begeleide compositie en verfijnde details en verwijzingen, maakt het tot een pools/japans meesterwerk en een geslaagde eerste kennismaking met Mamoru Oshii. 4,5*

Herzien,

Beviel toch minder goed dan de 1ste keer. Ik prefereer toch liever een Jeunet boven een filmpje als dit. Vooral qua kleurengebruik vaak net wat te grauw allemaal. Waar meer contrast, door meerdere wat fellere gelere kleuren te gebruiken, mogelijk was geweest. Er blijven wel veel mooie shots in de film zitten. Maar tussen die scènes in, stort het geheel soms als een kaartenhuis in elkaar. En als de magistrale muziek dan ook lang achterwege blijft, wordt het een film die zeker het aankijken waard is, maar wel veel glans heeft verloren. Het concept is namelijk boeiend, maar te simpel vormgegeven richting het einde. Blijft mooi om te zien hoe Ash in de werkelijke wereld terechtkomt, maar wat erna volgde, inclusief concert kon mij nu niet bekoren. Het liet mij volledig koud, daar waar ik de 1ste keer gegrepen werd door het concert in wisselwerking met de omstandigheden buiten. Nu vond ik het allemaal wat te braaf. De film zakt langzamerhand steeds verder weg. Het ontbreken van een spanningsboog breekt de film op. Nog steeds erg genietbaar, vooral de 1ste 30 minuten, dat wel. Typisch zo `n film die steeds zwakker wordt naarmate je hem kijkt, zo lijkt het. 4* Nu.

Avalon is een film die ik altijd al eens heb willen zien. Dit komt niet door een mooie trailer, enkele sfeerscènes of goede recensies, maar puur vanwege het interessante plot. Helaas bleek het interessante plot niet genoeg.

Hoewel het visueel erg origineel is, kon het niet altijd een indruk op mij maken. Er zaten echt een paar prachtige scènes tussen, echter helaas werden deze ook weer afgewisseld met minder goede scènes. Denk hierbij aan enkele scenes met veel regenboog kleuren. Een erg stekelig, vreemd, kleurig effect. (Geen idee hoe ik het goed moet omschrijven) Gewoon ronduit lelijk.

De manier van het dood gaan in het spel vond ik erg simpel en niet best. Ook vond ik de sounds (schieten, tanks etc.) alles behalve indrukwekkend, eerder een beetje goedkoop. De muziek kon geen indruk maken. Ik bleef maar hopen op een harde gothic-metal-rock song, maar helaas bleef het opera gehalte erg hoog. In het begin best mooi, maar dat begint te vervelen. Continue hetzelfde nummer.

Er werd in mijn ogen ook te veel aandacht besteed aan het leven van Ash. Na 15 minuten was het al duidelijk dat ze naast het spel eigenlijk geen sociaal leven had, maar dit moest zogenaamd iedere keer weer worden benadrukt. Helaas, want dit waren zwaar vervelende (voornamelijk saaie) scènes. Op het verdwijnen van de hond na.

Verder kan ik wel positief zijn over de onverwachte twist van de "real-world" op het einde. Ik zag het niet aankomen. Ook blinkt Avalon uit in enkele prachtige locaties en mooie shots van de lucht. Helaas was dit alleen niet genoeg.

1.5*

Ontsnappen uit de realiteit en je toevlucht zoeken in een virtuele wereld is een brandend actueel thema. Miljoenen kinderen brengen al hun vrije tijd door achter de computer omdat ze de confrontatie met alledaagse problemen niet aankunnen. In Avalon lopen beide werelden mooi in elkaar over met als enige onderscheid de visuele weergave ervan. Met sfeervolle sepia-tinten en een strakke, cartooneske fotografie kent de virtuele spelwereld een originele vormgeving. Ook al zien we echte acteurs aan het werk en geen animaties, het in-game gevoel is sterk aanwezig dankzij de overtuigende graphics en bijpassende interface. Het underground game-paradijs en de geprojecteerde hologrammen zijn hierbij doeltreffende ingrediënten. Hoewel de visuele uitwerking van de virtuele wereld feilloos in beeld wordt gebracht, is het thema van het betreffende spel nogal ongeïnspireerd. Een ordinaire shooter met weinig body. Gevolg is een groot aantal scènes die inhoudelijk quasi niks te bieden hebben. Bovendien werkt het gebrek aan een degelijke soundtrack, de titelsong daargelaten, ook niet meteen bevorderend en je bent dan al snel louter op de visuals aangewezen. In dat opzicht werkt bijvoorbeeld Hackers een stuk beter, met prachtige elektronische beats van onder andere Orbital, The Prodigy en Underworld.

De mise-en-scène van Avalon mag dan al voortreffelijk zijn, de film biedt te weinig afwisseling om constant te boeien. Aanhoudend gerecycleerde gebeurtenissen en oeverloos getater over het nieuwe level wekken na verloop van tijd verveling en ergernis op. Daarenboven betekent de overstap naar de reële wereld meteen een rigoureuze stijlbreuk met de prachtig experimentele vormgeving van daarvoor. Het verhaal durft dan wel ietsje interessanter te worden, maar ondertussen laat het je allemaal koud.

Kortom, Avalon is een film met een enorm potentiëel op verhaaltechnisch én visueel vlak, spijtig genoeg is het resultaat een ongebalanceerde film die inhoud mist wanneer hij grafisch in orde is en die het visueel laat afweten wanneer het narratieve aspect openbloeit.

Yes, mooie stylistische film die mooi wordt afgewisseld met mooie lange stiltes en een bloedmooie soundtrack, ben benieuwd hoe de cd soundtrack zich verder ontwikkeld. Iets om naar uit te kijken.

Het rustige sfeertje was indrukwekkend, maar wel lastig om je gedachten soms vast te houden, dat houdt dus in dat de film me niet helemaal wist vast te houden. Vooral naar het einde toe werd dat lastig. Neemt niet weg dat ie me ineens weer kon vastpakken.

Een tikkeltje meer suspense zou de film nog meer goed doen.

Het verhaal is niet zo ingewikkeld gelukkig, want dan ben je daar weer te veel mee bezig en dat was denk ik niet de bedoeling van de film.

Toch is dit duidelijk wel een film die je in de juiste omstandigheden moet bekijken. Dus groot scherm, stevig geluid en niet te laat bekijken. Gewoon fris er voor gaan zitten en proberen te genieten van de special effects en de mooie stiltes.

Dikke 3.5* voorlopig.

Ook maar eens aan deze film gewaagd, aangezie ie toch best vaak in de updates terugkwam en ik veel las over het visule, ook het verhaal leek me interessant.

Ik kan toch niet ontkennen in het begin even aan The Matrix te hebben gfdacht, dat komt natuurlijk door de letters en het device wat gebruikt wordt voor het spel. Dat de regisseur de letters al veel eerder heeft gebruikt in een andere film (GITS?), al voordat The Matrix gemaakt was, verbaasd me dan weer niks. Die info had ik echter nog niet toen ik de film keek, dus dat viel in eerste instantie wel erg op. Over naar de film, want daar houd het qua vergelijking en ook qua kwaliteitsverhouding wel een heel eind op.

Beginscene's zijn toch altijd belangrijk, omdat ze je in de film moeten trekken. Vaak heb ik dan het idee dat er opgebouwd word, om de kijker aan de sfeer te laten wennen. Qua beginscene is dit wel een van de meest directe en overdonderende scenes die ik gezien heb. Alles gaat gelijk heel snel, en juist op het moment dat je je afvraagt waar je nu weer in bent gegooit word alles stilgezet midden in die explosie. GENIAAL!

Qua sfeer zit het dus wel goed, al word je in het begin op het verkeerde been gezet, door alle actie, terwijl de film betrekkelijk rustig is.
Vooral het gebruik van het filter is erg mooi en geeft de film toch een extra tintje mee. Een soort dromerige waas? Shots zijn vaak erg apart, ik noem een kookscene of de ietwat lachwekkende maar ook smerige scene met Stunner, maar ook hoe de letters in haar bril weerkaatsen als ze achter haar pc zit, is erg mooi.
Muziek/soundtrack is niet de hele tijd aanwezig, al is er wel de hele tijd een geluid, een soort kalme wave. Als er muziek is, heeft dit toch een soort verhalende functie, soort requiem, maar ook erg sfeervol. Vooral op t eind ook erg mooi.
Acteerwerk is gewoon goed, niet veel op aan te merken, en weinig over te zeggen, meer in dienst van de film.
Verhaal zit goed in elkaar en er zitten uiteindelijk toch meer lagen in dan je op het eerste gezicht zou zeggen, denk ik. Er zijn namenlijk veel dingen waarover je zou kunnen nadenken als je dat zou willen het lege boek, scheiding werkelijkheid en spelwereld?. Die behoefte heb ik niet echt gehad nog, want ook hier overheerst sfeer toch weer en dat is genoeg.

Prachtig. 4.5* voor nu nog, maar verhoging niet ver weg.

Vanavond eens herzien. Weer eens geluisterd. Nog meer genoten.

Wat een geweldige film, op elk vlak spreekt het creativiteit. Neemt vooral overal de moeite en de tijd voor, hoe langzaam of hoe vlug ook. Vooral lang uitgesponnen close-ups en herhaalde handelingen en situaties bleven sterk.

Prachtige muziek uiteraard, - vooral interessant hoe muziek en stiltes reageren op simpele handelingen als het geluid van een aansteker, een glas en het laden van een pistool.

Sublieme visuele creativiteit, - vooral briljante (natuurlijke)lichtsituaties en locaties. Scènes in de loods zijn om niet te vergeten.

Bruisende creativiteit van Oshii, niet overal even uniek - maar de uitwerking van een blik op de wereld van Avalon is ongekend.

Toch maar overwegen om dit in mijn top 10 te zetten.

5/5

Deze film heeft mij overdonderd en dat heeft vooral te maken met de schitterende special effects. Visueel was deze film voor mij een lust voor het oog en tevens was ik ook zeer gefascineerd door het spel van Malgorzata Foremniak (Ash). Ik vond haar ook een zeer aantrekkelijke vrouw om te zien.

Deze film vond ik overigens niet makkelijk. Om het verhaal goed te kunnen doorgronden zullen voor deze film meer kijkbeurten nodig zijn, denk ik.

Minpuntje van deze film vond ik de scene waarbij Stunner in close-up voedsel naar binnen propte. Die scene had beter weggelaten kunnen worden, want die vervulde volgens mij geen enkele funktie.

De muziek daarentegen, de uitvoering van "Avilon" oa vond ik magistraal.

Wel vreemd vind ik waarom Mamoro Ushii voor deze film Polen als lokatie en verder Poolse acteurs heeft uitgekozen. Ik had een door en door Japanse film verwacht.

Waardering 4,5*

Stiekem wilde ik eigenlijk 1* geven met als commentaar: "Wat een zaadfilm! Rare kleuren!"

Alleen om te proberen Onderhond op de kast te krijgen. Maar ja, misschien lukt dat wel niet en als ik daarna mijn cijfer weer drastisch zou veranderen zou ik bovendien problemen krijgen met de moderators wegens wangedrag, dus..........

maar even volwassen dan:

De film. Het is duidelijk te zien dat Oshii ook veel animatiefilms maakt/gemaakt heeft, want ieder shot ziet er enorm verzorgd en goed doordacht uit. Qua sfeer, kleurgebruik en belichting ziet de hele film er sowieso fantastisch uit; het geheel overdonderde me meerdere malen helemaal! Dit zorgt voor een schitterende Role- Playing-Game-sfeer. Wat ook meehelpt is de keuze voor de Poolse acteurs met hun Slavische 'robothoofd' gelaatstrekken! Als deze keuze hiervoor alleen financieel was: prachtig toeval, als de keuze puur artistiek was, dan een diepe voor Oshii en de zijnen!

De naam 'Avalon' voor het spel en de film: briljant gekozen, al had de film wat mij betreft ook 'Stalker II' - of nog beter - 'Stalker: The Next Generation' mogen heten! (Of: 'The Matrix: As it should have been done!' Of: 'The Matrix: Without the Unnecessary Action').

De tag SF/Thriller vind ik wat misleidend. Het zal veel mensen op het verkeerde been zetten, net als bij het al eerder gememoreerde Stalker. Wat mij betreft is dit meer een filosofisch drama met SF-elementen. Want (hoe heerlijk!) je kunt alle kanten op met het plot. Deze film wat dat betreft gaat door mij nog zeker meerdere keren bekeken worden!

Ook de muziekscore is fraai èn catchy.

Vooralsnog kan ik geen redenen vinden tot puntenaftrek. De maximale score dus (en een nieuwe film in mijn toptien!).

Bijzonder filmpje.

Zeer sfeer- en stijlvol is dit visuele snoepje voor het oog. Het verhaal heeft wat mij betreft iets minder om het lijf, al moet gezegd dat de mystiek vast gehouden wordt tot het eind. E.e.a. is absoluut vermakelijk en onderhoudend.

Goed.

Dat Avalon een bijzondere film is kan niemand kunnen ontkennen, maar het is ook denk ik typisch zo'n film waar smaak nog een extra grote rol speelt bij je uiteindelijke eindoordeel van de film. Meer dan normaal in ieder geval. Avalon is, ondanks een aantal interessante punten, niet echt mijn smaak.

Oshii's grauwe kleurgebruik, met een wazig soort licht en vervormde shots zijn opvallend en origineel, evenals zijn gebruik van game-effecten. Helaas vond ik het ook wel snel eentonig worden. Erg veel variatie weet Oshii niet te vinden in deze stijl en het is ook geen stijl die mij echt weet te pakken. Het is ook meer een sfeerfilm dan een verhaalfilm en daardoor moet de sfeer je meezuigen, anders wordt het waarderen van de film lastig. De muziek vond ik uitstekend en trok mijn aandacht, maar de beelden... Nou nee, dat was het net niet.

Ik las een oud bericht van Onderhond in dit topic waarin hij een stuk van een interview aanhaalde waarin Oshii toegaf dat zijn films niet erg menselijk zijn en dat hij daar verder geen probleem in zag. Ik wel. Ik kon me gewoon geen seconde voor een van deze mensen interesseren en ze stonden me zelfs tegen. Dat de hoofdfiguur rondloopt alsof ze elke minuut in slaap kan vallen helpt ook niet echt. Het is ironisch dat ik games gespeelt heb waarin de karakters meer menselijkheid hadden, en dat terwijl ik geen games speel voor hun menselijkheid.

Dan zit er nog een filosofie achter de film, maar een filosofie in een film staat of valt voornamelijk bij of de film je weet te prikkelen voor zijn filosofieën. De sfeer en de mensen wisten me niet te prikkelen en ook het oninteressante script met daarin een gigantisch onduidelijke game hielpen niet mee. Het idee om het nut van realiteit in twijfel te trekken werd voor mij dan ook niet echt meer dan een aardig gevonden rariteit.

Blijft alleen een vreemd aantrekkelijke kookscène over. Geen idee waarom, maar dit was de enige scène die mij eventjes warm wist te maken voor de film. Er leek zelfs een warmte van die scène af te stralen die de rest van de film miste. Een moment van leven in een film die helaas net zo dood op mij overkwam als de levenloze gangen waardoor de personages zich zo regelmatig begaven.
2*

Eindelijk mijn eerste Oshii gezien.

Hoewel Avalon zeker een speciale ervaring was viel hij me toch wat tegen. De visuele stijl van Oshii spreekt me wel aan. Prachtig gebruik van kleuren en erg mooie belichting. Heb ook een paar prachtige shots gezien maar jammer is dan dat deze te snel gecut worden. Vond het tempo van de film ook niet zo lekker, net wat te snel om lekker bij weg te dromen maar te langzaam om de nodige spanning te creëren.

Hoewel de film een sterk thema heeft wordt er inhoudelijk vrijwel tot niets gedaan, het filosofische laagje komt er niet echt uit en de personages zijn totaal niet boeiend. Vond de score wel erg sterk maar had liever wat mee moderne (elektronische) muziek hier gezien.

2.5*

Tsja, ik sluit me aan bij eerdere reacties: beeldschone plaatjes in een ietwat leeg en zielloos verhaal. Het deed mij allemaal vrij weinig.

Schitterende film: prachtige beelden, een heerlijke, verstilde en absurde sfeer (deed me erg aan Tarkovsky denken trouwens, en dat kwam niet alleen door de Oost-Europese setting) en een mooi scenario. Het kabbelde wat voort, maar tegen het einde duiken er toch een paar aardige verrassingen op die me meteen uit mijn droom-roes deden schrikken Misschien dat ik hem nog wel eens bekijk, maar voorlopig ben ik alvast erg enthousiast.

Totaal niet mijn ding dit. Visueel één van de beroerdste films die ik heb gezien. Ik vond het er echt niet uit zien. Daarnaast ben ik bijna in slaap gevallen, zo vreselijk saai was het allemaal. Het hele gebeuren rond het spel vond ik erg vaag en totaal niet interessant. De hoofdrolspeelster deed me niks en ik ging met een ''leeg'' gevoel de film uit. Dan blijven er twee leuke scénes - de vreetscéne en de kookscéne - over en wél een staaltje prachtige muziek. Maar dat is lang niet genoeg. Snel vergeten dit prul.

Ik ging deze film vandaag met grote verwachtingen kijken. Deels door het de korte samenvatting die er bij staat over het verhaal en deels door bepaalde commentaren, die hier gegeven zijn over de film. Het leek me ook een 'love it, or hate it'-film (bleek uiteindelijk voor mij persoonlijk niet helemaal op te gaan).

Het menu van de dvd, al mag je dit misschien niet meerekenen, begon me allemaal al iets te electronisch en robotachtig. Daarentegen, was het mooi dat er in het begin van de film, d.m.v alleen tekst duidelijk werd gemaakt waarover de film gaat (+waar, wanneer etc.) Ik werd er in ieder geval nog nieuwsgieriger door. Toen kwam er een soort computerspelintro, waarbij ik hoopte dat het niet zo zou blijven, omdat ik me alweer ergerde aan de iets te vervelende gamewereld (klinkt misschien vreemd, omdat het verhaal hier om draait), die mij een soort 'Ben-x gevoelens' gaven. De muziek begon wel goed.

Toen begon de film pas echt (godzijdank) en er hing gelijk een bepaalde sfeer, die niet echt te vatten is in een paar woorden. Het intrigeerde me wel, maar ik bleef me toch ook ergeren. Visueel was het allemaal (meer dan) prima in orde, echt niks op aan te merken, maar de overdreven (neppe) computergeluiden en computerbeelden, die altijd in futuristische films, zo heel erg nep en flink overdreven moeten zijn. Nergens voor nodig.

De 'gameruimtes' in dat verwaarloosde oostblokgebouw vond ik weer een sterk punt. Erg sfeervol en dus toch mooi dat de film zich afspeelt in Polen, ook de taal was een extra belangrijke factor voor mij. De 'gamehelmen' deden mij juist weer erg komisch aan, want dat gaf de film weer zo'n 'robot-nep-futuristische' sfeer, waar ik me toch de hele film aan stoorde of om moest lachen.

Toch trok het me erg aan, en vond ik de vertolking van 'Ash' ook zeer sterk. Maar als ik eerlijk ben, begon ik de film pas echt te waarderen vanaf het moment, dat het computerspel werd uitgespeeld (of niet), maar in ieder geval in het reeële level, of hoe dat dan ook genoemd werd, toen kreeg de film letterlijk en figuurlijk kleur (al vond ik de scène, daar net voor ook erg goed). Het einde lijkt me er een voor eigen invulling in principe. Wat is en wat was de realiteit? Ik vond dat ik fijn werd achtergelaten door de film. Er was nog iets om te overdenken.

Verder moet ik nog ff vermelden, dat ik de muziek in de film helemaal niks vond, en ik vond het er eerlijk gezegd ook niet 100% bij passen. Het was me veel te bombastisch en episch, had best wat ingetogener gekund, had voor mij persoonlijk veel goed gedaan voor de film.

Toch door de speciale sfeer, goed acteerwerk, visuele pracht en het speciale scenario net 4 sterren.
Daarbij wil ik wel vermelden, dat ik denk dat je met dit concept, een veel betere film had kunnen maken.

Ik begrijp dat het voor velen geen boeiende film is. Voor mij is het echter geen probleem me even in een andere wereld te transporteren en mee te leven. Zeker niet bij een geweldige film als deze.

Het gele kleureneffect (deed me zowat aan Lock, Stock denken) levert enorm mooie shots op. Vooral als Oshii dan nog wat met licht begint te spelen (vooral in het gevecht tegen de machine valt dat mooi op). Die scène waarbij de tram passeert bij dat gebouw vind ik prachtig. Het maakt alles zeer aangenaam om te kijken en is enorm sfeervol. Zet daaronder een vlekkeloze score en je krijgt op dat vlak een topfilm.

Het verhaaltje dan, de wereld van Avalon. Zoals ik al zei zat ik er in, niet zozeer door het verhaal zelf maar door de hele sfeer en setting die je meesleurt. Het moraal zelf: Hoever kunnen we verbeelding aannemen voor realiteit? Daar komt het voor mij op neer, goede filosofische vraag. De eindscène waarin Ash voor de keuze staat vond ik goed overkomen. Voor die filosofische kanten ben ik altijd te vinden. Zet je weer even aan het denken over van alles en nog wat. Dan ook weer die discussies bij deze film over die ondertoon, I love it.

Nog even verder wegdromen en nadenken.

****

Mijn derde Oshii. Lange tijd benieuwd geweest naar deze film en dan nu toch eindelijk gezien. Ik zit eigenlijk een beetje met gemengde gevoelens bij deze film en weet niet zo goed wat ik er nu mee aanmoet.

Eenerzijds is de film erg afstandelijk en onmenselijk, daardoor kreeg ik niet echt een gevoel bij de karakters. Het voelde allemaal een beetje leeg. Het verhaal was niet echt heel moeilijk om te volgen, iets wat mij in Oshii's GitS films nog wel een beetje tegenstond. Vaag doen om niets. Gelukkig is dit in Avolon een stuk minder. Er is wel een duidelijke symboliek aanwezig, maar hier werd ook weinig mee gedaan. Het verhaal vond ik nou ook niet meteen boeiend genoeg om mijn aandacht er goed bij te houden. Vooral de tweede helft is nogal wat langdraderig af en toe.

Aan de andere kant kent de film wel een fantastisch sfeertje en prachtige beelden. Het camerawerk en de belichting is werkelijk om van te smullen, de gevechten in de game zien er weergaloos uit, de hele vormgeving van de film is eigenlijk erg goed. Het kleuren gebruik met het sepia/amber gekleurde draagt hier erg veel in bij. Jammer dat dit in het slot van de film uit beeld is verdwenen . Wat de film dan mooi afmaakt is de mooie score van Kenji Kawai, hoewel ik zijn werk uit de Ghost in the Shell films nog mooier vind, mag deze score er ook zeker zijn.

Mooi verpakte film, alleen een beetje jammer dat de inhoud niet erg voor mij werkte. Beetje half/half dus, ik zit te twijfelen tussen een 2.5 en een 3 mede door de fantastische sfeer en de muziek wordt het dat laatste.

3*